Kobiecy vs męski pogląd na "pracę" nad związkiem

Ale tkwienie w związku w którym nie mia miłości tylko z jednej strony czy w ogole?

Możemy przedyskutować obie sytuacje. Ale morfeusz chyba nie ma ochoty na dyskusje?
Ja zawsze uważałam, że uczciwość jest najważniejsza. A Wy?
Nie podoba mi się, kiedy ktoś "dla dobra" tej drugiej osoby" coś ukrywa. Bo tu wcale nie chodzi o jej "dobro".
A jakie są Wasze doświadczenia?

W pewnym momencie byłam po obu stronach barykady.
Nie ma sensu się wybielać, zdradzałam (w sposób podły, tak...), a potem zdradzono i mnie, również na tym samym poziomie.
Nie byłam nigdy w związku małżeńskim, nie mam dziecka. Nie mam póki co rodziny według prawa, ale rodzinę tworzę z moim partnerem.
Bywa różnie, ale weszłam świadomie z postanowieniem: 100% uczciwości. 100%. Od tego nie ma odstępstwa. I cieszę się, że umiem wyciągać wnioski. Mogę się gubić, powielać błędy, ale wiem, że nie zdradzę bo zgadzam się: "jak kocha - nie zdradza".
Być może mimo doświadczeń, mało wiem o życiu, przez pryzmat tego co napisałam wyżej. Ale to jedyne i właściwe.

A pokus jest wiele, i czasem uśmiecham się do siebie...bo widać z różnych kierunków zainteresowanie.

Mam moje 100%.

A i jeszcze dodam coś bardziej prywatnego. Kiedyś byłam w związku 5 letnim. Zaczeło się psuć po pół roku wpólnego mieszkania.. Głownie z mojej strony, sama nie wiem dlaczego, czułam sie bardzo osaczona, mój były był bardzo zazdrosny, kontrolował mnie , sprawdzał, szantażował, że jesli nie odejde z pracy która mu sie nie podobała (praca w klubie, o ktora był zazdrosny), to ode mnie odejdzie.. W końcu powiedziałam sobie dość. Mam przecież prawo do jakiejs prywatności do podejmowania samodziwelnych decyzji. I powiedziałam trudno, chce odejśc nie potrafi zrozumiec, droga wolna.. I wtedy on sie rozmyslil, zapewnia, że kocha, ze nie chce odejsc.. Tylko ze wtedy już mi sie odmienilo i zrozumiałam, ze uzywał mojej miłosci do manipulowania, do zmusznaia mnie do decyzji ktore prowadza do osiągniecia jego celów.. Rozstalismy sie na dobre, mimo, że były łzy, krzyki, rozpacz, bół, lęk i strach.. i myslalam, że juz nigdy nie pokocham nie zaufam.. A jednak się udało, może nie od razu ale udało się. Moja historia jest więc przykładem na to, że jednak czasami rozstanie wychodzi na dobre.. I że nie można walczyc bez końca..

Dziś mój Klient starszy ode mnie o 14 lat, jestem z nim na Ty (to był błąd), zaczął temat tego, jakie ma podejście do życia, a mianowicie każdy facet zdradza, każdy, generalnie nie robią tego tylko Ci, którzy nie mają czasu, z tego powodu podobno brakuje im okazji.
On oczywiście też zdradza swoją żonę, ma 23 letnią kochankę, też mężatkę...
Zapytałam "po cholerę Ci ślub"? Generalnie nie odzywałam się, wysłuchałam wydaje się bredni.

"puść swojego na dwa tygodnie do Hiszpanii samego..."

Zaprzeczałam.
Ale potem z przerażeniem stwierdziłam (może powinnam się tego wstydzić, kto wie?) - może on ma racje.
Przepraszam, ale chce się podzielić wszystkim

Ja uważam tak: każdy z nas jest dorosły, prawda? I odpowiada za swoje czyny.
Ja stawiam sprawę jasno - zdrady nie jestem w stanie wybaczyć. I mój partner/mąż o tym wie. I jego decyzja, jak się będzie zachowywał.
Jeśli uzna, że dla chwili ekscytacji warto poświęcić związek - proszę bardzo. Ale to oznacza koniec. Więc niech się zastanowi, czy warto.
Tak, wiem, że ja tez poniosę konsekwencje - trudno, to znaczy, że tak naprawdę nie było tu miłości.
I te same zasady stosuje wobec siebie. Pokusy były nie raz, ale uważałam, że konsekwencje byłyby zbyt poważne.
Pomimo, iż często od Panów na tym forum dostaję etykietkę "nienawidzącej mężczyzn" to nieprawda. Dlatego uważam, że nie ma sensu "pilnowanie" partnera. Wierzę, że większość z nich jest uczciwych i kochających. Daję im kredyt zaufania - zasługują na to. Jak będzie chciał, to wystarczy mu 3 minuty w ciągu dnia, prawda? Nie musi jechać do Hiszpanii.
Po co mi ktoś, kogo mam pilnować, sprawdzać? Nie potrzebuję nikogo takiego.

No to mam ochote rozebrac to zdanie... tak czesto powtarzane zwlaszcza przez mloda zakochana pare... zanim zacznie myslec o rozwodzie

Co to wg Was znaczy, ze o milosc trzeba dbac? O jakich staranich tu mowimy?

Bo mnie sie wydaje, ze po to wlasnie mamy przysiege malzenska i kazdy jest zmuszony do wypowiedzenia:
"Ja ...(imię Pana Młodego) biorę sobie Ciebie... (imię Panny Młodej) za żonę i ślubuję Ci miłość, wierność i uczciwość małżeńską oraz, że Cię nie opuszczę aż do śmierci.
Tak mi dopomóż Panie Boże Wszechmogący w Trójcy Jedyny i Wszyscy Święci. "

albo

"Świadoma(y) praw i obowiązków wynikających z założenia rodziny Uroczyście oświadczam, że wstepuje w związek małżeński z ... i przyrzekam, że uczynię wszystko aby nasze małżeństwo, było zgodne, szczęśliwe i trwałe."

i co???? po roku do baru? a slowa dawane w przysiedze to grzecznosciowe zwroty slubne? czy formulka grzecznosciowa?
Jesli ktos PRZYSIEGA, ze bedzie sie staral ( na dowolny sposob i akceptowalny przez dowolnego psychologa i dowolna wiare) czynic wszystko dla dobra malzenstwa to juz jest to kwestia HONORU.
Jaka rozmowe i jaki dialog mozna wiesc z osoba, ktora lamie obietnice, przysiegi, oswiadczenia i przyrzeczenia, czyli z czlowiekiem bez honoru? Czy ta rozmowa ma sens? Dlaczego jesli ktos sklamal przed Bogiem to ja mam mu wybaczyc???? Niech leci do kosciola i wymodli najpierw boskie wybaczenie.

Jesli staram sie o zwiazek i mowie:chodzmy do terapeuty, nie pij alkoholu , nie zdradzaj mnie, nie bij mnie, nie oszukuj a partner decyduje, ze nie bedzie latal po psychiatrach, pic bedzie bo lubi, ze zdradzaniem bardziej zaczyna sie ukrywac.. i wcale nie przejmuje sie, ze wykorzystuje mnie nieswiadoma np zarazenia chorobami wenerycznymi lub gorszymi (bo jest moim panem i moze decydowac o moim zyciu i zdrowiu), nie przejmuje sie, ze dzieci cierpia widzac co sie w domu dzieje etc to znaczy, ze wszystko co moglo byc zrobione dla ratowania zwiazku zostalo juz zrobione... i albo w to uwierze, ze moja rola jako osoby starajacej juz sie skonczyla albo bede walczyc o malzenstwo... ale to bedzie moja walka ze mna... bede musiala zatluc swoja psychike, zmarnowac moje lata i lata moich dzieci na systematyczne zabijanie mojej psychiki... odebrac czas moim dzieciom i dac go w ofierze mojemu oprawcy

To tyle w sprawie kiedy powinien nastapic koniec naszych stran. On, czlek bez honoru, dostaje szanse i jej nie wykorzystuje... i zamiast przestac chodzic do baru o co byl tysiace razy proszony, idzie na panienki... KONIEC SZANSY. Dostales i nie wykorzystales... i nie bede niczego zmieniala w sobie aby zostal
Moglam gory przeniesc, trzeba bylo negocjowac, ktore gory... jak czas na wybor gory przesiedzialo sie w barze, to przynajmniej konsekwencje honorowo mozna by poniesc.

Szkoda, ze zycie najczesciej pokazuje, ze OSZUST wraca na lono rodziny i mowi, ok zdradzilem ale wina jest po polowie nasza i teraz musimy sie zmieniac obydwoje.
a jak bedziesz marudzic to odejde do tamtej. Ciesz sie, ze wybralem Ciebie....

dla mnie jak ktos sklada drugiemu czlowiekowi przysiege przy swiadkach i przed Bogiem albo nawet w cztery oczy i lamie taka przysiege... to sorki PSYCHIATRA.
i takiemu to bym codziennie inna przysiege skladala na zlosc:
Pyszny goracy obiadek czeka, biegnij szybko z pracy bo ostygnie..... a w domu niespodzianka!

Jak wg mnie mozna uratowac malzenstwo w ktorym sie zawinilo, zdradzilo, pilo, bilo, zdradzalo, czy cokolwiek? Oczywiscie ze mozna uratowac.
Na kolana przed swoim charakterem, pokreconoscia i ulomnoscia. Nie maam prawa szukac winy w osobie ktora skrzywdzilem. Ja jestem idiota, baran, lajdak i ja wszystko naprawie, i odkupie, i sprawie by usmiech nie zszedl z jej lub jego ust nigdy. Odzyskam honor i szacunek dla siebie.

Jesli o malzenstwo walczy osoba pokrzywdzona to jest to juz lekko chore choc mozemy nadac temu cechy szlachetnosci charakteru (bo nikt nie widzi jak dzieci placza po nocach w poduszke)... no i dla mnie to ta szlachetnosc charakteru wlasnie tu sie konczy gdzie dzieci cierpia przez nasz wybor ratowania partnera z sidel nalogow, zboczen i innych.

Taka jest moja BEZPLCIOWA opinia o ratowaniu zwiazku w nieskonczonosc.
Mozna miec honor lub go nie miec... wszystko jedno czy sie kocha tego wobec, ktorego nasz honor okazujemy
Czlowiek honoru wie jak postapic nawet jak juz nie kocha swojej malzonki

Może zamiast zastanawiać co robić gdy miłości nie ma, ktoś zastanowi się jak zapobiegać by miłość trwała?

Moim zdaniem trzeba wykorzystywać każdą okazję aby podnieść swoją wartość, pokusy w głowie ma każdy, mężczyzna, kobieta, każdy, grunt żeby mieć świadomość, że ewentualny błąd może spowodować odejście kogoś wartościowego. Trzeba trochę grać, trzeba trochę udawać, pokazując partnerowi że to on sam najwięcej straci jak zacznie szukać miłości gdzie indziej. Ludzie z natury tak mają, że szanują głównie tych których się boją, dlatego bądźmy silni i nie dajmy sobie wejść na głowę, a może wtedy uda się uniknąć najgorszego.