Syndromy odkochania się?

Nie, bo jak twierdzi ciągle przychodzi do mnie. Ma rację. Ale ja po prostu nie mam siły jak wracam o 14 ruszać się gdzieś. Mam "upierdliwą" pracę i po niej potrzebuje trochę spokoju. Już nie jedna awantura na ten temat była i ciągle jest to samo. On wymaga żebym zostawała na noc co wiąże się z noszeniem całego majdanu po pracy do niego potem od niego do pracy (wiecie rzeczy na przebranie, kosmetyki i inne). Nie mam na to siły i cała ta sytuacja wywołuje u mnie irytację. Czasami jak mi jęczy przez telefon żebym przyszła to mam ochotę udać że rozłączyło. Dla świętego spokoju przychodzę padnięta jak pies i albo zasypiam od razu albo się kłócimy po czym wychodzę jeszcze bardziej zmęczona psychicznie niż wychodzę z pracy. Ta sytuacja jest nie do zniesienia a jemu się nic nie da wytłumaczyć.

Napisałam że on nie chce bo męczy że ciągle do mnie przychodzi.

Więc zadaj sobie pytanie czy to miłość. Bo jakoś mi to wygląda że robisz wszystko na siłę, wbrew sobie. Może ustalcie jakieś konkretne dni kiedy się będziecie spotykać i postaraj się tego dnia jednak pojechać do niego. Czy np, dwa razy w tyg to tak wiele dla ukochanej osoby?

Zostaw tego kompa i leć do niego. Zależy Ci na nim? to leć. Nawet jak masz zasnąć, to on przynajmniej będzie miał Ciebie przy sobie. A może weź urlop i wyśpij się porządnie. Albo kup sobie magnez, lub inne mikroelementy.

Poza tym jeździj rowerem, kup sobie koszyczek do niego gdzie włożysz potrzebne rzeczy. Nie dość że nie będziesz się męczyć tak chodzeniem ze sprzętem, to jeszcze dobrze rower zrobi Ci na kondycje i zdrowie.

Oj kobietko, nie wiem. Może to jest objaw choroby, osłabienie itp. A może zwyczajnie go nie kochasz. Idź już do niego i porozmawiaj z nim. Powiedź jak się czujesz itp, powinien zrozumieć.

W ogóle ja Ciebie z tym zmęczeniem rozumiem. W pt. skończyłam praktyki, niby wstawałam na nie o 8, czyli nie tak wcześnie, bo miałam blisko, ale od ich zakończenia nie mogę się wyspać, śpię po 12 h, ale jestem ciągle zmęczona. Wychodzę z przyjaciółkami na miasto mimo zmęczenia, bo szkoda mi przespać w domu cały dzień i poza tym chcę im poświęcić czas, bo są dla mnie bardzo ważne.

Na razie jest tak że przychodzę do niego więc jako tako awantur nie ma, ale jestem ciekawa jak długo to potrwa. Staram się. Najwyżej zasypiam, ale jest też druga strona medalu. Ostatnio zasnęłam jak był jednak u mnie, o 6 rano poszedł do domu bo okazało się że za długo śpię. Sama już nie wiem z kim i co jest tutaj nie tak...

Kocham mojego chłopaka, lubię z nim przebywać, ale to zmęczenie jest silniejsze ode mnie.

Kulka 87 gdy miałam 16 lat trzy razy w tygodniu miałam praktyki w sklepie od 11 do 19 tej. Zeby na nie dojechaci wstawałam o 8 bo byly daleko. nie mogłam doczekac sie ich konca kiedy pojade do mojego Skarba przez calusieńkie miasto czyli godzinę. Wpadałam do niego o 20 tej,a o 21 musiałam juz być w domu,mielismy dla siebie 40 min,i tak przez dwa lata. Gdy mnie cos w szkole na praktykach wkurzylo,TO SAMA MYSL ZE WIECZOREM ZOBACZE MIJE sZCZĘŚCIE dodawała mi skrzydeł!!!!
Moim zdanie  albo juz go nie kochasz i tylko Ci sie wydaje ze ta,albo masz lekka depresje. nie koniecznie depresja to płacze i myśli samobójcze.
Gdy sie kogos kocha,a PRZEDE WSZYSTKIM PRAGNIE to granice nie istnieją. Czujesz chyba do niego tylko ogromna sympatie i przywiązanie,moze jeszcze go kochasz,ale nie ma juz pożądania i dla tego ci sie nie chce. Nie ma juz tych motylków,tej fascynacji.
Jadąc na spotkanie WIDZISZ SAME MINUSY a nie plusy,a to niedobry znak.
Ja tak to widzę:)

Mieszkam sama, wracając do domu czeka mnie sprzątanie, gotowanie, pies, robienie zakupów. Zanim to zrobię jest 19 i już ledwo funkcjonuje. Potem mam iść 2 km do niego, czasami opadam z sił. Zmienić pracy nie mogę bo to praca wakacyjna i już niedługo się kończy. Potem rozpoczynam studia doktoranckie i idę do pracy biurowej. Nie wiem jak będzie.

Pozostaje Ci znalezienie chłopaka obok z klatki,albo z bloku,bo zasze znajdziesz jakies jak dla mnie glupie wytlumaczenie.
TO NIE JEST JUZ MILOSĆ. Mieszkasz sama wiec kto Ci brudzi? sprzątać mozesz raz na tydzień,gotować raz na dwa dni.....

ta sama droga- skoro mu tak bardzo zależy to nie powinien mieć do Ciebie pretensji, tylko sam do Ciebie przyjść, na zmianę powinniście

Tu generalnie nie chodzi tylko o mnie. Po prostu tutaj nie ma równowagi- ja wszystko muszę w tym związku chocbym padała na twarz- on jedynie może. Złości mnie to już po prostu. Jestem na powolnym etapie tłumaczenia mu dlaczego to tak na mnie działa. On mieszka z rodziną, ma obowiązki typu wynieść śmieci. Ja myślę o rachunkach, dbaniu o wszystko etc. wydaje mi się że on tego nie doświadczył więc tego nie rozumie...

Oby mi sie udało, bo czasami jak mi sie zbierze to mam ochote to rzucic w cholere.

Sytuacja materialna nam na to nie pozwala. Jeszcze się uczymy, mi pomagają rodzice, ale większość rzeczy muszę kupować sama( mam stypendium i w ciągu roku pracuje na pół etatu), mój chłopak jest an utrzymaniu kompletnym u rodziny. Jego ciężko do czegoś zmobilizować. Jak go proszę o pomoc to się wymiguje albo narzeka, że zamiast spędzać czas razem to ja mu karze sprzątać.

Znowu się zaczęło. Mój chłopak całe wakacje siedział w domu i marudził, że nie przychodzę, teraz jak zaczynam mieć wolne, bo zbliża się rok akademicki i trzeba trochę odpocząć to on ma sesję poprawkową i musi się uczyć. Wyjaśnijcie mi to! Mógł wykorzystać czas jak pracowałam na naukę, żebyśmy teraz mogli spędzić razem trochę czasu. To oczywiście grał w gierki i robił inne głupie rzeczy (jak to faceci). Mam wrażenie że to jest czysta złośliwość typu "Ty nie mogłaś, teraz ja nie mogę". Szkoda, że to do niczego nie prowadzi i jest po prostu dziecinne! Mam ogólnie dość. Siedzę sama pod kołdrą z laptopem i jedyne co mi zostało to Wam się wyżalić. W przeciwieństwie do niego ja teraz mogłabym spakować się i iść do niego, ale wprost mi powiedział, że będzie pisał jakąś pracę całą noc, więc znaczy to chyba, że mam nie przychodzić. Mam dość dziewczyny.

Cały czas się nie widujemy więc ciężko tu mówić o odpoczynku od siebie. Przydałby się nam od tych głupich sytuacji,ale nie wiem czy się da...

O to właśnie chodzi że my mamy baaaardzo dużo wolności. Wręcz jedna koleżanka powiedziała mi że żyjemy obok siebie. Czasami żadne z nas nie chce się przyznać że za sobą tęsknimy, to kończy się tym, że zwalamy na siebie winę za niewidzenie się, głupie preteksty jak ten wyżej i jak ten co zaczął ten wątek.
Ostatnio spędziliśmy ze sobą weekend. I powiem wam, że jak wydawało mi się że to już nie to, tak po tym czasie razem wiem, że potrafi być świetnie, że nadal czuję z nim tą radość życia co te 4 czy 5 lat temu. Tylko ja nie wiem czemu takie to trudne, że nie możemy się dogadać, że robimy sobie na złość. Właśnie ten "mój swiat" i jego świat mam wrazenie ze nas od siebie oddala. No żeby na zlosc sobie robic z widywaniem sie to ja nie wiem... co jest z nami nie tak!? To wszystko sprawia ze serce mi pęka, bo wiem jak potrafi byc cudownie, kiedy jestesmy razem, sami...

Pewnie, że dasz radę!

Ja trzymam kciuki, będzie dobrze