Moja historia - życie przewrócone o 180 stopni z nia na dzień...

Nie wiem od czego zacząć...Minęły prawie 2 lata odkąd go poznałam. Byłam wtedy w trakcie rozstania z poprzednim chłopakiem, po kilkuletnim związku w którym od długiego czasu się nie układało. Nie mogłam sobie poradzić, zapomnieć, bo tamten związek musiałam zakończyć z rozsądku , nie z braku miłości. On mi pomagał...starał się o mnie na każdym kroku...był odwrotnością tego poprzedniego, dawał mi wszystko to, czego tamten nigdy mi nie dał - troskę, poczucie bezpieczeństwa, stabilizacji, odpowiedzialny, mądry, pomagał rodzinie, stawiał mnie zawsze na 1 miejscu, zawsze miał dla mnie czas, do tego był szarmancki, dżentelmen, przy nim czułam się jak 100 - procentowa kobieta, jego ukochana kobieta. Był moim wybawieniem, tak to wtedy widziałam. Wybawieniem z tamtego poprzedniego związku bez przyszłości. Rodzice byli bardzo zadowoleni, że widzieli mnie tak szczęśliwą znowu i bardzo go polubili, z resztą jego nie dało się nie lubić. Z każdym miał mnóstwo tematów do rozmów, czy to z moimi rodzicami, czy babcią, czy to z nowo poznanymi osobami, czy starymi znajomymi. Dodam, że nie zakochałam się od razu. Jeszcze ciągle jednak miałam w pamięci tamtego poprzedniego chłopaka, ale w końcu nie było wyjścia...nawet nie wiem kiedy wpadłam po uszy. Kochałam go najmocniej jak umiałam. Znowu chciało się żyć. Cały czas spędzaliśmy razem... pracowaliśmy razem, po pracy razem, każdy weekend razem. Wspólne wyjazdy, ciągle jakieś wypady do kina, na imprezy, zakupy. I każda czynność robiona razem była fantastyczna. Z nikim się tak nie oglądało filmów, z nikim się tak nie bawiło na imprezach, z nikim nie było tak udanych wypadów na zakupy, jak my mieliśmy. I to było obustronne. Potrafiliśmy jechać samochodem, a on puszczał mi piosenkę, którą chciałby żeby była pierwszym tańcem na naszym ślubie i mówił jak bardzo jest szczęśliwy że mnie ma, trzymał przy tym moją rękę i patrzył tak...jak nikt nigdy nie patrzył na mnie...Po około pół roku cudownego związku, w którym czułam ze z każdym dniem nasza miłość kwitnie i dojrzewa zaczęliśmy rozmawiać o wspólnym zamieszkaniu, w wspólnym otwarciu własnej działalności... wszystko było tak realne i poważne...Co chwile byłam obsypywana kwiatami, co chwile słyszałam jak jestem śliczna... Przede wszystkim czułam w nim oparcie...to, że zawsze mogłam na niego liczyć w każdej sytuacji. Był taką moją ostoją w pełnym znaczeniu tego słowa. Byłam najszczęśliwsza na świecie, chciałam być jego żoną, urodzić mu dzieci... Mówił mi, że cieszyłby się gdybym była w ciąży, że byłby najdumniejszym facetem na świecie gdybym chodził z naszym wózkiem. Czułam się tak spełniona... Nawet widziałam to w ten sposób, że po poprzednim związku w którym tyle się wycierpiałam, Bóg po prostu w końcu mnie wynagrodził. Spędziliśmy razem święta, wspólny wypad we dwoje na Sylwestra... Nasz seks był po prostu nieziemski... wielokrotnie od niego słyszałam, że z nikim nie był w łóżku tak dopasowany jak ze mną...z resztą dało się to odczuć...spełnialiśmy swoje najśmielsze fantazje, bo po prostu mieliśmy do siebie zaufanie... Po roku i 3 miesiącach od początku związku okazało się, że od samego początku byłam oszukiwana...okazało się, że jestem z chorym człowiekiem, mającym dwie osobowości...zdradzał mnie...to były zdrady na jeden raz...swego rodzaju uzależnienie od prostytucji...iść na jeden raz, zapłacić(bo jak się później okazało to miało najbardziej pociągające znaczenie), wyjść i zapomnieć, że w ogóle cokolwiek miało miejsce. Potem wracał do mnie i był najukochańszym człowiekiem pod słońcem... Sama do tego doszłam - dzięki internetowi. Gdyby nie to, podejrzewam, że mogłabym być w ten sposób oszukiwana całe życie i nigdy by mi nawet do głowy nie przyszło, że cokolwiek jest nie tak. Nie było nawet szansy, żebym czegokolwiek się sama mogła domyśleć...jakiś impulsów, znaków...NIC. On na początku wszystkiego się wyparł...chwytał się wszystkiego, żeby mi udowodnić, że to nie miało miejsca...aż miałam niepodważalne dowody. Zostawiłam go we wściekłości, płaczu i kompletnym poczuciu otumanienia. Na świeżo po tej sytuacji widzieli mnie rodzice, na tamtą chwilę tak go znienawidziłam, że powiedziałam im o tym. Nie mogli uwierzyć. Tak go lubili, przecież byliśmy tak szczęśliwi, przecież wszystko robiliśmy razem...przecież pokazywał mojej mamie, że wybieramy pierścionek... Dlatego im powiedziałam, bo co miałam zrobić. Z resztą nie chciałam go znać...tak mnie oszukał...a ja tak mocno go kochałam i tak strasznie w niego wierzyłam, że jestem moim aniołem, że jesteśmy jednością...a on wiedząc co przeszłam z tamtym...wielokrotnie mówił, że nigdy nie zrobiłby nic przeciwko nam...a już wtedy....cały czas to robił...i wcześniej też zanim się poznaliśmy...i w trakcie swojego poprzedniego związku... Rozstaliśmy się, ale przecież widywałam go w pracy. Na początku straszna złość z mojej strony, alergii dostawałam gdy tylko gdzieś mi mignął przed oczami albo usłyszałam jego głos. Z jednej strony go nienawidziłam, z drugiej tak strasznie tęskniłam...przecież nie było dnia, żebyśmy nie byli razem...i do tego nie psuło się nic...to wszystko tak nagle się stało, że czułam, jakby mi ktoś po prostu przebił serce jednym ruchem... Minęły ponad dwa tygodnie...z jego strony nic, miałam wrażenie że bardzo mistrzowsko się przestawił na nowy tryb funkcjonowania beze mnie... Okazało się, że się pomyliłam, kiedy dowiedział się, że pewien chłopak chce się ze mną spotkać, że pisze do mnie a ja odpisuję. Był bardzo zdenerwowany. Wziął mnie na rozmowę. Mówił, że zdaje sobie sprawę, że on nie ma prawa mi mówić takich rzeczy, ale że on tego chłopaka zna i nie chce żebym znowu przez kogoś płakała. Wytłumaczyłam mu, że to moja sprawa i poza tym z nikim się narazie nie wiążę, że to po prostu znajomy. Prosił tego chłopaka, żeby przestał do mnie pisać bo on chce jeszcze o mnie zawalczyć. Wydawało mi sie to wtedy irracjonalne..raz że po tym co zrobił, a dwa po tym jak widziałam jego olewcze zachowanie po rozstaniu. Powiedział mi wtedy, że najwyraźniej potrzebował prawdziwego kopa, żeby zdać sobie sprawę jak bardzo mu na mnie zależy, powiedział, że wierzy że on może mnie naprawdę uszczęśliwić, tak jak było i w ogóle...Byłam w szoku. Bardzo go cały czas kochałam. Postawiłam warunek - wrócę, jeśli zacznie się leczyć. Zrobił to. Na pierwszym spotkaniu nawet z nim byłam. Po woli zaczęliśmy jakoś układać to wszystko na nowo...z tym, że ja nie ufałam w ogóle...potrzebowałam za każdym razem jakiegoś potwierdzenia jeśli gdzieś był, lub jak miał wracać prosto do domu... Robił to. Dawał mi te zapewnienia i rozumiał że to konieczne. Znowu byliśmy razem codziennie, tylko że teraz już wiedział, że nigdy nie będzie już w moich oczach ideałem, moim aniołem...Ale starał się dalej. Drugą bardzo niekomfortową opcją było to, że moi rodzice narazie nie mogli o niczym wiedzieć. Mama by chyba zawału dostała, że dałam mu szansę po czymś takim...On nawet mi powiedział, że weźmie tą sprawę na siebie, że w swoim czasie to on porozmawia z moimi rodzicami, powie im wszystko i o tym, że się leczy. Zaimponowało mi to bardzo. Poczułam, że naprawdę jednak musi mu zależeć, bo to było spore wyzwanie zarówno dla mnie jak i dla niego. Ale póki co mijały kolejne miesiące a moi rodzice nic nie wiedzieli, ciągle musiałam coś wymyślać, ciągle przebywaliśmy u niego. Zdecydowałam, że będę chciała im o tym powiedzieć jak będę przekonana że wszystko zmierza w dobrą stronę, nie chciałam ich denerwować, jeśli to miałoby się rozpaść za miesiąc czy dwa. Był taki moment, że on zaczął wymiękać...że powiedział, że chyba nie da rady z tą sytuacją z moimi rodzicami i z tym, że mu nie mogę zaufać, że on to rozumie, ale że nie wie czy podoła...strasznie wtedy to przeżyłam, bo to ja musiałam ich oszukiwać i było to wielkie poświęcenie z mojej strony, że zdecydowałam się na to wszystko, było mi bardzo ciężko bez zaufania...ale tak mocno go kochałam i widziałam, że on mnie, że chciałam dać mu tą szansę. Chandra minęła mu szybko bo po jakichś dwóch dniach i poważniejsze wątpliwości się rozmyły, wszystko wróciło do porządku...Byliśmy ze sobą tak pół roku odkąd wyszły te jego kłamstwa...Często się sprzeczaliśmy, ja miałam wyczulone oko na jego spojrzenia na inne dziewczyny, ale nie bez powodu... Potrafiłam się wściekać, że patrzy na którąś bardziej niż na inne, podczas gdy on się wypierał, mówiąc, że jestem przewrażliwiona przez tamte sytuacje. potem jednak się okazywało, że pisał właśnie do tej dziewczyny jakieś maile. Nic w nich nie było, ale takie zaczepne co słychać itp... A obiecywał, że żadnych sytuacji związanych z innymi dziewczynami nie będzie...żadnych wkrętów, zaczepek, nic podobnego...przepraszał za to i nie umiał wyjaśnić, twierdził, że to było całkowicie po koleżeńsku napisane...akurat do dziewczyny o którą się wkurzałam...No ale przymknęłam oko, nic tam przecież takiego nie było. No i po pół roku odkąd wróciliśmy niespodziewanie zobaczyłam coś dwuznacznego w jego telefonie. Nie chciałam nawet słuchać wyjaśnień, bo wiedziałam, że jest mistrzem w kłamaniu i wymyślaniu bajek. Odeszłam. Powiedziałam, że nie chcę kontaktu, żeby dał mi spokój. Najpierw twierdził ze mi wszystko wyjaśni, ale powiedziałam, że nie chcę niczego słuchać, bo go znam i wiem, jak umie kłamać. Po kilku dniach napisałam mu maila z podsumowaniem takim naszego całego związku...można było z tego maila  odczytać jak wiele mnie to rozstanie kosztuje, mimo, że nic nie było wprost napisane. W odpowiedzi na niego on zadzwonił zapytać jak się trzymam itp, powiedział ze zazdrości mojemu przyszłemu facetowi, że będzie miał u mnie "czystą kartę"... Raz spotkaliśmy się na seks...oczywiście nie był to całkowicie sam seks, bo były i łzy i spędziliśmy razem całą noc, zachowując się i odzywając do siebie tak, jakbyśmy byli razem...I to chyba bolało jeszcze bardziej bo było wiadomo, że jednak nadejdzie rano i trzeba się będzie rozstać. Po tej nocy stwierdziliśmy, że możemy się czasem spotkać na piwo, pójść do kina czy coś i po prostu spędzić razem trochę czasu, bo jednak po takim czasie bycia razem non stop i robienia wszystkiego razem człowiek nie umie sie tak z dnia na dzień przestawić. No i umówiliśmy się na weekend, że pojdziemy potańczyć do miejsca gdzie chodziliśmy często i bawiliśmy się rewelacyjnie. Ale szliśmy jako...hmm..."przyjaciele". Jednak cały czas widziałam po nim, że chce się zbliżyć, i znowu te jego troskliwe zachowania, tylko patrzył co tu jeszcze mógłby dla mnie zrobić żeby sie zbliżyć... Nie powiem bo w głębi się cieszyłam, chciałam tego! Przecież nadal go kochałam! Następnego dnia zaproponował kino i zakupy. Pojechaliśmy jak dawniej na zakupy, potem do kina i jeszcze na imprezę. Było cudownie. Zachowywaliśmy się jak dawniej. Trzymał mnie za rękę, całował w czółko, w sklepach wybierał mi fajne rzeczy, w kinie, usadził sobie na kolana i co chwile całował czule i przykrywał gdy było mi zimno, na imprezie nie odrywał się ode mnie, podnosił do góry..widziałam, że był szczęśliwy, tak jak z resztą i ja...Wylądowaliśmy u niego. Kochaliśmy się, potem długo leżeliśmy aż odwiózł mnie do domu, bo nie mogłam zostać. Pisaliśmy jeszcze w nocy...dziękował za cudowny wieczór, pisał, że bardzo chciał, żebym została jak tak leżeliśmy, że chciał mnie tak głaskać do rana. Czułam się cudownie...napisał też, że to było z uczuciem...i że chciał powiedzieć, że mnie kocha... następnego dnia znów zaproponował wspólne spędzenie czasu. Miałam wpaść do niego na film. Pojechałam. Zrobił mi obiad, oglądaliśmy film jak dawniej, leżeliśmy, było wspaniale...Nastawiłam się tak, jakbyśmy wracali do siebie...Zabiegał, żeby wypełnić mój czas. Lecz w pracy się już nie widzieliśmy bo on ją zmienił. Jeszcze następnego dnia się widzieliśmy, rozmawialiśmy o NAS przechadzając się p mieście..kupił mi słodkie kolczyki bez mojej wiedzy... Powiedziałam mu że go kocham...Na co on odparł "co z tego że się kochamy, jak to takie zagmatwane" ... widziałam, że się boi. Ale gdy wracaliśmy przytulił się i było lepiej, chociaz zadzwonił do niego telefon i byłam prawie pewna ze to jakaś koleżanka, ale on twierdził że kolega z nowej pracy... Smsowaliśmy dużo przez następne dwa dni...pisał, że mnie potrzebuje, ale że wie, że nigdy mi nie da normalnego związku, że zawsze będę patrzyła przez pryzmat tego co było itd...Sama nie wiedziałam już o co chodzi i czego on naprawde chce. Spotkaliśmy się 3 dni po tym wspaniałym weekendzie. Był już inny. Nie uśmiechał się. Był poważny i zdenerwowany. Nie dotykał mnie, choć mówił, że bardzo by chciał móc i bardzo mu trudno sie powstrzymać. Tego samego wieczoru powiedział mi też...że ma wątpliwości co do tego czy jeszcze mnie kocha... Nie mogłam uwierzyć w to co mówi...nie po tym weekendzie, przecież zachowywał się i mówił o 180 stopni cos oswrotnego! Dawał wyraźnie do zrozumienia, że chce tego, że chce NAS, aż ja znowu poczułam, że chcę wrócić... byłam zrozpaczona tym co usłyszałam...Powiedziałam mu, że w to nie wierzę, nie po tym jak się zachowywał pare dni wcześniej. spotkaliśmy się jeszcze w weekend...ja płakałam, on dalej zachowywał się oschle... Powiedziałam że chcę urwac kontakt całkowicie...nie słyszeć o nim, nie widzieć...zapomnieć. Powiedział, że rozumie to, ale że ma nadzieję, że za jakis czas będzie mógł do mnie zadzwonić, czy się spotkać, pogadać itd...powiedziałam, że nie chcę. Minął tydzień jeden, drugi...zero odezwu...ani ja ani on...CODZIENNIE myślałam...podświadomie czekałam na jakiś znak...cokolwiek co by mi pokazało, że on to jakoś przeżywa...mimo że powiedziałam mu że nie chcę tego...podświadomie na to czekałam. Ale cisza... w końcu sama nie wytrzymałam. Poniekąd chciałam się odezwać, żeby zobaczył, że umiem i już nie rozpaczam, miałam zaplanowany wyjazd w góry ze znajomymi i wydawało mi się że jakos to będzie. Zaproponowałam mu sucho wypad na imprezę, ponieważ zawsze się razem świetnie bawiliśmy. Podkreślał niejednokrotnie, że najlepiej mu się ze mną tańczy i bawi. Odmówił:/ Wypytywał o okolicznosci tej propozycji i powiedział, że to za wcześnie, że on nie umiałby sie ze mną spotkac jak z koleżanką i traktować mnie obojętnie... jeszcze coś pisałam, że chodziło tylko o impreze, że mam sie ok itd...i że sam chciał się czasem odezwac spotkać itd i że napisałam własnie biorąc to pod uwagę. Nie odpisał już... A ja czułam się jak idiotka... Poczułam, że musi kogoś mieć, choć z drugiej strony nie dochodziło to do mnie...Bo jak to..po 2 tygodniach od naszego cudownego weekendu?! Po 2 tyogdniach od prawie dwuletniego cudownego związku, pielęgnowanego przykrymi doświadczeniami... Minęły 3 tygodnie od tamtej chwili. Ani z jego ani z mojej strony nawet smsa. NIC. Codziennie się budze z bólem brzucha...codziennie mnóstwo rzeczy mi się kojarzy, nie wierzę w to, że mam z nim więcej nie spędzać czasu, nie uprawiać zajebistego seksu, nie bawić się na imprezach, czy nie oglądac leniwie filmu w piątek wieczorem pod kocem...Ostatnio na mnie przypadkowo wpadł w tłumie ludzi. Szok. Rozmowa od słowa do słowa co u kogo słychać. Widziałam, że jest zestresowwany, obgryzał paznokcie. Czułam się jak idiotka przypominając sobie jak mnie potraktował po tym jak do niego wtedy napisałam... Nie było w ogóle tematu życia prywatnego czy nas. Nic. Praca, szkoła, to wszystko... Po spotkaniu też zero odezwu... On nie miał bliskich kolegów...nikt do niego nie pisał, żeby wyszedł na piwo czy coś...mielismy jedynie wspólnych znjomych - parę z którymi często gdzieś wychodziliśmy, mieszkają blisko niego i wiem, ze świeżo po naszym rozstaniu częśto u nich bywał...Teraz wiem, że od dawna się nie pokazuje...co robi? A co może robić... musi kogoś mieć...czy znowu struga ideała...wkupuje się w następną rodzinkę....przynosi kwiaty, jeździ do kina, otwiera drzwi w samochodzie? Gniję od tego okropnego uczucia... Najgorsza jest dla mnie ta znieczulica z jego strony... Tak strasznie mi go brakuje... Co jak co, ale był przyjacielem, przyjaciółką, chłopakiem, kumplem do imprezy...wszystkim...i wszystko robiło się z nim najfajniej, najlepiej... Tak mnie omotał? Czy to wszystko było kłamstwem? Niemożlwe jest przecież, żeby tak było. Czułam tą miłość, widziałam ją wymalowaną na jego twarzy kiedy na mnie patrzył...Plany i to wszystko... ?I wiecie co? Nawet piszę do niego adresowane smsy codziennie...piszę i zapisuję w roboczych. Nie wiem po co zapisuję... Za to wiem po co piszę...bo brakuje mi tego, żeby z nim pogadać, brakuje jego ciepłej dłoni... Nie mogę sie pozbierać, chociaż zrobił mi takie świństwo...największe to chyba tym weekendem po którym zaczęłam wyraźnie odczuwać, że mu zależy cały czas, po którym i ja poczułam, że chcę wrócić...kiedy on nagle...rozmyślił się? Nie mogę tego pojąć... I mimo że wiem, że to temat skończony i staram się organizować sobie czas, wychodzić ze znajomymi, na brak adoratorów też nie narzekam...to mimo to łapię się na tym, że podświadomie czekam... I nienawidzę siebie za to... Jak zapomnieć? Co on może mieć w głowie...czy w ogóle jeszcze o mnie pamięta...czy czuje cokolwiek... Często mi mówił, że należy do ludzi którzy nie pokazują swoich uczuć na zewnątrz, tylk ow trudnych sytuacjach chowaja je w sobie... A ja codziennie się budzę ze świadomością, że muszę znowu stawić temu czoła...pustce którą zostawił i podświadomości w której mimo wszystko czekam...chociaż sama nie wiem jakim cudem to się dzieje...