Czy kobieta musi mieć co jakiś czas romans?? Czy mężczyzna również?

Nie. Ponieważ jak ktoś myśli rozsądnie to szuka sobie jednego partnera, bo potrzeba stałości i bezpieczeństwa jest u wszystkich taka sama. Dlatego jedynie osoby, które mają dużo osobowościowych problemów nie radzą sobie w związkach i robią tzw. skoki w bok.

Zdrada to nie jest kwestia sytuacji i okoliczności, ale postawy i tzw. kręgosłupa moralnego. W każdym związku przychodzi codzienność, z którą trzeba się zmagać, w każdym partnerzy pozostają heteroseksualni, a więc wciąż "widzą" osoby inne niż partner, w każdym faza zauroczenia w końcu się kończy, w każdym przychodzą kryzysy i zmiany. A więc wszyscy mamy te same "okoliczności", które umożliwiają zdradę.
I jedyna rzecz, która sprawia, że decydujemy się zdradzić lub nie to właśnie postawa. Jest źle? To należy działać w obrębie swojego związku albo go zakończyć. Jeżeli ktoś nie potrafi rozwiązać problemu w jeden z tych dwóch sposobów to do związku nie dojrzał - a niestety tą dojrzałość zdobywa się latami, nie jest to najłatwiejsza i najbardziej "na rękę" postawa i stąd wiele osób nigdy jej nie osiąga.
Natomiast co do samego tematu - "muszę" to jeść, pić i płacić podatki, ale ze zdradą tak naprawdę żadnego przymusu nie ma.

Popieram obydwa powyższe mosty. Wiele zależy od samego człowieka, czego chce od związku i jak do niego podchodzi. Jak ktoś ma trochę niedorosłe i niepoważne pojęcie, to wciąż będzie szukał nowości i dreszczyku, podczas gdy inny woli stabilizację i spokój w uczuciach i dlatego ani myśli mieć kogoś nowego i w dodatku na boku.
Oczywiście, są takie sytuacje, gdzie partner nie daje pewnych rzeczy (oparcia, zrozumienia, ciepła) i gdy pojawia się osoba z zewnątrz, która to zapewnia, to trudno się dziwić, ze zaczyna się dryfować w jej kierunku (to chyba o wiele częściej dotyczy kobiet, niż mężczyzn).

Nie można uogólniać, że każdy z nas po x miesiącach/latach szuka romansu. Mercedeska, radzę Ci się głęboko zastanowić nad sobą i może pójść do psychologa, skoro już po pół roku jesteś znudzona facetem. Miłość, to nie motylki w brzuchu 24/h dobę.

Kiedy ja byłam w przedziale 17-19, uwielbiałam dramaty w swoim życiu, nieszczęśliwe miłości, a znudzenie chłopakiem i związkiem przeżywałam na drugi dzień po tym, jak zdecydowałam się na bycie z kimś.

Ponad rok temu poznałam jednak faceta, który zauroczył mnie na tyle, że nie potrafię myśleć o nikim innym. I utrzymuje mnie przy sobie już 10 miesiąc! Wiem, że to nie jest jakiś rekord, ale w moim życiu, i nastawieniu do miłości, to prawdziwa rewolucja. Nie mam już ochoty na dramaty, komplikacje miłosne- chcę po prostu kochać i być kochana, a przy tym szczęśliwa. Czuję, że w końcu dojrzałam do bycia z kimśna trochę dłużej niż 2 miesiące.

Więc może i dla Ciebie to kwestia czasu?

Mercedeska, to, co napisałaś pokazało mi sprawę z trochę innej strony. Wydaje mi się, że przechodziłam podobny okres w swoim życiu - opiszę Ci to i być może odnajdziesz w tym kilka punktów wspólnych.

Po jednym z poważniejszych rozstań pozornie bardzo szybko się pozbierałam - już dwa miesiące później chodziłam na randki. Umawiałam się z wieloma facetami, bo bardzo lubiłam atmosferę flirtu, po ciężkich miesiącach z byłym czułam się dzięki temu niesamowicie atrakcyjna, wiadomo też, że nowe znajomości są ekscytujące i nie mają w sobie tej "rutyny" znanej ze związków, więc poczułam się jak nowonarodzona. Niekoniecznie potrzebowałam romansu, więc z większością tych mężczyzn nie szłam nawet do łóżka, ale już samo poczucie, że coś się dzieje, a ja w razie potrzeby mogę trzasnąć drzwiami i iść na randkę z kimś innym poprawiało mi nastrój.

Minęło kilka miesięcy, teoretycznie byłam na "TAK" w sprawie związków, ale w praktyce wciąż odrzucałam każdego faceta, który był mną poważniej zainteresowany. Nie umiałam w sobie zlokalizować żadnego lęku, odbierałam to tylko tak, że traciłam zainteresowanie, kiedy przestawało być "randkowo", a zaczynało się bardziej "związkowo".

I kiedy się nagle zauroczyłam (bardzo silnie)? Wtedy, kiedy poznałam mężczyznę z drugiego końca Polski, zdecydowanego wyjechać na stałe za ocean w ciągu kilku miesięcy i skupionego na swojej odpowiedzialnej pracy. Dlaczego wtedy coś poczułam? Bo to było wbrew pozorom bardzo bezpieczne. Nie ryzykowałam, że postawię wszystko na mężczyznę i to stracę, bo przecież znałam koniec naszego związku już w jego pierwszym dniu, nie ryzykowałam rutyny, nie ryzykowałam, że się na mnie uwiesi.
Ale to nie był związek i nie była żadna miłość, mimo naszych deklaracji. Skończyło się szybciej niż planowaliśmy i wtedy dopiero zrozumiałam, dlaczego weszłam w coś tak dziwnego. Otworzyło mi to oczy na parę spraw.
I już dwa miesiące później byłam w poważnym związku z moim obecnym partnerem.

Więc zastanów się, czy w ten sposób, szukając "motylków" nie jest tak, że oszukujesz samą siebie i chcesz odwlec moment zaangażowania, bo gdzieś podświadomie jednak się go boisz.