Czy jestem ich własnością? Prosze o opinie.

Studiuję to samo co Ty, ale na w innym mieście, podobno na najlepszym Uniwersytecie w tym kraju. (podobno ) Jaki jest mój ojciec, codziennie od niego słyszę, że jestem nieudacznikiem, że jestem beznadziejna, czemu nie pracuję, bo on nie ma zamiaru łożyć na mnie żadnych pieniędzy. Teraz są wakacje a ja muszę ciężko pracować, i wiesz ciesze się, że mam szansę, że mogę zarobić sobie trochę, praca jak dla przyszłego prawnika, którym pewnie nie zostanę, bo w przeciwieństwie do Ciebie pochodzę z ubogiej rodziny. Przez ojca nigdy nie miałam żadnego faceta, zawsze mi bronił tego, bo powinnam się uczyć, pomagać rodzeństwu pomagać w domu. Nie miałam prawa do znajomych. Często mnie poniża, a tak na prawdę od niego mam niewiele. Jeżeli Ty mówisz, że jesteś własnością ojca, to co ja mam powiedzieć?
Piszesz pieniądze są podstawą ja ich nigdy nie miałam, nie dostawałam, a mimo to stałam się własnością ojca, rodziny. Uroda całe życie słyszałam, że jestem brzydka, że mam to czy tamto złe. Kariera zawodowa o to muszę się starać sama. I to ostatnie do czego nigdy nie miałam prawa, a teraz jest już za późno.
Często narzekamy na to co mamy, a może czasem warto zobaczyć o ile mniej mają inni? Ja mam nie wiele, właściwie tylko to co mam w głowie. Co więcej nie mam perspektyw na posiadanie czegoś więcej, a mimo to cieszę się z tego.
Ja jestem poniżana przez ojca, a mimo wszystko go kocham. Może warto docenić ile ten człowiek dla Ciebie zrobił i nadal robi?

Dokładnie też uważam jak KAMIL że szukasz dziury w całym. Nie potrafię się zorientować jaki masz problem i z czym ci jest źle.
Może się mylę ale nie piszesz że jest ci w tej sytuacji nie tak. Skoro koleś i ojciec cię sponsorują to nie dziw się że traktują cię jak własność.

Wybacz, ale ja nie znam. Ja czytam takie wypowiedzi rozpieszczonych dziewczyn jak Ty to nie wiem czy mam się wściec, ze złości zabić czy płakać. Masz wszystko a nadal Ci źle!

To nie jest szukanie dziury całym. Chciała bym się dowiedziec jak to wygląda z boku i czy waszym zdaniem nie jest to dziwna sytuacja i czy mozna ją jakos zmienic choćby rozmowa nawet juz nie z ojcem ale z facetem z którym obecnie jestem. Jak myslicie rozmowa cos da?

Patrzysz wyłącznie na sytuację przez pryzmat możliwości finansowych a to raczej nie o to chodzi mi się wydaję że dziewczyna została w pewien sposób wychowana w pewnej konwencji przygotowującej ją do życia w określony sposób teraz dostrzega że może nie do końca o to w tym wszystkim chodzi że gdzieś zatarła się ona i jest "produktem" bez własnej tożsamości...

A co zrobić w takiej sytuacji spróbować w tym wszystkim odnaleźć siebie bo kasa i możliwości to nie wszystko.

Dla niego normalny czlowiek to taki ktory posiada odpowiednia sume na koncie ma zalatwiona pewnąi dobrze oplacalna prace, dom,zapewniona przyszłość. Dorosły to on jest potrafi zachować sie jak facet ale jest momentami bezczelny ze swoja pewnością siebie. Własnie bedzie zaczynał aplikacje adwokacką. Poprostu myśli ze cały świat należy do niego. Ma strasznie duuuuuuuuużo wad dotyczacych charakteru ale zalety tez ma największa jest to ze nie dał by mi zrobic krzywdy. Ale kochala bym go jeszcze bardziej gdyby zmienił swoje podejscie do innych ludzi.

Mama nadzieję, że nigdy nie będzie mi dane spotkać się z twoim facetem, bo zostanę potraktowana jako najgorsze zero i dno. Pozdrów go!

Coś wiem o sprzeciwianiu, bo ja w przeciwieństwie do niej postawiłam się rodzinie. Zrobiłam to co chciałam sama wybrałam studia, mimo tego że cała rodzina była przeciwna. Wiem że dzień i noc się modlą żeby mi nie wyszło, świętują każde moje najmniejsze niepowodzenia, a mimo wszystko się sprzeciwiłam. Da się? Jak widać da się!

Wierz mi nie pogadał byś. Ryzykuje utrata jego a tego bym nie chciała dlatego próbyje go zmienić.

Prawo zawsze mnie fascynowało a rodzina jeszcze bardziej to wemnie zakorzeniała i wkońcu po nieprzespanych nocach spędzonych nad ksiażkami udało sie i zdałam na UW. Ja się cieszyłam a jeszcze bardziej moj ojciec poprostu nie posiadał sie z radości. Nie mam odwagi a wlaściwie nie wiem dlaczego nie chce się przeciwstwic poprostu widze ile czasu i zaangażowania wklada w to mojojciec i jaki jest dumny. Co do mojego faceta to juz przed miesiącem probowałam rozmowy było nawet 2 tygodniowe rozstanie al epotem nie miałam juz sily sie do niego nie odzywac i jeszcze jak zjawil sie żeby mni eprzeprosic czego nigdy nie robi to ulegla znów i już myslałam ze cos drgneło z miejsca az znowu przekonałam sie że nic się nie zmienił. Musze go zmienic choćby na siłę.

Nie chodzi tu a odezwanie sie czy nie ale o fakt ze w tym momencie masz juz o nim zdanie i nie potrafilibyscie sie dogadać.
A co do mnie to czasem mam watpliwosci ale zapewnia mnie że kocha i nie zrobił by czegos takiego ale momentami mam inne wrażenie.

Kamil jasne że kocham jego a nie wyobrazenie. Jest troche prawdy że miłosc jest  ślepa. Chiała bym go zmienic  i mam nadzieje że mi się uda ale jeśki nie to przeciez  nie wymarzę go ze swojego życia.

Nataszko ja wyciągnęłam do Ciebie rękę, napisałam Ci ciepło z wyrozumiałością spokojnie, ale widzisz nie zauważyłaś tego. Jesteś skoncentrowana na sobie. Miałaś wszystko w życiu idealne, rodzinę, studia, faceta. Kiedy nagle okazało się, że on nie jest doskonały pojawił się problem. Jesteś nauczona do doskonałości, ale w życiu ciężko o idealnego człowieka. W podobnej sytuacji była moja przyjaciółka. Takich ludzi jak twój ukochany nie da się zmienić. Nie znam kobiety, która zmieniła faceta, a już zwłaszcza takiego. Możesz próbować zmniejszyć to co on robi, rozmawiać z nim, ale zapamiętaj nie da się zmienić kogoś.

MARTYNA 777 doceniłam to że wyciagnelas rekę i zauwazyłam. Szczerze? Podziwiam cie ze potrafiłas to zrobic i radzisz sobie sama. Moze uda mi się go zmienic lub chociaz zmniejszyc jego działanie w tej sprawie.

Nie pozwolili no cóż . Jak stwierdzil mój ojciec z dziadkiem nie mogę podważac renamy nazwiska bo przeciez jak by to wygladało cork atakiego prawnika i wnuczka równiez świetnego prawnika pracuje fizuacznie np. w jakims barze. A jeszcze kobieta takiego faceta ma pracowac? Właśnie takie teksty słyszałam więc dalam sobie spokój i wakacje spedzam na ciągłych rozjazdach . Ja w przeciwienstwie jestem tylko silnie związana z bratem starszym o rok i drugim mlodszym bratem ma 17 lat gorzej jest z siostra bo to ciagła buntowniczka i nic jej nigdy nie pasuje. Boje się ze gdybym to zrobila to nie dala bym rady naprawde dom w ktorym teraz mieszkam jest bardzo duzy i kosztpwny w utrzymaniu a nie mogła bym go sprzedać. Gdyby rodzina sie odemnie odwróciła a w szczegolnosci dziadek to nie zniosła bym tego. Jak widze ile on nadziei w nas pokłada to nie mam serca sie aprzeciwstawić.

Jak juz mowiłam rozmawialam ale stwierdzili że nie ma takiej opcji a ich rada brzmiała żebym skupiła się na studiach i wyszalala się puki mam czas i jestem mloda a na prace przyjdzie czas i będzie to praca w zawodzie a nie jakas inna. Byli zdziwieni że che coś zmienic. A mnie to juz męczy ludzie którzy mnie dobrze nie znaja a szczegolnie niektórzy na uczelni mysli o mnie ze jestem rozpieszczona cureczka tatusia i przedmiotem w rekach mojego faceta. A ja chciala bym byc postrzegana normalnie

Studiujesz prawo a błędy robisz kobietko:) Pozdrawiam:))

Jaka jest sytuacja w świecie prawników wie cała Polska, gdyż stało się to jedną z kart przetargowych partii politycznych. Dostęp do korporacji prawniczych jest dla nielicznych, co nie jest tajemnicą. Pochodząc z takiej rodziny Ty nie musisz się o nic martwić, bo jak sama napisałaś, masz już załatwioną kancelarię w której zrobisz aplikację.( jeszcze notarialną, o którą najtrudniej ) Wiele osób nie ma tak łatwo, szuka miejsca gdzie mogliby za darmo pracować. Karierę masz praktycznie na wyciągnięcie ręki czyli już wiele możesz osiągnąć. Masz piękny duży dom w którym możesz zamieszkać z rodziną, czyli możesz mieć życie jak z bajki, pomyśl, ile dzisiaj kosztują nieruchomości, większości os. z którymi studiujesz nigdy nie będzie na to stać. Większość kłótni małżeński rozbitych rodzin jest przez to, że mieszkają z rodzicami jednego z małżonków, to że nie są wstanie zapewnić bytu frustruje ludzi. Ty tego unikniesz. Masz kochającego faceta, który zawsze Cię wspiera czy to nie ułatwia życia, że masz w kimś oparcie?

Jest to duże ulatwienie tylko momentami nie czuje tej milości z jego strony mimo że mi to codziennie powtarza. nasze życie nie jest normalne mnie utrzymuja rodzice ale jego tez ojciec finansuje i jak tak dalej pujdzie to po skończeniu tej aplikacji przejmie kancelarie ojca a swojej nigdy nie zalozy a nasi rodzice i tak pewnie nawet gdybyśmy byli razem będą usilnie pomagać nam finansowo. Np. ostatnio gdy moj ojciec uslyszal ze chcielismy z jechać motocyklami do włoch to kupił mi motocykl turystyczny bo stwierdził że ani jeden z moich sportowych motocykli nie nadaje się na taka wyprawę a jednym sie nie zabierzemy ktory posiada mój facet to było juz lekkie przegięcie ze strony mojego ojca. Mogł by troche swojej ofiarności przezucić na moją mlodsza siostre a tak to skupia swoją uwage na mnie i na moich barciacd ale glównie na mnie i starszym bracie. Moją siostre traktuje troszkę niesprawiedliwie bo rozpieszcza nas a jej ciągl epowtarza że ma się uczyc np. gdy w tym roku nie miala świadectwa z paskiem to stwierdził że bedzie cale wakacje siedziała w domu bo na przyjemności trzeba sobie zapracowac.

Może i mam perspektywy ale przebywam w specyficznym srodowisku gdzie każdy patrzy ile masz nan koncie. Chwilami chciała by nie mieć tego domu najlepszych samochodów, motocykli i bogatego faceta może wtedy zobaczyła bym troche prawdziwego zycia i zatęsknila bym za tym co mam teraz. Martyna ty tez masz szanse przecież nie tylko dzieci prawników uprawnione sa do tego żeby wykonywac ten zawów a w mojej sytuacji nie chciala byś być. Moj facet może mnie i kocha jest mily i czuly ale tylko w stosunku do mnie i akceptuje tylko ludzi z takiego samego środowiska inaczej jest zimny i wydaje się byc zarozumiałym. Więc nie wiem czy każdy chcial by mieć taka sytuacje.

Natasza nie rozumiesz, ja mam szanse na pracę w podrzędnej kancelarii po aplikacji na 2000 zł brutto. Ja mam szansę tylko na wynajem pokoju całe życie na nic więcej. Nie mam szans na związek, bo nikt nie chce się wiązać z dziewczyną pochodzącą z najniższej warstwy społecznej. Nigdy nie będę mieć kochającego faceta, rodzina mnie nie znosi, nie mam koleżanek, bo myślisz że na mojej uczelni chcą się przyjaźnić z biedną dziewczyną? Nie! Wiem, że to są tylko, a może aż dobra materialne, których ja nigdy nie będę mieć i szczerze mi na nich nie zależy, całe życie nic nie miałam, to na stare lata, też mi nie będę potrzebne . Ja nie mam nikogo, jestem sama i co powinnam też siedzieć tu i użalać się, że czemu urodziłam się w takiej rodzinie? Nie! Jest jaka jest a mimo wszystko ich kocham. Nie mam koleżanek i pewnie ich nigdy miała nie będę a mimo to, te osoby które znam nazywam przyjaciółmi, co nieustannie mi dziewczyny tu tłumaczą, że to nie są przyjaciele. Nie mam faceta i nie mam nawet szans na to że go będę mieć. Użalałam się tu tyle czasu, że czemu ja nikogo nie mam. Mam już tyle lat i nigdy nie byłam zakochana, ja już na to nie mam szans. A mimo wszystko staram się cieszyć tym co mam, mimo że to jest bardzo trudne, bo codziennie widzę to jak inni mają dużo a ja nie mam nic i nawet nie mam szans na to. Może powiesz mi kto ma lepiej? Ja czy Ty?

Syla, wytłumaczę Ci, biedni ludzie nie przychodzą do takich kancelarii w jakiej ona/on będą pracować

Natasza zaczynam się zastanawiać jakiej rady Ty szukasz. Piszemy Ci, że faceta nie zmienisz, ale Ty usilnie w to wierzysz, jednak nic nie robisz. Rodziców się podobno nie wybiera. Doceń to co masz i przestań się przejmować. Masz życie niczym w bajce i dalej Ci źle. A co byś zrobiła gdybyś miała inne życie?

Kochana Nataszo środowisko prawników od zawsze takie było! Od zawsze innych uważali za kogoś gorszego i to nie tylko twój facet, ja pochodzę z biednej rodziny, niewykształconej i nieustannie muszę słuchać, że jestem gorsza, że zależy mi żeby się z nimi przyjaźnić, bo chce sobie coś załatwić. Tacy są wszyscy prawnicy! Szczerze to ja właśnie takich ludzi uważam za gorszych.
Jego nie zmienisz Wy to macie zapisane w genach!

Nataszka masz zycie w "zlotej klatce" ktore nie do konca Ci sie podoba. Zmienic tego nie chcesz bo choc to klatka i dusi to jednak jest ze zlota ktore pieknie swieci
Faceta nie zmieniaj. Albo jestes z kims kogo kochasz i akceptujesz takim jakim jest albo nie lubisz jego ale wtedy lepiej sie rozstac. No chyba ze jestes z nim dla tzw "prestizu".
Chcialabys zeby osoby tobie najblizsze liczyly sie z Twoim zdaniem, do tego jednak czasami trzeba walnac mocno piescia w stol i tupnac noga. Musisz miec tez swiadomosc konsekwencji jakie mozesz poniesc. 
Masz do wyboru - zlota klatka i dziub w kubel albo tak jak Martyna - kazdego dnia stojac przed lustrem moze sobie pogratulowac samodzielnosci, pracy i odwagi ale zanim dojdzie do lustra musi poodgarniac wszystkie klody

Pieniadze, Prestiz, Dobra rodzina, Mieszkanie, Prezenty etc - a gdzie tu miejsce na milosc i szacunek?

Za grosz nie mam klasy

Czego Ty wlasciwie chcesz? (pytam bez zlosliwosci)

Moze sie po prostu spytaj o co chodzilo z tym tekstem.
Chcesz zyc w "normalnym srodowisku"? Tzn jakim?
Jeszcze raz - Czego Ty wlasciwie chcesz? Jak Twoje zycie powinno wg Ciebie wygladac? Usiadz sobie spokojnie, zrob herbate i wypisz od myslnikow...

nataszka... musisz się zdecydować,niestety.... Nie da się mieć wszystkiego.... Ale wydaje mi się,że nie chcesz zrozumieć rad,które wszyscy Ci tu dają..... Skoro Ci źle tupnij nogą i tyle A z drugiej strony to dziwi mnie Twoja chęć zadawania się z tak pustym człowiekiem jak Twój facet??.....Chyba jednak jest Ci z tym lepiej niż piszesz

To już moja ostatnia wypowiedź w tej kwestii. Chciałabym mieć takie problemy jak Ty!
Pozdrawiam
Martyna

Martyna każdy by chciał;)
Ale o ile mogłam na początku zrozumieć ta dziewczynę to teraz widzę,że jest tak rozpieszczona,że sama nie wie czego chce

Odpowiadajac na pytanie zadane w temacie: "Czy jestem ich wlasnoscia?" - jestes Ich wlasnoscia Przepraszam ze sie smieje ale zycie jest jednak smieszne
Jestes "zabawka" do jego kolekcji, uzupelnieniem idealnego obrazka, idealnego swiata tzw. "wyzszych sfer". Najwyrazniej Ciebie jednak cos uwiera. Chyba juz czas zeby sobie usiasc i porozmawiac o waszym zwiazku,  macie rozne wizje co do tego jak ma to wszystko wygladac.
Jestescie w zwiazku, jestescie razem ale na jego warunkach. Masz nie zadawac niewygodnych pytan, nie spotykac sie z ludzmi o "nizszym statusie", nie pracowac na "nizszych"pozycjach. Proste. Od Ciebie zalezy czy to zaakceptujesz czy nie.

Odnosnie tego co Ty bys chciala:

- rozumiem ze jesli poszlabys do pracy to tata i twoj chlopak by sie zdenerwowali (o bogowie jak ja bym tak chciala zeby to denerwowalo mojego meza ), moze pomysl o wolontariacie, pomocy biedniejszym (chlopakowi powiedz ze nawet ksiezna Diana sie tym zajmowala a to juz "smietanka wyzszych sfer" wiec nie powinien sie czepiac ) moze sie czegos dowiesz o innych ludziach i o sobie.
Mozesz tez podjac decyzje ze chcesz byc totalnie niezalezna i zarabiac sama na siebie ale czy jestes w stanie poniesc konsekwencje tego zyczenia?

- musialabys zmienic faceta w sensie zmienic na inny model.

- tutaj zostaje ci spokojna rozmowa z tata i facetem o tym jak sie czujesz albo tupniecie noga.

- w uczuciach najpewniejsza jest niepewnosc.

- praca na wolontariacie moze Ci to zapewnic

- Opinia osob na ktorych w sumie Ci nie zalezy jest tak bardzo wazna? Chcesz zyc bez uprzedzen - to po prostu zacznij tak zyc, uprzedzenia innych osob - to juz ich problem nie Twoj. Kojarzyc z ojcem beda Ciebie zawsze, najwazniejsze zebyscie sie szanowali i siebie nie wstydzili, reszta jest malo istotna. Jesli jednak tego brakuje - to masz kobieto problem...

Przeczytałam Twój wątek od początku. Nie wiesz, czego chcesz - to pewne. Ja też w czasie studiów nie musiałam pracować, bo moi rodzice uważali, że nie przystoi pracować panience z dobrego domu. Ojciec zawsze myślał że odpowiednie pochodzenie i kropelka błękitnej krwi zobowiązuje do tego bym się "szanowała" . Tyle tylko że ja nie studiowałam tak prestiżowego kierunku i kiedy w końcu poszłam do pracy do porządnie oberwało mi się od życia. Powiem Ci prawdę - życie jakiego byś chciała jest trudne i niezwykle stresujące, szczególnie gdy robisz wieczorami jako kelnerka a klienci klepią Cię po tyłku. Oczywiście nie wiesz, z czego zapłacić za akademik, nie kupujesz ciuchów w drogich sklepach a do Reserved albo Camaieu przychodzisz tylko na wyprzedaże. Nikt się z Tobą nie cacka. Ewentualnie możesz dostać stypendium naukowe, ale to jakieś 300 pln w najlepszym wypadku. Stołujesz się nie w restauracjach, a na stołówce na uczelni. Zreszta poszukaj na kulinarnym wątku o żarciu studenckim... parówki i takie tam...Musiałabyś mieć sporo samozaparcia, żeby udowodnić sobie (NIE RODZICOM!!!), że potrafisz tak żyć. Właśnie - nie musisz nikomu nic udowadniać ani wykłócać się z rodzicami o swoją autonomię. Żyj swoim życiem. Nie ich. Może po prostu powiedz im, że chcesz być sobą i dziękujesz im za wszystko, wiesz że bez nich sobie byś nie poradziła do tej pory - ale teraz chcesz żyć na własną rękę. Powiedz im, że chcesz się sprawdzić i że wiesz, że zawsze możesz na nich liczyć. Powiedz im, że bardzo ich kochasz i to się nigdy nie zmieni, ale jednocześnie daj do zrozumienia, że jesteś odrębną osobą, nie jesteś częścią ich.

A teraz powiedz, co tak napradwę chciałabyś robic w życiu? Jakie masz talenty, co jest Twoją pasją? Każdy z nas ma jakieś niezwiązane z życiem zawodowym. Zacznij je pielęgnować, roziwjać. Będziesz czuła się wtedy trochę lepiej.

Odnośnie Twojego faceta: nie zmienisz go, uwierz dziewczynom, które Ci to wcześniej pisały. Człowiek, by się zmienić, musi najpierw zrozumieć, a potem zechcieć. On nie ma ani jednego ani drugiego i Ty mu tego nie dasz. Żadna kobieta nie ma takiej mocy. I dzięki Bogu, nie chciałabym, żeby ktoś stosując jakieś manipulacyjki wpływał na to co myślę i czuję . Twój facet musi dojrzeć, pewnie za jakiś czas będzie miał problemy zdrowotne lub finansowe (każdy człowiek je ma, wierz mi) - wtedy być może coś do niego dotrze. Ale ja osobiście - i jest to tylko moje subiektywne przekonanie - nie brnęłabym w związek z człowiekiem, który ma za nic innych ludzi.

Kolejna kwestia. Większość pisze tutaj o prawnikach, którzy mówiąc łagodnie zadzierają nosa i gardzą innymi ludźmi. Tylko że takich prawników nie znam. Mój partner uprawia ten zwód - jest wspaniałym człowiekiem, zdarza mu się pomóc za darmo komuś, kto nie poradziłby sobie sam. Szanuje świat i ludzi wokół, bez względu na pochodzenie. I kocha mnie, bo jestem, a nie za to, jakie mam nazwisko, korzenie ani za urodę rzecz jasna. A Twój kochałby Cię, gdybyś nie była ładna, miała "zwykłych" rodziców (matkę nauczycielkę, a ojca kierowcę), a nazwisko w postaci rzeczownika (od ptaka jakiegoś zapożyczone np.)? Zapytaj go o to. Bo mi się wydaje, że on jest z Tobą dla ewentualnych korzyści w przyszłości (czyli dla teścia tak naprawdę) i dla prestiżu (może się Tobą chwalić, lansować bo ma fajną laskę itp.). Gdyby Cię kochał, to nie musiałby o tym mówić, czułabyś to.

Edit: A nad pisownią jednak popracuj i postaraj się pisać w zgodzie z nią. Regulamin naszego forum mówi jasno, że każda netkobieta jest zobowązana pisać zgodnie z zasadami pisowni polskiej, przestrzegać interpunkcji i dbać o kulturę języka.

Nataszka23 dobre masz wrażenie, że nie masz wpływu na własne życie, bo oni Ci je ustawiają. Dobrze, że już to dostrzegasz, bo możesz to zmienić.

Dobrze się zastanów czy chcesz być z facetem, który nie szanuje innych ludzi, patrzy na nich z góry i ma strasznie wielkie mniemanie o sobie, on jest po prostu zarozumiały i niestety jak ktoś tu wspomniał ograniczony. Teraz o Ciebie dba, ale za jakiś czas też może zacząć tak źle zachowywać sie wobec Ciebie , bo będzie miał przekonanie, że on jest najwspanialszy i nie musi szanować innych. Poza tym on już to robi, narzucając Ci swoją wolę, że masz nie pracować mimo, że sama chcesz. Powtórzę to co pisali inni nie zmienisz swojego faceta jeśli on tego nie będzie chciał, w ten sposób tylko się łudzisz, że możesz go zmienić.

Twój ojciec i chłopak niestety traktują Cię jak dziecko, a nie dorosłą kobietę. Narzucają Ci wszystko pod płaszczykiem troski i dobra dla Ciebie.
Tylko Ty sama możesz zmienić tą sytuację i zrobić tak, żeby zaczęli się z Tobą liczyć.

Nataszka23 widzę, że znalazłaś faceta na podobieństwo swojego ojca, czyli kogoś kto będzie Ci wszystko planował, układał, narzucał niby w imię troski o Ciebie, a Ty w tym układzie za bardzo nie będziesz miała nic do powiedzenia, z resztą juz nie masz. Jak dla mnie jesteś osaczona przez miłość tych dwóch osób, nie wiem czy to "zdrowa" miłość, bo Ty po prostu masz realizować wolę, pragnienia i ambicje tych dwóch osób (ojciec ma ambicję, żebys była w kancelarii, którą on wybrał, kontynuowała rodzinne tradycje, chłopak ma ambicję, żeby mieć dziewczynę z kasą, nazwiskiem i pochodzeniem). Smutne to niestety.

Niestety, ale dopóki nie zaczniesz sama decydowac o sobie to będziesz właśnie przedmiotem w rękach swojego faceta. To, że to Cie męczy oznacza, że dochodzi do Ciebie po mału w jakiej sytuacji się znalazłaś i że ona Ci nie odpowiada. Niestety, ale ojciec zrobił Ci dużą krzywdę, bo przez to, że Ci wszystko planował, podtykał po nos to nie zostałaś nauczona podejmowania samodzielnie decyzji, dlatego nie liczą się z Twoim zdaniem i przez to znalazłaś się w sytuacji, że nie umiesz się postawić i sama decydować o tym co chcesz robić i masz realizować plany innych wobec Ciebie.

Podejrzewam, że jak byś się zbuntowała to Twój ojciec też przestałby Cię rozpieszczać. On chyba nie przyjmuje do wiadomości słowa sprzeciwu.

syla135 to świetnie ujęła, zreszta Twój chłopak też Ci to powiedział.

Nataszka23 masz dobre wrażenie, że Twój facet się Tobą chwali patrząc na to jakie on ma poglądy na życie, to przeczucie nie wzięło się znikąd, słuchaj siebie, słuchaj swojej intuicji, ona Ci wiele mądrych rzeczy może podpowiedzieć. Ten związek może przetrwać, ale Ty raczej nie będziesz w nim szczęśliwa.

Tu by mi się czerwona lampka zapaliła, to nie brzmi dobrze i widocznie miałaś coś takiego usłyszeć, żeby dało Ci to do myślenia. Możliwe, że Twój chłopak się boi, że ten kolega wyjawi Ci prawdę stąd to jego dziwne zachowanie. Znaczy, że Twój facet ma coś nieczystego na sumieniu, nawet mnie to nie dziwi z jego podejściem do życia.

Dla Twojego faceta liczy się kasa, pochodzenie, ale nie człowiek. Ludzie są równi, nie ma czegoś takiego, że ktoś jest lepszy lub gorszy, Twój chłopak ma niestety skrzywione spojrzenie na tą sprawę (i niestetyt zepsuty charakter) i podejrzewam, że rodzice mu zaszczepili takie myślenie.

Twój problem polega na tym, że nie zostałaś nauczona samodzielnie sobie radzić, podejmować decyzji, bo wszystko miałaś podane na tacy i to nie jest Twoja wina, stworzono Ci ?złotą klatkę?, która Ci przeszkadza, ale nie umiesz z niej wyjść, bo boisz się, że sobie w prawdziwym życiu nie poradzisz gdzie trzeba np. samemu się utrzymywać, szukać pracy, żyć na nieco niższej stopie.

Współczuję Ci takiego faceta, naprawdę i jednocześnie nie dziwi mnie, że akurat z takim się związałaś. Jesteś mądrą dziewczyną, bo widzę, że dostrzegasz, że poza kasą, nazwiskiem jest coś jeszcze, że trzeba szanować drugiego człowieka, tzn., że nie nasiąknęłaś jeszcze tak bardzo mysleniem Twojego ojca i chłopaka. Niektórzy Ci tu radzą wolontariat i to jest świetny pomysł, bo zobaczysz wtedy jak wygląda życie innych ludzi i przestaniesz być tylko w zamkniętym, hermetycznym środowisku ludzi uważających się za lepszych.
Sorki, że tak się rozpisałam.

Też tak myślę, że on ma niskie poczucie wartości. Pieniądze, aplikacja, dziewczyna z domu z prawniczymi tradycjami z nazwiskiem, pochodzenie daje mu złudzenie, że jest kimś, kimś lepszym od innych, a gdyby to nagle stracił to poczułby sie nikim, bo swoją wartość buduje tylko na tym co na zewnątrz jest, czyli rzeczy z zewnątrz mają mu dawać przekonanie o jego wartości, wspaniałości, byciu kimś. Na tym opiera się jego poczucie wartości. Nie dziwię się więc, że masz wątpliwości czy on Cię kocha.
Człowiek pewny siebie nie dowartościowuje się kosztem innych ludzi i poczuciem, że jest od nich lepszy.

Nataszka23 mam wrażenie, że Twój facet dowartościowuje się mając dziewczynę z tzw. dobrego domu, bo gdyby miał "normalną" dziewczynę to pewnie uważałby to za porażkę.

A, jeszcze jedno: chciałabyś mieć z nim dziecko? Jak sobie wyobrażasz jego w roli ojca? Przecież to duża odpowiedzialność, dziecko trzeba nauczyć szacunku do innych, tolerancji, kultury osobistej, nauczyć życia w zgodzie z wartościami, a nie zapominajmy, że żyjemy w kulturze chrześcijańskiej.