życie singla...(narazie)chyba najlepsze!!

Ja uważam, że życie w związku jest cudowne:) Ale może Ty jeszcze nie trafiłaś na tego jedynego:) Możliwe, że decyzje o ślubach były zbyt pochopne i gwałtowne. Ja znam mojego chłopaka 4 lata, od 3 lat i 2 miesięcy jesteśmy razem, a o ślubie po cichu mówimy, że za 4 lata, po studiach:)

Ja bardzo ceniłam życie singla, do momentu, w którym spotkałam kogoś, kto wart był porzucenia tego stanu. Ale faktem jest, że mniej z tego wynika problemów, masz więcej czasu dla siebie, możesz myśleć tylko o sobie i traktować siebie priorytetowo... tylko z czasem chyba zauważasz, że czegoś Ci brakuje. Ale nie zauważysz, dopóki się nie zakochasz znowu. Człowiek to jednak istota społeczna, i czuje potrzebę bliższej więzi z drugim człowiekiem...

hmmm...to nie jest tak
pozytywy to w dużej mierze skupienie się na sobie
spokój ducha...nie biegniesz bo ktoś czeka,robisz to co chcesz i z nikim się nie musisz liczyć (egoistyczne ale tak jest), nikt ci nie gdera (jak mawiają mężczyżni) itp...
no a negatywy...największym jest samotność
no chyba że masz dużo znajomych i zapełniony czas spotkaniami
ja nie mam dlatego jak napisałam wcześniej bardzo bym tego chciała
no i jak masz adoratorów i latasz na randki też jest fajnie i nie mówię tu o romansach na chwilę

Kocham i jestem kochana, ale...kocham też swoją niezależność i póki co nie mam zamiaru tego zmieniać

No ja jestem sama od jakiegoś czasu i nie wiem , czy to jest lepsze od związku,ale na pewno wygodniejsze.Nie musisz się martwić o kogoś , nie denerwujesz się,masz więcej swobody i czasu dla siebie.Też się rozczarowałam nie raz,dlatego dochodzę do wniosku,że bycie singlem jest lepsze,ale wydaje mi się,że że gdybym poznała kogoś naprawdę odpowiedniego,zakochała się ze wzajemnością zmieniłabym zdanie.Wydaje mi się,że Ty też.
Fajnie jest być samej, nie powiem , że nie .Nikt nie narzeka,że chodzisz często na imprezy,że masz sporo kolegów itd..
Ale z drugiej strony nikt Cię nie przytuli,kiedy jest Ci źle itd .
No ja rzadko miewam złe dni , więc ten problem z głowy,ale i tak czasem chciałabym kogoś mieć.Sama nie wiem czy kogoś na stałe,z jednej strony nie interesują mnie już zabawy chłopakami , a drugiej nie wiem czy chciałabym coś poważnego.To wiąże się z nerwami itd .
Wydaje mi się jednak , że przesadzasz z tym ubiorem.Chłopak nigdy nie mówił mi jak mam się ubierać i co mam robić

Szczęściara - momentami Ci zazdrosze... Mimo ze nie mam meza (ani nie mialam), nie mam za soba zadnego rozwodu, jestem w szczesliwym zwiakzu, wiaodmo sa jakies zgrzyty ale nie na tyle zeby sie tym zamartwiac to jednak czasami brakuje mi takiego studenckiego, beztrsokiego zycia bez zobowiazan, bez tlumaczen, zyc bez ograniczen robic to co sie chce w danej chwili Chyba bym sie z Toba nie zamineila bo mimo wszystko kocham mojego M. i jestem szczesliwa ale czasami mam ochote sie zabawic tak jak kiedys..

Fajnie jest być niezależną, również dochodzę do takiego wniosku:) Jak mam ochotę iść na imprezę to idę, mam ochotę się spotkać z kolegą i pogadać, to robię to, nikt mi nie marudzi, nie psuje humoru swoimi podejrzeniami. W mieszkaniu mogę bałaganić, jak nie mam ochoty sprzątac, nikt mi nie narzeka.
A jak jest źle to można się przytulić do przyjaciół. Oni są przy nas zawsze...
Poza tym bycie singielką nie oznacza rezygnacji z seksu i kontaktu fizycznego;)

Wszystko tak na prawdę zależy od naszych potrzeb i tego jak wygląda nasze życie. Znam takie osoby które że tak powiem żyją od związku do związku .. praktycznie samymi związkami żyją i nie mają nic poza nimi ... tak się w tym zatracają i jak przychodzi moment rozstania to ani przyjaciol w poblizu ani psa ani kota .. i dlatego szukają kolejnej osoby do pary. Nie popieram takiego sposobu życia ... oj nie. Co innego jak się ma grupę prawdziwych przyjaciół i nawet jak się jest samemu czy w związku to się o nich dba ... wtedy też samotność typowa nie zagraża ... w momencie rozstania z kimś bo ma się odskocznię.
Ja znam siebie na tyle , że wiem , że jestem stworzona do bycia w związku ... nigdy nie lubiłam być sama ... i było mi wtedy zle.
Aktualnie jestem myślę w najbardziej udanym związku jak do tej pory .... i mimo , że jest ta druga osoba to i chodzę normalnie na imprezy i spotykam się ze swoimi przyjaciółmi i nie ma problemu żadnego z tym ... nikt mi sie suszy głowy i na odwrót. No teraz akurat imprezy typowe poszły na bok bo jestem w ciąży ... ale przed ... jak najbardziej chodziliśmy razem ale też oddzielnie.
Poza tym w związku też można być pod wieloma względami niezależnym więc już nie przesadzajmy , że związek tak osacza ... jak jest zdrowy to nie osacza.
Ja sobie myślę , że jest tak na prawdę niewiele ludzi na świecie którym jest dobrze w pojedynkę .... cała reszta oszukuje samych siebie .

Dla mnie SINGIEL to osoba , która kategorycznie wystrzega się stałych związków ... z własnego wyboru tylko i wyłącznie ... a nie , że ktoś jej/ jego nie chciał bo jest garbata albo szczerbata ... albo żyje od związku do związku ... bycie singlem nie traktuje jako etap przejściowy.

Bycie singlem hmm, to tylko zależy jakie pobudki nami kierują gdy dokonujemy takiego wyboru. Mną kieruje strach i brak zaufania. Od 17 roku życia byłam w poważnych związkach i każdy miał być tym prawdziwym i jedynym tzn 4. Obecnie mam 30 lat i chyba potrzebuję nabrać dystansu do siebie życia, a tym bardziej do mężczyzn. Kiedy wychodziłam za mąż miałam 21 lat, a gdy brałam rozwód 25 lat. Kochałam go tak bardzo, że nic się nie liczyło, próbowałam wybaczyć tak wiele rzeczy, że straciłam rachube. W wieku 22 lat urodziłam cudowną córkę, ale to zamiast nas zbliżyć oddaliło. W oczach mojego męża nie było już ani miłości, ani namiętności i może bym się z tym pogodziła gdyby chociaż dbał o dziecko. Po rozwodzie poznałam faceta, po roku zaręczyny, dbał o mnie i moją córkę, ale kij ma dwa końce z biegiem czasu zaczął nadużywać alkoholu. Prosiłam, tłumaczyłam i jak grochem o ściane, więc po 4 latach się roztaliśmy.
Teraz uczę się bycia singlem i w sumie jest całkiem przyjemnie, ale brakuje mi kogoś do kogo mogłabym się przytulić i wypłakać, bo mimo tego, że zawsze gram twardą babke też ma dni słabości. Znalazłam i na to sposób, kiedy jest mi źle biorę prysznic i płaczę pod nim, tym samym ukrywam swój smutek przed córka.

Fammefatele a mów o sobie jak chcesz. Bo nie tylko ja to zauważyłam, ale i większość, że singiel to nie jest ktoś kto się rozstał. Tylko ktoś kto mówi kategoryczne nie dla związków. Zazwyczaj słów z j.ang nie tłumaczy się dosłownie. Mów o sobie, że jesteś wolna, ale jak dla mnie to nawet możesz mówić, że jesteś rozwódką lub wdową

Oj chyba zabolało, bo ktoś powiedział wprost Może czasem warto się zastanowić, zanim zacznie się używać jakiegoś słowa, ale tak to jest z zapożyczeniami.
Przecież 20 lat temu nie było takiego słowo w użyciu, a jakoś nazywano 21latki które się rozstały i czekają na nową miłość
Temat tego wątku dotyczy czy życie singla jest najlepsze, czyli czy dobrze jest byś samym i nie czekać, nie szukać nowej miłości, chcieć zawsze być samym

Jeżeli chcesz pokazywać swoją erudycję, to może warto się zastanowić jak, j. angielski jest takim szczególnym językiem, w którym znaczenie słowa zależy od kontekstu, to język gdzie słowa mają kilkanaście nawet znaczeń.
Ja nigdzie nie byłam chamska, dopiero mogę taka być. Usiłuję Ci wytłumaczyć, że ciężko jest nazywać singlem kogoś, kto chce się zakochać, bo jak pisała także Ivee nie traktuje się tego jako etap przejściowy, tj zdecydowane mówienie nie dla związków.
Dlatego może warto jest się zastanowić nad różnicą mieć singlem a kimś kto jest wolny (wolny czyli nie posiada partnera potocznie "jest do wzięcia")

Wiele osób się wypowiada na temat bycia singlem, a jak się okazuje części nie wiem kim jest singiel. Dlatego tak ważne jest, aby wcześniej zdefiniować kim jest singiel, żeby dokładnie wiedzieć o kim mówimy. Często interpretujemy coś zbyt rozszerzającą tymczasem nie powinno się tego robić.

Fammefatale od dzisiaj mów że jesteś panną,bron Boże nie mów "jestem SINGLEM"bo to oznacza że chcesz być sama do deski grobowej.

Ja jestem kawalerem od dzisiaj hahahaha:lol:

A jakby lekarz Cię leczył na anginę nie wiedząc co to jest i twierdził, że taka jest jego definicja? Jakby prawnik opowiadał o zasiedzeniu nie wiedząc co to jest twierdząc, że taka jest jego definicja? Czy architekt budował Ci dom, nie wiedząc czym ów dom jest?
Jak widać pojęcia musi być zdefiniowane.
Adieu

Chciałbym zabrać swój głos w tej dyskusji. Zabawne jest, że na temat bycia singlem wypowiadają się ludzie mający 20 lat.
W woli ścisłości, śmieszą mnie wypowiedzi Famme Fatale, która wiedzą się nie popisuje. Najpierw dygresje o języku, dalekie od prawdy, ale nie to jest tematem.
Czy można mówić o tym czy dobrze jest być singlem nie wiedząc kim on jest? Dobrą ideą było to co zaczęłam robić Martyna777, że trzeba to zdefiniować.
Droga Famme Fatale obserwuje to forum już jakiś czas i twoje wypowiedzi, ale tą już pokonałaś samą siebie. Panna to stan cywilny, można być w związku i być panną, można nawet żyć z kimś razem, pod jednym dachem i być panną. Słowo singiel odnosiło się do ludzi w USA po 35 roku życia, którzy nie mieli życiowego partnera czy partnerki, co więcej nie wyrażali chęci posiadania go. Dlaczego single party się mówi, bo lepiej brzmi, łatwiej zapamiętać.
Tobie chciałabym życzyć trochę więcej rozumu, bo z pewnością Ci się przyda.

Do tematu bycie singlem nie jest czym społecznie pożądanym, oraz mądrym rozwiązaniem, bo człowiek to istota społeczna, wręcz potrzebująca stada czyli rodziny.

Cóż za agresja, bo ktoś napisał jej że nie ma racji, no oczy by wydłubała.
Dziecko drogie, czy ktoś Cię tu obraził? Niby czym?
Panie naukowcu to pewnie za to, że przeciwieństwie do Ciebie wiem o czym mówi Prawo o aktach stanu cywilnego.

Napisałem, że nie wiesz kto to singiel, że mylisz to słowo, ze słowem panna. Jak można pisać, jak żyje singiel nie wiedząc kim on jest no zastanów się.

PS Mam 37 lat

Kochane netkobietki przeczytałam co napisałyście i widzę,że w większości jesteście jeszcze bardzo młode.Macie teraz wielu przyjaciół i nie byłyście zbyt długo samotne.Bycie singlem jest przyjemne ale do czasu.W pewnym wieku znajomi już mają swoje rodziny i coraz mniej czasu dla nas,po woli zaczną się niby żartem ale uszczypliwe docinki na temat bycia singlem .Wyjazdy samotne już nie bawią i nawet na najlepszy film nie chce się iść samej.Myślę ,że jednak większość ludzi potrzebuje kogoś bliskiego.

Nie macie sie już czego czepiać?(mowa tu przede wszytskim do Martyny i arturrro). Boże, jak dziewczyna chce to niech siebie nazywa singlem. Niektórzy chyba nie mają już nic innego do roboty, jak zwracać komuś uwagę. Take easy..
A co do tematu, ja również nie widzę w życiu singla nic przyjemnego. Robienie tego czego się chce po jakimś czasie stanie sie mało satysfakcjonujące. Nie jesteśmy stworzeni po to, by iść przez życie w pojedynkę. Zabawy i imprezy to nie wszytsko. Przychodzi czas, gdy jest się gotowym na stały związek, a później i założenie rodziny. Sytuacją normalną staje się, że praktycznie każdy znajomy wokoło prędzej czy później znajduje swoją miłość i wtedy osoba samotność danej osoby staje się przeszkodą w uwzględnianiu jej w różnych spotkaniach towarzyskich,wyjazdach( wiem to po sobie). Ja osobiście plusów nie widzę.

"Dla mnie SINGIEL to osoba , która kategorycznie wystrzega się stałych związków ... z własnego wyboru tylko i wyłącznie ... a nie , że ktoś jej/ jego nie chciał bo jest garbata albo szczerbata ... albo żyje od związku do związku ... bycie singlem nie traktuje jako etap przejściowy."

Iwa zgadzam się z tobą 100%.Jestem tzw.,,SINGLEM" z własnego wyboru od 4 lat nie żyję od związku do związku z nikim się nie umawiam.
Czy jestem atrakcyjna ?Mężczyźni w większości uważają że tak i nie bardzo rozumieją dlaczego jestem sama.Pytają gdzie jest haczyk?Nie interesują mnie przygodne znajomości bez zobowiązań lub byle jaki związek bo kobiecie nie wypada być samej.Mam dość swatania i uszczęśliwiania mnie tym na siłę.Nie poświęcam się dla dzieci.Po prostu takiego dokonałam wyboru świadomie i na razie nie żałuję .

Fajne życie do czasu albo jako stan przejściowy. Znałem kiedyś kobietę - ok. 35 lat - miał wszystko co w tym życiu potrzebne, ale była singlem. Bardzo chciała mieć dziecko i w sumie to nie problem gdyby chociaż odpowiedniego faceta wcześniej znalazła, a tu nic. Była zdesperowana, żeby dzieciaka zrobić obojętnie z kim. Zasługiwała na więcej. Przez tyle lat mogła testować do bólu i coś wybrać świadomie.