aga333

tak właśnie pomyslałam czytając jej posty. A kiedy czytam, co ona mysli, to widze siebie. Bo ja wiem, że jesteśmy ludxmi i mamy prawo do błedów. Bo wiem, że zycie nie jest różowe i słodkie, ale jest ciągłymi wyborami. Bo wiem, że nie ma lepszego, jest dobre, które stwarzamy sobie sami. Bo czuję, że nasz odbiór sytuacji sprawia, że jest ona taka a nie inna. Jesli zobaczymy we dwie rzeźbę z lodu - i mnie zaprze dech na jej widok, a Ty powiesz - eeee- i tak sie rozpuści jutro - to czy to w jakis sposób zmienia to rzeźbę? tak samo jest z naszym życiem. Nie potrafię lekceważyć zdrady. w sferze rozsądku rozumiem mentalnośc facetów - to nic nie znaczyło, tylko ty sie liczysz... i tak dalej i tak dalej.... w sferze emocjonalnej jestem pełna złości i zawodu. Tym bardziej jest to niezrozumiałe, że jesteśmy (byliśmy? - tego jeszcze nie wiem, czy dam sobie rade z emocjami)- naprawdę udanym związkiem. Z duzym polem porozumienia, wspólnych spraw, wspierania się nawzajem... ej. boli. ciągle.
w kontekście wszystkich spraw, całego zycia, niezależnie od tego, co myslimy, świat się nie kończy. przeciez wstaje słońce każdego dnia, towarzyszą nam małe i duże radości. Umiemy razem spędzac czas. A potem pojawia się we mnie mrok.. tak jak pisałas AGA - słowo, gest, zdjęcie, fragment filmu i wszystko wraca, jakby było wczoraj. Z takim samym natężeniem i pokładem bólu. I wtedy myślę, a może łatwiej byłoby cierpieć samotnośc, układanie świata wokół od nowa - niż ta nienawiść, której się nigdy nie czuło, złość, która potrafi ranić i irracjonalną zazdrość, gniew, agresję....
A jeśli nie potrafię POLUBIĆ siebie takiej? a jesli nigdy nie przyznawałam się, że jest we mnie ciemna strona, a jesli boje się najbardziej tego, że sama siebie musze zrzucić z piedestału racjonalnej, dobrej, mądrej??? jesli to boli najbardziej? nie chcę taka być. to największa kara, jaką czuję przez zdradę. Ja sama - której nie poznaje. Chwile, kiedy serce dudni mi w uszach, cała się trzęsę i chcę NISZCZYĆ. chce mówić jej tysiące słow, które mają moc zabijania. Jemu ich nie "wypowiadam" na głos -ale "mówię w myslach". czy to wazne, że je powiem? czy nie jest ważniejsze, że POTRAFIĘ tak myślec i tak czuć?

jakie będzie jutro?

Aga. Nie obraź się, ale nie potrafię Cię zrozumieć.
Pierwsza część twojego posta gryzie mi się z drugą.
Bo pierwsza dopuszcza możliwość rozpoczęcia nowego życia u boku kogoś innego. Póki co korzystania z darmowych usług męża.
Jak to się ma do tych cech opisanych poniżej: dobro, miłość, po prostu człowieczeństwo?
Wybacz, jestem stosunkowo nowa na tym forum (raptem 3 tygodnie) i borykam się z problemem własnej zdrady-niezdrady. Usiłuję zrozumieć, wytłumaczyć sobie JAK dalej żyć? Na bazie wypowiedzi osób, które mają z tym dłużej do czynienia niż ja. Pozdrawiam

Anhedonia

Nie mam monmopolu na madrosc i tylko pozytywne uczucia, a chcialaby bardzo. Tak jak nie mialam wplywu na to, co poczulam kiedy zobaczylam go pierwszy raz. Mialam wrazenie, ze dotarlam do domu, ze teraz jedynie muisze otworzyc drzwi i wejsc do srodka. Zdawalo mi sie, ze caly swiat zamarl z wrazenia widzac piekno uczuc w moim sercu. I te uczucia towarzyszyly mi przez wszystkie lata. Tak samo teraz nie mam wplywu na zal, rozczarowanie i nienawisc, jaka pojawila sie w moim sercu, zagluszajac na chwile ta piekna milosc. Tak bardzo chcialabym moc go tylko nienawidziec - wtedy bym odeszla, albo tylko kochac - wtedy moglabym zyc spokojnie z poczuciem, ze to nie mialo znaczenia. Tak naprawde chodzilo mi o to, ze tylko on moze mnie przekonac, niezaleznie od tego, jak wiele czasu to zajmie, ze jest ze mna nie z wygody, nie dla takich czy innych korzysci, tylko dlatego, ze mnie kocha taka jaka jestem.

To nie jest tak, ze dopuszczam rozpoczecie zycia z kims innym. Przez te wszystkie lata inni mezczyzni dla mnie nie istnieli. Teraz w chwila zwatpienia, myslac o tym co zrobil maoj maz, co robia wszyscy na okolo, zastanawiam sie, czy to naprawde jest takie proste? Patrze na przechodzacego faceta i zadaje sobie pytanie, czy moglabym byc z nim tak blisko, w taki intymny sposob, choc to tylko bylby seks? Albo czy moglabym pokochac kogos innego. To nie sa jakies zamierzone mysli. To sa mysli spontaniczne, ktore przychodza w najmniej spodziewanym momencie. Skoro to przytrafilo sie jemu, czy moge miec pewnosc, ze nie przytrafi sie mi? Albo jemu jeszcze raz?

Moje serce w tej chwili jest tak poobijane i zbolale, ze nie jest w stanie otworzyc sie znow tak szeroko. Moze kiedys, z czasem. Ale do tego potrzebuje duzo ciepla, cierpliwosci, czulosci. Dzis moj maz mi to daje, ale jak dlugo? Moze zaraz znow zapomnie, albo mu sie odechce. A ja nie jestem gotowa, zeby walczyc, zeby dawac nie oczekujac w zamian nic. Dzis odwrotnie, oczekuje bardzo wiele, oferujac bardzo malo. Jesli on sie zniecheci, zanim moje serce nie otworzy sie szerzej, zanim nie nabiore wiecej ufnosci, emocjonalnie umrzemy oboje. Bedziemy sie powolutku od siebie oddalac, az staniemy sie wspolokatorami zyjacymi pod jednym dachem. Ja po prostu nie mam wplywu na to, co czuje moje serce - ono jedynie odpowiada na bodzce z zewnatrz - dostaje milosc - kocha, dostaje zdrade - umiera.