on, ona i ja

Powinnaś szczerze z nim porozmawiać i powiedzieć mu co czujesz, że widzisz jak pisze do niej smsy i że jest ci strasznie przykro i cierpisz z tego powodu. Nie możesz dusić tego wszystkiego w sobie i czuć się bezwartościowo. Może on poprostu się tak zachowuje nie wiedząc o tym że to sprawia ci przykrość?!

jeżeli on twierdzi, że to koniec ze swoją byłą, a ty czujesz się na siłach, to zaproponują abyście w trójkę to sobie wyjaśnili. Jeżeli twierdzi, że to koniec a zależy mu na tobie to powinien to zrobić. Jest to ciężkie ale to jest jedyne wyjście z sytuacji i postawienie sprawy jasno.

ja mam nie co inny problem, ale jako facet mogę ci powiedzieć, że znałem tego typu sytuację, 2 kobiety jeden mężczyzna, tylko to wyglądało tak, jedna do sexu inna do sexu i rozmowy. Jeżeli on już kręci, że nie chcę to coś nie tak, chyba kocha was oby dwie -( to znaczy ty masz coś a tamta ma coś innego. Ciężko ci coś poradzić bo nie wyobrażasz sobie, że możesz od niego odejść, a on to wykorzystuje najprawdopodobniej. Dopiero zrozumie co stracił jak ty odejdziesz, kogoś poznasz i dla niego droga będzie zamknięta na zawsze.( tacy czasami jesteśmy faceci -(  rozumiemy dopiero jak coś tracimy i nam się grunt pod nogami wali )

Na pewno jak odejdziesz to będzie boleć, ale jedna rada, jak się zdecydujesz to całkowite odcięcie pępowiny ( bez smsów, tele itd. ) , jak on będzie chciał wrócić to pozwól mu ale jak będzie spotkanie waszej trójki to jest warunek i co ważne, mniej krytyki wobec siebie -) on się też od ciebie nie może uwolnić, czyli coś musisz mieć w sobie.

Chciałabym po prostu od niego odejść. Zapomnieć, że istnieje. Przecież nie mogę być z kimś, kto kocha inną. Tylko nie wiem skąd wziąć siłę. Nie wiem, jak sprawić, żeby słowa "to koniec" przeszły mi przez gardło. Reszta się jakoś ułoży, bo jestem osobą, która jeśli zrywa kontakt, to na dobre. Ale nie wiem skąd wziąć tą siłę na ten pierwszy krok. Tak strasznie się boję. Przeraża mnie myśl, że to wszystko przeze mnie, że jestem niewystarczająco dobra.

jesli jesteś niew wystarczająćo silna by powiedzieć - to koniec - choćby po to, by to on w końcu zaczął biegać za Tobą i udowadniać Ci, że CIę kocha, to rzeczywiście nie jesteś wystarczająco dobra. Jeśli to powiesz, to zrobisz to dla siebie i dla Was. Jeśli będziesz trwała w tym nadal, na taki zasadach jak do tej pory, to może się tak stać jak przewidujesz, że pewnego dnia staniesz się dla niego niewystarczająca. Pokaż dziś że masz charakter i tyle. Samo wykształcenie to nic, tak jak maciej pisał, alb nie będę cytował, są inne rzeczy, które mogą być większym atutem kobiety niż papierek.

Ty nie masz problemu z facetem
tylko z sobą
dlaczego dajesz sobie wmówić że jesteś gorsza?
kim są ludzie którzy tak twierdzą?
Czesz żeby on się zmienił w stosunku do ciebie wiem jak to zrobić.
Spójrz  na siebie łagodnym wzrokiem doceń zalety jakie masz sama z sobą się pogódź i zaakceptuj to kim jesteś.
Jesteś swoja największą przyjaciółką nikt ci tak dobrze nie życzy jak ona.

Gebels szef faszystowskiej propagandy mówił coś takiego
"Kłamstwo powtórzone tysiąc razy, staje się prawdą"
i donosząc się do tego pomyśl ile razy ktoś ci powiedział że jesteś gorsza?
no właśnie, za często w końcu uwierzyłaś że to prawda
Ocknij się
nie jesteś gorsza od nikogo ale
jesteś wspaniałą wyjątkową kobietą
niepowtarzalna i unikalną.

UWIERZ W SIEBIE !!!!!!!!!!!!!!!

Napisałaś, że reszta się jakoś ułoży, tylko musisz znaleźć siłę na pierwszy krok. Tylko boję się, że jak postaram się uświadomić Ci jak tego dokonać jeszcze bardziej pogorszy się Twoja samoocena, a tego na pewno nie chcę. Musisz wiedzieć czego jesteś warta. Kogo jesteś warta. Na pewno nie faceta, który nie wie czego chce, dla którego nigdy nie będziesz tą jedyną. Widzę, że chcesz być uwielbiana, kochana, doceniana i tak powinno być, a skoro on nie potrafi Ci tego dać, to coś z nim nie jest w porządku. Jego była dziewczyna jest dla niego tak ważna, że nie potrafi zerwać z nią kontaktu, a to chory układ. Ryzykując Twoje szczęście i samopoczucie dba tylko o siebie. Jest egoistą, niewartym Twojej uwagi, Twojego przygnębienia. Znajdziesz faceta, dla którego będziesz całym światem, Pomyśl, jak byłoby wspaniale być z kimś takim.

Najpierw powinnaś zrobić rachunek sumienia, czy rzeczywiście to nie jest tak, że oni sie kochają. Jeśli tak, to tracisz czas. Niehch oni sie paprają w swoim sosie, a Ty po prostu sobie daruj to. Jeśli jesnak stwierdzisz, że masz szansę walcz. Ale inaczej, popatrz na siebie jak na tą szmatę, którą czujesz sie sobą i wykorzystaj to, jesteś na to zła, to niech Ci to doda sił. Jest Ci z tym źle, to okaż tą złość. Złość to też siła, czasem więcej może dać, niż myślisz.
Tak na marginesie  pozwole nie zgodzić z morfeuszem73. Pannanikt, uważam że uciekanie się do łagodnego spojrzenia na siebie w obecnej sytuacji pogorszy sprawę. Skupiając się na próbach akceptowaniu siebie w obecnej chwili, choćby tylko po to by od czegoś zacząć, jest stratą czasu i robieniem kroku w tył. Bo co z tego będzie? Do czego to doprowadzi? Że polubisz siebie w obecnej roli? (Wiem morfeusz intencja jest inna, ale weź pod uwagę że inny scenariusz)
Akceptacja siebie, może pociągnąć przecież akceptację - siebie - w obecnej sytuacji, a przecież, ta jest niewygodna, delikatnie mówiąc. Czy poczucie bycia szmatą powodowane zewnętrznymi działaniami, połączone w tym momencie z szukaniem akceptacji, może nie doprowadzić do pogodzenia się z tymi oddziawywaniami z zewnątrz? Wiem, że fajnie jest się akceptować, ale praca nad tym oderwie Cię od pracy nad związkiem, raz już takie założenie zrobiłaś i zanim zdążyłaś nad sobą popracować, wpadłaś w inny związek, na zasadach które przyjełaś, a nie stawiałaś, wcześniej odbudowując wspomnianą przestrzeń. Jak zaczniesz akceptować sibie to zapomnisz, zapomnisz, co wywołało Twoje obecne samopoczucie (historia się powtórzy). Ty przecież się buntujesz, może nie nazywasz tego tak - ale ja to właśnie tak odbieram - nie podoba Ci się to i piszesz o tym, pomóc Ci może jedynie manifestacja tego. Zrób to dla siebie - w ten sposób przy okazji udowodnisz sobie co jesteś warta, ale absolutnie nie w odwrotnej kolejności. Wiesz przecież, w jakich warunkach jest Ci dobrze, z czym się możesz pogodzić, a z czym nie. Morfeusz, zazdrosc, ja uważam, że ona wie co jest warta, a jedynie nie godzi się na to by ubrać ją w inną rolę. MOże sobie tego wszystkoego nie poukładała, ale to nie kwestia akceptacji.
Szukanie ZAAKCEPTOWANIA siebie, kim się jest, gdy otoczenie daje Ci takie sygnały i naciska, że chce widzieć Cię w innej roli, albo gorzej, że Ty sobie wyobrażasz, że w innej roli powinnas wystąpić, to błąd. A całość takiego oddziaływania na Ciebie, powinno stać się dla motorem, by pokazać, że tak nie jest.
Masz szacunek do siebie, uwiea Cie w tyłek jesdnak to, że inni go nie mają do Ciebie. Kobieto, obudź się, tupnij nogą. Tak ja umiesz. Nikt nie będzie wymagał od CIebie byś staneła na wieży kościelnej i ogłaszała, że Ty tupiesz teraz nogą. Zrób to po swojemu, tak jak teraz potrafisz. Jeśli się okaże, że druga strona tego nie dostrzega, to albo nie umie z Tobą rozmawiać, albo Cie nie szanuje i nie zauważa. Ale jeśli tak, to przemyśl inną rzecz, że skoro on tego nie widzi w tak dla Ciebie dramatycznej sytuacji, nie będzie to dostrzeżone nigdy. Jak sobie wyobrażasz dalszy związek? Kiedy inne sprawy codziennośi, o mniejszej wadze będą Was spotykały? Czy Ty, naprawdę myślisz, że związek, to jedynie pokazywanie swojego charakteru i udowadnianie drugiej stronie swojej wartości? Tylko po to by w nim zaistnieć? Kto , jak kto, ale zazdrość, bardzo ładnie umie wytłumaczyć, na czym związek powinien polegać - sięgnij do jej postó. Partnerstwo, wspólne patrzenie na siebie, porozumienie i rozmowa jest nie tylko rzeczą wystarczającą, by związek trwał, ale jest warunkiem koniecznym. Myślisz, że naprawdę musisz udowadniać cokolwiek, w sytuacji jakiej się znalazłaś?
Walcz tym co masz pod ręką. Wlacz sobą taką jaka jesteś, wykorzystaj swoje uczucie i przekształć je w to co będzie dla Ciebie aktualnie najłatwiejsze do wykorzystania. Zbuntuj się rozpłasz, krzycz. Tak jak piszesz skorzystaj ze swojego podkoszulka. Przez tyle lat życia wiesz czy najlepiej wychodzi Ci trzaśnięcie drzwiami, czy walenia garami ect. Włóż ten znoszony podkoszulek, jakim jest złość na sytuacje i pokaż ją. Co nie potrafisz się złościć. Jeśli nie na niego , to na nią. Wykorzystaj to co umiesz, czym kiedyś tak łatwo Ci było postawić na swoim. Jeśli się odwołasz do tego, a nic nie wskórasz, to co zrobisz, gdy będzie kiedyś może gorzej. Stanie w miejscu i załamywanie rąk jedynie CIę oddala od celu.

Wykarzystaj wszystkie emocje by stanac na nogi. Nigdy nie rob nic by kogos zadowolic by w nagrode dostac milosc. Czesto rezygnujemy z naszego dobra bo walczymy o urojaona milosc. Nie widzimy prawdy. Ile razy mozna powiedziec czlowiekowi, ze nas rani swoim zachowaniem. RAZ. Jesli nie zrozumie za pierwszym razem nie zrozumie nigdy. Jesli sie odmieni to nie za Twoja sprawa. Nie masz zadnego wplywu na jego decyzje i jego milosc do Ciebie. Przegrywamy gdy w to nie wierzymy. Gsy ciagle liczymy ze ta niby "ostateczna" rozmowa cos zmienie. Slepniemy na fakt, ze tych ostatnich rozmow bylo juz piecdziesiat.
Naprawde nie ma milosci tam gdzie musimy sprzedac za nia swoja dusze.

Żona mojego Ukochanego też nie wie o moim istnieniu. My, które wiemy o nich mamy trudniej, bo jesteśmy świadome.
Musisz walczyć o swoją godność i poczucie własnej wartości. Jesteś mądra i wartościowa! On ma wielkie szczęście, że spotkał Ciebie, a jeśli on tego nie docenia, to będzie jego strata!!!
Gdzie mogę znaleźć ten test na stopień uzależnienia? Jestem ciekawa co mi wyjdzie... Pewnie masakra

Dunkis, masz rację to uwieranie w tyłek jest mobilizujące. Pozdrawiam.

Tak trzymac! Jestem pod wielkim, wielkim wrazeniem, ze nagle sie tak ''ogarnelas'' i ujrzalas wszystko z innej - wlasciwszej - perspektywy. Jestes silna kobieta, swiadoma siebie. Tacy ludzie sa najszczesliwsi Zycze ci spelnienia marzen! A jesli bedziesz znala swoja wartosc, to predzej czy pozniej pojawi sie ktos, kto bedzie w 100% wart twojej milosci.

Jeszcze raz gratuluje wyboru. Nie ma co zebrac o milosc ani marnowac zycia na stanie w miejscu Od teraz dajesz sobie milosc SAMA i to jest najlepsze.

Jestem przeterminowana, ale mi to nie przeszkadza. Jeśli będę chciała dziecko po 40-ce to je adoptuję. Jest przecież tyle biednych niechcianych dzieci, że niekoniecznie muszę mieć własne. A poza tym medycyna idzie do przodu - mam czas. Ok, to może będzie "niepełna" rodzina, ale za to mogę dać temu małemu człowiekowi poczucie, że można żyć po swojemu, być silnym i niezależnym. To jest coś, czego ja nie otrzymałam od rodziców, mimo że niby miałam "normalną" rodzinę.

Lubię słuchać Anny Jantar, Ordonki, uwielbiam przedwojenne kino polskie i początki kina niemego, lubię kino czeskie, uwielbiam mój stary gramofon - bambino 2. Lubiłam styl vintage zanim stał się modny. Tak, pod tym względem też jestem przeterminowana. To wszystko nie przeszkadza mi oczywiście bawić się na imprezie elektro do białego rana - wszystko zależy od towarzystwa. A następnego dnia zregeneruję szybko siły i pójdę potańczyć na czyimś weselu w rytm tańców latyno-amerykańskich albo w jakimkolwiek rytmie. A jak będzie trzeba to w kankanie zrobię i szpagat na środku sali. Tak, potrafię stanąć na wysokości zadania.

Jeszcze nie zebrałam się na odwagę, by napisać do "tej drugiej". Jak powiedział kiedyś mój chłopak podczas mojej z nim kłótni o tą drugą: "gdybyś to chciała zrobić, to już byś to zrobiła" i pewnie to przekonanie sprawiło, że ma "zaufanie" co do faktu, iż nie będę w stanie odejść. Ale ja nie mogę w tym tkwić na takich zasadach, jak do tej pory, dlatego szukam przestrzeni dla siebie. I to chyba powoli zaczyna działać. Jeśli nie odpisuję dłużej na smsa - sam dzwoni. Wypytuje dokładnie co robię, z kim, kiedy, jakby bał się, że teraz role się odwrócą i to on będzie "tym drugim". Ja mu tego nie zrobię, bo straciłabym resztki szacunku do samej siebie, ale on nie musi o tym wiedzieć. Niech się stara, jeśli chce ze mną być.

Nie jestem pannąnikt. Jeśli jestem przeterminowana, to tylko dlatego, że mam własny pomysł na życie i to niekoniecznie zgodny ze stereotypami.

I przestaję się bać samotności. Bo zawsze znajdą się ludzie, którzy będą chcieli ze mną spędzać czas bezinteresownie - dla czystej rozrywki. A sex? Hmm, jestem świadoma swojego ciała i potrafię zapewnić sobie sama orgazm, przez co zwalniam z odpowiedzialności za niego drugą osobę. Oczywiście zdaję sobie sprawę, że to nie to samo, że brakuje tu jeszcze uczuć, ale jeśli ma to tak boleć psychicznie jak do tej pory, to chyba nie jest tego warte.

Wyrażam swoje emocje. Mój mężczyzna wie, kiedy jestem zła na niego, kiedy nie podoba mi się jego zachowanie. Sama zaczęłam robić fochy (chociaż wcześniej nie potrafiłam). Na razie są krótkotrwałe i cały czas mnie korci, żeby wyciągnąć jako pierwsza rękę na zgodę, ale cały czas sobie powtarzam, że to byłby krok w tył. I czuję się z tym wszystkim lepiej. Jestem zła i zdeterminowana. I nie walczę już o niego - walczę o własną godność. Zapomniałam, że byłam kiedyś bardzo dumną kobietą i teraz sobie o tym przypominam. Nie potrafię wszystkiego zmienić od razu, ale metoda małych kroczków działa. Najtrudniejszy był ten pierwszy, ale potem okazało się, że to jednak nie takie trudne.

Czy ja jestem heterą?

Hmm, sięgając greckich korzeni tego słowa, chciałabym być towarzyszką, kompanem dla mężczyzny, partnerką. Nie jestem kurtyzaną, nierządnicą, nigdy nie robiłam kariery przez łóżko. Ale nie powiem, że nie pociąga mnie życiorys np Aspazji. Nie licząc kwestii łóżkowych chciałabym być jak grecka hetera. Ale nie mam bladego pojęcia jak to zrobić

A swoją drogą, jaką ewolucję musiało kulturowo przejść to słowo, żeby dzisiaj pozostało z niego tylko pejoratywne znaczenie kobiety kłótliwej, dokuczliwej, megiery. Biorąc pod uwagę fakt, że mamy społeczeństwo patriarchalne, to czy mężczyźni aż tak bardzo zawsze bali się wpływowych heter, że widzieli w nich tylko zagrożenie?

Mam kolejne mocne postanowienie: codziennie będę robić coś wyłącznie dla siebie - dla swojego samorozwoju. Może być to cokolwiek - nauczyć się nowego słowa, żeby lepiej wyrażać swoje myśli i uczucia, przeczytać ciekawy artykuł, znaleźć przepis na coś pysznego do ugotowania - mam postanowienie nauczyć się codziennie czegoś nowego. Nawet jeśli będzie to drobiazg - ale codziennie. Dzisiaj na tapetę poszły greckie hetery, bo potoczne znaczenie tego słowa znamy wszyscy, ale założę się, że niewiele osób sprawdziło je w jakimkolwiek słowniku:)

Drogi Dunkisie,

Ja też nie siedziałam nigdy w takim klubie, ale wybrałabym się tam z czystej ciekawości, nie po to, żeby zamówić danie główne, ale po to, żeby ocenić na własne oczy atmosferę takiego miejsca. Cel  - poznawczy, metody nienaukowe (subiektywne wrażenie to raczej metoda nienaukowa, więc prostuję to, co powiedziałam wcześniej - zagalopowałam się).

Masz rację, staram się udowodnić sobie, że nie jestem gorsza od tej dziewczyny. Wszystko, co piszę, to moje przemyślenia, ale są poparte wiedzą, o której zapomniałam wieki temu, której nie miałam nigdy okazji MU pokazać. Skończyłam studia na kierunku, który nigdy nie przyniósł mi realnego pieniądza. Pracowałam w różnych miejscach, ale nigdy nie wykorzystałam wiedzy, którą zdobyłam. Korzystam czasem z wikipedii, ale nie ufam wiedzy, która się tam znajduje. W domu mam kilka słowników, których używam na co dzień, np. Słownik języka polskiego PWN, Słownik mitów i tradycji kultury Kopalińskiego, Słownik terminów literackich, Słownik terminów teatralnych, Słownik antropologiczny itd. Mniejsza z tym. Wszystko, co napisałam jest prawdą, bo nie wchodzę na forum po to, by kłamać (na dodatek anonimowo), ale dlatego, że potrzebuję czyjegoś spojrzenia z boku na tą sytuację. Naprawdę robię szpagat, bo ćwiczyłam kiedyś jogę. Potrafię tańczyć, bo skończyłam kiedyś tam jakiś kurs tańca. I mam w sobie pokłady energii, którą ciężko zagospodarować.

Ale to wszystko jest wciąż za mało. Ta druga potrafi robić wszystko lepiej ode mnie i na dodatek robi rzeczy, których ja nie potrafię, albo na które bym nigdy nie wpadła, że można je robić. Nie chcę tutaj robić porównania, bo boję się, że jednak ktoś mnie rozpozna, a przecież i tak za dużo powiedziałam. Jest tylko jedna rzecz, którą zrobiłam lepiej, szybciej - zorientowałam się, że nas jest dwie.

Czemu zwlekam z wysłaniem jej wiadomości, że księżniczek jest dwie? Bo boję się jej reakcji. Boję się, że nie odpuści, a ta informacja zmobilizuje ją tylko do działania, a ja wiem, że jeśli ON będzie miał pewność, że ona już nie odejdzie od niego, to zostawi mnie, bo w jego oczach ona jest lepszym egzemplarzem ode mnie. Zresztą, wg mnie ona wygrywa każde porównanie ze mną, z wyjątkiem emocjonalnego - ja jestem wierna, ciepła i wyrozumiała. Ona chyba jest zimna i wyniosła (mówię o tym z relacji innych, bo osobiście jej nie znam).

Z tą zazdrością to jest dobry motyw. Po prostu będę musiała zrelacjonować niektóre zachowania moich kolegów. Do tej pory tego nie robiłam, no bo po co miałam ranić ukochaną osobę tym, że inni faceci widzą we mnie kobietę, skoro oni są dla mnie obojętni? A teraz zacznę o tym opowiadać, skoro to działa. I zatrzepoczę trochę rzęsami, bo to jedyna cecha mojej fizyczności, która wygrywa każde porównanie:P

Czy on nie może robić nadzieji dwóm kobietom, No może, widać może. Przecież masz to jak na dłoni, dlaeczgo negujesz sprawy oczywiste. Jak by to nie nazawć, czy jest egoista, czy się po prostu waha Ty stoisz w miejscu i czekasz. Jemu pozwalasz decydować, gdzi Twoja kobieca duma, gdzie bunt przeciw wykorzystaniu?

Wiesz nie rozumiem CIę myślisz jak cierpiętnica, spotykając się z nią narażasz się na to że poczujesz sie jak ta (Twoimi słowami) szmata, daj jej to , rzuć w Twarz, powiedz by sie od niego odczepiła - niech ona kombinuje, skąd te zdjęcia, zostaw jej numer tel, to niech ona się zastanawia, ale nie stój w miejscu.

Mało masz energii? to zastanów sie. Ona i on Cie wykorzystują, jak idą ze sobą do łóżka, spotylkają sie w kawiarni, to zasługa czyja jest że on tak dla niej pięknie wygląda? - Twoja bo co rano wiedząc gdzie on idzie ślicznie go ubierasz, życząc miłego dnia - no jasne, dla niego miły dizen to dzień z nią, inaczej to stracony dzień. Spotyka się z nią w koszuli, którą ona czy Ty wyprałaś? No chyba że on praduje, to on w Waszej łazience przygotowuje się na randkę z nią, a Ty pewnie poprawiasz mu spodnie na tyłku, by ona go obmacując nie czuła wypukłości koszuli i mogął mu powiedzieć, że ma cudowne pośladki, Ona potem dogadza mu bo tak pięknie go przygotowywujesz do tego spotkania, Twoim kosztem. Ty, dostarczasz jej pachnnący najedzony produkcik , który ona sobie chrupie na Twoich oczkach, a Ty, idiotka, na to nadal pozwalasz.
Po co się zatem ograniczasz , zrealizuj swoje marzenia dzięki nim, kup im sprzęt narciarski, ala nie zapomnij zapytać go jaki ona ma rozmiar i jaki lubi kolore, żebyś nie musiała latać i wymieniać, potem ślicznie zapakuj w plecaczek najwspanialsze rzeczy, by super dla niej wyglądał, na kolacji przy świecach , przy kominku, kup mu nowe perfumy i niech sobie jadą, a Ty nadal sobie siedź i patrze przez to okno w domu i myśl, jak oni się wspaniale bawią. A nie nie zapomnij zapytac się jaki ona lubi smak, gdy będziesz kupowała prezerwatywy, chyba, że widzisz się w roli przyszłej niańki dziecka swojego ukochanego, które będa Ci podrzucać jak pojadą sie gdzieś wspaniale bawić. A Ty dalej będziesz siedziała, a mysląc że kiedyś zwróci uwagę, bo bęziesz siedziała nadal nic nie robią licząc na cud, a ona bedzie uważała Cię za jego .. no nie wim , praczkę, sprzątaczkę, opiekunkę, koleżankę, niańkę, nie martw się on juz CIę tak przedstawi, że nawet jak będzie u Ciebie sypiać, to to dla niej będzie normalne, będziesz istaniała w ich zyciu jak kopciuszek, ale co tam, przecież Ci tak z tym dobrze, że jej nawet tyłek będziesz podcierać. A ona bedzie myślała że to wiatr, a on taki wspaniały, bo jej , no jej jedyny cały na świecie, kto by się przejmował, pięknym poakowaniem, które ktoś dla niego przygotował, skoro się chrupie to co najlepsze.

widzę, że trudno CIę popchnąć do prawdziwego działania, odezwij się jak juz napiszesz, najlepiej dopiero wtedy podziel sie emocjami i tym, że masz już to za sobą.

bo zrobiłaś pierwszy krok, bo to emocje, bo to nadzieja, bo to pierwszy gong się odezwał, bo machina ruszyła, bo właśnie wstajesz na nogi, ... i nie zapomnij jej tego samoego posłać na gg, najlepiej z jego numeru

Odpisała.

Zrobiła się burza...

Ja jej napisałam kilka szczegółów ze swojego związku, o których istnieniu wiedziała też ona. Powiedziałam ile trwa mój związek i kiedy się zaczął. Zapytałam co ich łączy. Zaproponowałam spotkanie.

Odpisała, że nie widzi potrzeby spotkania i że w razie jakichkolwiek wątpliwości powinnam porozmawiać z moim chłopakiem a nie z nią.

Wiem, że w międzyczasie zadzwoniła do mojego chłopaka. Nie wiem tylko co mu powiedziała. Bo mój chłopak jak zwykle kręci. Wiem, że powiedziała mu coś na temat tego, żebyśmy jej nie wciągali w gierki między nami i że nie spodziewała się, że on potrafi tak grać. Co on jej tam wytłumaczył, tego nie wiem, ale mogę się tylko domyślać, że powiedział, iż jestem wariatką i że nic go ze mną nie łączy. Ona o mnie wiedziała -  okazało się, że znalazła moje zdjęcie na sieci, mimo że nie zna mojej tożsamości, a ja nie istnieję na popularnych portalach. Podejrzewam, że nie wiedziała, że jestem z tym facetem nadal. No ale to wszystko przypuszczenia.

Mój facet postanowił mnie wypytać o szczegóły. Starałam się podać jak najmniej. Ale częściowo musiałam mu podać, bo ogólnikami nie można go zbyć. Powiedział, że jestem najważniejsza w jego życiu i że dobrze, że zakończyłam temat za niego, bo on próbowałby pomóc jej poradzić sobie z ich rozstaniem i trwałoby to bardzo długo. Oczywiście przypomniałam mu, że po ostatniej naszej rozmowie zapewnił mnie, że temat załatwi. Skwitował to stwierdzeniem, że właśnie zaczynał kończyć temat. Znowu rozmydlił całą sprawę a ja jestem w punkcie wyjścia, bo nie dowiedziałam się kim ta dziewczyna jest dla niego i kim on jest dla niej, ani czy uwierzyła w to, co jej powiedziałam. Ale przynajmniej zasiałam jej ziarno wątpliwości. Moja sytuacja niestety się nie zmieniła poza faktem, że mam to za sobą. Ja już nie wiem co z tym dalej zrobić?

Powiem szczerze, że nie potrafię znaleźć się w tej sytuacji. Chyba nie radzę sobie z kłamstwami.

Samej zdarza mi się coś czasem ściemnić, ale chyba nie byłabym w stanie oszukiwać drugiej osoby przez taki okres tylko dlatego, że się waham, albo że mi tak wygodnie.

Jedyne rozwiązanie, które może coś zmienić jest najprostsze - odejść. Ale na to jeszcze nie jestem dzisiaj gotowa, dlatego najpierw odbudowuję swoją przestrzeń krok po kroku, a gdy już będę silna, wtedy powiem: to koniec. Miałam nadzieję, że może znajdę inne rozwiązanie, żeby ten proces przyspieszyć, ale nic lepszego nie wymyśliłam. Bo prób naprawienia sytuacji z mojej strony było chyba zbyt wiele. Druga strona jakoś nie przejmuje się, że mnie rani. Wczoraj powiedziałam swojemu chłopakowi po raz drugi to samo: "czy ty nie rozumiesz, że takim postępowaniem ranisz wszystkich: mnie - bo skoro jestem dla ciebie życiowym priorytetem to zachowujesz się wobec mnie nie w porządku kłamiąc i spotykając się ze swoją ex, ją - bo skoro rozstaliście się, to ona też ma prawo do szczęścia i ułożenia sobie życia, a jak będziesz podsycał wspomnienia to jej to utrudnisz, siebie - bo ta sytuacja nie jest również dla ciebie komfortowa i nie można raniąc bliskich budować swojego szczęścia".

W odpowiedzi usłyszałam, że on jest wrażliwy, nacierpiał się w życiu i że go to boli, ale ja jestem twarda, więc mnie to mniej boli niż jego, poza tym on zadbał o mój spokój psychiczny nie mówiąc mi, że do niej jedzie. Oczywiście wyjaśniłam mu, że każdego boli takie zachowanie, a jak będzie kłamał, to ja i tak będę znała prawdę (co mu parę razy udowodniłam) i że przez to jak się zachowuje jest na najlepszej drodze, żeby cierpieć jeszcze bardziej, bo ileż można ludzi oszukiwać bez konsekwencji. Powiedziałam, żeby postawił się w mojej sytuacji i zastanowił czy gdybym ja robiła to, co on, to czy on kontynuowałby taką relację. Sam stwierdził, że gdybym to ja takie rzeczy robiła, to bym już była sama. Sam stwierdził, że zachował się nieetycznie i że jest miękki, bo jak widzi, że jego była kobieta ma dołek, to leci ją pocieszać. Zapewnił, że nigdy mnie nie zdradził, bo nie potrafiłby, bo nigdy w życiu nie zdradził żadnej ze swoich kobiet. Zapytałam go, ile ja jeszcze takich rozmów będę musiała przeprowadzić? Powiedział, że już nie będę musiała przeprowadzać takich rozmów, bo się skończyło. Kończyło się tak długo, bo czas, jaki spędzili razem był bardzo długi, plany, które mieli  - bardzo poważne - budowa domu (mieli działkę, kapitał), dzieci (nawet imiona wybrali), ślub (data ustalona, przygotowania w toku). I nagle im się rozpadło, bo ona stwierdziła, że ten facet nie jest jej ideałem i że poszuka sobie innego. A teraz twierdzi, że z żadnym facetem nie będzie jej tak dobrze jak z nim. Byli ze sobą długo - ponad 5 lat, skończyli te same studia, to była jej pierwsza miłość i pierwszy partner seksualny. Ja wiem i rozumiem, że po czymś takim ciężko się otrząsnąć, ale przecież to trwa 2,5 roku i na dodatek on już bez skrępowania wszedł w kolejny związek zapewniając mnie, że tamto uczucie już dawno wygasło i że poukładał to sobie wszystko.

Ja już z tego nic nie rozumiem. Tyle ciepła, troski, pozytywnych emocji i jednocześnie złych emocji, lekceważenia, oszukiwania nie otrzymałam nigdy od żadnego człowieka. I to na raz. Toksyczna relacja. Najgorsze jest to, że ja to widzę i nie potrafię się od tego uwolnić. Coś we mnie szwankuje i nie wiem co. Masakra

Nie wiem czy ma to jakieś znaczenie, że to z tym facetem przeżyłam swój pierwszy raz?

Czy mój pierwszy raz ma tutaj jakieś znaczenie? Pierwszy facet, który miał na mnie ochotę, i który wniknął w moje ciało. Podobno kobietom podczas aktu wydzielają się jakieś tam hormony przywiązania. A może po prostu to tylko była złudna nadzieja, że skoro to mój pierwszy to i ostatni. Takie w sumie brednie, bo życie to nie bajka.

Ja chcę walczyć w tym związku o siebie, o utraconą godność. Jestem zła, bo nie widzę siebie w roli potulnej i przyzwalającej, zdradzanej.

Nie zdradziłam mu najważniejszych szczegółów. Rzuciłam tylko ochłap informacji, żeby przestał się dopytywać.

Jednego się boję w tej historii - jeśli ja będę wysyłać jej informacje na temat naszego związku po tym jak dostałam smsa, że powinnam to z nim wyjaśnić, to czy czasem nie łamię w ten sposób prawa? Jakoś nie bardzo mam ochotę, żeby ta sprawa wymknęła się spod kontroli...

Ja to bym już chciała, żeby mi powiedział, że do niej wraca i ze mną zrywa. Jestem tak zmęczona tą sytuacją. I moja potrzeba walki o ten związek jest coraz mniejsza. Przecież on wczoraj mniej się skupił na tym, że mnie skrzywdził, a bardziej na tym, żeby poznać szczegóły. Jak można być takim egoistą? Aż tak bardzo go to wszystko zaślepiło? A nawet jeśli wygram z tamtą dziewczyną, to czy to jest dobra podstawa do wspólnej przyszłości? Przecież ja się starzeję... za kilka lat i kilka zmarszczek więcej...znajdzie wtedy młodszą...

I to jest schemat, który panuje w jego rodzinie. Czy powtórzy ten wzorzec? Ze mną miał szansę, że nie powtórzy, ale jeśli już teraz tak wszystko mota...

Zgadzam sie całkowicie. Mozna komus mówić (wiem, bo mówiłam i czas traciłam) ze nas rani a to i tak jak grochem o sciane. Nikogo nie zmienisz jak on sam tego nie bedzie chciał.

Bardzo mądrze to wszystko napisałaś. Mam nadzieję, że wszystko się dobrze skończy. Dla Ciebie, oczywiście. On będzie frajerem, jeśki straci tak mądrą kobietę. Będę trzymać kciuki.

Zastanawiałam się nad tym, co napisałeś...

Tak, moja seksualność wpłynęła na moje myślenie o tym człowieku. I sprawiło to, że niezależnie od tego jak to się wszystko skończy, będzie miał szczególne miejsce w moim życiorysie. Tak, był taki moment, że uwierzyłam - to jest właśnie TEN facet, czekałam na niego całe życie. I byłam tego tak bardzo pewna, że zlekceważyłam całe moje otoczenie, które mi powiedziało, że mi odbiło, bo dopiero przed chwilą rozstałam się z jednym facetem, a tu już wiążę się z następnym. A gdzie okres żałoby? Ale to nie znaczy, że jestem małą dziewczynką, która wierzy w bajki o rycerzach na białym koniu.

Po raz pierwszy przy nim poczułam się kobietą kochaną, docenianą i rozumianą. Kobietą, o którą się troszczy, której poglądów się wysłuchuje, wspiera w działaniach, czasem wskazuje drogę, której pokazuje się świat, przed którą otwiera się różne jego drzwi.

Co zrobiłam nie tak? Uwierzyłam w to za szybko. Za szybko wpadłam w to sercem i ciałem. Miał na pewno na to wpływ fakt, że jak twierdzi moja przyjaciółka, miałam ogromny głód bliskości. Powinnam była taktycznie pozwolić na dłuższe zdobywanie i zbudować swój oddzielny świat, swoją przestrzeń. Dopiero później powinnam była powoli tą przestrzeń zmniejszać. Ale nie zrobiłam tego. Kolejnym błędem, który popełniłam było zaufanie. Zaufałam od początku wierząc w jego słowa, a nie weryfikując ich w żaden sposób. Nie wiedziałam, że jeszcze nie minął jego ból po poprzednim związku, że nadal się z tą dziewczyną spotyka, że pewnie nadal ją kocha. Uwierzyłam w jego słowa, że to już zakończone.

Pisząc, że mój związek robi się coraz bardziej "poważny" miałam na myśli plany - to do czego zmierzamy teoretycznie. Z praktyki wynika, że coś nie do końca relacje emocjonalne idą w parze z deklaracjami z jego strony. Bo jeśli chce ze mną budować przyszłość - jak sam twierdzi - i nasze decyzje zmierzają do zbudowania tej przyszłości, to nie do końca w tym momencie na miejscu są kontakty z byłą dziewczyną i to dosyć intensywne. Żeby uściślić - ja zawsze traktowałam ten związek poważnie, długoterminowo, ale teraz się waham czy jeszcze chcę to kontynuować, bo jak ja mam budować wspólną przyszłość, jeśli on mi takie numery robi. To jest głos rozsądku. Głos miłości oczywiście wie swoje, bo miłość jest ślepa, a ja kocham tego faceta.

Czy ja zrobiłam wystarczająco dużo miejsca dla miłości?
Nasza relacja to nie seks i rozrywki. Rozmowy, wspólne poznawanie się, odkrywanie wzajemnych słabości i zalet, dążenie do wspólnych celów, wzajemna troska. I to coś nieuchwytnego - fascynacja sobą nawzajem podczas np rozmowy.

Scenariusz użalania się nad sobą?
Tak, mam tendencje do użalania się nad sobą. Ale jak ja mam inaczej reagować na tą sytuację? Psychicznie mnie to wykańcza, bo wiem, że jednocześnie jest ze mną i ze mną nie jest, że mnie kocha i kocha tą drugą. Że niby buduje ze mną przyszłość, a jednocześnie zostawia sobie scenariusz: co by było gdyby.

Kolejny błąd, który popełniłam - za bardzo go głaskałam. Miał mnie jako kochankę, kucharkę, sprzątaczkę, osobę do załatwiania różnych spraw, praczkę, powierniczkę - zawsze kiedy tylko chciał. Właściwie nie musiał mnie zdobywać - zdobył mnie swoim zaangażowaniem na początku, a potem zbierał tylko owoce tego, co posiał. Dopiero teraz uczy się obcować z moimi fochami (a ja uczę się je robić), bo do tej pory wydawało mi się, że rozmową można wszystko załatwić. A to nieprawda. Czasem trzeba się na kogoś obrazić.

Nie wiem jak mam walczyć, ani czy jest o co walczyć. Przecież nie mogę zmusić drugiej osoby do miłości. Jak mam udowodnić mu, że warto ze mną budować związek? Jeśli sam tego nie czuje, to ja mu tego nie udowodnię. Staram się od półtora roku pokazać mu swój świat i wiem (bo mi o tym mówił), że mi się to udało. Pokazałam mu wiele wartościowych spraw. Zadbałam o jego dobro psychiczne i fizyczne najlepiej jak potrafiłam. Mam czyste sumienie. Więcej nie jestem w stanie zrobić. Mogę się tylko spróbować uchronić przed skutkami ewentualnego ciosu. Stąd próba zdystansowania się do sprawy.

Dotarcie do prawdy? Niby jak? Przecież nie zainstaluję kamery, która będzie go śledziła, a jeśli już coś się między nimi wydarzyło, to jak mam się o tym dowiedzieć? On twierdzi, że się nie wydarzyło, ale ma tendencje do kłamania. Ona nabrała wody w usta. Z gardła jej tej informacji nie wyrwę, a nawet gdyby mi powiedziała, to nie mam żadnej pewności, czy będzie mówiła prawdę. Sytuacja patowa. Pozostaje mi czekać na jego ruch. Jeśli dalej będzie się z nią spotykał, tzn że nic nie zrozumiał z tego, co mu tak usilnie próbowałam przekazać, co było dla mnie takie ważne. To będzie znaczyło, że nie jestem dla niego tak bardzo ważna, albo że mnie jednak niezbyt kocha. I wtedy odejdę, bo nie mogę być z facetem, który kocha inną. No chyba, że widzisz inne wyjście. Chętnie skorzystam z Twojej rady, bo już dwa razy przekonałeś mnie do działania i to były słuszne decyzje.

Właśnie tu milczenie Ci nic nie da.Najlepiej porozmawiaj z nim szczerze.I powiedz zkim chce tak naprawdę być bez owijania w bawełne.

Śledzę Twój watek od jakiegoś czasu, może dlatego że moja historia była podobna do Twojej, też było nas dwie, też przez jakiś czas nie mógł sie zdecydować, jesli odpuściłam zabiegał i nadal zabiera. Odciełam sie od byłego całkowicie, na poczatku myslałam ze nie dam rady, tak byłam pusta wewnętrznie, tak miałam niską samoocenę i brak szacunku do siebie samej i byłam tak jak Ty od niego uzalezniona że nie wiedziałam jak żyć bez niego. Z czasem krok po kroczku z pomocą terapii dla kobiet kochajacych za bardzo, czytając różne ksiązki psychologiczne i za pomocą tego forum odzyskiwałam siebie i jest coraz lepiej. Już wiem ze jestem najważniejsza dla siebie, juz mogę cieszyć się ze swoich drobnych sukcesów, juz mam szacunek do siebie samej i powiem Ci jedno - Ty nie przegrałaś lecz mozesz wygrać samą siebie - tylko musisz w to uwierzyć. Jesteś mądrą, wartościową i inteligentną kobietą i po co masz tkwić w związku który Ciebie rani? po co masz być z facetem do którego nie masz zaufania bo Ciebie okłamuje? bo oprócz Ciebie jest ktoś jeszcze , nie warto. Uwierz w siebie, pokochaj siebie, odkryj na nowo swoje zainteresowania, pasje, wszystko to co Ciebie interesuje i sprawi że bedziesz czuła się ze sobą szczesliwa. uwierz mi że facet u boku kobiety nie podnosi jej wartości, jesteś wartością sama w sobie, największą i najlepszą. Rozwiń skrzydła a polecisz wysoko, tego Ci życzę i dziekuję za Twoje mądre posty bo dzieki nim duzo zrozumiałam dla siebie.

witaj,niestety cos o tym wiem... wiem jak to jest,nie dosc ze czujesz nienawisc do siebie samej to jeszcze do tej dziewczyny,jest to bardzo trudne,sądze ze powinnać nie sama sie z tym uporać bo chodz na jakis czas sie polepszy to i tak wróci i z jeszcze wiekszymi skutkami,powinnas isc do psychologa,on ci doradzi,pomoze przejść przez ten trudny okres w twym życiu.

Myślę ze powinnas postawic sprawe jasno,albo ona albo ty,powiedz ze ma wybrac,a nie ukrywac i cie oszukuiwac gdyz to cie boli,z dnia na dzien jeszcze bardziej,cierpienie narasta az wkoncu nas przerasta. zapytaj go wprost,musisz postawic na swoim bo inaczej on bedzie cie ranil swoimi wspomnieniami o niej a tego nie chcesz...

Absolutnie nie przesadzasz. Przeciez on pisze, ze nie moze doczekac sie, az bedzie z TAMTĄ. Co ty z nim jeszcze robisz?! Kobietko droga, przeciez ja, jakbym cos takiego przeczytala, to wpadlabym w zimna furie, spakowala manatki i krzyzyk na droge, moze jeszcze opcjonalnie dala w pysk. Trzeba miec honor i godnosc, trzeba samego siebie szanowac i domagac sie tego od innych.
Po co sie go tak kurczowo trzymasz? Przeciez dobrze, ba, lepiej ci samej Nie dosc, ze facet po tobie jezdzi (w zyciu nie powiedzialabym komus, na kim mi zalezy, ze nie ma zadnych umiejetnosci), to jeszcze przymila sie do innej, jest sercem i mysla z nia, po coci ktos taki, co ci da udawany zwiazek? Jedynie rozpacz i bol predzej czy pozniej.

Po co on z toba jest? Czy nie ejst mu aby po prostu wygodnie (li i jedynie)?

Zwykle staram sie nie pisac ostro, bo mnsotwo jest przypadkow zaslepienia (i ilez mozna), ale wydaje mi sie, ze tu potrzebne sa ostre slowa, bo we wczesniejszych postach ktos ci ciagle pisal, zebys walczyla, sprawdzila, poczekala, i tym podobne..teraz widac, ze dyrdymaly. Milosci nie da sie wyzebrac ani do niej kogos zmusic.

Powód, dla którego nie zakończyłam związku jest prosty: panicznie boję się samotności. Nie wiem -  dlaczego. Zanim GO poznałam, nie bałam się samotności. Wręcz przeciwnie - lubiłam od czasu do czasu pobyć sama ze sobą, ze swoimi myślami. Od pewnego czasu boję się zostać sama dłużej niż godzinę. Uciekam z pustego domu. Byle być wśród ludzi. Wracam późno, żeby tylko spać. Zupełnie jakbym bała się własnych myśli. Czuję się wewnętrznie pusta. Mimo, że skończyłam studia i ta cała wiedza, którą zdobyłam na studiach i poprzez życiowe doświadczenia, gdzieś tam się we mnie kłębi, ja czuję się pusta jak wydmuszka. A może to tylko pozory. Może ja jestem pusta. Jeśli jestem pusta, to nie mogę kogoś obdarzyć miłością. To uczucie, jeśli jest jednostronne, jest kłamstwem.

Czasem czuję się silna. Czuję, że dam radę oswoić samotność. Ale bywają też gorsze dni - takie jak dzisiaj - sprawdzam komórkę z nadzieją, że napisze lub zadzwoni.

Ostatnio powiedział, że jestem dla niego najważniejsza. Nawet, gdy spotykał się z TAMTĄ, to gdy wychodził ze spotkania, pierwszy telefon, jaki wykonywał, to był telefon do mnie. Dla mnie chore jest to, że on mi o tym opowiada, a ja nie wpadam w zimną furię, o której mówiła paulina20. W takich chwilach jestem jakby przeźroczysta, jakby to, co mówi nie dotyczyło mnie. Niewiarygodne jest to, że jestem tak słaba i bezwładna. Gdzie się podziała moja siła?

Powiem szczerze: miałam chwilę takiego załamania, że się przez niego pocięłam. Niezbyt głęboko, niezbyt poważnie, ale jednak. Zabija mnie ta sytuacja. Zabija mnie to napięcie. Wiem, że ze sobą flirtują i mają gdzieś, że ranią jeszcze kogoś. Przecież to jest chore. Dzwoniłam do mojego chłopaka, żeby mu dać znać, że dojechałam do domu i słyszałam w jego głosie zniecierpliwienie - kiedy wreszcie skończę rozmowę. Najgorsze jest to, że wiem z czego wynikało to zniecierpliwienie - rozmawiał z NIĄ na gadulcu, a ja mu zabieram cenny czas, a przecież ona czeka na odpowiedź. Ja nie potrafię zrozumieć, czemu on nie zerwie ze mną i nie będą razem skoro tak bardzo się kochają. To byłoby zdrowsze niż takie granie na dwa fronty. Chyba łatwiej byłoby mi się pogodzić z faktem, że ze mną zerwał, niż z takim stanem zawieszenia. Niby jest ze mną, ale flirtuje z Nią. Niby nic ich nie łączy, ale nie potrafi o niej zapomnieć. Ja robię coś inaczej niż ona i już jest nostalgia w jego głosie. Chyba próbuję mierzyć się z jakąś boginią, bo normalnie cokolwiek robię, czuję się tylko gorszą kopią kogoś.

A przecież na początku było tak, że sam twierdził, iż wreszcie znalazł to, o co mu chodzi. Mówił, że tylko przy mnie może być wreszcie sobą. Byłam dla niego niezwykła w każdym calu. A teraz cokolwiek robię, jest źle. Pracuję dużo - jest źle, bo mam mało czasu dla niego. Pracuję mniej - jest źle, bo nic nie robię. Kupuję sama ciuchy - źle, bo o siebie nie dbam (kupuję ciuchy, które niekoniecznie mu się podobają). Kupuję z nim ciuchy - źle, bo to on(!) musi mi mówić w czym mam chodzić. Do każdego mojego pomysłu podchodzi sceptycznie, mimo że często mam rację i moje koncepcje są słuszne (w sensie - do udowodnienia). Chcę gdzieś wyjść, żebyśmy nie siedzieli w domu - nie mamy kasy, albo mu się nie chce, albo coś mu się nie podoba. Jak siedzimy w domu - źle, bo siedzimy w domu. Firma, w której pracuję, jest zła, bo wyzyskuje ludzi, naciąga - wg niego. Jego firma jest ok chyba tylko dlatego, że on w niej pracuje. Nie potrafię zrozumieć, dlaczego w jego stosunku do mnie nastąpiła tak drastyczna zmiana. Im częściej rozmawia z TAMTĄ na gadulcu, tym większe ma do mnie pretensje o to, jaka jestem. Nie rozumiem tego wszystkiego. Zrozumiałabym, gdyby mnie rzucił i był z tamtą. Miałoby to wszystko większy sens. A tak, to jest co najmniej dziwne. Na początku myślałam, że może to moja wina - może ja po prostu nie potrafię przyjmować krytyki swojego postępowania? Więc starałam się bardziej. Ale jemu jest zawsze mało. I od bardzo dawna nie poczułam akceptacji mojego postępowania, mojego "ja". Mam mętlik w głowie...

No ale w czym my ci mamy pomoc, skoro nie chcesz od niego odejsc? Teraz po prostu wybierasz bycie ofiara i ''ta druga''. Pretensje mozesz miec tylko do siebie.. Masz 30 lat, zadbaj o swoje zycie, zachowujesz sie tak chciala tylko 'plynac z pradem'', bardzo niedojrzale (''niech on ze mna zerwie, no czemu ze mna nie zerwie, sama nie umiem''). Jesli bedziesz miala taka postawe w zyciu, zawsze bedziesz na czyjejs lasce..

panna nikt
STRACH PRZED samotnością nie jest mało dojrzały.
Kazdy boi się samotności...ale czy ty nie jesteś już od jakiegoś czasu samotna?
on daje Ci tę samotnosć codziennie: nie doceniając cię i romansując z Tamtą.
Po co ci taki związek...to nawet nie jest związek..On ma Ciebie dopóki Ona nie skinie palcem.

uSZANUJ SIEBIE....bo jesteś wartościową i mądrą osobą...
nie bedziesz sama nie będąc z nim...

Zauważ ludzi obok siebie...i jeszcze my jesteśmy
na tym forum
Powodzenia...

Witajcie.

Dawno mnie tu nie było. Wiele się wydarzyło. Miałam kraksę komunikacyjną. Śliska nawierzchnia i za duża prędkość. Kilka kółek wokół własnej osi i zatrzymanie na barierce mostu. Na szczęście wytrzymała. Na szczęście nic się nikomu nie stało...

Jechałam razem z nim. Pomógł mi przejść przez tą sytuację. Może to, a może coś innego sprawiło, że nagle zaczęło mu zależeć na mnie. Nie wiem. Ale jest ze mną. Nie muszę myśleć o niej, kontrolować go, bo czuję jego psychiczną obecność. Po raz pierwszy jest tak jak powinno było być zawsze... ale ja sobie zdałam sprawę jaką cenę za to zapłaciłam...

Najpierw zawroty głowy miałam rano, gdy wstawałam z łóżka. Potem - przez większą część dnia. Ból w sercu - fizyczny, a nie psychiczny dla odmiany - i omdlenia.

Diagnoza: deficyt magnezu, anemia, za dużo stresów, początki nerwicy.

To cena, którą już zapłaciłam.

Doszłam do wniosku, że to wszystko nie jest tego warte.