historia jakich wiele ale ta nalezy do mnie....

uważasz że jest sens w skazywaniu się na życie u boku kogoś kogo zdaje się nie chcesz?..
ja myślę tak, daj sobie jeszcze trochę czasu, abys nie podejmowała żadnych decyzji "na szybko" a czas Ci pokaże czego naprawdę chcesz. I za czym podążać.

kruszynapl- napisałaś "mi wystarcza na dzien dobry i dobranoc mamo kocham cie..." ale czy w tym wszystkim pomyślałaś choć przez chwilę czy twojemu synowi wystarczy tylko mama - przecież to chłopczyk będzie potrzebował mężczyzny - nigdy nawet największa miłość matczyna nie zastąpi dziecku miłości ojcowskiej nawet jeśli jest szorstka i wymagająca to jest tak samo wartościowa jak nasza matczyna i niezbędna ady młody ludek prawidlowo się rozwijał i umiał w przyszłości podejmować trafne życiowe decyzje. A nawet najlepszy obcy mężczyzna nigdy nie będzie rodzonym ojcem - tym bardziej że z Twojego tekstu nie wynika jakoby twój partner 3 był złym ojcem.
Pomyśl czy w pogoni za mężczyzną sprzed lat nie stracisz tego co masz , a co może się kiedyś okazać najbardziej wartościowe w twoim życiu - twoją nawet nie formalną ale jadnak rodzinę.

"czasami mam ochote  mu wykrzyczec ze go nie kocham ze jestesmy razem dla dziecka" - tak myślę dlaczego uważasz, że go nie kochasz , a kochasz tamtego którego nie widziałaś kilka lat - czy masz świadomość jak bardzo ludzie się zmieniają przez choćby krótki czas - myślę, że ty nie kochasz australijczyka tego teraz - tylko jego wspomnienie sprzed lat  jest dla ciebie ideałem bo tak naprawdę byłaśw nim zakochana szczenięcą bezwarunkową miłością - skąd (po rozmowie) możesz wiedzieć że dziś gdy ty już nie jesteś naiwnym podlotkiem ten twój ideał sprosta wymaganiom doświadczonej, dojrzałej kobiety w codziennym życiu - pomyśl

z obecnym partnerem nie uklada nam sie od jakiegos czasu nie od wczoraj.... dlatego wiem ze to juz nie jest milosc.... to byla decyzja ze chce miec rodzine,a jedna(rodzina) mi sie zawalila, druga nie byla szczera od poczatku z jego strony-ja mialam intencje od poczatku pozytywne...,potem doszly problemy z jego klamstawmi, sciemnianiem - generalnie o alkoholu - potem mieszanie przez niego miedzy jego matka a mna - tak ze nie umiemy (tez nie chcemy) sie dogadac - zreszta co tu mowic ona przez poltora roku mylila imie swojego pierwszego wnuka chociaz bywalismy tam co weekend....i jeszcze pare historii....
....moze to tez jest tak ze ja sama nie wiem co chce a podswiadomie daze do stereotypu mojego dziecinstwa - czyli matka i dziecko sami - moze to ze moja dala sobie rade sama ma wplyw na moje myslenie - swiadomi badz nie swiadomie.....
tylko ze kiedys byly inne czasy inni ludzie na ktorych mozna bylo liczyc a teraz z reguly jestesmy sami.....
generalnie nie mam znajomych tylko dom praca dom praca .....

no ale czekaj ten austaljijczyk wogule cie chce?? chce zbys wrocila?? chce probowac?? bo byc moze ma juz ulozone zycie?? mysle ze jesli tak to nawet nie mamy co o nimw spominac,
a jesli on nie chce z toba byc to moze warto sie zastanowc nad odejsciem, nad byciem z dzieciem??
nie dla tego ze twoja mama tak miala, tylko dla tego ze tak bedzie lepiej?
nie czuje takiego cisnienia ze matka musi byc z ojcem dla dziecka, czasem rodzice oddzielnei to wieksze szczescie niz gdyby byli by razem

a nei myslisz ze za bardzo kabinujesz, buduj wiez z australijczykiem, tzn poznaj go lepiej, byc moze dojzejesz do odejscia a wtedy zobaczysz jak ejst byc samej i sam stwierdzisz czy bedzie ci lepiej bez ojca dziecka, a potem byc moze australijczyk stanie sie polakiem i zaczneicie budowac cos razem:)
mysle ze wazne zebyc odeszla nie do niego tylko dla spokoju, i jak ci bedzie dobrze samej to nawet jak ci nie wyjdzie z australijczykiem to bedziesz zadowolona bo bedziesz pamietac ze odeszlas dla siebie a nie do niego.
a co do dziecka...sama nie wiem czy dla dziecka jest lepiej zyc z rodzicami oddzielnie gdzie sa szczesliwi czy gdy sa razem ale sie mecza ze soba, przeciez dziecko to czuje...pamietam niektore wojny rodzicow i wtedy malzylam o rozwodzie...
ja odeszlam od ojca dziecka bo byl turanem jestem ze wspanialym czlowkeiem z ktorym poznalam co to milosc, jestesmy juz 4lata a ojcec dziecka...pojawia sie zadko ale to jego wina, bo to on niechce kozystac ze sotkan i mysle ze gdyby chcial to by budowal z dzieckiem wies nawet jak nie mieszka z nia(moze ja widziec 4h w tygodniu) ale nie kozysta a wiec to jego sprawa.
a dziecko jest przeszczesliwe widzi szczezliwa mame i tate(mojego meza) i placze gdy ma przyjsc jej biologiczny ojciec a cora ma juz 4lata...

a wiec nie rozumiem, na co ty czekasz?? az wam bedzie krzywda sie dziala??
czyli co wciaz chcesz byc z nim tak?? nie rozumiem jesli jest ci zle po co ci to. a byc moze ty jednak bedziesz z nim cale zycie wlasnie temu ze noze nie leca??
ty zdecydowanie nie wiesz czego chcesz

Wprawdzie nikt nie czyta ale jest mi latiwej jak wypisze moje uczucia ....
wczoraj spotkalam sie z australijczykiem, i zdalam sobie ze nikt nnigdy niie podbudowywal mnie tak jak on zawsze wspieral mnie i pokazywal dobra droge.... nawet teraz prosil zebym obiecala mu ze skoncze studia..... moze to cos normalnego ale dla mnie liczy sie to ze we mnie wierzy potrafi przemowic do mojego wewnetzrznego ja....

w piatek odwiedzil moja mame i przez chwile poczylam sie jak 8.5 roku temu.... tak mi sie cieplo zrobilo i milo na serduszku szkoda ze czasu nie mozna cofnoc....

Witam,

od ostatniego posta troche sie pozmienialo....
po sylwestrze moj partner sie wyprowadzil bo jak stwierdzil moze jak odpoczniemy od siebie to sie poprawi...
jest u rodzicow przyjerzdza co 2 i siedzi po 6-8h w wiekszosci baw sie z dzieckiem ale zachowuje sie tak jakby caly czasu tu mieszkal....
dowiedzilam sie od niego ze jego matka ni chce aby tu przyjezdzal zeby wogole wracla a jak wroci to bedzie frajerem....
mnie osobiscie jest calkiem dobrze bez niego , ani mi obowiazkow nie przybylo ani ubylo wiec roznicy nie ma....
po 3 tygodniach pyta sie czy moze wrocic bo teskni za nami bo atmosfera w domu kiepska a tutaj nawet jak miedzy nami jest kiepsko to nikt sie nie kloci i jest cisza i spokoj....
niby chcial wrocic to ja ze wzgledu na dizecko mowie mu w sobote ze jak chce i sie zmnieni to moze wrocic nawet w niedziele na co on mowi to do konca miesica posiedzi w  domu i od lutego wroici... no masakra, w niedzile wcale ni przyjechal a dzis rano dzwoni ze jest chory i czy moze trz wrocic czy jak wyzdrowieje- normaleni jak dwie rozne osoby inacczej mowi co piec minut i z dnia na dzien....

a ja sie zastanawiam czy wlasciwie ma po co wracac bo dla dziecka jest ok jak tak jest z doskoku ale jaki bedzie jak bedzie na codzien jaks tak nie jestem przekonana co do jego zmiany ale im dluzej sie czeka tym chyba trudniej potem wrocic ...troche sie skolowalam...

powiniem sie zmienic nie w stosunku do mnie tylko do syna,
ja mam na mysli jego zmiane co do ''bycia ''w rodzinie uczetniczenia w zyciu codziennym, a przez to ze tak nie jest duzo u mnie traci...on twierdzi ze dostaje jak ja dostaje jego wyplate(wplywa na jego konto, a ja mam nia zarzadzac) to to jest jego caly wklad w zycie rodzinne.... i tego nie moge zrozumiec tzn. rozumiem bo tak jest u niego w rodzinie ale ja tak zyc nie chce i chcialabym to zmienic ale przez takie swoje zachowanie i myslenie duzo u mnie stracil.....a do tego dochodza rozne klamstwa mniejsze wieksze, znajdowane zakamuflowane puszki po piwie, flaszeczki.... a ja prez to sie od niego oddalam nie  na zasadzie bo nie chce mi sie...

kruszyna..ale czy ty kiedykolwiek szczerze z nim o tym rozmawiałaś -co chciałabyś zmienić..?
Wiesz zwiazek to nie tylko prosta droga ale też kręta i kamienista...
Czasami warto po pracować nad nim...oczywiście pod warunkiem że Kochasz Go a On ciebie...

Wtedy naprawdę warto...