Czy to już zdrada?

Przedewszystkim sama przed sobą odpowiedz na pytanie czego chcesz?? wg skoro zalezy ci na malzenstwie koniecznie musisz pogadac z mężem i powiedzenie mu jak sie czujesz a jak chcialabys sie czuc i wprost zapytaj go czy chce byc z toba nadal, bo w przeciwnym razie moze lepeij sie rozstac i zeby kazde z was ulozylo zycie po swojemu.
Co do twojego przyjaciela to wydaje mi sie ze to "jeszcze"nie jest zdrada..a przyjazn pomiedzy kobieta i mezczyzna istnieje, co prawda sa to wyjatki ale są. Ja mam takiego przyjaciela, ale traktuje go jak brata i nigdy nie moglam sobie wyobrazic jakby bylo gdybysmy mieli byc ze soba....i nieeee odpada!!! ja go uwielbiam, jest super facetem, pomaga mi kiedy potzrebuje itd itd...ale ty z tego co widze to chcesz traktowac go jako faceta a nie jak przyjaceila, zanim cokolwiek zrobisz pogadaj z mezem bedziesz wiedziala na czym stoisz...

Dzięki dziewczyny za reakcję.
Najgorsze jest właśnie to że do męża absolutnie żadne rozmowy nie docierają od jakiegoś czasu nie ma nawet chwilowej poprawy nawet po bardzo bużliwych dyskusjach.
Nie bardzo chyba wiem jak do niego dotrzeć,staram się z nim rozmawiać ale on obraca wszystko w żart
i zazwyczaj poprostu ucina rozmowę i wychodzi.
Jak mam do niego dotrzeć!
Naprawdę nie mam już pomysłu co zrobić żeby jednak rozpalić dawną miłość?!
Nawet kiedy tłumaczę że jest mi żle on poprostu się śmieje,a gdy proszę żeby mnie przytulił robi to od niechcenia na 20 sek i ucieka.
Jak długo jeszcze to potrwa? Naprawde bardzo zależy mi na moim małżeństwie ale chyba każdy zasługuje na miłość,szacunek i odrobinę wsparcia z drógiej strony.

ja bym wynajela detektywa, z reszta swego czasu pare lat temu wlasnie tak zrobilam... az tak drogie to to nie jest. a czlowiek ma pewnosc na czym stoi...

a co do tego przyjaciela- uwazaj, bo jestes na dobrej drodze do zdrady. jest przyjaciel, jest, jest... a tu nagle bec- i staje sie kochankiem. wystarczy chwila...

Oj samotna, wszystkie, lub prawie wszystkie tutaj uwazalysmy,  nasi mezowie nie sa zdolni do zdrady, no i trafilysmy na to forum z szeroko otwartymi oczami ze zdiwienia. Oczywiscie nie generalizuje, ale lepiej badz czujna, bo Twoj maz zachowuje sie dziwnie i napewno jest pewien, ze jestes jego wlasnoscia, a przynajmniej tak sie zachowuje.

Ja bym usiadła przed moim facetem i powiedziała mu, że przez jego  egoizm, poczucie wyższości, nie interesowanie się moimi potrzebami, niesłuchaniem mnie, brakiem rozmów i czułości prowadzi nasz związek do rozpadu. Ostrzegłabym, że jest to ostatnia rozmowa, kolejnym krokiem będzie moje i dziecka odejście...w sądzie proszę niech walczy o dziecko, ale ja też nie odpuszczę. I albo zachowuje się jak mąż i ojciec i traktuje mnie poważnie i pracujemy nad związkiem, albo koniec i będzie mógł sam sobie podziękować, że nie zrobił nic by ratować rodzinę . Podzieliłabym na kartce obowiązki i powiedziała skończyłam ci usługiwać- zacznij robić koło swojej d...Poświęcałabym więcej uwagi sobie, wychodziła sama lub z dzieckiem-ale bez niego. Jak by mnie olał lub wyśmiał wyprowadziłabym się z dzieckiem z domu....taka terapia szokowa. Może on to co mówisz przestał brać poważnie...bo wie, że sobie pogadasz, ponarzekasz...a i tak nic z tym nie zrobisz, ugotujesz mu obiad, posprzątasz, prześpisz się z nim...jest mu wygodnie. Więc skoro rozmowy nic nie dają to postaw ostrzejsze warunki...a przyjaciela pocieszyciela odstaw na bok, załatw sprawy w domu to najważniejsze, nie szukaj wrażeń bo narobisz sobie tylko kłopotu- a jak to prawdziwy przyjaciel to zrozumie, że masz rodzinę, problemy i na tym się teraz musisz skupić- daj mężowi szansę, uświadom mu że to nie żarty czy "babskie gadanie" tylko że macie poważny problem.

CHolerka chyba właśnie usłyszałam to co bardzo chciałam usłyszeć ale przed czym się broniłam rękami i nogami.
Uważam że jest to cholernie nieuczciwe ale właśnie chyba ja też na to czekam,rozum mówi stanowcze NIE!!!!
Ale serce podpowiada żyje się tylko raz i człowiek powinien być szczęśliwy.
Z każdą sekundą mój mąż robi wszystko żebyśmy byli coraz dalej od siebie.Czuję że dzieli nas przepaść.
Co robić? Walczyć czy odpuścić i zażądać rozwodu??!!

Witaj, Twoja sytuacja bardzo przypomina moje zycie. Mam 25 lat, jestesmy 3 lata po slubie. Pobralismy sie bo bylam w ciazy. Wlasciwie to chcialam miec dziecko, raczej oboje chcielismy. Chcialismy tez slubu. I wzielismy - kościelny. Dzis wiem, ze to byla najgorsza decyzja mojego zycia. Gdyby wtedy w kosciele nie padlo sakramentalne "Tak" dzis moglibysmy rozejsc sie bez slow. Dzis wiem, ze z mezem totalne nie pasujemy do siebie. Nie laczy nas nic. Nawet sex. On czesto mnie poniza, obraza, nastawia na mnie dziecko. Przez cale nasze malzenstwo ja dbalam o dom (dodatkowo udalo mi sie skonczyc studia, za co tez bylam opieprzana wiele razy) a on pracowal . Maz swietnie zarabia, ja przcuje dopiero od 1,5 miesiaca. Wreszcie udalo mi sie wyjsc do ludzi, odzylam. Zauwazylam zainteresowanie mezczyznami. Z wieloma znalazlam wspolny jezyk. Teraz widze, ze kobiete mozna traktowac dobrze. Tez mam dylemat. Mam ochote z kims sie umowic, spotkac. I tu pojawia sie pytanie. Czy takie spotkanie to juz zdrada..??? Czy zdrada jest pragnienie rozmowy, ciepla...??? Wg mojego meza napewno tak. Wg mnie nie. A wy dziewczyny jak uwazacie?
Czy brak zrozumienia w kazdej plaszczyznie zycia to powod dla ktorego juz mozna sie rozwiesc???
I czy  konwenase, zasady wiary chrzescijanskiej, troska o to co powiedza ludzie, musi byc zawsze wazniesza od osobistego szczescia...
I do cholery ile jeszcze bede musiala wybiera miedzy szczesciem cudzym a swoim...?????????????

mam podobny problem...myślę, że mężczyźni naprawdę inaczej wszystko postrzegają. Mają łatwiej bo myślą prosto. Jeśli maja dobry seks, pracę, zdrowie to maja wszystko... ja niestety jestem nadwrażliwa i mam pod górkę.
u mnie niby pozornie wszystko "gra" sprawiam wrażenie osoby spełnionej i pewnej siebie, a coraz częściej doskwiera mi ból wewnętrzny, strach ... nie wiem czy kocham męża, ale tkwię w związku gdyż nie wiem już sama co czuję...może zwyczajnie ze mną jest coś nie tak... czuję że mu się nie podobam... w sunmie nie dziwię się... nie czuje się atrakcuyjną kobietą chociaż naprawdę dbam o siebie to jeśli człowiek nie jest sam ze sobą szczęśliwy to nigdy nie będzie piękny na zewnątrz...

Dziewczyny, wreszcie przeczytałam tu to co chciałam. Wcześniej napisałam swój post " Zdrada- co wybrać miłość czy małżeństwo".
Dostało mi się po głowie od netkobietek. Ja też po kilkunastu latach małżeństwa gdzie czasami myślałam że po prostu spakuję walizy i ucieknę na koniec świata, poznałam człowieka z którym wspaniale mi się rozmawia, śmiejemy się ile wlezie, kiedy trzeba rozmawiamy poważnie, jestem przy nim spokojna, odprężona, jestem po prostu sobą. Do tej pory tylko przytuliliśmy się. Nie chcemy żeby zaszło to dalej, ale nie potrafimy zrezygnować z tych kontaktów. Ciekawe jest to, że dowiedziałam się tu, że to już jest zdrada, a Tobie piszą Samotna, że to jednak nie jest zdrada. I co tu myśleć? Myślę, że jest to jakiś rodzaj zdrady emocjonalnej tak w Twoim jak i w moim przypadku. Ale czy to jest złe? Na pewno jest to bardzo trudny dylemat. U mnie jest jeszcze ten problem, że mój przyjaciel ma też swoją rodzinę. Zauważyłam, że tu na tym forum jest przyjęte, że jak kobieta zdradza to się ją tłumaczy, a jak facet zdradza to jest już koniec wszystkiego i kobieta, która z nim się tego dopuściła jest najgorsza. Wiem, wiem szukam usprawiedliwienia, ale życie nie jest czarne albo białe i czasami rozum idzie swoją drogą a serce swoją. Wy macie problem bo mąż was nie dostrzega, mój mnie przytula, głaszcze i widzę że pomimo prawie 19-stu lat bycia ze sobą, a wierzcie mi że jestem jeszcze młoda, cały czas mu się podobam, jest wściekle zazdrosny ( przez co też dużo zniszczył, bo do tej pory nigdy nie dałam mu powodu, nawet najmniejszego, jest jedynym mężczyzną jakiego miałam i byłam mu zawsze bardzo wierna, także w myślach)i zawsze mnie adoruje. Ale co z tego jak w jednej chwili mnie przytula, a za chwilę traktuje jak nic niewartą. Potrafi sprowadzić mnie do parteru kilkoma niewyszukanymi słowami, jestem jego własnością, nie mogę mieć znajomych, koleżanek, z pracy prosto do domu, do garów, bo tak wygląda prawdziwe życie, nie ma czasu na pierdoły. Czasem czuję się jak osaczona. I wiecie co, ja go nadal kocham. Patrzę na niego z czułością, taką prawdziwą, nie udawaną. Ale czy wystarczy mi tej miłości na resztę życia? Nie wiem. Jeśli coś się namiętnie niszczy to to zniknie prędzej czy później. A teraz jeszcze ten mój przyjaciel. Mam wyrzuty sumienia, ale co z tego jak nie mogę nad tym zapanować.
Nie potępiam Ciebie Samotna i wiesz co, życie naprawdę jest tylko jedno i jest pasmem wyborów. Czasem się oparzymy, lub stracimy wszystko, a czasem wszystko zyskamy. Bądź szczęśliwa i nie broń się przed miłością.
Myślę, że te wszystkie mądre rady co jest słuszne , a co nie, piszą kobiety, które jeszcze nie spotkały na swojej drodze takiej sytuacji, jak im się to trafi to zmiękną i będą bardziej przychylne. Te kobiety, które to przeżyły mają wiele delikatności w swoich wypowiedziach i piszą naprawdę piękne porady.
Trzymam za Ciebie kciuki i cieszę się że nie jestem jedna z takimi dylematami.

Mój światopogląd uległ zmianie. Zawsze byłam poukładaną dziewczyną. Wszystko robiłam wzorcowo.
Jestem z mężem od 9 lat. Do momentu przyjścia dziecka na świat było super. Tworzyliśmy idealny związek, potem wszystko się zmieniło. Dla męża seks przestał mieć znaczenie, dla mnie odwrotnie. Dziecko ma już 3 lata a u nas jest coraz gorzej. Oddalamy się od siebie z każdym dniem. Oboje pracujemy zawodowo i spotykamy się z różnymi ludźmi. Mąż często znika w nocy - wychodzi na piwo z kolegami. Sama już nie wiem co o tym myśleć.
Poznałam innego faceta. Zaczął mnie rozumieć, rozmawiać ze mną, przytulać. Mąż tego nie robi. Nie przytula, nie całuje. Po prostu żyje gdzieś obok.
uważam, ze przekroczyłam granice, bo doszło między nami do pocałunku. Czuje się podle, bo on ma żonę a ja męża. Nie jestem w porządku wobec mojej ani jego rodziny i mam cholerne wyrzuty sumienia - ale wreszcie jestem szczęśliwa. Nie wiem co prawda jak mam żyć z tym dalej, co robić a czego nie robić.
Z mężem jest mi wygodnie. Nie bardzo chciałabym to zmieniać, bo mamy małe dziecko, które potrzebuje ojca, a z drugiej strony nie umiem żyć tak w cieniu innej i jeszcze ranić wszystkich dookoła - jestem między młotem a kowadłem i nie wiem co robić?
Pogubiłam się nieco w tym życiu i nie wiem czy dawać szczęście innym czy być egoistką i sama w końcu doznać szczęścia?