czy to już koniec??:(

Mam podobną sytuację. Tylko u mnie nie ma zabawy w rzucanie z byle powodu. Ale też raz się rozstaliśmy tyle, że po kilku miesiącach separacji i spotkaniu na niewinnym "zwróceniu osobistych rzeczy", po kilku godzinach siedzieliśmy przytuleni i oboje ryczeliśmy jak dzieci.
Też jest czasami źle, bo wybiera, mecz, kumpli i piwo, a dla mnie ma coraz mniej czasu. Pod koniec września wyjeżdża na studia do miasta na drugim końcu Polski, ale nie poddajemy się.
Jedyne co możesz zrobić to rozmawiać, rozmawiać i jeszcze raz rozmawiać, a po drugie nie brać zbyt wiele do siebie. On poszedł na mecz? Spotkaj się z koleżanką na malowanie paznokci i ploteczki. Też straciłam kilku znajomych przez takie chodzenie za nim i bycie na każde zawołanie, ale teraz wiele się zmieniło... Zaproś kumpele do siebie pod byle pretekstem - postaw na stół dobre wino i może jakąś sałatkę. Pośmiej się, porozmawiaj o du-perelkach, a na pewno poprawi Ci się humor - wtedy będziesz na pewno milsza dla swojego chłopaka i przestaniecie się kłócić o byle co. Zaproponuj mu wspólne wyjście na dyskotekę, kino, spacer jest wiele możliwości, aby świetnie spędzić czas nie rezygnując z kontaktów ze znajomymi. Jest lato - wybierzcie się całą paczką pod namiot, na domek - nawet, jeżeli mieliby to być tylko jego kumple. Wyluzuj, śmiej się razem z nimi i pokaż, że nie jesteś tylko płaczliwą istotą, która potrzebuje opieki.
Kobiety powinny być silne w każdej sytuacji
3mam za Was kciuki!

I jeżeli jesteś pewna, że to miłość, a nie zwykłe przywiązanie to zmień podejście. Na pewno oboje poczujecie ulgę, gdy miła rozmowa zastąpi kłótnię

czarnulkaaa-Doskonale Cie rozumiem,,i znam ten ból niestety:( Mój zwiazek trwa prawie 3lata,,(nie mieszkamy rarezm)wiadomo nie jest juz tak cudownie jak na początku raz jest lepiej a raz gorzej..Wydaje mi sie ze mamy podobne do siebie charaktery..Tez zeby sie nie kłócic to albo starałam sie załagodzic sytuacje miłymi słowa albo poprostu milczec..Mimo iz zawsze awantury wszczynał on bo akurat miał zły dzien albo poprostu nie miał na kim wyładowac swoich negatywnych emocji to zawsze Ja przepraszałam(choc winny był on)i wybaczałam...No ale wszystko ma swoje granice...Zaczełam wysiadac psychicznie za kazdym razem gdy było zle popadałam w paranoje ze to chyba koniec,,ze chce mnie zostawic itd..Martwiałam sie i czułam za kazdym razem wewnętrzny nie pokój...Ale sie nie poddawałam dając sobie nadzieje na lepsze jutro..Bardziej dbałam o niego,,o zwiazek,,nie dramatyzowałam juz,,byłam dla niego bardziej wyrozumiała,cierpliwa znosząc jego chumorki i napady złosci..Ale zauwazyłam ze jemu to pasuje,,ze widzi ze skoro Ja sie matrwie i dbam o wszystko to on juz nie musi..Zaczełam zachowywac sie tak jak on -stałam sie chłodna wobec niego,,i choc serce mi rozrywało z miłosci do niego to wmawiałam sobie ze lepiej będzie jak on odczuje na własnej skórze swoje zachowanie wobec mnie..Niestety nie odniosło to zadnego skutku--zauwazył we mnie zmiany ale zupełnie inaczej niz sie tego spodziewałam..zaczeły sie zgrzyty zaczął mi wypominac ze nikt nie bedzie go nasladował,,ze nikt nie bedzie robił tak jak on,,popadał w coraz większe amoki,,wsiadł mi totalnie na psychike,,chciał mi pokazac ze jemu nie wolno sie przeciwstawiac bo inaczej poniosę tego podwójne konsekwencje ze skoro Ja mu np.nie odpisze na sms-a zaraz tylko za pół godz.to on odpisze mi dopiero na mojego za godzine..Duzo by to podawac takich przykładów ale nie ma sensu bo wiadomo o co chodzi..Stał sie pewniejszy siebie chyba doszedł do wniosku ze jemu wolno wszystko a mnie nie wolno nic..Ze on moze mi czasem ublizyc a Ja jemu nie moge,,itd..Więc zaczełam z nim walczyc zaczełam mu wypominac ze nie jest tym samym człowiekiem którego poznałam,,ze nie dba juz o ten zwiazek i o mnie,,ze ma w d......moje odczucia i uczucia zeby sie zastanowił czego chce ze albo zacznie dbac o ten zwiazek albo sie rozstaniemy bo Ja juz nie mam sił sama dzwigac ciezaru tego zwiazku i robic wszystko aby jemu dogodzic zeby było wszystko ok..Zmienił sie na lepsze,,niestety nie na długo...
Nie dawno temu popadł w jakis amok depresyjny,,stał sie milczący,,oddalony,,zamyslony,,stwierdził ze ma dosc zycia,,dosc ludzi,,ze nie chce mu sie juz zyc..Gdy pytałam o powód takiego zachowania zawsze odpowiadał--Pogoda ma na mnie taki wpływ--Gdy chciałam z nim szczerze pogadac zawsze mi wmawiał ze nie ma o czym ze wszystko jest ok..ze dobrze sie czuje ..Nie chciałam go zostawiac w takim stanie bo nie 1szy raz popadł w depresje a ze wiem jak to jest bo nie raz sama byłam w takim stanie więc byłam przy nim,,starałam sie z nim duzo rozmawiac,,byłam miła,,powtarzałam mu ze ma we mnie wsparcie i oparcie,,ze damy rade itd...Wyjechał do rodziców w sprawach osobisto-urzedowych..pomyslałam sobie niech jedzie moze mu to dobrze zrobi,,inne miejsce inne otoczenie,,starzy znajomi,,przynajmniej nie bedzie siedział sam w pustych czterech scianach i pogłębiał sie w depresji..
Po dwóch dniach pobytu u rodziców nie zle sie trzymał jak na kogos kto jeszcze zaledwie pare dni temu mówił ze nie ma na nic ochoty i zycie go męczy,,zaczął jezdzic jak nie do jednego brata na grillową impreze to znowu do drugiego brata na popijawe bez okazji..Pomyslałam sobie a tam pal licho widocznie potrzebuje troche rozrywki aby sie odstresowac a nie ma lepszego lekarstwa dla faceta jak popic w męskim towarzystwie i zapomniec o kłopotach w pracy itd..Ale zaczął mnie coraz bardziej zaniedbywac..nie rozmawiał ze mną tak jak powinnien,,na moje pytania odpowiadał zdawkowo albo jednym słowem...Więc starałam sie dowiedziec oco mu znowu chodzi???dałam mu swobode przeciez,,nie robiłam mu wymówek ze zapomina o mnie bedąc u rodziców,,nie dawał znaku zycia będac na całonocnej imprezie u brata..przez co tez poczułam sie odrzucona...
Przy kazdej okazji pytałam i nie dostawałam zadnej odpowiedzi prócz takiej ze przesadzam,,ze szukam czegos czego nie ma,,ze on jest u rodziców i chce z nimi pobyc troche bo rzadko sie widzą..Dobrze więc siedziałam sama w domu,,rozmyslając co on robi???wpatrując sie co chwile w tel,czy napisał,,dałam sobie i jemu szanse przez ostatnie dni starałam sie usmiechac rozmawiajac z nim przez tel..byc miła,,i troskliwa..Ale cos we mnie pękło powiedział dosc!!!-Koniec Z wchodzeniem mu w tyłek!!!
Ostatnio pisał z moja siostrą bo martwiła sie o mnie bo widziała ze cos mnie trapi,cos meczy itd..a ze Ja nie chciałam jej mieszac do swoich problemów to napisała do niego(o czym Ja nie wiedziałam) aby sie dowiedziec co sie dzieje...-On oczywiscie stwierdził ze wszystko jest ok ze to pogoda działa tak na ludzi,,ale ona jest uparta nie dała za wygraną ..Przyparła go i on napisał jej ze chyba musimy od siebie odpocząc przynajmniej miesiac-bo to Ja jestem zmierzła,,i szukam czegos czego nie ma,,ze dobrze nam zrobi taka izolacja od siebie...bo on ma tez swoje zycie,,swoje obowiazki,,prace,,i ze nie moze ciągle opiekowac sie mna,,ze nie ma ochoty zemną gadac o zwiazkach,,bo nie ma na to sił,,wszystkie siły pochłania w nim praca..(Zaznacze ze nigdy nie ządałam od niego więcej niz mi dawał,,nigdy nie chciałam aby poswięcał mi więcej czasu niz mógł,,nie naciskałam na niego i nie robiłam mu zadnych aluzji)Siostra była w szoku bo myslała ze między nami jest wszystko ok bo zawsze ciepło o nim mówiłam,,chodziłam radosna i szczesliwa..Wiec dała mu propozycje zeby zamiast odpoczywac od siebie to zeby zaczął mi okazywac więcej uczuc(bo wylewny w uczuciach to on nie jest)ze zapewne brakuje mi wszystkiego co w zwiazku jest potrzebne,wsparcia,miłosci,,dawania gestów w przekonaniu ze mu zalezy, ze mnie kocha,,itp..-(niestety Ja tego nie dostaje)..Niby sie zgodził i chce spróbowac ale upłyneło pare dni a on nic w tym kierunku nie robi..:(
I uwierz mi ze gdy siostra mi powiedziała o tym ze pisała do niego i on stwierdził ze musimy od siebie odpoczac przynajmniej miesiąc to poczułam sie jak by ziemia sie podemna zawaliła..pytałam siebie czemu mnie tego nie powiedział czemu nie miał odwagi aby zemną porozmawiac o tym,,po co jeszcze to ciągnie skoro chce odpoczynku..Podziekowałam siostrze ze dzieki niej dowiedziałam sie na czym stoje i na co muszę byc przygotowana ale tym samym prosiłam Ją aby juz nie mieszała sie do mojego zwiazku bo inaczej on kiedys stwierdzi ze to Ja ją napusciłam na niego,a tego bym nie chciała aby zarzucił mi takie oskarzenie..
Dzis rano napiał mi ze wraca juz do siebie-a Ja przemyslałam to wszystko dzisiejszej nocy i doszłam do wniosku ze skoro wypoczął psychicznie i fizycznie u rodziców to nie widze przeszkód aby mu  powiedziec o rozmowie jego z moją siostrą i o tym ze skoro chce odpoczynku to nie ma problemu,,tylko szkoda ze dowiedziałam sie tego od osoby trzeciej a nie od niego samego..
Kocham Go i wiem ze kazdy dzien bez niego bedzie dla mnie katorgą..ze ten miesiac bedzie mi sie wlukł a mysli będa mi pochłaniac głowe -co robi??z kim jest???itp..ale skoro tego własnie chce to musze to uszanowac-moze ta miesięczna rozłąka pomoze nam i naszemu zwiazkowi,,a moze po miesiącu juz nie będzie sensu aby do siebie wracac-tego niewiem..czas pokaze,...

Tobie natomiast radze abys z nim porozmawiała szczerze od serca,,abys mu powiedziała ze nim cokolwiek zdecydujecie to chcesz z nim jeszcze raz porozmawiac..Jezeli zgodzi sie na rozmowe to powiedz mu czego Ci brakuje,,o jego zachowaniu,,niech Ci powie co go gryzie.czego chce,,Bo takie rozstawanie sie co chwile i wracanie do siebie nie jest dobre na dalszą mete..Bo Ty chcesz kochac i byc kochaną a on za kazdym razem gdy jest zle i pojawiają sie między wami nie porozumienia ucieka od tego,,kłócicie sie co chwile,,przez co on potem zwala winę na Ciebie..
Zobaczysz co Ci powie ..
Ja wiem ze decyzja o odejsciu jest ciezka i trudna tym bardziej jak sie kocha..
Cuda zdarzają sie tylko we filmach niestety..
Nie walcz jezli on tego nie chce-poprostu porozmawiaj z nim od serca ten ostatni raz aby byc przekonaną czy ta Twoja walka ma jakikolwiek sens..

przez te 3 lata nawet głupiego kwiatka mi nie kupił ,zadnej kolacji....jemu cięzko było nawet skopiowac wierszyk z neta i mi wysłać kilka miłych słów...to ja mu wysyłałam wierszyki,ja przepraszałam,ja organizowałam zawsze coś miłego kupowałam czekoladki na przeprosiny...mam dośc:( chce być szczęśliwa...

czarnulkaaa-faceci nie sa takimi romantykami jak my kobiety...Ja tez nie dostałam przez 3lata zadnego kwiatka,,(a przeciez jest okazji do tego)
czasami jak sie spotykalismy to kupił jakis perfum..albo jakis inny drobiazg typy maskotka,,albo cos z kosmetyków..ale mnie na tym nie zalezało czy przyjedzie do mnie z czyms czy z pustymi rękoma bardziej mi zalezało na jego bliskosci,,czułosci,,przytulaniu itp..

Przeczytalam to i wiecie co myslalam ze tylko ja mialam takiego faceta:ciagle moja wina, ciagle ja przepraszalam za wszystko, ciagle robilam wszystko zle...Dziewczyny to na dluzsza mete nie ma sensu!!!Ja to przerobilam i wiem dobrze chociaz strasznie teskni niestety i nie jest mi latwo ale WARTO sprobowac dla samej siebie!!Niech facet sie postara jesli naprawde mu zalezy na Tobie.

a ja takiego rzuciłam;p teraz zrozumiał i tęskni  a ja juz mam od paru miesiecy innego chłopaka i wiem, ze zrobiłam dobrze:D po co się męczyc, szukac winy tylko w sobie, tracic sens wszystkiego dookoła skoro można znaleźc kogos kto jest Twoim oparciem, spełnieniem marzeń. Zwiazek to dwie osoby, jedna osoba nie udźwignie tego sama.

Cześć Dziewczyny! MAm podobną sytuacje jak wy. Jestem zarąbiście zakochana w moim facecie...jesteśmy prawie 2 lata ze sobą.. i najgorsze w naszym związku jest to, że kiedy mi zależy na nim to on ma na to wylane, a jak jemu zależy to mi tak nie bardzo. No ale teraz jest o wiele gorzej. To mi strasznie zależy i wydaje mi się, że on się ode mnei oddala. Ostatnio strasznie sie poklocilismy, powiedzialam pare niemiłych słow i jednym go bardzo zranilam. Na nastepny dzien zachowywal sie tak jakby mnie nie znal (Mieszkamy w jednym miasteczku) Zawsze z rana dzwonil do mnie, albo przychodzil a teraz nic. Jedynie do brata czy idzie grać w pilke. Akurat bylo tak ze spotkalismy sie na stadionie bo chcialam cos od brata i on tam byl. zaczelismy rozmawiac, mowil ze chyba musimy miec wiecej swobody, mniej sie spotykac i wogole zrobic sobie przerwe. Zaczelam plakac.. powiedzialam mu ze pewnie nie chce juz byc ze mna, ale ze go ardzo kocham i nei wyobrazam sobie zycia bez niego. Przytulilam go. Ale on jz mnei tak samo nie przytulil. Lekko mnie objal jedna reka. Jak myślicie czy juz mu na mnie nie zalezy? Czy przez to jedna glupie slowo tak bardzo mnie znienawidzil. Wiecie co pare razy to ja mu mowilam ze lepiej bedzie sie rozejsc itp ale tak naprawde mowilam mu to specjalnie zeby zaczal sie bac ze moze mnei stracic i zaczal sie starac. Nie raz myslalam zeby zerwac i byc sama, wolnaaa, ale ja tak nie potrafie. Kocham go szalenie i nie wyobrazam sobie zebysmy mijali sie ulica jak dwoch obcych ludzi. Najgorsze w tym wszystkim jest to ze ma pasje.."grę w piłkę nożną" i czasami wydaje mi sie ze jest to wazniejsze niz ja. No nawet nie czasami.. bo nie raz dal mi do zrozumienia ze piłka jest wazniejsza. Ma 2 razy w tyg treningi potem wyjazd na mecz i tak w kolko. najgorzej jest przez wakacje tak jak teraz.. bo kiedy chce z nim gdzies isc zawsze mowi ze ma trening i nie moze go opuscic itp. Ciagle powtarza ze mu nei zabronie grac ale ja naprawde tego nie chce. Chce tylko zeby mi tez poswiecal czasu... a jestem taka osoba ze potrzebuje duzoo czulosci.. Nie raz proponowalam zebysmy sie gdzies przeszli np w góry itp on zawsze mowi "nie chce mi sie" "glupie pomysly masz" itp. I przewaznie tez o to sa klotnie. On nie umie plywac i raz poszlismy na basen nie kryty ( ja, on i nasi kumplowie) i wyobrazacie sobie ze nie weszedl ze mna do basenu..?! Bo wstydzil sie ze nie umie plywa. Mowilam mu ze nie bedziemy plywac tylko tak sobie posiedzimy w basenie itp A on ze nei i koniec! No i powiedzcie mi dziewczyny jak mialam sie nie wkurzyc! Nie rozumiem go... nie mam juz sily go rozumiec. Siedzialby tylko w domu albo chodzil na te cholerne treningi i tyle! Co ja mam zrobic z tym wszystkim..? Myslicie ze wolalby byc sam..? ;(((