Zauroczylam sie a jestem mezatka...

czytając twój post pomyślałam ze to pisze ktoś o mnie!!! z tym wyjątkiem ze ten drugi juz wie ze mam męża i powiedział ze on nie chce rozbijać małżeństwa żebym sie zastanowiła nad tym wszystkim ale mi jest ciężko gdyby nie dziecko wspólny dom (na kredyt) juz bym dawno stad uciekła!!!
ale co jest ważniejsze dla nas i dla naszych dzieci szczęście uśmiech czy wieczne kutnie???

Batrix ma rację. Jesli źle się dzieje w Twoim malżenstwie, jeśli Jestes nieszczęsliwa, a mąż upokarza Cię  i nie ma szans na poprawę odejdź. Ale zrób to dla siebie, nie odchodź w ramiona innego faceta. Pamiętaj, że ten drugi teraz będzie wydawał Ci się jak z innej bajki, będziesz oczarowana a im więcej będzie miał zalet, tym więcej wad będzie mial Twój mąż.

Mamamia, dzieci wcale nie sa szczęsliwsze w domu z obojgiem rodzicow, gdy sa swiadkami rękoczynow, wyzwisk i nienawiści.

Jesli obydwoje chcecie rozwodu i sie męczycie.....to nie siedz w tym.Jak odejdziesz, to nie znaczy ze mała ma stracic tetę...przeciez moze ją brac i zajmowac sie nia kiedy bedzie chciał...czy w tym domu czy innym.Dziecku trzeba tłumaczyc..ja mojemu tak mówie...ze ono nie jest niczemu winne i nie traci rodziców.Ze obydwoje kochamy go nad zycie.Co by sie nie stało.....zawsze bedzie naszym dzieckiem i nic tego nie zmieni.

Chciałam zacytować to co napisalas ale mi sie nie udało. Napisałaś, że niewiele mąż robi przy dziecku, ale ma duzo kasy i funduje jej różne atrakcje...  Nie na tym polega miłośc do dziecka. Nie na kupowaniu miłości, tylko na poświęcaniu dziecku swojego czasu i oddaniu. Poza tym dziecko zawsze jest pokrzywdzone gdy rodzice się rozchodzą, w takich przypadkach nie ma złotego środka.

Morfeusz73 - zwykle w życiu jest tak, ze nie mamy tego co byśmy chcieli, marzymy, w głowie budujemy rózne kolorowe scenariusze a  życie figle nam płata, czekałam 4 lata aż będzie wolnym człowiekiem (nie z mojego powodu rozwód) w międzyczasie i ja stałam się wolna i myślałam że będzie tak wspaniale, cukierkowo, bez żadnych przeszkód, wspólne mieszkanie, sielanka, on z przeszłością, ja po przejściach, że będziemy tylko sobie dogadzać, rozpieszczać się ale życie nie napisało nam happy endu, on zakochał się w innej i odszedł w siną dal, ot taki lajf...a mogło być tak pięknie...

Dziecko nie może mieć cyrku w domu, lepiej się rozstać na jakis czas, nie rozwodzić. Osobne przeczekanie burzy pokaże: albo zatęsknicie i kryzys minie, albo zaczniecie się usmiechac i żyć w zgodzie ze sobą.
To, że mniej zarabiasz nie uprawnia Twojego męża do wyzwisk i głupiego gadania w domu.

Jesli zdecydujesz sie rozejść to nie rób tego dla innego faceta - TYLKO DLA SIEBIE - bo z innym też może nie wyjść i wtedy będziesz obwiniała go o rozpad małżeństwa, a ten rozpad już się pojawił wcześniej.
Powodzenia i nie daj się, walcz o swoje szczęście!

Witam. Ja też miałam podobną sytuację. Teraz jestem w trakcie rozwodu, ale pięc lat mi zeszło nad podjęciem tej decyzji. Dlaczego? Bo mamy 14-letnia córkę. Koniec końców jest taki,że po rozwodzie ja się wyprowadzam a ona zostaje z ojcem. To jej decyzja, którą ja z bólem serca uszanowałam. To ja zdradziłam mojego męża, później on mnie i tak to się skończyło. Szkoda mi tych 5 lat, że tak sie wahałam bo przez ten czas ktos na mnie czekał. I mam zamiar być szczęśliwa bo naprawdę kocham i jestem kochana.

na cud nie czekaj. Gdyby moja zona powiedziała ze nic do mnie nie czuje już by mnie tam nie było. A tak jej miłość wiąże mi ręce. Staram się być dla niej dobry bo co ona temu winna ze jej nie kocham. Nie robię awantur nie piję nie biję jedyna wada to ze jej nie kocham.
Na zewnątrz wyglądamy na idealna parę a ja czuje się jak w kładce.
Pewnie pomyślicie sobie ze jestem idiotą i psuje coś dobrego ale wierzcie mi że serce nie sługa.
Teraz z człowieka twardo stąpającym po ziemi stałem się niepoprawnym romantykiem. Nie wiem jak to się skończy czy kiedykolwiek będziemy razem ale ciesze się ze to poczułem. Mój mały kawałek szczęścia.

atinasarz- tez tak myślę każde wyjście z mojej sytuacji kogoś rani chłodna kalkulacja jakie wyście ile osób cierpi to  najlepiej zostać  z oną do końca. Cieszyć się tylko tym ze spotkało mnie szczęście krótko ale zawsze.

Nie marnuj sobie życia z kims takim.Po co sie meczyć w takim związku!Dla dobra dziecka?Czasami dla dziecka jest lepiej gdy rodzice sie rozejda,czasami trzeba wybrac to mniejsze zlo.Ja tez kiedys czekalam że coś się zmieni!nie zmienialo sie nic ,bylo coraz gorzej!strata czasu z facetem ktorego sie nie kocha a nawet nie lubi...

mamy ze sobą kontakt wiemy co u siebie ale nie spotykamy się. Ona też jest mężatką.

Morfeusz, sluchajac Twojej historii, a takze historii atinasarz, przychodzi mi na mysl pewien film - " co sie wydarzylo w madisson country". Ogladaliscie? Kiedy kobieta poswieca krotka chwile milosci dla szarosci zycia przy mezu. I jest szczesliwa Ogladalam go i ryczlam jak bobr bo wiem ze ja bym tego nie udzwignela... Gratulacje Atinasarz sily woli! U mnie jednak chodzi o cos innego- o szantaz psychiczny akiego dopuszcze sie moja maz. Gdyby nie to moze bym walczyla, ale nie moge pozwolic aby ktokolwiek traktowal mnie w taki sposob.

mamamia - twoje zdanie" Nie wie jednak ze mam meza, z ktorym wciaz mieszkam. Powinnam mu powiedziec, ale boje sie ze przestanie przychodzic. A mi tak zalezy. Cocby na samej rozmowie. Przeciez nic zlego nie robimy.
Pogubilam sie. wCIAZ MYSLE O TYM DRUGIM. cODZIENNIE. Zauroczylam sie na maxa."-pomyśl jeżeli mu nie powiesz to:
a) poczuje się oszukany
b)związku nie buduje się na kłamstwie - zaufanie to podstawa (mój M wiedział nawet że dwonię z moim przyjacielem )
c)nie pozwalasz mu podjąć świadomej decyzji co do was - bo nie każdy umie być cierpliwy i czekać aż czyjeś małżeństwo się zakończy
Co do twojego M, jeżeli poniża Cię, nie ma miłości i łączy was tylko dziecko i wspólne mieszkanie - to chyba lepiej dla całej waszej trójki żebyście się rozstali - ty będziesz mogła spróbować być szczęśliwą z kimś innym (a i twój M może też kogoś znajdzie) a wasze dziecko lepiej będzie się czuło w domu gdzie mama jest uśmiechnięta i szczęśliwa , a tata gdy się będzie z nim widzieć też jest spokojny.
Trudno radzić ja mam to szczęście, że w porę zrozumiałam co powinnam zrobić i dziś nie żałuję.Ale każda decyzja niesie ze sobą ryzyko że może nie być tak świetnie jak nam się wydawało, dlatego trzeba dobrze wszystko przemyśleć.

Nie bój się jeśli w twoim małżeństwie nie ma  żadnych uczuć to niczego nie stracisz.
A zyskać możesz wiele

Czeka cie poważna rozmowa z mężem na spokojnie bez nerwów.
przygotuj sie do niej i nie pozwól wyprowadzić z równowagi.
po tej rozmowie będziesz wiedziała co zrobić.
Może  jemu teraz brakuje odwagi żeby to wszystko skończyć i czeka na twoją decyzję. A ty teraz czekasz na to że niego wyjdzie ta propozycja. A żadne z was nie chce być tym przez które to małżeństwo się rozpada.
Myślę ze jak oboje dojrzejcie do czegoś to spadnie wam kamień z serca. A teraz meczycie się on ucieka z domu nie chce wracać ty patrzysz na innego i zastanawiasz się jaki on jest, nie zdziwił bym się jak by miał kogoś.

Ktoś mądry powiedział kiedyś ze po każdej burzy wychodzi słońce.

dla ciebie też ono zaświeci.

powodzenia

Dunkis - ale z ciebie pesymista, nawet gdyby lało i przez 2 miesiące to i tak wydze słońce.
więcej optymizmu
jest taki dowcip:

Czym się różni optymista od pesymisty?
Optymista widzi na cmentarzu same plusy.

W każdym rozwiązano w każdym doświadczeniu jakie nas dotyka jest tyle samo zła co dobra wszystko zależy z której strony patrzysz,
Ja z każdej sytuacji próbuje znaleźć plusy czasem nie są po mojej stronie ale cóż tak jest ze ktoś dostał coś a ja straciłem.
a jutro będzie znów nowy dzień znów przyniesie coś dobrego,
źle wybiorę moja wina nie mogę zwalać czegoś na innych, sam jestem kowalem swojego losu.
W swoim życiu zrobiłem masę błędów ale nie mogę o nie obwiniać nikogo, teraz też jestem na zakręcie i zastanawiam się co dalej co wybrać mniejsze czy większe zło a może większe lub mniejsze szczęście. Niestety nie mogę mieć wszystkiego albo nie wszyscy mogą mieć mnie.
Kiedyś zastanawiałem się dziek komu jestem tu i teraz.a to ciąg ludzi, wydarzeń, szczęścia to mnie ukształtowało nauczyło.
Często mówimy "gdybym cie spotkał klika lat temu  to......" guzik prawda nic by z tego nie wyszło bo nie byliśmy na to gotowi.

Nawet teraz czytając to co napisałem jesteście tutaj bo coś lub ktoś was tu doprowadził. Bo ktoś otworzył nam oczy, serca na czyjeś problemy tak podobne do naszych. Dylematy przed którymi stajemy wszyscy.
tak jak i ja zrozumiał bym autorki tego posta 15 lat temu pomyślał bym głupie babsko nie umie faceta zadowolić. a teraz mając swój bagaż doświadczeń. patrze na nią jak na siebie.
Nie wiemy co nas spotka w przyszłości ale trzeba zmieniać się już dzisiaj żeby jutro było leprze.
mamamia poszła do pracy i spotkała kogoś innego otworzył jej oczy, może nic z tego nie będzie ale samo to ze się pojawił w jej życiu kazało jej zadawać sobie pytania czy ja też mogę żyć inaczej. Nie poznali byśmy nigdy jej historii.     
I nigdy byśmy jej nie kibicował na drodze ku szczęściu.

mamamia jesteś gotowa na zmiany?
widzisz inaczej swoją przyszłość?
Posłuchaj swego serca
i bądź szczęśliwa

napisz kiedyś w jakim kierunku idą te zmiany.

Wszystko pięknie cudnie....ale mamamia,morfeusz73..nie zapominajcie o jednym...trzeba najpierw zakończyc 1 rozdział ,by zaczynac 2....zdrady za plecami,obłuda...to najgorsza droga do szczęścia.Nigdy nikt na świecie jeszcze nie był szczęśliwy kosztem łez innych...takie są prawa świata.Życzę Wam szczęścia,ale dopiero po szczerych rozmowach ze swoimi ślubnymi partnerami i ludzkim rozstaniu się.Jeśli człowiek jest wolny ,nawet po innych związkach, ma prawo do szczęścia i nowego "lepszego" życia....ale jeśli to robi za plecami...to zwykłe tchórzostwo i brak szacunku dla drugiej osoby.

to zabawne nigdy nie pomyslalam zeby zapytac rodzicow o przyjecie mnie czy pomoc finansowa bo myslalam ze sa starzy i chca juz odpoczac....
jak ludzie sa rozni
dlaczego tak sie dzieje?
Mysle ze mozna tak dziecku powiedziec. Straszne zas, ze trzeba powiedziec bo samo nie wie tego.

eee tam, może i najgorsza, ale czasem jedyna możliwa. Owszem ochydna i nieetyczna, ale jedyna, na którą stać danego człowiek. Raniąca, męcząca, uwikłana w komplikację, strach, ale jednocześnie sprawdzian, który pozwala pobrać próbkęd ooceny, czy to nowe jest lepsze od starego. Tchórzostwo, które przez to przebija jest jednocześnie pragmatyzmem. morfeusz, mamamia dzisiaj podają że są świadomi  dziś czegoś, czego wczoraj by nie zrozumieli, jutro Batrix, zazdrosc, ja i inni też mogą patrzeć na rzczy inaczej niż dziś. Wcale nie twierdzę, że obecnie zaklinać się będą, że nie i nigdy i po wsze czasy. W pewnych sprawach są , jesteśmy, nadal dziećmi, którym wydaje się, że przechodzenie przez ulicę jest błachą sprawą. Natomiast dla dorosłych, tych którymi będziemy, bez względu na wyznaczony punkt startu, napotykając kolejne rzeczy, budujące nasze doświadczenia, przechodznie przez ulicę będzie postrzegane za każdym razem za ryzykowną. Może się okazać że to przechodzenie przez ulicę będzie ważne tylko dlatego, że znaleźć można w tym emocje, któe nie będą towarzyszyły nigdzie indziej, a konsekwencje przestaną się liczyć. Obłuda, zażenowanie, strach, oszustwo, kłamstwo, wiara, zdrada rozsądek, to slogany tak jak burza deszcz czy słońce. Dla jednych burza będzie tym, co dla innych kapuśniaczek, albo mgiełka. Najważniejsze jest to co czujemy tu teraz i jakie z tego możemy wyciągnąć dla siebie rzeczy. Memento mori, powinno być silniejsze dla niektórych, ale jak oni to pojma wcale nie musi być tym czym jest dla mnie.
Czy dotyka nas zło czy dobro - jest złem i dobrem które sami czujemy. Dla nas złem może być to co dla innych będzie dobrem. Jedni powiedzą, dobrze że tak się stało, bo drugiej stornie wyjdzie to na dobre, ale druga strona to rzekome dobro będzie poczytywała jako zło.
Czy brat pana młodego, wiozący na ślub rodziców, wpadając w poślizg, uderzając w barierkę i spadając z mostu, doprowadzając do śmiertelnego wypadku (wydarzenie z mojej miejscowości) może mówić o szczęściu ktróre dał kobiecie uwalniając ją od siebie, kobiecie której zgotowałby los okrutnej zdrady, tej którą miał poznać na weselu? Jakie ma znaczenia dla kogo jutro wzejdzie słońce, jeśli będzie ono czarne.
Fakt, patrząc na sprawy poruszane w tym wątku, na tym forum, przy tej okazji, nie powinno się poruszać wspomnienego przezemnie tematu - bo denerwuje, może nawet dla niektórych wydać się niezrozumiałym nawiązaniu do całości. Jakie ma znaczenie zakończenie jednego rozdziału przed drugim jeśli poszukuje się szczęścia. Czy słowa kogokolwiek do tego przekonają. Jeśli nie poczuje, sam, wewnętrzenie, że coś jest złego, albo dobrego, nie przemyśli - oby zdążył, nie będzie to miało znaczenia.  Jedną z rzeczy, z którą się zgadzam, popieram i czuję, a wynika to z powyższego. To, to co napisał morfeusz, nie mozna gdybać, co by było wtedy, gdyby naście lat temu się kogoś spotkało, - byliśmy innymi ludźmi, inaczej na siebie byśmy wpłyneli. Zatem próby wymazywania cząski siebie i przeszłości, negatywneych ocen jest niczym, jest błądzeniem, należy wyciągać wnioski i podejmować decyzje, a nie paprac się w nich, choćby to były najlepsze dni naszego życia, chęć wymazania ich jest marnym błaganiem o odebranie samym sobie cząstki siebie. Liczy się przyszłość, dzisiaj jest przyszłością. Jutro może nie nadejść wogóle. Rozwinięciem tego jest równiez patrzenie na przyszłość, choć plany na nią, owszem, trzeba mieć zawsze, ale ... patrzenie na jutro dzisiejszymi oczami, to nic innego jak tylko mrzonka. Gdy juz nadejdzie, jutro, wcale nie musi być kolorowe i nam się podobać, albo być zgodne z bieżącymi oczekiwaniami, choćby wyglądało dokładnie tak, jak w naszych dzisiejszych snach. Jutro, kolory mogą mieć zupełnie inne odcienie, mogą nam się nie podobać.

tak sobie mysle o tych dzieciach...
fakt dziecko placze gdy rodzice sie rozchodza, napewno mu ciezko na poczatku ale mysle, malo tego jestem pewna ze to kwestia organizacji ze dla dziecka bedzie nawet lepiej gdy rodzice beda rozwiedzeni, mysle ze mozna zorganizowac dla dziecka tak czas ze rodzicow bedzie mial i widywal czesto jednego i drugiego to malo tego, oddzielnie beda szczesliwi. mysle ze z czasem rozwod to samo dobro choc do tej mysli potrzeba czasu.
co do autorki zalozonego wontku u niej jest inna sprawa, oni sie nie lubia, nie zyja razem wiec te malzenstwo to kwestia czasu jak sie rozpadnie, jestem prawie pewna ze procz dziecka laczy was wstyd "co powiedza inni"...wiesz co mysle ze jakby ten zwiazek mial szanse to bylo by jakiekolwiek uczucie a ja go nie widze.
i tak jak napisala Batrix nie zaczynaj jednego zwiazku gdy jeszcze nie skonczylas tego w ktorym jestes. jestem pewna ze bedzie latwiej odejsc myslac ze robisz to dla siebie dla dziecka i po czeci dla meza, ze dajecie sobie wolna reke w poszukiwaniu szczescia a wtedy kto wie jaki ksiaze moze stanac na twoje dordze a nawet jesli nie stanie to nie bedziesz zalowac bo bedziesz wiedziec ze odeszlas dla siebie, dla tego ze bylo zle  a nie do kogos innego ktory byc moze z czasem moze zniknac...
wiem doskonale co czujesz...ja jestem juz po...oj co o mnie mowili 20latka z dzieckiem i juz sie rozwodzi...nie caly rok po slubie...co ja przechodzilam. ale jestem teraz przeszczesliwa ze nie musze zyc z pomylka mojego zycia!!

No wlasnie potrzebny mi Posejdon bo mam cztery klony przed domem ostatecznie moze to byc chlop z widlami... ha ha

a facet nie otworzyl jej oczu tylko podwyzszyl poziom jej potrzeb
To my tutaj na tym forum otwieramy jej oczy

wiem że większość problemów sami sobie stwarzamy
przez to ze kiedyś nam coś wmawiano
typu:
ty se do tego nie nadajesz
nierób tego bo i tak nie umiesz
ale z ciebie leń

częściej słyszymy krytykę niż pochwałę
potem takie twierdzenia utrwalają się w nas od dzieciństwa i z tego bierze się nasza niska ocena

od jakiegoś czasu codziennie wstaje i przed lustrem mówię do siebie ze jesteś wielki możesz osiągnąć wszystko
i zaczęło pomagać
robię rzeczy które kiedyś były poza moim zasięgiem
uwierzyłem w słowa najlepszego przyjaciela, w siebie

cytuję"od jakiegoś czasu codziennie wstaje i przed lustrem mówię do siebie ze jesteś wielki możesz osiągnąć wszystko
i zaczęło pomagać"
gdzieś też tak napisałam w związku z niską samooceną i to naprawdę działa przynajmniej u mnie a dowód że tak jest dostałam dawno temu od mojego M który w jakiejś rozmowie stwierdziła: że pokochał mnie zato.............. i za to ale najbardziej za moją siłę którą mam w sobie że mogę osiągnąć wszystko, i nikt mnie nie złamie.
Dziś wiem, że droga była długa i mozolna żeby osiągnąć coś takiego ale warto było.

morfeusz73 - masz 100% racji tylko czasami najgorsze jest jak na naszej drodze pojawiją się wyboje i trzeba zrobić objazd a wtecdy czasem cel zaczyna się tak oddalać, że nieraz zaczynamy tracić wierę że wogóle go osiągniemy, bo po wybojach już brak siły żeby iść.

Widzę dużo optymizmu w taobie i samozaparcie - ciekawe nie masz czasem wrażenia że jak byś czegoś nie chciał zrobić to i tak nic z tego - z rzadnej strony nie da się ugryźć.

cześć Wam- ja sie cieszę każdym dniem, każdą chwilą.Cieszę się że kiedyś miałam możliwość być szczęśliwą żoną, chociaz przez chwilę ale byłam, cieszę sie że mam fajnego cudownego syna, cieszę sie ze mam znajomych i mogę spędzac z nimi czas, cieszę sie ze mam przyjaciół którzy są, cieszę się że jestem zdrowa, ciesze sie że zmieniłam całe swoje zycie , ciesze sie ............................... z wszystkiego co mam. Pozdrawiam Was.

ech Morfeusz twoja opowiesc o wakacjach z folderu reklamowego sa wspanialym przykladem na nowo tworzace sie zwiazki. Robimy z siebie foldery reklamowe i obiecujemy naszemu zyciowemu turyscie wszystko czego zapragnie.
Jedne usluznie lataja po kapcie i przynosza je w zebach (taka uczynna jestem), wypytuja o zdrowko (taka dobra jestem!) inni nie maja odwagi pocalowac w policzek przy ludziach (taki delikatny jestem)... a potem "sam se wez i zrob" i "nie zawracaj mi glowy idz sobie do lekarza" albo "chce seksu grupowego"

No a przeciez potem nie zyjemy z tymi folderami tylko z tymi prawdziwymi nami.... i co? i 2 km do slonecznej plazy

Hej. Pamietacie jeszcze moj watek? Postanowilam go wznowic by opowqiedziec o moim braku sily w zyciu. Z mezem jest tragicznie. Od tamtego czasu nic sie nie zmienilo. Poszarpal mnie kilka razy wmawiajac mi , ze tpo moja wina bo traktuje go zle. Troche w tym prawdy. Nie umiem traktowac go dobrze. Nienawidze go. Wciaz mi ubliza, poniza. Ciegle mi wmawia , ze nic nie robie , a ja tak naprawde nie robie nic wiecej poza praca na etacie i w domu. Kilka razy powiedzialam mu zeby sie wyprowadzil , ale on nic sobie z tego nie robi. Zaproponowalam mu rozstanie na probe. Nic z tego. Ani mysli odejsc. Mieszkanie jest moje wiec ja sie z dzieckiem tulac nie bede.
Nie mam w nikim wsparcia. Powiedzlam rodzicom ze chce sie rozstac. Oni powiedzieli ze nie beda mnie wspierali. Ze mam radzic sobie sama. i ze zmarnuje dziecku zycie gdy odejde od meza.
Co ja mam robic??? Pomozcie. Nie mam juz sily zyc.
Morfeusz, napisz jak u Ciebie...

Wlasciewie to dzis sama sie zastanawiam czy go kochalam przed slubem.. Mialam wczesniej innego chlopaka/narzeczonego i akurat co do niego to nie mam watpliwosci ze go kochalam. Co do mopjego meza to sama nie wiem. Przed slubem znalismy sie kilka lat, ale to nie byla taka "magia" Nie bylo naglego wybuchgu uczucia. On o mnie zabiegal, byl po nieudanym zwiazku, ja tez. Byla namietnosc i chec stabilizacji. Ale milosc... Sama nie wiem... Dzis nie jestem tego pewna.

A po co walczysz? Skoro myślisz o rozstaniu się z mężem?

Paulina ma racje. Decyduj sama za siebie. I zmień to co ci nie pasuje. I bądź szczęśliwa z tym"...."