Kiedy miłość się kończy...

Czasem trudno wiedziec czy uczucie ,które nas łączy jest miłością,przyzwyczajeniem czy przyjaznią.
Nie można być wiecznie zakochanym i czuć tego trzepotu pod sercem-a szkoda.
Czasem o tym myślę -troszczę się ,rozmawiamy,czasem planujemy co będziemy robić na starość.
Zgubiłam po dodze zazdrość to chyba dobrze-czyli ufam mu.
Jestem bezpieczna i spokojna ale czasem patrzę z boku gdy kolejną godzinę siedzi przed komuterem i gra czy to miłość? czy przyzwyczajenie?
Jest dobrze,nie ma kłótni,nie ma szaleństw-
Cieszę się kiedy mam chwilę dla siebie i nie musze biegać z herbatą albo uśmiechać kiedy mi się nie chce.
Sama więc sobie zadaję pytanie czy to juz przyjażń czy jeszcze kochanie?
Mam spokojny dom,podporę ale czy aby nie jest zbyt spokojnie? czy kiedy słyszę słowo kocham i sama to mówię to znaczy to ,że żyć bez niego nie potrafię?
Czy kochać to znaczy emocje?
Czy kochać to mieć spokój?
Zakochana byłam kilka razy ,w mężu oczywiście też i to były tak silne przeżycia,tak bardzo odczuwalne ,ze byłam oszołomiona i tylko on istniał na świecie a świat był taki piękny.
Teraz wiec mam czasem do siebie pytania czy zakochanie przeszło w stan kochania czy jest mi dobrze i bezpiecznie-nie wiem
Chętnie posłucham jak to jest u was.

Ja jestem jeszcze bardzo młoda, ale taka się nie czuję. Przynajmniej w kontekście związku, małżeństwa. Kocham i nie mam wątpliwości, chociaż były momenty kiedy się nad tym zastanawiałam. Kiedy było źle i kiedy wydawało mi się, że nic z tego nie będzie, że nie kocham. Mięliśmy się nawet rozstać. Poczułam wtedy taką ulgę, wręcz radość, że będę wolna. Sama nie podejrzewałam siebie o takie uczucia, ale po chwili zastanowienia stwierdziłam, że nie wyobrażam sobie życia bez niego. Nie wyobrażam sobie być z kimkolwiek innym, że nie potrafiłabym i zwyczajnie nie chciałabym.

Myślę, że nasza miłość jest już dorosła. Nie jest młodzieńczym zauroczeniem, bo ono już minęło. Oczywiście zdarza mi się poczuć jeszcze te motylki w brzuchu i to mnie niesamowicie cieszy, ale tak samo cieszy mnie poczucie stabilizacji. Jestem pewna swoich uczuć, ale też i jego uczuć do mnie. Kiedyś obawiałam się, że może nam się nie udać, że może znajdzie sobie inną, myślę, że każda z nas miewała takie obawy. Teraz wiem, że dla niego liczę się tylko ja, po prostu czuję, że mnie kocha.

Odbiegłam trochę od tematu...

Myślę, że kiedy miłość się kończy jest to na tyle jednoznaczne, że nikt nie miałby wątpliwości. Wydaje mi się, że wtedy nie sprawiają przyjemności te zwykłe rzeczy, które nas cieszyły - np. buziak na dzień dobry, czy zwyczajny dotyk gdzieś w przelocie.

Nie chciałabym nigdy przestać kochać.

Pchełka jesteśmy rówieśniczkami:)
Ja jestem z chłopakiem 4 lata. Różnie to u nas było, były kłótnie, zazdrosc przez dużą odległosc jaka nas dzieli. Był nawet czas że mieliśmy się rozejsc bo dobijała nas ta odleglosc (w zasadzie nie duża, bo 40km ale był to dla nas i tak kłopot) chłopak nie miał wtedy jeszcze prawka, jechał do mnie ponad 2 godziny, trzema autobusami. Ale naszczęście miłosc się nie skończyła:) przetrwała, nie mogliśmy życ bez siebie. Teraz już jesteśmy dojrzalsi w tym związku, mój chłopak odkąd zaczął pracowac zmienił się, jest bardziej odpowiedzialny, stał się taki poważny, wie że wszystko przychodzi z trudem, teraz bardziej mnie docenia i szanuje. To bardzo długi czas ale nadal czujemy do siebie wielką milosc. a co do tego jak zobaczyc że to już nie milosc to tak samo jak pchełka napisała i jeszcze mogę dodac że nie szanuje się już tej osoby której już się nie kocha, nie pomaga się, nie ma zwrotów kotku, kochanie itp. ma się dosc tej drugiej osoby.

A Wy, tęsknicie za sobą, kiedy się dłużej nie widzicie?

Po tych wypowiedziach dochodze do wniosku,ze spokój,bezpieczeństwo czasem nieco nudy ale troska obopólna o siebie i dom-to miłość dojrzała
Tęsknoty nie odczuwam bo jeszcze nigdy sie nie rozstaliśmy nawet raz -więc czas kiedyś wypróbować siłę tęsknoty troszeczkę oczywiście

a co kiedy jego gadanie zaczyna denerwować, pojawia koniec z tęzknotą za nim, obojętność co będzie dalej jest na równi kiedy cieszę się, że przyjechał i że go widzę, że mówi ze mnie kocha, daje buzi, że planujemy razem z wyprzedzeniem tygodniowym,a nawet dalej co będziemy robić...? to miłość czy już nie?
zastanawiam się cały czas czy jest sens... dla niego jest WAŻNA  rodzina- mama i siostry. nie widzi bez nich swojej przyszłości. zastanawiam się tylko czy dla mnie tam jest miejsce.. czy kiedyś to ja będę najważniejsza i dziecko, czy dalej siostry...

Ja też, ostatnio często, zastanawiam się czy taka miłość spokojna ,bezpieczna praca dom dzieci codzienność to wszystko co mnie czeka już do końca?I czy to żle że wszystko krzyczy zrób coś nim będzie za pózno,nim życie się skończy,czy to normalna reakcja w pewnym wieku na spokojne życie u boku dobrego męża,i czy to znaczy że moja miłość do niego już się skończyła???

A myślalam że tylko ja tak myśle ,dzieki atinasarz że nie jestem sama?problem w tym że moje własne myśli czasami mnie przerażają i mimo tego że wiem że to nie jest dobry kierunek ide,i ide dlatego ze już nie kocham dostatecznie mocno czy boje sie upływającego czasu?

atinasarz -nic dodać nic ująć, chcesz pogadać to moje GG 26621085 tylko moge dopiero po 23 pozdrawiam

Też czasami się zastanawiam czy to miłość, czy przyzwyczajenie.Jesteśmy ze sobą od 4 lat.Po jakimś czasie już nie mam klapek na oczach, nie tęsknie za nim, nie mam motylków w brzuchu itd. Bardzo mi tego brakuje i przyznam się, że tęsknie za tą szaloną miłością..

bo czlowiek jest taki iz potrzebuje raz na jakis czas uniesien...
jesli ich nie ma falszywie codziennosc i wszystko wydaje sie nudne i juz niepotrzebne..
dlatego warto od czasu do czasu szalec ze soba, wymyslac nowe nie zawsze madre i adekwatne do wieku rzeczy, wariowac, zaskakiwac sie, robic niespodzianki... nie bedzie to raczej budzilo takich emocji jak na poczatku czy z kims nowym jednak naprawde warto.
i oczywiscie dwie strony musza to robic.

Tak cytrynko, ale czy nie zgodzisz się z orbitką, że póki życia, MOŻNA coś w nim zrobić żeby je sobie uatrakcyjnić? Pierwszy raz w życiu pojechałam na żagle w wieku 35 lat. Z 3 dzieci, absolutny laik żeglarski, ciut obawiający się tej wody i przygody. Miałam duszę na ramieniu. To było kompletne szaleństwo! Zawsze się da COŚ wymyślić - trzeba tylko chcieć

Ha! I tu masz niestety rację. Nie, nie jesteśmy egoistami i powinnyśmy myśleć o sobie. Dlaczego jednak zakładasz, że musimy przy tym krzywdzić rodzinę? Jakie masz potrzeby, które mogłyby kogoś skrzywdzić? Bo może są takie, które dasz radę realizować z udziałem dzieci a on pozostawiony sam sobie się dołączy? Jak sama piszesz coś do niego dotrze?

Anhedonia-niestety pozostawiony sam sobie nie dołącza, a jeżeli już to nie sprawia mu to radości,żyjemy w dwoch różnych światach,tylko że dzieci rosną i kiedyś zostaniemy sami w czterech ścianach i może nie jest tak drastycznie jak pisze Miłość48 ale to jest normalne zwyczajne małżeństwo.A ja chce czuc że jestem kochana że jest odrobina magi w tym naszym codziennym życiu czy to za dużo?

Hej dziewczyny już pisałam na swój temat o tej kwesti ale tak pobazgrałam wam tam że nikt mi nie odpisał Wiem , byłam za pełna emocji . Powiedzcie , jestem ze swoim chłopakiem od 5lat mieszkamy od roku ze sobą . Generalnie walne prostu z mostu - nie sypiamy ze soba od 6 miesiecy . Mojego faceta chyba juz nie pociagam bo inaczej tego tłumaczyc nie umiem. Przez to stałam się jakaś zakompleksiona .Gdy rozmawiałam z nim o tym stwierdział ze on nie widzi problemu ,kiedys tylko popatrzył to już na niego działałam  ,od tych miesiecy nie nalegałam wiec na sex bo czułam sie głupio że muszę sie prosić i po nocach płakałam . Od tych paru miesiecy on w ogole mnie nie przytula a gdy wybucham (bo bardzo brakuje mi tego wszystkiego ) on nagle bedzie mnie przytulal i głaskał dodam że również sie nie calujemy nie trzymamy za ręce .Nie wiem co robic już prosiłam ze nie wytrzymam dłużej . Moja miłość do niego wygasa , czuje sie taka malutka . Wiem że mnie nie zdradza bo pracujemy ze soba . Myślałam ze po prostu za dużo ze sobą jestesmy bo w pracy i w domu ale czy można wtedy wykluczyć całkowicie sex ? Naprawde czuje sie przegrana . Pomóżcie coś ... Dziekuję.

Droga MartoKer gratuluję dobrego wyboru- urodzenie dziecka!!naprawdę Cie podziwiam za to, że pomimo tego co Twój były zrobił dalej go kochasz.A mogę zapytać za co on siedzi??i to już drugi raz?Dam Ci radę..Twój były kiedyś Was olał, Ciebie i Twoje dziecko,siedzi w więzieniu nie wiemy jak długo.Jak wyobrazasz sobie taki związek?Będziesz z dzieckiem odwiedzać go w wzięzieniu?a obok siebie masz faceta, który przygarnął Ciebie i Twoje maleństwo,Twoje dziecko mówi do niego tata,facet widać stara się.Bo nie wszyscy tak chętnie wzięli by panne z dzieckiem..Myślę, że powinnaś na spokojnie przemyśleć sobie całą tą sytuację, zapomnieć o byłym bo nie widzę dla Was przyszłości.

Droga AngelikaNL ja też pracowałam ze swoim facetem.Ciągle się widywaliśmy i przez to mam wrażenie, że stał się mniej czuły, żadko przytulał, mówił, że kocha. A w Twoim wypadku jest tak,że non stop się widzicie.Praca,dom.Myślę, że przyda się Wam odrobina oddechu.Wyjdź gdzieś z koleżankami, pozwól swemu partnerowi też gdzieś wyjść..A co do sexu to może zaskocz go jakimś seksownym ciuszkiem, przygotuj jakaś kolację dla Was, pokarz mu że Ci zależy.Może to doceni jak nie to chyba będziesz wiedziała co zrobić.Powodzenia Ci życzę!

prosta sprawa: jak facet juz nie mowi ze kocha, wiecznie nie ma czasu , jest bardziej oschly.... ogolnie jak zaczyna sobie wszystko olewac... ehhhhh.... milosc prawdziwa nigdy sie nie konczy , konczy sie tylko zauroczenie. milosc jest na dobre i na zle, w zdrowiu i chorobie, z problemami i bez nich....nawet jak mamy nadwage czy niedowage, bez makijazu , w starych dresach....
kobieta to nie lans...wielu facetow wybiera partnerki patrzac na urode tylko. na poczatku jest zachwyt, prezenty ale potem jak zdobedzie co swoje to juz nic go nie jest w stanie zadowolic i w koncu wybiera szara myszke ....
ja nie jestem " szara myszka" i boje sie ze bede sama.troche jestem zwariowana, lubie pozartowac czasami nawet sprosnie:D  faceci sie mna na poczatku zachwycaja, jestem na ogol dla nich za dobra, pozwalam im na wiele rzeczy np. wypady z kolegami na piwo nawet czeste. a potem nie doceniaja mnie i rzucaja dla innej....
a poza tym wystarczy pogadac z facetem o dzieciach, przyszlym malzenstwie.... jak bedzie uciekal od tego tematu i mowil : "ja za mlody jestem, nie mysl jeszcze o tym "to raczej predzej czy pozniej zwiazek sie rozpadnie. stara wyga jestem co do tego i wiem jak faceci reaguja na rozne tematy.
moze powinnam troche bardziej rzadzic...ale problem jest taki ze ja nie lubie tego , ja lubie czuc wladze faceta. coz poradzic :<
ja mam taki niestety charakter. czasami mi sie wydaje ze jak zartuje tak sprosnie to ze mysla sobie ze ja lubie "te sporty" nic bardziej mylnego !!po prostu taki mam charakter

Witam was cóż za zbieg okoliczności chciałam zamieścić swój własny wątek a tutaj ten idealnie pasuje do mojej sytuacji .Musze wylać to z siebie bo już sama nie wiem co myśleć.Jestem a ,raczej byłam z swoim chłopakiem prawie 3 lata ,na początku było cudownie oczywiste ,od niedawna zaczeło sie coś psuć .Tak jakby w nasz zwiazek wkradło sie troche nudy,mój chłopak gdy u mnie był grał w gry komputerowe miał dla mnie mniej czasu,no to ja zajmowałam sie czymś innym np oglądaniem tv ... Bardzo mi brakowało jego bliskości ,czułości itd ,poczułam się niedoceniana i było mi bardzo przykro.No i tak notorycznie wyglądały nasze spotkania ,czasami zamówilismy pizze ,pojechalismy do kina ,ale i tak czułam sie nieszczęśliwa.Pewnego dnia dokładnie z jakieś 3 tygodnie temu postanowiłam to zakończyć ,zadzwoniłam do niego i mu to powiedziałam...nie chciałam się z bim spotykac i mówić mu tego prosto w oczy bo wiem ze moglo by to pójsc w inną strone ...On sie na to zgodził ,tez twierdził ,ze nam sie nie układa i potrzebujemy przerwy żeby wszystko sobie przemyśleć.Wiem,że mineło mało czasu,ale tęsknie za nim ,spotkałam sie nawet pare razy z innym chłopakiem ale to nie to samo ,on tak samo nie całuje ,nic przy nim nie czuje,a przy moim facecie mimo tego że czułam sie nieszczesliwa to gdy był blisko mnie czułam to ,czułam motylki itd...Na początku odzywalismy sie do siebie ,on pisał ,ze tęskni ze ciągle o mnie myśli ,jak szłam na impreze to tez sie odzywał co robie itd...Pisałam mu tez ze nie widze nas tak jak kiedys i ze nie wiem jak to będzie to tez było widac ze sie przejmuje ...Pisalismy także na gadu ze oboje mamy mętlik w głowie,on pisał ze ludzie sie przeciez rozstaja w zgodzie a potem są szczesliwi,ale może to nasze złe dni itd,a teraz to nie odzywa się do mnie w ogóle ,nic do mnie nie pisze,raz mu napisałam sms ,ze tęsknie i co robi to on napisał co robi i ze tez tęskni i ze przyjedzie w nastepny weekend to pogadamy...Tylko ze napisał to z takim spokojem ,zero emocjii.teraz w ogóle się nie odzywa nie wiem co myśleć ,co robić ,musze być przygotowana na wszystko.Ja chce zeby on zrozumiał co może stracić ,co źle robił,żeby mnie docenił:(Bo je się ,ze jego uczucie do mnie już uleciało ,a ja chyba nadal go kocham mimo jego wad...Nie wiem jak mam się zachować w ten następny weekend cały czas o nim myśle,nie moge się nad niczym skupić.Myśle sobie ,ze moze czas to skończyć ,wszyscy mi mówią ze jestem fajna ładna dziewczyna i nie mam co się przejmować ,ale ja podświadomie to dla niego chciałabym być ,piękna ,mądra,zeby to on mnie kochał:( Co o tym sądzicie?:( Wiem ,ze troche chaotycznie napisane ,dodam jeszcze ,ze jesteśmy młodzi ja mam 19 lat on 21...

Cytrynko-To co napisałam o swoim związku, oceniłaś słowem "drastyczne" Widzisz, a ja w tym tkwię nie wiem, z przyzwyczajenia, dla dobra dzieci? Bo co ludzie powiedzą to mnie najmniej interesuje. Czy kocham ? zadawałam sobie już kilka lat temu to pytanie. Nie umiem na nie odpowiedzieć. A, żeby było ciekawiej, przy kolejnej ostrej wymianie zdań, mówię mężowi, że nie musi się ze mną męczyć, może odejść (mówię to bardzo poważnie i tak czuję ) On jest człowiekiem uczciwym, mogę na nim polegać, nawet zdarza mu się powiedzieć, że kocha i mimo to co z taką łatwością wypowiada, wiem, że jestem dla niego ważna. Tylko, przez te wszystkie lata tyle razy źle o sobie słyszałam( tylko od męża) że już mnie żadne miłe słowa ze strony mojego męża nie wzruszają. A nawet niedawno zapytał mnie " a ty mnie jeszcze kochasz?"Odpowiedziałam żartobliwie "nie zadawaj mi takich pytań, bo możesz usłyszeć prawdę " potraktowałam to jako żart. Jednego jestem pewna ,jestem wypalona, czekam na coś, nie wiem na co...

Nie pisz, proszę, posta pod postem, a jeżeli chcesz coś dopisać to użyj opcji "edytuj", o czym mówi pkt 11 naszego Regulaminu. (Moderatorka Olina)

lost-To jest tak, jeśli się kogoś kocha to stara się być dla kochanej osoby jak najlepszym, zrobić wszystko, aby być wart tej miłości. A Twój chłopak nic nie mówi, że zrobi cokolwiek, aby zmienić swoją sytuację, z tego co Ty piszesz nie wynika,że mu na Tobie zależy.Choć słowa są ważne to jednak za mało aby opierać na tym zdrowy związek.Niech coś pokaże i zacznie prostować swoje pokręcone ścieżki. Zmuszając go do konkretnych działań, możesz mu pomóc. Jeśli Cię kocha naprawdę, zrobi wszystko, aby z Tobą być, a jeśli nic u siebie nie zmieni...odpuść Na początku będzie trochę trudno, ale z perspektywy czasu zobaczysz, że warto.

Milość48 dobrze piszesz ja też czekam ,daje do zrozumienia czego mi brak ,i nic,więc zaczynam szukać tylko chyba nie w tym kierunku co trzeba ale jak na razie nie potrafie sie zatrzymać...

Miłość 48 ale właśnie ja nie wiem jak go zmusić do tych konkretnych działań,wczoraj do mnie dzwonił pare razy gadaliśmy i gadaliśmy w końcu mi powiedział ,ze mnie kocha i nie widzi swojego życia beze mnie itd .Tylko ,ze mnie strasznie irytuje jego podejśćie do życia zmienia non stop prace bo mu coś nie pasuje teraz znalazł nową i znowu ze to nie dla niego itd ,on ma straszne poczucie sprawiedliwości,przeżywa ,ze w pracy nie każdego traktują tak jak sie powinno ,że nie urodził sie w bogatej rodzinie ,ze jego ojeciec ma go gdzieś itd ,ze to wszystko takie niesprawiedliwe ,ja nie wiem jak mam mu pomóc chciałabym żeby sie zmienił żeby zaczął chodzić do tej pracy a nie ciągle narzekać:(przecież odrazu sie nie zostaje szefem wielkiej firmy itd,trzeba do tego dąrzyć a nie siedzieć i narzekać ...Ja mam takie poczucie ,ze chce go wspierać ,chciałabym mu jakos przemówic do tego rozumu ,ale to nic nie daje ...Wspieram,go pocieszam ,a  on nadal swoje...Sama wiem ,ze może mi z nim być trudno ,sam mi to powiedział ,ale i tak mnie do niego ciągnie.Nie myśle tutaj o sobie tylko o nim ,ze nie chce go z tym wszystkim zostawić ,tak bardzo chciałabym mu pomóc ,zeby odnalazł ta swoją równowage w życiu;/ Bo mogłabym przecież go zostawić i mieć święty spokój ,nie przejmować sie ze znowu rzucił prace itp ...