Uzalezniona od jedzenia

To podobnie jak ja, każda próba mobilizacji kończy się porażką. W sumie kończy się zanim sie w ogóle zacznie.

jeśli chodzi o poprawianie sobie samopoczucia jedzeniem to wiem jak to jest. wakacje przerwaly mi ta 'dolegliwosc'. Po prostu ciagle cos robilam, gdzies bylam.. a jak jadlam to w miedzy czasie albo w ogole i sie skonczylo. I dziwne jest to ze pierwszy raz od wakacji przytylam.. zawsze chudlam. Zajmij sie czyms zeby nie myslec i tyle ... Tylko nie zajmuj sie niczym w kuchni!!

Powodzenia życzę. Pozdrawiam.

może zgłoś się do jakiegoś dobrego specjalisty
bo to może się źle skończyć, niby to tylko jedzonko, które tak kochamy, ale choroby są gorsze

Jedzenie kompulsywne (Kompulsywne obżeranie) - zaburzenie odżywiania polegające na spożywaniu dużych ilości pokarmu w niekontrolowany sposób, bez odczuwania fizycznego głodu. Określane także jako "uzależnienie od jedzenia".
Wspólnym mianownikiem zachowań, składających się na jedzenie kompulsywne, jest okresowe występowanie napadów niekontrolowanego jedzenia, których podłożem są przyczyny emocjonalne, nie zaś rzeczywiste uczucie głodu. Do typowych symptomów należą:

    * okresowa utrata kontroli nad ilością spożywanego jedzenia,
    * jednorazowe spożywanie zbyt dużych (w stosunku do osoby odżywiającej się normalnie) ilości pożywienia,
    * podczas napadów - spożywanie posiłków w sposób wyraźnie szybszy niż podczas normalnego jedzenia,
    * spożywanie pokarmów aż do wystąpienia przykrych objawów przejedzenia,
    * jedzenie w samotności, celem uniknięcia wykrycia zaburzenia - uczucie wstydu i winy, występujące po napadzie.
Częstym następstwem kompulsywnego jedzenia są nadwaga i otyłość.
Charakterystyczne dla opisywanej przypadłości jest tzw. "zajadanie problemów", polegające na tym, że osoba tłumi w ten sposób emocje i rozładowuje stres. Dochodzi do sytuacji, w których automatyczną reakcją na stan podwyższonego napięcia czy lęku staje się jedzenie, które wydaje się pełnić rolę "narkotyku" pozwalającego zapomnieć o nieprzyjemnych przeżyciach, uczuciach czy ważnych decyzjach do podjęcia. Po sesjach kompulsywnego obżarstwa osoba odczuwa często poczucie winy spowodowane nie tylko samymi napadami, ale także wynikającymi z nich problemami natury zdrowotnej, takimi jak nadwaga czy otyłość.

Ja doskonale wiem co czujesz,ale nie możesz tego wszystkiego dusić w sobie,może teraz trochę zboczymy z tematu ale to jest Twój wątek.Wracając do emocji...mój mąż tak jak Ty stracił brata,to była śmierć samobójcza,nie mógl się z tym pogodzić że nic nie zuważył co się z Nim dzieje,że nie miał dla Niego czasu gdy On chciał pogadać.....dużo było tych zarzutów .Zaczął uciekać w alkohol,nie to nie były jakieś wielkie ilości tylko że częste-kilka lampek wina przed snem,kilka piw.....schudł 12kg.Aż pewnego dnia obudził się z silnym kołataniem serca i bólam w klatce piersiowej,szpital,badania.Okazało się że serce jest zdrowe, to nerwica..... Tak Go męczyła że nieraz kilka razy w tygodniu byliśmy w nocy w szpitalu.....zaczęło się żmudne leczenie.Teraz choć minęło już kilka lat jest trochę lepiej,ale końca leczenia jakoś nie widać,to bardzo paskudna i podstępna chroba,psychiatra powiedział że do tego doszło miało między innymi przez duszenie emocji w sobie....
Ewag i nie myśl że inni mają jeszcze gorzej,w życiu trzeba być trochę egoistą i myślec o sobie...
Trzymam kciuki za Ciebie!

Ja tez jestem uzależniona od jedzenia:/ to trwa już 6 lat... Nie wiem dlaczego zaczęłam jeść, ilekroć powtarzam sobie, ze od dzisiaj już koniec zawsze kończy sie na totalnym przejedzeniu.Mam ogromne wyrzuty sumienia. Chciałbym wrócić do normalnego życia i zgrabnej sylwetki. Ale nie potarfie sobie sama z tym poradzić:/ nie chce isc do psychologa bo wiem ze musialabym o tym powiedziec moim rodzicom, a nie chce im tego mówić:/ przez moje obżarstwo mam niską samoocene i nie potrafie w siebie uwierzyć , nie mam bliskiej osoby bo nie potrafie sie otworzyć na innych... Jak sobie poradzić z tym samemu?? Musi być jakiś sposob! (((

bladzejakwemgle!

Masz racje jak czlowiek zje mniej to czuje sie bardziej szczesliwy.Gratuluje Ci dzisiejszej wytrwalosci!!
Ja tez mam problem z jedzeniem.
Czasem mam takie dni ze jem mniej i umiem wytrzymac,a niekiedy to pochlaniam wszystko.
Nie umiem utrzymac tej samej wagi,raz chudne bardzo a potem znow tyje:(

Ja często obiadam się wówczas, gdy czuję senność. Nie mam pojęcia z czego, to wynika. Może masz tak samo? Postaraj się dużo wypoczywać, dużo spać, aby móc potem tryskać energia i chęcią do działania. Możesz spróbować wpędzić się w wir szalonych dni. Nagarnij sobie mnóstwo obowiązków, to to, to tamto do zrobienia. Oczywiście mam tu na myśli czynności przyjemne.

Ja również mam problem z objadaniem, Zauważyłam pewną prawidłowość, że szczególnie przed okresem mam napady obżarstwa. U mnie jest ważne, że muszę mieć jakieś zajęcie, które mnie pochłonie, to wtedy nie myślę o jedzeniu. Problem jest kiedy mam sytuację stresującą lub nie jestem z siebie zadowolona, to uciekam w jedzenie. Mam sposób, żeby odzwyczaić się od słodyczy. Kiedy lubię jakiś rodzaj batonika,to kupuję go w hurtowni dużą ilość i jem, jem, aż mi się chce wymiotować. Mi to pomaga, po takiej konsumpcji nie mogę już patrzeć na batoniki. Pozdrawiam.

A wszyskto przez brak silnej woli... ;/

Tydzień minął a ja wciąż jem normalnie:) jeszcze tylko 6 dni a potem miesiąc poza domem Czyżby szykował się jakiś rekord??:] Mam nadzieję, że już tak będzie zawsze.... I świat jakby bardziej barwny