Ehhh, ja gdy pomyślę o matce mojego narzeczonego, to w 2 minuty dostaję depresji
Tak go kocham a tak strasznie nie znoszę jego matki
Jest ona typowym syndromem kobiety niespełnionej seksualnie (dwa nieudane małżeństwa nie trwające dłużej niż 2 lata, zniszczone przez matkę pani G., czyli babkę mojego narzeczonego).
Pani G. jest matką ślepo zakochaną w córce, która mieszka 40 km od domu, oczywiście wszystkie pieniadze jakie ma pompuje w budżet córki i zięcia, mojego narzeczonego traktuje jako ciecia domowego, który zawsze powinien siedzieć w domu i zajmować się przede wszystkim remontowaniem wszystkiego, co sypie się w ich domu (a sypie się wszystko po 20 z górką latach bez faceta), opiekowaniem się chorym dziadkiem i wszystkim innym. Najlepiej żeby się jeszcze dokładał do wszystkiego, sam pokrywał wspomniane remonty i tak dalej... długo by opowiadać.
Jej miłość do syna objawia się z kolei tym, że mojemu 25 letniemu facetowi robi kanapki do pracy albo ścieli łóżko jak on jest u mnie. Ubrania prasuje i pierze mu w tempie światła - a mnie szlag trafia, bo robi z niego niemowle, zamiast pomóc mu realnie to robi z niego życiowego inwalidę!
A relacja z nami jako parą? Mamy ponoć z nią zamieszkać. Ja powiedziałam, że nie zamieszkam tam, jeśli dom nie będzie nam zapisany na własność. Ona opóźnia to jak może (oczywiście w tym akcie zapewnione byłoby jej dożywotnie mieszkanie w domu). Jeśli mówimy o jakiś planach remontowych, to nic jej nie pasuje. Tydzień się nie odzywała jak Paweł jej odmówił ułożenia płytek na tarasie, bo chcemy go w niedługiej przyszłości powiększyć, więc po co to robić, żeby za rok poprawiać?
Kiedy jedziemy na wakacje albo Paweł wybiera się do mnie na weekend, to są płacze, schizy, spazmy i oczywiście obrazy. Jak widzi, że nie reagujemy po kilku dniach, to płacze znów żeby się na nią nie gniewać, bo ona nic złego nie ma na myśli.
Tak jak inne dziewczyny pisały, manipuluje tak, abym to ja wyszła na złą egoistkę.
I TERAZ NAJWAŻNIEJSZE PYTANIE: jak przekonać mojego Pawła, że zamieszkanie z nią to najgorszy pomysł pod słońcem?? (bo Paweł wie, że jej nie lubię, ale cały czas ma jedno hasło: to wszystko się jakoś ułoży... a ja lubię swoje życie, lubię o sobie decydować i nie lubię, jak ktoś swoimi schizami chce ustwiać całe moje życie do pionu, bo tak.)
Jak pokazać mu, żeby raz a dobrze zrozumiał, że to mnie unieszczęśliwi i to mieszkanie nie ma sensu?
Proszę o porady tych, które doświadczyły/doświadczają takiej sytuacji? (przepraszam za długość posta)