Problemy związku

to czy dla waszego związku jest ratunek zależy od tego, czy Twój chłopak nadal Cie kocha i chce z Tobą dzielić życie...jeśli tego zabraknie sama nic nie zdzialasz... jego wątpliwości mogą być przyczyną rutyny która mogła się wkraść do waszego związku, myśle ze powinnas dokladnie przeanalizować skad te wątpliwości, skoro twierdzisz ze zawsze byliście dobra parą.. nic sie nie dzieje bez przyczyny, ważna jest też `wielkość` rzeczy które mu przeszkadzały i dlaczego tak bylo.. powinniście szczerze porozmawiać na temat swoich uczuć, czasem po wielu latach związek sie wypala, jednak mam nadzieje ze w Waszym przypadku tak nie bedzie, 3mam za was kciuki

ale to co mu niepasowało to ja naprawiłam . Wsumie on sam niewie czego chce i w tym jest problem? A dlamnie te 8 lat to najlepsze lata życia a on potakim czasie mi to mowi. A dzięki mnie ma wszystko zawsze mu pomagałam a on mi sie tak odwdziecza?

Nic na siłę nie zrobisz...czy odpowiadało by ci aby był z Tobą bo będzie mu żal Ciebie?
Piszesz 8 lat- najlepszego czasu...przecież ten czas nie był stracony, byłaś w tedy kochana i kochałaś...
a co powiesz na małżeństwa które rozpadają się po 30 latach- co np. taka kobieta ma powiedzieć?

Niestety każdy nasz krok jest ryzykiem, każda decyzja.

Nie mozesz dawac mu argumentu że tyle mu pomogłaś a on tak ci się odwdziecza...
Przede wszystkim - Musicie być razem tylko dlatego że Tego obydwoje chcecie i się kochacie..
Porozmawiajcie szczerze...

8 lat to bardzo dlugo. Masz racje ze chcesz walczyc o ten zwiazek, ale moze jemu chodzi o rutyne ? Moze on chce aby w jego zwiazku byla szczypta pikanterii ?
Czasami dobrze jest sie poklocic
Daj mu pomyslec w spokoju.
Trzymam za Was kciuki, bedzie dobrze.

i to właśnie jest taka sytuacja o której ja zawsze mówię.
Nie obraź się,ale dla mnie taki związek to patologia.Jak można 'chodzić' z kimś przez 8 lat i nie być nawet jego narzeczoną/narzeczonym?!!!

Osobiście uważam,że po 3,4 latach powinno się decydować, w taką czy inną stronę kierować swój związek.
Znam małżeństwo,które chodziło razem 9 lat,wzięło ślub i się rozwiodło po roku.
Dlatego jak najbardziej jestem przeciwna takim związkom/nie związkom dla mnie.

Ale nie chcę Cię dołować,mam nadzieje,że Twój partner powoli ja sobie to wszystko przemyśli, to wróci do Ciebie.
Jesteście długo razem, każdy chyba ma chwile zwątpienia jeżeli jest się ze sobą tak długo.

To jest właśnie sytuacja, w której my jesteśmy. Tylko przy założeniu, że mój chłopak jest Tobą, a ja Twoim chłopakiem no i my jesteśmy ze sobą 2,5 roku. Dochodzę do wniosku, że z czasem coś się wypala i trudno. W pojedynkę nic nie zrobisz, bo wiesz... w tym cały jest ambaras żeby dwoje chciało naraz tylko, że mój chłopak nie może tego pojąć. Twierdzi, że mnie kocha i jest ze mną szczęśliwy, mimo że od jakiegoś czasu się między nami nie układa. Czasem myślę, że jest egoistą, bo nie interesuje go, że mi jest źle, ważne że on jest szczęsliwy. A z drugiej strony trochę go rozumiem... No i efekt jest taki, że tkwimy w martwym punkcie. Mam zamiar porozmawiać z nim poważnie po nowym roku i zaproponować przerwę w związku. A potem czas pokaże. Może dla Was to też byłoby jakieś rozwiązanie...

Witam. Wiem, że nie jest ci lekko. Wiem co czujesz, bo sama przez to przechodzę. Jestem (a właściwie byłam) 9 lat w związku, w tym 3 lata w małżeństwie. I tez mu coś zaczęło nie pasować. Twierdził, że nie czuje już tego co kiedyś, że coś się w nim wypaliło, umarło. Coraz częściej dochodziło między nami do kłótni, stał się oziębły, nieczuły. Trwało to około roku. A jak mi wywalił, że go nie pociągam (tak strasznie mnie to zabolało, serce mi wtedy pękło, czułam się poniżona, odarta z kobiecości) to kazałam mu się wynosić. Wyprowadził się. 4,5 m-ca temu. I od tamtego czasu nie odezwał się do mnie słowem! Prosiłam, błagałam, żeby wrócił. Nie chciał. Nie potrafię pojąć jak mógł przekreślić te 9lat (zawsze uważałam, że udanych i szczęśliwych) z taką łatwością. Raz i już. Jakbym nie istniała, nie odegrała żadnej roli w jego życiu. Tak wyrzucić mnie ze swojego życia, serca, umysłu... a kiedyś twierdził, że jestem dla niego najważniejszą osobą na świecie...
Cóż mogę Ci poradzić... sama siebie pocieszam, że jakby kochał i mu zależało to by wrócił... ze miłość przezwycięża wszystko... a skoro jej już nie ma, to chciałabyś być z facetem, który Cię już nie kocha? Sama tak sobie tłumaczę. Że przecież nie chciałabym. Nikogo nie można zmusić do miłości. A same tego "wózka" nie pociągniemy. Psycholog mi powiedziała, że związek to relacja między DWOMA osobami. I obie muszą chcieć tego samego. Jedna osoba nic nie zdziała.
Trudno to wszystko zrozumieć, ich zachowanie. Myślałam, że nasze rozstanie nim wstrząśnie, że zrozumie, że mnie kocha, jak bardzo się myliłam....
A! I też dostałam w odpowiedzi na mojego smsa, że on już nie chce niczego odbudowywać, nic nie czuje dlatego nie chce wracać i chce zamknąć ten rozdział swojego życia. Smsem zakończył nasze małżeństwo! Porażka...
Jak widać po moim przypadku przerwa w związku nie jest dobrym pomysłem. Bo oni dochodzą do wniosku, że jest im dobrze samym, nikt im nie gdera, niczego nie każe. Luz, blues.

Jednym słowem faceci są dziwni. Oni naprawdę nie wiedzą czego chcą. Poczytaj sobie moje posty, tam dziewczyny fajnie mi odpisały, podbudowały
Najgorsze jest to, że to ONI traktują nas tak jak traktują a to MY czujemy się winne!!! zastanawiamy się co zrobiłyśmy źle, jak można to naprawić, staramy się a oni i tak mają to gdzieś! Teraz to tak sobie myślę, że przez ostatnie miesiące to czułam się w moim małżeństwie jak służąca. Zawsze ugotowane, podane pod nos. I nic w zamian. Czułam się niedoceniona, nie okazywał mi czułości, zero bliskości, szkoda gadać.
U Ciebie może jest trochę inaczej. Jak jeszcze dwa tygodnie temu mówił Ci, że Cie kocha, to może ma tylko chwilowy kryzys. I faktycznie, jak trochę pobędzie sam to zrozumie, zatęskni. Bo ja od mojego to już nie pamiętam, kiedy słyszałam TE słowa. Oddalaliśmy się coraz bardziej, aż doszło do tego, do czego doszło. Ale może to i lepiej. Bo jak mówią, nie ma tego złego co by na dobre nie wyszło zobaczymy co przyniesie nowy rok
Trzymaj się cieplutko. I daj znać, jak/jeśli zmieni się u Ciebie sytuacja.

Kocham go, bardzo tęsknie. Nie umiem bez niego żyć, był całym moim światem. czasami się zastanawiam czy nie byłam od niego uzależniona. Tylko on, on i on. Ale jeśli tylko by chciał do mnie wrócić, przeprosił i powiedział, że kocha, przyjęłabym go bez zastanowienia. Niestety wiem, że tak się nie stanie. Bo już tyle czasu minęło, a on nawet się nie zainteresował czy ja w ogóle jeszcze żyję. Już mu na mnie nie zależy, i muszę nauczyć się z tym żyć, pogodzić się z tym. Nie wiem jeszcze jak, ale muszę. Nie mam wyjścia... tylko, że to tak strasznie boli...

Wiesz, nie chciłałabym dawać Ci nadziei, żebyś później sie nie rozczarowała. Poczekaj trochę, nie zabiegaj o spotkania (wiem, że to trudne, sama nie potrafiłam czekać, prosiłam, błagałam, żeby wrócił), bo jak nie bedzie chciał gadać to i tak go do tego nie zmusisz. Czas pokaże... jesli mu naprawdę na Tobie zależy, jeśli naprawdę Cie kocha to wróci. A jeśli nie ma juz w nim żadnych uczuć, to zapytaja sama siebie: chciałabyś być z facetem, który nic do Ciebie nie czuje?

Pomysl ze u niego w glowie cos niedobrego dzialo sie od bardzo dlugiego czasu i musial traktowac to jako cos z czym sobie poradzi, i nagle sie poddal. Nie rozumiem takich ludzi, sam nigdy sie nie poddalem w milosci. Wiesz.... moze niektorzy potrafia sobie pozwalac na mysli o ktorych nie powinni myslec, moze za bardzo sobie pozwalal. Jedno co pewne, dla nas to tragedia a dla kogos uwolnienie. Zawzse inny powod, i inna reakcja. Straszne !