Nie chcę być nachalna...

Tylko że ja tak czuję, ze powiedzenie mu prawdy będzie oznaczało kwasy na zajęciach od października. Bo teraz mam z nim zerowy kontakt, więc trudno mówić, że powiedzenie prawdy zniszczy nasz kontakt, ale w październiku siłą rzeczy trzeba będzie zacząć się porozumiewać, spotykać, a to głupia sytuacja... Bo nikt nie wie potem jak się zachowywać...

W ogóle sama się już w tym wszystkim pogubiłąm... Chciałabym się dowiedzieć, co u niego słychać, jak minęły mu praktyki... Jest też tyle spraw, o których chciałabym mu opowiedzieć. Z drugiej strony może lepiej się nie narzucać, bo efekt będzie taki, ze nawet jak wrócą zajęcia, nie będziemy ze sobą rozmawiać, bo on będzie mnie unikał... Obawiam się, ze nie istnieje dobre rozwiązanie...
A dlaczego Ty chciałeś, zeby to dziewczyna zrobiła pierwszy krok?
Moja przyjaciółka powiedziała mi dzisiaj: Pamiętaj dziewczyno, jak chłopu zależy, to żeby skały srały, a mury pękały, to znajdzie czas i sposób, żeby się z Tobą skontaktować. więc przestań tu siedzieć jak ten ostatni osioł z telefonem w ręce tylko idź i zapomnij o nim i przestań się łudzić .
I uważam, ze ma rację... Ja już swoje zrobiłam, napisałam do niego na GG, nie odpisał, napisałam po jakichś trzech tygodniach SMSa, odpisał od razu, ale potem napisał, ze prowadzi i trudno mu pisać. Innymi słowy:"odwal się kobieto, daj mi święty spokój, mam cię dość", ale powiedziane kulturalnie i miło. Mógł się potem odezwać na GG, gdyby faktycznie nie miał wtedy czasu, jakby nie miał punktu zaczepienia, mógł napisać, dlaczego wtedy go pytałam o to, czy te papiery były mu potrzebne. To jest przykre, ale nawet dużo dalsze mi osoby, z którymi na uczelni czasem pogadam, potrafiły do mnie napisać, zapytać o praktyki, o to, czy już problem zniknął... Ot, ludzka życzliwość.
A jak Ty męskim okiem widzisz tę sprawę? Czy gdybyś chciał kontynuować znajomość w ogóle byś się nie odzywał? Mam na myśli zwykłe koleżeństwo, bo już dawno zrozumiałam, ze nic więcej z tego nie będzie... Myślisz, ze mogłam go jakoś wystraszyć? I dlaczego wolałabyś, zeby to kobieta zrobiła pierwszy krok? Nie straciłaby przez to atrakcyjności w Twoich oczach, bo nie musiałbyś jej zdobywać?

hmm tak po pierwsze to fakt musze sie zgodzic z twoja kolezanka sam to juz pojałem;p jesli chlopakowi zalezy to powinien odzywac sie itp. ale najwidoczniej moze on chcial zebyscie byli para. mozliwe ze poznal dziewczynę lub jakis inny powod tego ze jednak nie odpisal i ogolnei nie daje znaku zycia i nei interesuje sie co u ciebie sie dzieje. ja to zrozumialem i  na jego miejscu bym bardzo sie staral podtrzymac te znajomosc z toba. no ale wydaje mi sie jednak ze jest jakis powod tego ze on sie nei odzywa. mozliwe ze sytuacja sie zmieni w pazdzerniku na zajeciach jak znowu zaczniecie ze soba przebywac i moze wtedy zrozumie chlopaczyna ze to ty powinnas byc najwazniejsza.

być moze ze ten 2'kolega' mogl cos szepnac cos na twoj temat, co nie zmienia faktu ze ten twoj luby jakby naprawde czul cos do ciebie to nawet najgorsza opinia nie przeszkadzała by mu. mozliwe ze ten chlopaczyna tzn ten co opisalas ostatnio zakochal sie w tobie. mozliwe tez ze zauwazyl ze miedzy wami jest jakas chemia i postanowil wam troche przeszkodzic w ten sposob ze nagadał na ciebie takei rzeczy niestety sie zdarzaja. ale jeszcze wracaja do tego drugiego gostka, skoro chlopak po pijaku dopiero sie do dziewczyny to po pierwsze uwazaj na niego a po 2 nie miej z nim za bardzo kontaktu co by nie mogl cie bardziej poznac itp.

dobrze ze sie nie zgodzilas, z takimi nigdy nie wiadomo;p. ewidentnie ten gosciu chcial cos od ciebie, moge sie tylko domyslac co mu chodzilo po glowie, ale wracajac do glownego temu ciekawe jak sie potoczy wasza historia ale mi sie tak wydaje, ze tobie to tak jakby 50/50 zalezalo na tym ciekawe ciekawe

Myślę, że faktycznie nie ma co się narzucać, żeby nie psuć atmosfery na zajęciach i po prostu dać mu wolną rękę. Jeżeli będzie chciał zacieśnić stosunki to na pewno zrobi krok w tę stronę, jeśli nie to chyba lepiej żeby zostało tak jak jest niż miałoby być gorzej Poza tym podobno na facetów działa kobieca niedostępnośc i dystans, także może swoją chłodną postawą jeszce bardziej go do siebie zachęcisz? Kto wie!
3maj się, czekam na wiadomości, jak rozwinie się ta sytuacja:)

I Was jakby nie było też ciężko wyczuć... Czy lepiej być niedostępną, a może jednak się trochę starać... Zaczniesz sie starać, to stracisz w oczach faceta jako kobieta, nie zaczniesz, to niektórzy uznają, ze nic się do nich nie ma..
Przemyślałam sobie to wszystko i doszłam do wniosku, że nie warto się do niego odzywać po raz kolejny, nawet jakby do 1 października miałabym nic nie wiedzieć o tym, co się u niego dzieje. Mówi się trudno, najwidoczniej nie chce mieć ze mną kontaktu, a ja idiotki z siebie robić nie zamierzam. Skupię się na tym, co jest tu i teraz, czyli na spotkaniach i wypadach ze znajomymi i korzystania z lata. Jeśli mu choć trochę zależy na mnie jak na koleżance, to się w końcu odezwie, jeśli nie zrobi tego, to mam odpowiedź, ile tak naprawdę warta była nasza znajomość... Czyli nic...

To już nawet nie chodzi o przeznaczenie, bo jakiś czas temu przestałam to rozważać w tych kategoriach. Ale tak naprawdę wakacje pokazały, że nawet kolegami nie jesteśmy, bo jednak z koleżanką/kolegą utrzymuje się jakieś stosunki, nie twierdzę, że trzeba codziennie wisieć na telefonie albo GG, ale odezwać się raz w miesiącu, to chyba nie jest aż takie kosmiczne wymaganie...
Ale to jest przykre, w zeszłoroczne wakacje, choć kontakt w ciągu roku akademickiego był nieporównywalnie mniejszy, tzn. nie było zbytnio wspólnych wyjść, nie było wspierania się w trudnych chwilach, nie było tyle wspólnych wspomnień, o wiele mniej ze sobą rozmawialiśmy, on potrafił napisać, a jak ja napisałam, to zawsze ze sobą rozmawialiśmy, odpisywał bez problemu... Już jakiś czas temu zdałam sobie sprawę, ze związku z tego nie będzie, ale byłam przekonana, ze znalazłam super kolegę, kandydata na przyjaciela.

Jakbym to okazała? Szukałabym z nim kontaktu, chwaliła go, bo zakochana kobieta widzi w swoim wybranku mnóstwo pozytywnych cech, w je oczach on robi najdokładniej doświadczenia,  ma ogromną wiedzę komputerową. Prosiła go o porady i pomoc w sprawach związanych z kompem. Szukała okazji, by się do niego przytulić typu gratulacje zdanego egzaminu, zawsze przychodziła go wspierać w trudnych chwilach, pocieszała. I każdy pretekst byłby dobry, zeby do niego napisać, nawet taki, że trzeba szybko wybrać temat na prezentację, zanim inni go zaklepią. Po prostu chciałabym być z nim jak najbliżej. No i oczywiście broniłabym go przed czepialstwem innych osób. Pamiętała o jego hobby i nawiązywała do niego. Okazywała mu troskę, dużo się uśmiechała i żartowała w jego towarzystwie. I wykorzystała każdą okazję, by być jak najbliżej niego. Interesowała sprawami, które są dla niego ważne.  No i oczywiście kobiece sposoby, by zwrócił swoją uwagę typu strój, fryzura etc.
Nie wiem, czy postępuję właściwie, czy to jasne sygnały. Ale kiedyś przynosiły mi efekty, mój były umiał je dostrzec i odpowiednio zinterpretować.
A moje intencje wobec kolegi moje koleżanki już dawno rozgryzły, gdy nawet się słowem nie zająknęłam na jego temat, więc to musi byc widać.

Bardzo mnie zaciekawiła Twoja historia, przychodzi mi do głowy jeszcze jedno wytłumaczenie jego zachowania. Skoro wcześniej widziałas ze mu zalezy na waszych relacjach i się stara to nie jest możliwe by nagle mu się odechciało, bo to nie miało by sensu. Tu chodzi o coś innego. Jest taka możliwość, że on poprostu się w Tobie zakochał , ale wystraszył się tego, wystraszył się swoich uczuć ,tego że się zbyt mocno zaangażował. Moze mysli ze traktujesz go tylko jak kolegę i jestes miła bo go lubisz;-) a on czuje coś więcej i nie chce byś to zauważyła.Moze czuje,że domyślasz się jego uczuć ,które troche ujawnił i teraz za wszelką cenę będzie Ci chciał pokazać,że wcale mu nie zależy.Faceci boją się odrzucenia, jeśli na studiach rzeczywiście będzie obojętny to pamiętaj,że to tylko taka gra, gdyby traktował Cie jak kolezanke to bez problemu by coś do Ciebie napisał ,odezwał się itp. Dziwne to ale niestety faceci czasem tak postepują, mówię Ci to z własnego doświadczenia, dopiero po 5 latach jak się spotkalismy to powiedział mi ,że zawsze był we mnie zakochany i dlatego nie mogł być blisko mnie bo wiedział,że ja traktuje go jak kolege. A najlepsze z tego wszystkiego ze on mi również się podobał ale uważałam ,że jestem mu obojętna i nic nie zrobiłam. Czasem życie płata nam różne figle. Poczekaj i obserwuj , po jakimś czasie poprostu znajdz jakiś pretekst by się z nim spotkać , tak by nie mógł odmówić;-) Nie wypominaj mu tylko tego ,że się nie odzywał. Bądz miła i szczera, powiedz że kiedyś bardzo dobrze się z nim dogadywałaś , lubiłas jego towarzystwo itd. uśmiechnij się i powiedz mu , że nigdy by nie zgadł ale był moment,że pomyślałas o nim jak o kimś więcej niż tylko o koledze...  Dodaj ,że  wkońcu jest bardzo przystojnym mężczyzną;-) powiedz mu  ,że szkoda ze wasze kontakty jakoś tak się urwały bo naprawde zaczęłas go lubić i masz nadzieje ze bedzie miał ochote gdzies z Toba wyskoczyć. Nic nie tracisz , a może uda się wam jakoś znowu dogadać;-) POZDRAWIAM

Ale ten wypadek rodziców był niedawno, a on się nie odzywa o wiele dłużej... Selene, może masz rację, że o tym indeksie zapomniał po prostu ze względu na wypadek... Ale z drugiej strony chciało mu się podobno wstać skoro świt i gdzieś koło 7 rano  wysmarować do znajomego SMSa, żeby go wziął. To jest dziwne, bo on teraz ani się o ten indeks nie upomina ani nie wysyła po niego znajomego... Czyli chyba nie taka pilna ta sprawa... Możliwe że wtedy nie wiem, szedł do pracy i sobie przypomniał o indeksie, a zapomniał kto go ma, bo na pewno wypadek rodziców go zmartwił... To jest poważne przeżycie.
Ale z tym znajomym rok temu była dziwna sytuacja. Pamiętam, że rozmawiałam z kolegą na GG kilka dni wcześniej. Potem poszłam ze znajomymi na basen i ten znajomy powiedział mi, że mój kolega jest w Holandii. A kolega pisał mi, że jest w Polsce, opowiadał co robi w domu, pisał o swoim bracie. Uznałam wtedy, że mnie okłamał i naprawdę  chciałam całkowicie się od niego odciąć. Ale wtedy moja przyjaciółka była na szczęście mądrzejsza ode mnie i postanowiła sprawdzić, gdzie on tak naprawdę jest. I wtedy wyszło, że jest w Polsce. Potem znajomy kilka razy rzucał teksty o pracy w Holandii, co zawsze budziło we mnie niepokój, że może wtedy naprawdę mnie okłamywał, a potem wrócił do Polski i stąd przyjaciółka ustaliła, ze jest w Polsce, ale potem się okazało, że on w Holandii był po maturze, a rok temu przebywał w Polsce i nigdzie nie wyjeżdżał... Myślę, że znajomy nie mógł się wtedy przejęzyczyć, bo ja wówczas dokładnie dopytywałam, kiedy on wyjechał, jak długo tam jest, czy wziął komputer itd. Znajomy opowiadał mi wtedy całą historię... I potwierdzał, ze ma kompa etc.,  że on do niego dzwonił i opowiadał jak jest w Holandii... A w sumie mógł doskonale wiedzieć, ze wtedy z nim rozmawiałam, bo gdy pisałam z kolegą na GG, w tym samym czasie znajomy do mnie też napisał. Więc panowie ze sobą też pewnie popisali... A ten znajomy zrobił mu ostatnio głupią akcję na 1. terminie egzaminu ustnego, tak chamską, ze aż prof. ją zauważył i poniekąd za nią ukarał... I trochę to smutne, że to jego prosi o odebranie ode mnie indeksu, skoro on go wtedy zawiódł, a ja zawsze starałam się zrobić wszystko, by być wobec niego w porządku... I to chyba najbardziej boli, bo z czasem zrozumiałam, ze nic z tego nie będzie, ale uważałam, ze znalazłam fajnego kolegę... Tymczasem on nie traktuje mnie jako koleżanki... Bo mi nawet nie ufa na tyle, by uznać, że nie zgubię, nie zjem jego indeksu...
Aaateno, ja się boję powiedzieć mu prawdę. Ostatnio postawiłam na szczerość, bo sytuacja z innym kolegą mnie męczyła i powiedziałam  mu prawdę... I źle na tym wyszłam;/ To też był kolega z gr. na studiach... Chora sytuacja na laborkach... Na zajęciach, wykładach... To się za mną ciągnęło... Wiele osób plotkowało o nas, cieszę się, że on w koncu przeniosł się na inny kierunek do innego miasta... Ale ostatnio był w mieście, to ludzie i tak do mnie pisali, że powinnam była się z nim spotkać... Nie chcę tego samego przeżywać drugi raz... Tym bardziej, że zależy mi na tym, by móc się z nim kolegować... On możliwe, ze coś podejrzewa i dlatego zerwał ze mną kontakt, bo wie, że nie czuje tego samego i nie chce mi robić nadziei, dlatego nie pisze, nie dzwoni... Rok temu umiał się odezwać...

Szkoda... ale moim zdaniem zachował się nie tylko po chamsku, ale przede wszystkim głupio i jakoś... dziecinnie? Mężczyźni to straszni tchórze! Wolą podwinąć ogon i zwiać niż powiedzieć wprost, że nic z tego nie będzie... I do tego to cała zabawa w 'unikanie'... Smutek!

Na prawdę przedziwnie zachowuje się Twój kolega. Najpierw się starał potem nagle się wycofał...dziwne. Może ktoś mu czegoś naopowiadał, że Ty coś powiedziałaś źle o nim, mogło tak być? Może ktoś był zazdrosny o Waszą przyjaźń i namieszał. Ja bym z nim jednak pogadała, twarzą w twarz, gdyby ktoś mnie tak traktował to chciałabym wiedzieć dlaczego.

WITAM!! Mam pytanie , bo nie wiem co mam robić:(((( Jestem z mężczyzną od 4 lat. On jest jedynakiem i stracił ojca 5lat temu. Jest bardzo opiekuńczy i kochany. Poznaliśmy się rok przed maturą i po 2latach znajomości  zaręczyliśmy się .Gdy poszłam na studia dzienne pojechał za mną do koszalina i poszukał pracy by mieszkać ze mną i być mnie blisko.Super było itd......  w tym roku obroniłam licencjat i mój narzeczony był ze mną na obronie wspierał mnie w każdym momencie przez te 4 lata. 

Od obrony w lipcu zaczęłam się i ja starać ale byłam za nerwowa i zaczęły się kłótnie... nie mogłam tego znieść i chciałam na próbę się z nim rozstac i nie pisać z nim NIE WIEDZIAŁAM ze w ten dzień gdy się rozstaliśmy on pojechał do fryzjerki młodej rozwiedzionej laski i został u niej na noc:( ufam mu i wiem ze miał blokadę i mimo ze z nią leżał w łóżku to mnie nie zdradził....ale ja powoli dochodzę do siebie bo to boli mimo ,że znów jesteśmy razem.  CZY KTOŚ Z WAS BY WYBACZYŁ TAKIE POSUNIĘCIE< ze zamiast do mnie przyjechać porozmawiać to pojechał do niej????????

Planujemy ślub mamy już sale orkiestrę i jeżdzimy na nauki ale ON zaczyna SIę bać co to będzie po ślubie?? On się boi a ja się staram i już sama nie wiem co mam robić.. Przecież teraz czas na przygotownie ślubu to czas radości , oczekiwania ....a ja nie wiem co mam myśleć bo on jest nie pewny a ja nie chce by robił coś co by żałował(a przez te 4 lata to on mnie namawiał na ślub, teraz role się odwracają) .

Bardzo chcę być z nim ...choć są granice, nie na chama wiadomo. Pomóżcie mi !!!!!

Nie mam zielonego pojęcia, o co w tym wszystkim chodzi...Ale wiem jedno: narzucać mu się nie będę, bo to jest żałosne...Woli przede mną uciekać, bo chyba tak można to nazwać, robi uniki, ja to, że nie chce mieć ze mną kontaktu uszanuję... Od jutra będę mu mówić tylko cześć i iść w swoją stronę. Trzeba mieć wyczucie... Nie ma co  kogoś dręczyć... Najwidoczniej ma już po uszy mnie i uznał, że wcześniej jednak w jakiś sposób byłam nachalna...

Na razie mam przerwę i na razie go nie spotkałam na uni.  Była sytuacja, że trzeba było przekazać info jego nowej grupie, koleżanka mówi: zadzwoń do niego i mu przekaż, a ja na szczęscie miałam namiary na innego kolegę i jemu przekazałam info, niech przekaże swojej grupie. Na razie jestem silna, jestem ciekawa, czy tę siłę uda mi się zachować na wspólnych zajęciach dziś wieczorem, ale dostosowuję się do niego. Szkoda znajomości, ale idiotki z siebie robić nie będę, o tym nie ma mowy. I latać za nim nie będę, bo najwyraźniej ma tego dosyć. Może w końcu uznał, że ma dość narzucania i go zmęczyłam... Może wcześniej głupio było mu mi coś powiedzieć, a teraz wybrał metodę uników.

Nawet jakbym chciała z nim pogadać, to jest to wręcz niemożliwe...Po wykładzie uciekał przede mną, jak zeszłam z przyjaciółką do holu, to on od razu się odwrócił i wyciągnął telefon. Potem wybiegł przed uczelnię, potem znowu wrócił, ale stał z daleka od nas. Jak mijał nas na schodach, to stał obok kolega, on do niego zagadał, a on tylko szybko odpowiedział i heja na dół. Potem wyjeżdżałam spod uniwerka samochodem razem z przyjaciółką i jej chłopakiem i musiałyśmy stanąć na zakręcie, on chyba myślał, że nie spojrzę w jego kierunku i się na mnie patrzył, jak spojrzałam, to się zaróżowił. Ja naprawdę nie wiem, co mam z tym zrobić. Przyjaciółka uważa, że powinnam dać sobie spokój.

Nie chce krasc watku, ale mi przytrafila sie (czas przeszly?) bardzo podobna sytuacja z ta roznica, ze dziewczyna ma chlopaka (nie wiem ile czasu sa ze soba, ale zakladam, ze ponad dwa lata, bo jest od niej starszy o rok, a studiuje trzeci rok w odleglosci 350 km, wiec musieli poznac sie w rodzinnym miescie). Na spotkaniach integracyjnych grupy na naszym kierunku (pierwszy semestr) prawie ze soba nie rozmawialismy (zdaje sie, ze obydwoje nie przepadamy za tzw. small talk). Pierwsze lody zostaly przelamane na zajeciach fakultatywnych.

Spoznilem sie troche na zajecia, usiadlem w lawce za nia (akurat bylo wolne - mam astygmatyzm, wiec z drugiej lawki dobrze widac). Ona co jakis czas zerkala na mnie przez ramie - sytuacja troche dziwna. Za ktoryms razem zapytala, czy nie chce sie dosiasc, bo nie posiadam podrecznika z zadaniami rachunkowymi. Odparlem, ze nie ma takiej potrzeby, bo i tak nie nadazam (probowalem rozwiazywac zadania samodzielnie zamiast przepisywac z tablicy). Na tym wymiana zdan sie skonczyla.

Nastepnego dnia zaczepilem ja przed dziekanatem, jako ze byla ona jedyna osoba na owych zajeciach, z ktora zamienilem chociaz kilka zdan - potrzebowalem odkserowac pierwsze zajecia z tygodnia wczesniej, na ktorych nie bylem, bo nie wiedzialem, do ktorej grupy cwiczeniowej fakultetu zostalem przypisany i bylo po ptakach. Od tamtej pory zaczelismy spedzac ze soba co poniektore przerwy i okienka. Zaczalem jej pomagac (de facto uczyc/udzielac korepetycji) z kilkoma przedmiotami (analiza, algebra i fizyka).

Uwazam kilka szczegolow za istotne. Po pierwsze, "korepetycje" te odbywaly sie w kawiarniach galerii handlowej - nie w czytelni kampusu. Po drugie, nie stronila od, zdawac by sie moglo, przypadkowego kontaktu fizycznego - atmosfera byla przemila - generalnie duzo smiechu. Po trzecie, poprosila mnie o moj numer telefonu (choc z uzgodnieniem terminu korepetycji nie bylo problemu, bo chodzilismy wedlug tego samego planu). I najwazniejsze - na korepetycjach potrafilismy spedzic nawet i piec godzin po rzad.

Na drugim semestrze juz nie wszystkie zajecia nam sie pokrywaly, wiec korepetycje odbywaly sie popoludniu, pod wieczor badz rano. Teraz rozpoczal sie trzeci semestr. Nie zamierzam sie wpieprzac miedzy wodke a zakaske, ale z drugiej strony ciezko mi jest wybic ja sobie z glowy (mimo, ze do niczego nie doszlo i byc moze nadinterpretowuje cala sytuacje - choc ktora dziewczyna dopiero co poznanej, obcej osobie opowiada o tym, jak z tata wypila butelke wina przy rozmowie - badz ze w ostatni weekend miala atak tachykardii; o tym, ze dziewczyna starszego brata zachowuje sie w ich domu jak u siebie).

Dodam tylko, ze na pytanie, czy jej przyjaciolki (ona za kazdym razem uzywala okreslenia "kolezanki" - nawet w tej kwestii ma identyczne zdanie jak moje; tez nie uzywam okreslenia przyjaciel lekkomyslnie - nie boje sie przyznac, ze przyjaciela jako takiego nie posiadam - owszem, mam znajomych, dobrych znajomych, bardzo dobrych - takich od podstawowki, kolegow od pilki noznej, itd., ale to nie sa przyjaciele) nie potrzebuja pomocy, odpowiedziala, ze jakos sobie radza (potem wyszlo na jaw, ze jedna z nich oblala pierwszy termin egzaminu).

Faktycznie sobie radzily - nie uwalily zadnego przedmiotu. Tu nasuwa sie moje pytanie - dlaczego dziewczyna zagaduje obcego chlopaka i prosi go o pomoc w nauce, jezeli moze to robic wspolnymi silami z kolezankami. Ba, kategorycznie upiera sie, zeby byly to korepetycje w cztery oczy. Mi wydaje sie to dosc dziwne. Moze upatrzyla sobie latwy cel i mnie wykorzystuje jak ten pasozyt, ale wydaje mi sie, ze troche ja poznalem i nie wydaje mi sie, ze jest ona tego typu osoba. Byc moze pozostawilem w jej glowie mentlik, jaki ona pozostawila w mojej. I te jej spojrzenia i usmiechy, kiedy jeszcze ze soba rozmawialismy.

Ciezko mi bedzie wybic ja sobie z glowy z przyczyn obiektywnych. Nie zauroczylem sie w niej (tym bardziej nie zakochalem). Jestem osoba pragmatyczna i obiektywnie stwierdzam, ze podoba mi sie sposob, w jaki sie ubiera. Jej podejscie do zycia, zainteresowania. To, ze jest ulozona, inteligentna, spokojna i do tego sliczna. Nie wiem, czy bede z nia rozmawial w tym semestrze (nie utrzymujemy juz kontaktu, bo ona stara sie utrzymac swoj zwiazek - stwierdzila, ze to za daleko zaszlo) - szanse sa dosc spore, bo mamy do zaliczenia w tym semestrze dwa przedmioty, ktore sa dosc mocno zakorzenione w fizyce, z ktorej ja mialem 5.5 w obydwu semestrach.

Stad moje pytanie - czy jest sens w ogole pchac sie w to i probowac odbudowac znajomosc? Nie jestem osoba niesmiala. niektorzy moga tak pomyslec, bo zadko odzywam sie w wiekszym towarzystwie, ale przyczyny sa zgola inne. Zostalem dobrze wychowany, wiec nie przerywam, gdy ktos inny mowi. Jestem osoba spokojna, nie lubie rowniez tzw. small talk - gadania o pierdolach. To wszystko plus wieksze grono osob (ciezko znalezc temat, ktory zainteresuje wszystkich) powoduje, ze malo sie odzywam - nie mam problemu w nawiazywaniu rozmowy w cztery oczy.

Zwyczajnie nie chce byc nachalny, nie chce sie narzucac. Jakie jest wasze zdanie?

KaerbEmEvig co do znajomosci to nigdy nie powinno jej sie zrywac ale napewno sam wyczujesz jesli bedziesz chcial z nia porozmawiac i kontakt bedzie taki sam jak wczesniej to oznacza ze wszystko OK choc ja stasuje zasade jesli ktos jest z kims w zwiazku to mowie sobie:" Nic na sile"
Szkoda ze zycie jest takie pop********. Sam poznalem fantastyczna dziewczyne, na poczatkku bylo bajecznie a teraz.....  teraz nie wiem co ze soba zrobic. Wiec czasem nie warto wchodzic za daleko. Nie ograniczylem sie w pewnym momencie tylko za bardzo rozpedzilem i teraz mam co mam - bol ;/

Realistka89 ja otwarcie mowie dziewczynie ze nie ma tego czegos co mnie w niej pociaga zwraca moja uwage, wiem ze to jest dla niej przykre ale staram sie byc bardzo deliktany jak dla malo kogo.
A odnosnie twojego kolegi ja bym zapytal wprost ze bylo wspaniale i nagle wszystko sie zawalilo, zaproponowalbym spotkanie w celu wyjasnienia. Realistko pamietaj " Kto nie ryzykuje ten nie wygrywa!!!"

Ehhh..szkoda.
Czasem lepiej zalowac ze sie cos zrobilo, niz z zalowac ze sie nie zrobilo.

Popadł chłopak w jakąś dziwną samoobronę.
Odpuść. Może jak przestaniesz się martwić i starać - się wszystko wyjaśni .

I nie bój się błazenady.
Ja to przechodziłam kilka razy. Wolę się zbłaźnić, ale wyjaśnić wszystkie "a co jeśli". Bo bywają gorsze od rzeczywistości. O.

O ile cokolwiek było... Jego chamskie zachowanie jest poniżej wszelkiej krytyki... Mi i mojej przyjaciółce nawet cześć nie umie powiedzieć, unika nas jak jakiejś zarazy...
Najbardziej żal mi naszego koleżeństwa...

Nie wiem czy jasne... To jest tak idiotyczna sytuacja, po raz pierwszy jest tak, że nie rozumiem dosłownie nic. Gdy widzieliśmy się po egzaminach było naprawdę super, rozstaliśmy się w bardzo miłej atmosferze. Wtedy naprawdę było świetnie... W wakacje praktycznie zerowy kontakt, może błędem było nieodzywanie się... I teraz takie odpały... A tak świetnie się dogadywaliśmy... Brakuje mi tego... Ja po prostu chciałabym się z nim chociażby dalej kumplować. I zastanawiam się, gdzie popełniłam błąd... Byłam za nachalna? A może powinnam była się odezwać w wakacje jeszcze raz, by mieć pewność, że nie odpisuje mi celowo... A może jakoś się zdradziłam i on się połapał, że mi na nim zalezy... Sama już nie wiem... Ale on nigdy nie był dla mnie chamski i złośliwy... Nie rozumiem tego... To jest smutne...

Opowiedz nam co zrobiłaś... jaka była jego eakcja i jaka twoja jak sie spotkaliscie na uczelni?? to jest ciekawe

No to moze to zdanie to jakis kroczek?

Dziwny facet.... moze sie w koncu ogarnie i ruszy te 4 litery zycze ci realistko zeby sie tak stalo

mam nadzieje ze sytuacja z czasem sie rozwinie i nabierze predkosci:)

Czasem sa takie kryzysy w zyciu ale trzeba miec nadzieje zawsze jakas minimalna ze sie ulozy Moze jednak zagadasz do niego?

W ogóle nic się nie zmieniło tak naprawdę... Może poza tym, że już przede mną nie ucieka. Dzisiaj jak rozmawiałam przed wykładem z przyjaciółką, on przyszedł i podszedł do kolegi, który był obok nas. Potem przyjaciółka kserowała materiały i on był w pobliżu nas. Ale dalej zero rozmowy. Ale na szczęście nie ma już szopki: z daleka od ciebie, zła moco.

Dzisiaj miałam przeogromne okienko na uczelni z powodu konferencji naukowej, na którą wybrało się część wykładowców. Dlatego miałam dużo czasu na rozmowę z przyjaciółką, która zna nas obu. I obserwowała to wszystko. I ona mi powiedziała szczerze, że ona uważa, ze mam sobie odpuścić, nie pytać się go o co chodzi, nie próbować nic odbudowywać i olać sprawę totalnie, bo pytając go, ośmieszę siebie, a wg mojej przyjaciółki on nie jest tego wart i nigdy nie był. Po tej rozmowie czuję się, jakbym przejrzała na oczy i pozbyła się klapek. Powinnam była pomyśleć już wtedy, gdy dla mojej przyjaciółki bywał niemiły i złośliwy;/ Skoro taki bywał dla niej, to w końcu taki sam mógł kiedyś stać się dla mnie, czemu niby miałabym być lepiej traktowana... Nie dam mu tej satysfakcji i nie będę okazywać, że obecny stan mnie zabolał...
Zresztą już prawie nie boli, bo mam obok siebie cudowną przyjaciółkę, która mnie wspiera, a gdy na niego wpadamy, chwyta za rękę i ciągnie w przeciwną stronę. Gdyby nie ona, to pewnie już zdążałabym z siebie zrobić 1. błazna roku, bo była chwila, taki przebłysk, że bym do niego zagadała.

tez stawiam na rozmowę i wyjaśnienie sytuacji

A ja caly czas jestem za tym zebys porozmawiala. I nie zblaznisz sie dziewczyno troszke wiary?:D