Trudno mi wybaczyć partnerowi zranienia z przeszłości

Witajcie drogie panie, więc i ja swego czasu miałam ten kłopot.
Kłopot taki że zadano mi latami mega cierpienie, krzywdy fizyczne, i psychiczne, raz będąc dla mnie wrogiem a na drugi dzień dobrym.
Nauczona ostrożności , nie ufna latami zbierałam krzywdy, nigdy nie zapominałam, czasem wybaczyłam ale tkwiły jak zadra te złe rzeczy.
Wkurzało mnie to że nie mogę do nowych ludzi podchodzić z ufnością , a nie że zawsze muszę domniemywać oszukaństwa.
Do tego dochodziło to że te krzywdy zamiast  cichnąć z biegiem czasu ciągle coraz gorzej pulsowały jak wtedy gdy człowiek ma zadrę z drzazgi w palcu.Niby żyjesz ale ciągle ten ból jest wraca byle przypomnienie.

Układałam sobie życie a nie mogłam sie nim cieszyć bo wspomnienia, ciągle sprawiały że stałam w miejscu, tam wtedy kiedy było źle.

Powiedziałam sobie dosyć, dosyć ja chce normalnie żyć.Uznałam że potrzebuję pomocy bo sama nie dam rady i poszłam do psychologa.
Poszłam z myślą że choć będzie bolało, choć może będzie trudno to wytrzymam i zrobię wszystko byle te zadry wyciągnąć by minęło.
Całkowicie zaufałam że ten człowiek jest tam by pomóc, by zobaczyć czy to ja źle robię czy może inni są podli.

Powiem wam że po roku i trochę ciężkiej terapii już nie myślę o smutkach, o przeszłych złych ludziach. Zrozumiałam jak postępować gdy człowiek mnie rani, co robić czego nie robić.
Jestem szczęśliwa, wreszcie wspomnienia krzywd nie bolą, są we mnie ale dałam im przykryć się kurzem ostygnąć.
Dałam tym myślom stać się wspomnieniami, a nie dniem dzisiejszym.
Nigdy bym sobie nie poradziła sama, psycholog pomógł i wam też radzę.
Trzeba sie tam otworzyć, pokazać te rany, i psycholog jak chirurg oczyści te zakażone  skaleczenia.

Orbitko żeby ci pomogły takie wizyty to musi minąć około pół roku, rok takich spotkań. Tak szybko to nie idzie.
Na początek psycholog bada jak reagujesz, poznaje ciebie , owszem niektóre rzeczy dziwne czasem ale pamiętaj on chce ci pomóc.
Z czasem poznasz różnice , i poczujesz się lepiej, początek jest trudny bo musisz wywalić złe wspomnienia na wierzch , znów je odsłonić. Potem one  miną.

Oj coś tu mylisz moja droga , nie masz wyrażać emocji aż drąc się na wszystkich co za winili.
Ale tez nie kumulować w sobie agresji, złości. Nie musi być tak że coś cię denerwuje a ty z wierzchu spokojnie wyrażasz jak robot, owszem musisz  wypowiadać emocje ale przede wszystkim nauczyć  się nie kumulować złości w sobie.
Można dobitnie ale spokojnie powiedzieć  nie podoba mi się jak do mnie mówisz, i nie będę tego znosić.
Krzyk to chwilowa ulga potem człowiek czuje za ten wybuch niesmak do siebie.
Z czasem nauczysz się panować nad sobą.

różyczka nie nie, nie mowilam o tym by krzyczec na kogos czy mowic co mi lezy wprost, ale u psychologa zaproponowano mi cwiczenia polegajace na tym iz aby tam te emocje z siebie wyrzucic wyobrazajac sobie ze ta osoba tam jest. i wlasnie nie czulam sie na to gotowa, nie czulam ze moge to zrobic... nie wiem dlaczego.. ale mam nadzieje ze uda sie to nastepnym razem.

Brawo Orbitko zobaczysz ze praca nad sobą da efekty, tylko bądź wytrwała. Nawet po skończonej terapii  musisz pamiętać o zasadach i utrwalać je w relacjach z ludźmi.