Szalona, dzika, nieposkromiona zazdrość - nie radzę sobie sama ze sobą

Właśnie, problem w tym, że w tych rozmowach pojawia się chęć spotkania, przyjaźni - nie wiem jak mam to rozumieć. Mnie nie mówi wiele. Na pewno nie mówi mi nic z tych rzeczy, które czuje do mnie, czuje wobec naszego związku, nie mówi że go czymś ranię, denerwuję, nie mówi też że go coś cieszy.

21 lat- trochę za szybko by umierac. Wasz związek to fikcja- nie potraficie rozmawiać. Nie wiem jak długo jesteście ale nie podoba mi się jego zachowanie. Rada: - przerwa albo odejscie. Przyzwyczajenie to nie miłosc. Przeciętność odpowiednimi trickami można podciągnąć, nadwagę zgubić.
A przede wszystkim polub samą siebie. Nie opieraj swojej samooceny na tym co ktoś Ci mówi. Wtedy dopiero poszukaj kogoś kto Tobie będzie odpowiadał a nie badz z tym kto łaskawie na Ciebie spojrzy. Pozdrawiam .

Rozdiablona, jak ja Ciebie świetnie rozumiem.... 3 lata związku..... facet, do którego nie ma się zaufania... Ja zostałam potraktowana w bardzo podobny sposób. Pierwszy raz zdarzyło mi się "wpaść" na trop  z pół roku temu. Zostawił otwarte gadu, więc nie myśląc wiele władowałam się w archiwum...i skostniałam gdy przeczytałam rozmowy z innymi kobietami ( prawdopodobnie nieznajomymi ). Była awantura, było tłumaczenie, przeprosiny, zwalanie winy na kogo innego... Jego argumentacja opierala się o zdarzenia tak mało prawdopodobne,a mimo wszystko odnajdywałam w tym jakiś sens i dałam wiarę jego słowom. Ale od tamtej pory nie radzę sobie z własnymi myślami. Jestem nieznośna, uszczypliwa, we wszystkim doszukuję się zdrady... On pogłębia we mnie jeszcze to uczucie, bo nawet do toalety chodzi z telefonem, na necie notorycznie kasuje historię...co tylko wzmaga moją ochotę żeby z premedytacją spenetrować zawartość wszystkich możliwych skrzynek nadawczych i odbiorczych A poczucie własnej wartości? Miałam siebie za inteligentną, atrakcyjną kobietę, która może wszystko i z każdym, a ta sytuacja wpędza mnie w depresję. Nie potrafię już myśleć o sobie w tych kategoriach, czuję się brzydka, gruba i głupia jak but ... Nawet podczas seksu zaczęło mi się wydawać, że on jest gdzie indziej, że myśli o innych kobietach.... Nie potrafię ci odpowiedzieć, jak z tym żyć- wiedz tylko, że nie jesteś z tym uczuciem sama.

Rozdiablona i Nawynosprosze, swietnie Was rozumiem, przezywam to samo jezeli chodzi o dziwne kontakty z dziwnymi kolezankami na gg, po licznych rozmowach oraz przekonywaniu, ze traktuje to jako zdrade, ze nie zna tych kobiet i opowiada rzeczy ktore tylko my powinnismy wiedziec. Skasowal wszystkie kontakty, nie szuka nowych, sa jeszcze inne problemy , o ktorych pisalam w innych moich postach.
Walka o dziwne kolezanki, gg, sms trwala od listopada zeszlego roku. Trawal? no narazie jest spokoj. Znizylam sie do tego, ze zlamalam wszystkie hasla do meila, do gg itd, kontroluje, przeszukuje telefon, nie mam zaufania.
Nie toleruje juz zadnych kontaktow z innymi kobietami, no nie mowie o kontaktach ogolnospolecznych, ale zadnych zazylosci.
Mam juz tyle lat i jakies tam zyciowe doswiadczenie i uwazam , ze nie ma czystej przyjazni, czystego kolezenstwa miedzy kobieta, a mezczyzna. Zawsze jest to patrzenie jak na kogos innej plci, chociaz by sie mialo najlepsze intencje, a przebywanie z kims czesto, prowadzi do zaylosci, wiezi jakiejs tam, a od tego juz krok do innych rzeczy. Uwazam, ze partner wiez powinien zachowywac jedynie z partnerka i o ta wiez powinien zadbac.
Co do poczucia wlasnej wartosci mam troche inaczej, wiem zdaje sobie sprawe, ze jestem atrakcyjna kobieta ogolnie rzecz biorac, jednak przez to wszystko nie czuje sie atrakcyjna w jego oczach, chociaz mnie o tym zapewnia. A to na tym, zeby dla niego byc atrakcyjna, nie dla innych najbardziej mi zalezy.
Jedna z wypowiedzi byla taka, zebys z tym skonczyla i sie poddala. Jednajk takie rozwiazanie nie wydaje mi sie proste .
Nie bylabym tez taka liberalna jezeli chodzi o podejzane kontakty z innymi kobietami, badz czujna, im wczesniej zaczniesz wykazywac swoje niezaowolenie z tego powodu i komunikowac, ze Ciebie to rani, tym lepiej.
Na poczatku wywoluje to zlosc partnera, irytacje, zaburzenie prywatnosci, jednak po czasie zaczyna sluchac.
Jednak trzeba mu dawac jasne krotkie komunikaty, nie mowic dlugo, bo on uzna to za gledzenie, a skutek bedzie odwrotny.
Mowic to czesto, krotko i na temat i nie wypominac przeszlosci, tylko o swoich odczuciach, uczuciach i potrzebach.
Takie sa moje doswiadczenia
Pozdrawiam

kiedyś miałam taką samą sytuację, kiedy wspominałam potem co mnie rani to wybuchał agresją. potem się okazało że moje podejrzenia były słuszne.

Dzisiaj rano kolejna kłótnia.... 'koleżanki' wypisujące w środku nocy z "dziwnymi problemami".... Dziwne jest to, że oni nie chcą z nami rozmawiać, od razu atakują, odwaracają kota ogonem " to po co być razem jesli nie masz do mnie zaufania?", "jak ja się czuję jak mnie ciągle oskarżasz o takie rzeczy" ... i wtedy to my się musimy tłumaczyć ze swojego zachowania, tak jakby to był największy problem w tej chwili. Czuję, że i tak nie mogę mu już powiedzieć wszystkiego, co czuję, bo to uderzy we mnie, że znowu będę musiała za coś przepraszać, że znowu będę miała wyrzuty sumienia, bo 'może faktycznie jest tak jak mówi, tylko ja mam problem z głową'.... A rozstanie? próbowałam... żadne z nas nie wytrzymało, wracajać w uściski i obiecując z lzami w oczach, że się zmienimy...

taaaa.... bo to zawsze my wszystko psujemy....

Ja też sobie nie radzę, próbuję sobie wszystko racjonalnie tłumaczyć.... że to być może moja wina...  że tak naciskam.... że osądzam... ale zdrowy rozsądek przebija przez to wszystko i mówi mi co innego.

Mam pytanie alaclaudie. Mój ostatni facet nie widział nic złego w kontaktowaniu się z kobietami, ale kiedy ja kontaktowałam się z kolegami wpadał w furię. Kiedyś wyszłam ze szkoły w towarzystwie 3 osób - dwóch koleżanek i kolegi i wpadł w szał, tak jakbym wyszła sam na sam z kolegą i flirtowała. czy Twój facet jest zazdrosny o Twoje kontakty z mężczyznami?

Rozumiem Cię doskonale, miałam IDENTYCZNĄ sytuację.

3lata związku, po 4miesiącach natknęłam się na jego archiwum GG. Zdębiałam jak to przeczytałam. Rozmowy z jego koleżaneczkami (z reala) na tematy życia i śmierci oraz miłości oczywiście. Pocieszał swoją "zdołowaną" koleżankę, mówiąc jej, że jest wspaniała, seksowna wyjątkowa, etc. Zdrabniał jej imię, wysyłał buziaki, przytualski etc. W dalszej części rozmowy doczytałam, że nie wie też czy mnie kocha bo narazie krótko jesteśmy razem (mimo, że mi wyznawał miłość regularnie), a na koniec rozmowy umówili się na piwo, żeby się "zresetować". Po przeczytaniu tego momentalnie ścisnęło mnie coś w gardle i zachciało mi się wymiotować ze stresu. Zgłupiałam, nie wiedziałam co mam zrobić, siedziałam i gapiłam się w ekran, on przyszedł, zastał mnie taką przed kompem i zaczął się tłumaczyć, że tylko ją pocieszał, że "zresetować" nie oznaczało tego o czym myślę, że to żart, etc. Byłam w nim mocno zakochana, wybaczyłam, chciałam wierzyć w jego słowa.. Od tego czasu było już tylko gorzej. Zaczęłam sprawdzać jego e-mail, telefon, GG konta na portalach społecznościowych itp regularnie. I najgorsze było to, że zawsze coś znajdowałam. A że koleżanek miał wiele to wszędzie były rozmowy, maile etc. Wszystkie dwuznaczne, pełne zdrobnień, buziaków, umawiania się na piwo etc. Popadłam w paranoje, nie mogłam normalnie funcjonować, miałam depresję, wszędzie doszukiwałam się zdrady, nie mogłam się śmiac i cieszyć, a za każdym razem kiedy sprawdzałam, jego prywatną korespondencję stresowałam się w obawie przed tym co tam znajdę. Kiedy słyszałam dźwięk sms (mieszkaliśmy 2,5roku razem) dostawałam nerwicy, on odpisywał nie mówił od kogo sms, potem już kasował większość korespondencji. Żyłam jak w amoku, to były najgorsze 3 lata mojego życia. Potrafił mi powiedzieć w kłotni, że jestem najbrzydszą z jego kobiet, że to jest we mnie nie tak, że tamto jest złe etc. Kiedy wpadałam w histerię nagle zmieniał front, płakał, że mnie kocha, że jestem miłością jego życia etc. Zawsze się tłumaczył, a ja zawsze wierzyłam. Wierzyłam bo chciałam wierzyć. Dochodziło do tego, że jak jechałam do domu to wpadałam na max 1h żeby "odbębnić" wizytę bojąc się zostawiać go samego bo przecież kiedy mnie nie ma to może romansować z jakąs panna. Mówie Wam - koszmar, miałam wtedy chyba jakąś paranoję, depresję nie wiem, na pewno jakąś odmianę choroby psychicznej. Nie mogłam normalnie żyć.. Pewnego dnia oświadczył mi się, tzn zapytał czy wyjdę za niego, ale nie dał mi pierścionka tłumacząc się, że względami finansowymi i jednocześnie zapewniając, że jak dostanie przypływ gotówki to kupi mi taki jaki sobie wymarzę (mieliśmy wtedy 21 i 23lata). Niestety 3 miesiące później kiedy zaczęłam dopytywac o pierścionek i zaręczyny (no bo wiadomo, trzeba rodzicom powiedzieć etc) to dowiedziałam się, że on jednak nie chce się zaręczać i że powiedział mi tak w tamtym momencie bo byłam smutna i chciał, żeby mi było miło.. Nie wyobrażacie sobie co wtedy poczułam. Tego bólu nie da się opisać.. Ryczałam z dobre kilka dni po tej rozmowie, cierpiałam straszliwie, ale nie potrafiłam, bałam się odejść. Po tej sytuacji zaczęły się regularne rozstania i powroty, spowodowane jego dalszymy dwuznacznymi konwersacjami. Aż pewnego dnia, zastałam go z jakąś panienką (którą jak się okazało poznał w internecie i to było ich pierwsze spotkanie - panna jest z południa Polski a my z północy więc przejechała tyle kilometrów i dopięła swego..) w naszym mieszkaniu, w naszym łóżku, w naszej pościeli. Tym akcentem zakończyły się moje 3lata związku. Potrzebowałam takiego kopa, żeby odejść. Ja 6miesięcy cierpiałam po tym związku, ale na szczęście bardzo pomogli mi znajomi. Teraz jestem innym człowiekiem, znów mam w sobie radość, zostawiłam za sobą ten mroczny okres póki co i czuję się zupełnie nowym człowiekiem. A on? Dalej romansuje i flirtuje z panienkami, teraz ma romans z jakąś mężatką z dwójką dzieci.. Żałuje, że nie odeszłam wcześniej, dlatego to co ja mogę poradzić to wyrwać się z patologii jak najszybciej, nie ma na co czekac i liczyć na zmianę faceta. Uciekać co sił w nogach. Teraz mam nowego chłopaka, jestem z nim rok i jestem z niego bardzo zadowolona. Tak więc nie tkwijcie dziewczyny na siłę w toksycznych, patologicznych związkach.

ech.. o zaręczynach słyszę też już któryś raz jednak nadal nic nie robi w tym kierunku, tylko mówi, że chciałby, że kocha, że chce ślub wziąć. Jednak... nigdy nie słyszałam tego pytania na poważnie, z pierścionkiem, w obecności bliskich...

Oj Rozdiablona, czego potrzebujesz więcej, żeby wziąć nogi za pas ? Potrzebujesz zostać bardziej zraniona, oszukana, okłamana ? On prowadzi podwójne życie: Ciebie zapewnia, że jest wszystko OK, a sprawia sobie mentalne przyjemności w rozmówkach z innymi dziewczynami ? Otwórz szeroko oczy, uważasz, że będzie lepiej ? Nie, nie będzie lepiej, będzie tylko gorzej. Dla Ciebie niestety. Zostaw Pana Dupka z jego koleżaneczkami i kompem, szukaj faceta dla siebie samej, a nie dla jego niezaspokojonego ego. Trzymam kciuki, nie jest to takie proste, ale jeśli zrozumiesz, że on Cię rani z premedytacją, może łatwiej będzie Ci podjąć decyzję.