Dlaczego prawie nikt mi tu nie wierzy ? - Netkobiety.pl

No Ty pewnie tak niektórzy tez ale garstka moze wkurza mnie to bo ja naprawdę mialam problemy zdrowotne i bylo to olewane teraz tez zreszta jest

Inni jakos otrzymuja tu porady na swoje problemy ktore tez niewiadomo czy nie sa zmyslone

Co za ludzie !

Pojęcie „urojonego raka” w kontekście medycznym i psychicznym oznacza niezachwiane, fałszywe przekonanie o występowaniu choroby nowotworowej, które nie ma poparcia w rzeczywistości. Stan ten może wynikać z ciężkich zaburzeń psychicznych, takich jak urojenia hipochondryczne (somatyczne), depresja urojeniowa lub kancerofobia. Osoba, która tego doświadcza, autentycznie cierpi i odczuwa paniczny lęk, mimo że somatycznie jest zdrowa.

Postępowanie i pomoc:
- Konsultacja psychiatryczna: Kluczowe jest wsparcie lekarza psychiatrii, a nie kolejne badania onkologiczne.
- Leczenie farmakologiczne: Stosuje się leki przeciwdepresyjne lub przeciwpsychotyczne, które wygaszają urojenia i lęk.
- Psychoterapia: Pomaga pacjentowi odzyskać kontakt z rzeczywistością i radzić sobie ze stresem.

Gdy do silnego przekonania o chorobie nowotworowej dołącza silna, podświadoma lub świadoma potrzeba uwagi (atencji) ze strony otoczenia lub personelu medycznego, obraz kliniczny ulega zmianie. W psychiatrii i psychologii stan ten klasyfikuje się inaczej niż czyste, odizolowane urojenia.Oto jak medycyna i psychologia wyjaśniają połączenie lęku przed chorobą lub symulowania choroby z potrzebą atencji:
1. Zaburzenia pozorowane (Zespół Münchhausena)
Istota problemu: Osoba celowo udaje, wyolbrzymia lub aktywnie wywołuje u siebie objawy raka, aby wejść w rolę pacjenta.Rola atencji: Głównym celem jest uzyskanie uwagi, współczucia, opieki oraz zainteresowania ze strony lekarzy i rodziny.Brak korzyści materialnych: W przeciwieństwie do zwykłej symulacji, chory nie robi tego dla pieniędzy czy zwolnienia lekarskiego, ale wyłącznie dla korzyści emocjonalnych.
2. Zaburzenia z objawami somatycznymi i lękowymi
Istota problemu: Pacjent głęboko wierzy, że jest chory na raka, a jego cierpienie jest autentyczne.Rola atencji: Choroba staje się jedynym sposobem na zakomunikowanie światu swojego nieszczęścia i samotności. Lęk przed rakiem podświadomie „służy” do zatrzymania przy sobie bliskich, manipulowania otoczeniem lub zmuszenia rodziny do opieki.
3. Zaburzenia osobowości (np. histrioniczna lub borderline)
Istota problemu: Osobowość histrioniczna charakteryzuje się egocentryzmem i stałym poszukiwaniem uwagi.Rola atencji: Temat ciężkiej choroby, takiej jak nowotwór, jest używany jako narzędzie ostateczne do znalezienia się w centrum zainteresowania. Objawy są dramatyzowane, a opowieści o chorobie – silnie ubarwiane.

Nie wiem czego chcesz od dziewczyn, przecież napisały tak jak myślą. Gdyby nie napisały, nie miałabyś  dyskusji i byłaby cisza. Próbujesz przyczepiać im łatki, całkiem niepotrzebnie
No, chyba, że myślałaś o czymś w rodzaju pamiętnika tu na forum?

Grademon jest Digimonem poziomu Ultimate (Perfect), należącym do typu Warrior. Nie jest tak znany jak WarGreymon czy Beelzemon, jednak wśród fanów serii cieszy się opinią jednego z najbardziej honorowych wojowników. Nie walczy dla sławy ani dla zdobycia władzy. Całe swoje życie poświęca doskonaleniu umiejętności i przestrzeganiu kodeksu wojownika. Dla Grademona zwycięstwo odniesione nieuczciwie nie ma żadnej wartości, dlatego zawsze stara się walczyć w sposób godny i sprawiedliwy.

Już sam wygląd Grademona zdradza jego przeznaczenie. Nosi ciężką srebrno-złotą zbroję, która chroni niemal całe ciało. Jego hełm posiada charakterystyczne czerwone elementy przypominające płomienie, a twarz osłania metalowa maska. Mimo masywnego pancerza Grademon porusza się z dużą lekkością i pewnością. Każdy jego ruch sprawia wrażenie wyćwiczonego przez wiele lat nieustannych treningów.

Najbardziej charakterystycznym elementem jego wyposażenia są dwa ogromne miecze przymocowane do przedramion. W przeciwieństwie do zwykłej broni nie trzyma ich w dłoniach – stanowią one część jego uzbrojenia i pozwalają wykonywać niezwykle szybkie cięcia z różnych kierunków. Dzięki temu Grademon może jednocześnie atakować i bronić się, nie tracąc równowagi. Jego styl walki przypomina połączenie szermierki z błyskawicznymi sztukami walki.

Najbardziej znaną techniką Grademona jest **Grade Slash**. Polega ona na wykonaniu serii niezwykle szybkich cięć, które są tak precyzyjne, że przeciwnik często orientuje się, iż został trafiony, dopiero po kilku sekundach. Drugą charakterystyczną umiejętnością jest **Cross Blade**, podczas której oba ostrza przecinają się z ogromną siłą, uwalniając falę energii zdolną dosięgnąć przeciwników znajdujących się w większej odległości. Choć jego ataki nie powodują gigantycznych eksplozji, nadrabiają to dokładnością i skutecznością.

Grademon słynie z niezwykłego opanowania. Nawet podczas najtrudniejszych walk zachowuje spokój i nie pozwala, aby gniew przejął nad nim kontrolę. Uważa, że wojownik, który działa pod wpływem emocji, łatwo popełnia błędy. Z tego powodu przed każdą walką dokładnie obserwuje przeciwnika, starając się znaleźć jego słabe strony. Dopiero wtedy przechodzi do zdecydowanego ataku.

Jedną z najważniejszych cech Grademona jest jego poczucie honoru. Nigdy nie zaatakuje przeciwnika od tyłu ani nie wykorzysta jego chwilowej bezbronności, jeśli walka nie wymaga takiego działania. Szanuje każdego wojownika, niezależnie od jego siły. Jeżeli przeciwnik okaże odwagę i walczy uczciwie, Grademon zawsze uzna jego wysiłek, nawet jeśli stanie po przeciwnej stronie konfliktu.

Mimo swojej szlachetności Grademon nie jest naiwny. Doskonale rozumie, że świat nie zawsze jest sprawiedliwy i czasami trzeba podejmować trudne decyzje. Gdy niewinni znajdują się w niebezpieczeństwie, potrafi odłożyć na bok rycerskie zasady i zrobić wszystko, aby ich ocalić. Jednak nawet wtedy nie kieruje się nienawiścią. Walczy wyłącznie dlatego, że uważa to za swój obowiązek.

W świecie Digimon Grademon często przedstawiany jest jako wojownik odbywający niekończącą się podróż. Przemierza Cyfrowy Świat, doskonaląc swoje umiejętności i poszukując coraz silniejszych przeciwników. Nie robi tego jednak z pychy. Wierzy, że każdy pojedynek jest okazją do nauki i stania się lepszym wojownikiem. Dzięki takiemu podejściu stale rozwija swoje zdolności i zdobywa doświadczenie.

W grach komputerowych Grademon należy do Digimonów specjalizujących się w szybkiej walce wręcz. Charakteryzuje się wysokim atakiem fizycznym, dobrą szybkością oraz bardzo dużą celnością. Nie posiada wielu technik magicznych, ponieważ całą swoją siłę opiera na mistrzowskim władaniu ostrzami. Odpowiednio prowadzony potrafi pokonać przeciwników znacznie potężniejszych od siebie.

Projekt Grademona wyraźnie nawiązuje do klasycznych rycerzy oraz samurajów. Twórcy połączyli ciężką zbroję z dynamicznym stylem walki, dzięki czemu powstała postać wyglądająca zarówno dostojnie, jak i niezwykle groźnie. Charakterystyczne miecze na przedramionach sprawiają, że Grademon wyróżnia się spośród wielu innych wojowników obecnych w serii.

Grademon jest również ważnym etapem ewolucji prowadzącej do jednego z legendarnych królewskich rycerzy – **Alphamon**. Już na tym etapie widać cechy, które później staną się znakiem rozpoznawczym jego potężniejszej formy: honor, opanowanie, niezwykłe umiejętności szermiercze oraz bezgraniczne oddanie sprawiedliwości.

Historia Grademona pokazuje, że prawdziwa siła nie rodzi się z samego talentu ani potężnej mocy. Powstaje dzięki ciężkiej pracy, dyscyplinie i nieustannemu doskonaleniu własnych umiejętności. To właśnie dlatego Grademon pozostaje jednym z najbardziej szanowanych wojowników Cyfrowego Świata i doskonałym przykładem Digimona, który bardziej niż zwycięstwo ceni honor oraz własne zasady.

Pewnie piszesz o Priscilli? Ja jej wierzę  w to, o czym pisze. Zresztą dziś nowotwory nie są rzadkością. Nie każdy chce o nich wspominać. Ostatnio w kolejce do lekarza zdarzyło mi się spotkać bardzo rozradowanego pana, który z takim dużym luzem się zachowywał. Przyczyną dobrego humoru, jak się okazało, było to, że udało mu się wyleczyć z chłoniaka. Był tak szczęśliwy, że nawet opowiedział, gdzie się leczył i jakimi metodami. A szczęście to miał wypisane na twarzy. Nikt by nie pomyślał, że tyle przeszedł w swoim młodym życiu. Dla niego takie drobiazgi jak za długie czekanie w kolejce czy opryskliwe zachowanie kogoś ze służby zdrowia nie były ważne. Dlatego nie uważam, żeby warto było toczyć boje czy ktoś wierzy czy nie, i tu rację przyznaje Mikloszy. Sorry za tę dygresję.

Andromon jest Digimonem poziomu Ultimate (Perfect), należącym do typu Cyborg. Od momentu swojego debiutu należy do najbardziej charakterystycznych mechanicznych Digimonów. Jego ciało niemal w całości składa się z zaawansowanych elementów cybernetycznych, dzięki czemu przypomina humanoidalnego robota bojowego. Mimo chłodnego wyglądu oraz ogromnej siły Andromon nie jest bezmyślną maszyną wykonującą rozkazy. Posiada własną świadomość, potrafi podejmować samodzielne decyzje i kieruje się silnym poczuciem sprawiedliwości. W wielu historiach pełni rolę strażnika, którego zadaniem jest ochrona ważnych miejsc oraz mieszkańców Cyfrowego Świata.

Sylwetka Andromona od razu przyciąga uwagę. Całe jego ciało pokrywają srebrne pancerze wykonane z wyjątkowo wytrzymałego stopu metali. Głowę chroni masywny hełm z czerwonym wizjerem, który pełni funkcję zaawansowanego systemu obserwacji. Ramiona są bardzo szerokie, a kończyny wyposażono w potężne siłowniki zwiększające siłę każdego uderzenia. Jednym z najbardziej charakterystycznych elementów jego budowy jest prawa ręka zakończona ogromnym mechanicznym działem, zdolnym do wystrzeliwania niezwykle silnych pocisków energetycznych.

Mimo swojej masywnej budowy Andromon porusza się z zaskakującą precyzją. W jego organizmie pracują zaawansowane komputery analizujące sytuację na polu walki. Potrafi obliczyć trajektorię lotu pocisków, przewidzieć ruch przeciwnika oraz błyskawicznie dostosować własną strategię. Dzięki temu walczy bardzo skutecznie i rzadko daje się zaskoczyć.

Najbardziej znanym atakiem Andromona jest **Spiral Sword**. Wbrew nazwie nie polega on na użyciu miecza. Digimon koncentruje energię w swojej mechanicznej ręce, tworząc wirującą wiązkę o ogromnej sile przebicia. Atak ten potrafi przebić grube pancerze oraz uszkodzić nawet bardzo wytrzymałych przeciwników. Drugą charakterystyczną techniką jest wykorzystanie działa energetycznego zamontowanego w ramieniu. Wystrzeliwane pociski osiągają ogromną prędkość i mogą razić cele znajdujące się w znacznej odległości.

Andromon jest wojownikiem niezwykle zdyscyplinowanym. Nie działa pod wpływem emocji i zawsze stara się dokładnie przeanalizować sytuację przed rozpoczęciem walki. W przeciwieństwie do bardziej impulsywnych Digimonów nie daje się łatwo sprowokować. Nawet podczas najtrudniejszych starć zachowuje zimną krew i konsekwentnie realizuje wybraną strategię.

Jednak największą siłą Andromona nie jest jego uzbrojenie ani pancerz, lecz zdolność do samodzielnego podejmowania decyzji. Chociaż został stworzony jako maszyna bojowa, nie wykonuje rozkazów bez zastanowienia. Potrafi odróżnić dobro od zła i niejednokrotnie sprzeciwia się tym, którzy próbują wykorzystać jego siłę do niewłaściwych celów. Dzięki temu zyskał opinię Digimona, któremu można zaufać.

Największą popularność zdobył dzięki pierwszej serii *Digimon Adventure*. Początkowo znajdował się pod kontrolą złych mocy i występował jako przeciwnik głównych bohaterów. Nie walczył jednak z własnej woli. Po uwolnieniu spod wpływu manipulacji szybko odzyskał świadomość i natychmiast zaczął pomagać Digidzieciom. To wydarzenie pokazało, że jego prawdziwa natura jest szlachetna, a wcześniejsze działania wynikały wyłącznie z utraty kontroli nad własnym systemem.

W wielu późniejszych grach oraz materiałach Andromon przedstawiany jest jako strażnik starożytnych ruin, laboratoriów lub centrów danych. Doskonale odnajduje się w miejscach związanych z technologią, ponieważ sam jest jednym z najbardziej zaawansowanych technologicznie Digimonów swojego poziomu. Często odpowiada za ochronę cennych informacji przed cyberprzestępcami i złośliwymi Digimonami typu Virus.

W grach komputerowych Andromon wyróżnia się wysoką obroną oraz bardzo dobrymi statystykami ataku dystansowego. Potrafi skutecznie osłaniać sojuszników, jednocześnie prowadząc ostrzał przeciwników z bezpiecznej odległości. Dzięki swojej wytrzymałości świetnie sprawdza się jako pierwszy wojownik w drużynie, który przyjmuje na siebie większość obrażeń.

Projekt Andromona był jednym z pierwszych przykładów połączenia klasycznego robota science fiction z estetyką Digimonów. Twórcy inspirowali się humanoidalnymi androidami oraz militarnymi maszynami bojowymi, dodając elementy charakterystyczne dla Cyfrowego Świata. Efektem jest postać wyglądająca nowocześnie nawet wiele lat po swoim debiucie.

Co ciekawe, Andromon jest również etapem ewolucji prowadzącym do jeszcze potężniejszych mechanicznych Digimonów, takich jak **HiAndromon**, który stanowi jeszcze bardziej zaawansowaną wersję tego cybernetycznego wojownika. Mimo to wielu fanów uważa klasycznego Andromona za bardziej rozpoznawalnego i darzy go dużym sentymentem dzięki jego roli w pierwszym anime.

Andromon udowadnia, że nawet istota zbudowana niemal wyłącznie z metalu może posiadać własne sumienie i kierować się szlachetnymi wartościami. Jego historia pokazuje, że o tym, kim naprawdę jesteśmy, nie decyduje nasze pochodzenie ani konstrukcja, lecz wybory, których dokonujemy. Dzięki swojej odwadze, lojalności i gotowości do ochrony innych Andromon pozostaje jednym z najbardziej cenionych mechanicznych Digimonów w całym Cyfrowym Świecie.

A widzisz jednak wytłumaczył.  Ja też jasno to wytłumaczyłam że w świetle medycznym jaśniej się już nie da... w Polsce też panuje takie głupie przekonanie żeby w milczeniu cierpieć bo jak tylko ktoś pisze ze jest chory nie tylko na raka ale też na inne ciężkie choroby to tworzy się narracja ze chce zwrocic na siebie uwagę. W takim razie co powiedzieć o polskich i zagranicznych youtuberach którzy zdawaja relacje tysiącom widzom o tym jak leczą raka-czy oni też chcą zwrócić na siebie uwage? Ja niedawno trafiłam na film młodej kobiety która zmarła na raka jajnika i dopiero po jej śmierci nagle wysypały się słowa żalu i kondolencji. Kiedy żyła przewinęłam sobie komentarze  Polacy pisali "ze jej nie wierza" "się użala nad soba" itd . Czy naprawdę w Polsce trzeba cierpieć w milczeniu? Nie wolno o tym głośno pisać ani mówić?

Lobomon jest Digimonem poziomu Hybrid, który pojawił się po raz pierwszy w serii *Digimon Frontier*. W przeciwieństwie do większości Digimonów nie powstaje poprzez klasyczną ewolucję z wcześniejszej formy, lecz dzięki wykorzystaniu Ducha Światła. Oznacza to, że jego moc wywodzi się bezpośrednio od jednego z Dziesięciu Legendarnych Wojowników, którzy w odległej przeszłości uratowali Cyfrowy Świat przed zagładą. Z tego względu Lobomon od samego początku uznawany jest za wyjątkowego wojownika, którego zadaniem jest obrona sprawiedliwości i ochrona niewinnych.

Wygląd Lobomona wyraźnie nawiązuje do wilka oraz średniowiecznego rycerza. Całe jego ciało pokrywa biało-złota zbroja ozdobiona niebieskimi elementami. Hełm posiada charakterystyczne uszy przypominające wilcze, a twarz pozostaje częściowo odsłonięta. Na plecach znajduje się długa peleryna, która podkreśla jego dostojny wygląd. Mimo że nosi ciężki pancerz, porusza się niezwykle lekko i szybko, co sprawia, że wielu przeciwników nie potrafi nadążyć za jego ruchami.

Najważniejszym elementem uzbrojenia Lobomona jest jego świetlny miecz. Broń ta została stworzona z energii światła i potrafi przecinać zarówno materialne przeszkody, jak i ataki energetyczne przeciwników. Lobomon walczy z dużą precyzją, wykorzystując techniki przypominające szermierkę. Nie polega wyłącznie na sile – znacznie częściej zwycięża dzięki szybkości, refleksowi i doskonałemu wyczuciu czasu.

Jego najbardziej znaną techniką jest **Light Spear**. Podczas wykonywania tego ataku Lobomon koncentruje energię światła w swoim mieczu, a następnie wystrzeliwuje potężną włócznię świetlną, która z ogromną prędkością przebija przeciwnika. Drugim charakterystycznym atakiem jest **Light Blade**, polegający na wykonaniu błyskawicznego cięcia uwalniającego falę energii. Technika ta pozwala razić przeciwników nawet z dużej odległości i często wykorzystywana jest do przełamywania silnych obron.

Lobomon jest wojownikiem kierującym się honorem i poczuciem obowiązku. Nigdy nie wykorzystuje swojej przewagi przeciwko słabszym i nie walczy dla własnej chwały. Wierzy, że moc została mu powierzona po to, aby chronić innych, a nie po to, by budzić strach. Dzięki temu cieszy się dużym szacunkiem zarówno wśród sojuszników, jak i wielu dawnych przeciwników.

W serii *Digimon Frontier* Lobomon odgrywa bardzo ważną rolę jako forma, w którą przemienia się jeden z głównych bohaterów – Koji Minamoto. Początkowo Koji jest samotnikiem i nie ufa innym ludziom. Woli działać sam, wierząc, że tylko w ten sposób osiągnie swoje cele. Z czasem jednak uczy się współpracy oraz odpowiedzialności za przyjaciół. Rozwój jego charakteru znajduje odzwierciedlenie również w sposobie, w jaki wykorzystuje moc Lobomona. Im bardziej dojrzewa jako człowiek, tym skuteczniej potrafi korzystać z legendarnych zdolności.

Jedną z największych zalet Lobomona jest jego wszechstronność. Potrafi walczyć zarówno wręcz, jak i na średnim dystansie. Jego szybkość pozwala unikać wielu ataków, a wytrzymała zbroja zapewnia dobrą ochronę w sytuacjach, gdy unik jest niemożliwy. Dzięki temu świetnie radzi sobie z bardzo różnymi przeciwnikami.

W grach komputerowych Lobomon zazwyczaj posiada wysokie statystyki szybkości oraz ataku fizycznego. Dysponuje wieloma technikami opartymi na żywiole światła, które są szczególnie skuteczne przeciwko Digimonom wykorzystującym mroczną energię. Często stanowi również etap prowadzący do jeszcze potężniejszych form związanych z Duchem Światła.

Projekt Lobomona jest jednym z najbardziej udanych w całej serii *Digimon Frontier*. Twórcy połączyli cechy wilka, rycerza i bohatera fantasy, tworząc postać, która wygląda zarówno szlachetnie, jak i niezwykle dynamicznie. Jasna kolorystyka zbroi kontrastuje z niebieskimi elementami i nadaje mu charakter wojownika walczącego w imię światła.

Choć Lobomon uchodzi za symbol dobra, nie jest postacią pozbawioną wad. Jego siła zależy nie tylko od mocy Ducha Światła, ale również od charakteru osoby, która z niej korzysta. Jeżeli użytkownik ulegnie gniewowi lub nienawiści, może podejmować błędne decyzje mimo posiadania tak niezwykłej mocy. To pokazuje, że nawet legendarny wojownik musi nieustannie panować nad własnymi emocjami.

Lobomon jest symbolem odwagi, honoru i odpowiedzialności. Jego historia przypomina, że prawdziwy bohater nie staje się wielki dzięki niezwykłym zdolnościom, lecz dzięki temu, jak wykorzystuje otrzymaną moc. Chroniąc słabszych i walcząc o sprawiedliwość, Lobomon zdobył uznanie fanów jako jeden z najbardziej charakterystycznych legendarnych wojowników Cyfrowego Świata i do dziś pozostaje jedną z ikon serii *Digimon Frontier*.

Skoro ta kobieta się leczyła  i chciała, żeby było jej latwiej, mogła skorzystać z usług psychologa - odniosłaby więcej korzyści.
A tutaj na forum przecież wiesz, że nikt nie moderuje, więc siłą rzeczy publikując podobne wiadomości musisz się liczyć z różnymi komentarzami. Nikt nie ma obowiązku uwierzyć w czyjeś opowieści i ma prawo zamanifestować i poddać w wątpliwość. To tak jak byś wyszła na ulicę i krzyczała: ludzie, jestem chora, chcę wam o tym opowiedzieć, słuchajcie mnie, zobaczcie, co przeszłam. Część osób zatrzyma się, zacznie współczuć, będą tacy, którzy powątpiewają i będą tacy, którzy przejdą obojętnie.

Dodam jeszcze, że na ogół ludzie, którzy cię nie znają, chcą mieć taki przekaz, który byłby wiarygodny dla nich. Jeśli nie jest, wyrażają swoje zdanie, do którego mają prawo, ponieważ Ty się zgodziłaś na to, publikując post.
  Na tym zakończe udzielanie się w tym temacie. Dziękuję za przeczytanie i życzę dobrej nocy

Chory czlowiek raczej stroni o opisywaniu swoich groznych chorob. To jest strasznie ciezkie emocjonalnie I OGOLNIER . Nie chce sie pisac , myslec, zyc z takimi  itd .

Merukimon jest Digimonem poziomu Mega należącym do typu Beast Man. Choć nie należy do najbardziej znanych postaci w całym uniwersum Digimon, wśród fanów uchodzi za jednego z najbardziej szlachetnych i dostojnych wojowników. Łączy ogromną siłę z rozwagą, doświadczeniem oraz spokojem, dzięki czemu rzadko wdaje się w niepotrzebne walki. W przeciwieństwie do wielu Digimonów poziomu Mega nie pragnie zdobywać nowych terytoriów ani udowadniać swojej potęgi. Uważa, że prawdziwy przywódca powinien przede wszystkim chronić swoich poddanych i dążyć do zachowania pokoju.

Merukimon przypomina majestatycznego lwa stojącego na dwóch nogach. Całe jego ciało pokrywa złociste futro, a wokół głowy znajduje się imponująca grzywa nadająca mu królewski wygląd. Nosi ozdobne elementy zbroi wykonane z metalu i skóry, a jego ramiona oraz nogi chronione są ciężkimi naramiennikami i nagolennikami. W jednej dłoni dzierży długą włócznię zakończoną niezwykle ostrym grotem, która od pokoleń symbolizuje jego władzę oraz odpowiedzialność za powierzony mu lud. Samą postawą wzbudza szacunek – wygląda bardziej jak doświadczony król niż zwykły wojownik.

Najważniejszą bronią Merukimona jest właśnie jego legendarna włócznia. Potrafi walczyć nią zarówno w bezpośrednim starciu, jak i wykorzystywać ją do wyprowadzania błyskawicznych pchnięć z większego dystansu. Dzięki wieloletniemu doświadczeniu każde uderzenie jest niezwykle precyzyjne. Nie wykonuje zbędnych ruchów i nigdy nie marnuje energii. Nawet znacznie młodsi oraz szybsi przeciwnicy mają ogromne trudności z przełamaniem jego obrony.

Najbardziej znaną techniką Merukimona jest **Thousand Fist**. Mimo nazwy nie polega ona na używaniu pięści. Digimon porusza się z tak ogromną szybkością, że przeciwnik odnosi wrażenie, jakby został trafiony przez setki ciosów jednocześnie. W połączeniu z jego włócznią technika ta pozwala błyskawicznie przełamać nawet bardzo silną obronę. Drugim charakterystycznym atakiem jest seria niezwykle szybkich pchnięć wykonywanych z taką precyzją, że przeciwnik często nie zauważa momentu zadania ciosu.

Merukimon słynie nie tylko z siły, ale również z ogromnej mądrości. Wielu młodszych Digimonów zwraca się do niego po rady, ponieważ potrafi spojrzeć na problem z różnych perspektyw. Zanim podejmie decyzję, zawsze dokładnie analizuje sytuację i stara się przewidzieć konsekwencje swoich działań. Dzięki temu rzadko popełnia błędy wynikające z pośpiechu lub gniewu.

Największą wartością dla Merukimona jest życie jego poddanych. Nigdy nie rozpoczyna wojny tylko po to, aby zdobyć sławę lub nowe ziemie. Jeżeli istnieje możliwość rozwiązania konfliktu poprzez rozmowę, zawsze wybiera właśnie tę drogę. Nie oznacza to jednak słabości. Gdy zagrożone zostaje bezpieczeństwo jego królestwa lub niewinnych Digimonów, bez wahania staje do walki, wykorzystując całą swoją potęgę.

Merukimon odegrał ważną rolę w serii *Digimon Savers*. Był jednym z przywódców zamieszkujących Cyfrowy Świat i starał się utrzymać porządek wśród różnych społeczności Digimonów. Początkowo podchodził z dużą nieufnością do ludzi, ponieważ obawiał się, że mogą zagrozić jego światu. Dopiero z czasem przekonał się, że nie wszyscy kierują się egoizmem i że możliwa jest współpraca między obiema rasami. Dzięki temu stał się jednym z najważniejszych sojuszników bohaterów.

Historia Merukimona pokazuje, że nawet najmądrzejszy przywódca może popełnić błąd, jeśli pozwoli, aby strach wpłynął na jego osąd. Nie jest postacią idealną. Zdarza mu się podejmować zbyt ostrożne decyzje lub błędnie oceniać intencje innych. Jednak gdy zrozumie swój błąd, potrafi go otwarcie przyznać i zrobić wszystko, aby naprawić sytuację. To właśnie ta pokora sprawia, że cieszy się tak dużym szacunkiem.

W grach komputerowych Merukimon należy do Digimonów specjalizujących się w szybkiej walce wręcz. Łączy wysoką siłę fizyczną z bardzo dobrą szybkością i dużą celnością. Potrafi skutecznie eliminować pojedynczych przeciwników oraz długo utrzymywać się na polu walki dzięki swojej wytrzymałości. Wielu graczy wybiera go jako głównego wojownika drużyny ze względu na jego wszechstronność.

Projekt Merukimona wyraźnie inspirowany jest lwem, który od wieków symbolizuje odwagę, władzę i sprawiedliwość. Twórcy połączyli te motywy z elementami azjatyckiego wojownika oraz strażnika świątyni. Dzięki temu powstała postać wyglądająca dostojnie i potężnie, ale jednocześnie budząca zaufanie.

Merukimon jest doskonałym przykładem Digimona, który udowadnia, że największą siłą przywódcy nie jest umiejętność wygrywania bitew, lecz zdolność do ich unikania. Walczy tylko wtedy, gdy nie ma już innego wyjścia, a każdą decyzję podejmuje z myślą o dobru swoich poddanych. Dzięki swojej mądrości, odwadze i poczuciu odpowiedzialności pozostaje jednym z najbardziej szanowanych władców Cyfrowego Świata i pokazuje, że prawdziwa wielkość rodzi się z rozsądku oraz współczucia.

Ludzie zazwyczaj nie wierzą tym, którzy wcześniej kłamali;) A z tego co czytałam to masz dużo za uszami;)
No bo chyba nie myślisz, że sieć i ludzka pamięć resetuje się co rano i nikt nie pamięta, co pisałaś tydzień, miesiąc czy rok temu;) No i na forum zostaje cała historia Twoich postów;)

Zbyt dobrze znam realia współczesnej onkologii
• rozumiem że jestes onkologiem, naukowcem badajacym nowotwory pod mikroskopem albo conajmniej od wielu lat studiujesz tematyke raka na jakims uniwersytecie i masz z tego doktorat i pozdawane wszystkie egzaminy? Rozumiem też że masz świadomość ze służba zdrowia w Polsce rozni sie od sluzby zdrowia w Anglii i nie porownujesz mojego leczenia do leczenia w Polsce?

-aby nie wychwycić, że w opisie Julki znalazło się kilka istotnych błędów
•skoro tak dobrze sie znasz to napisz jakie to błędy? Tylko nie odwracaj kota ogonem i nie pisz"nie bede Ci podpowiadac" ponieważ ja juz opisałam swoja historie wiec logicznym jest,ze Twoje rzekome podpowiedzi nie pomoga mi zmienic narracji. Także chce konkretne wyjawienie błędu.

Owszem, medycyna coraz bardziej zmierza w kierunku personalizacji leczenia i nie ma dwóch identycznych pacjentów
•świetnie  że to zauważyłas

ale pewne zasady postępowania oraz standardy bezpieczeństwa pozostają niezmienne
•jakie standardy bezpieczeństwa? . Mialam przed immunoterapia badania krwi,mialam je robione po zakażeniu krwi, mialam tez robione rezonanse,skany,USG. O czym wiec piszesz o jakim standardzie bezpieczeństwa?

Dlatego część przedstawionych przez nią informacji po prostu nie trzyma się schematów stosowanych w praktyce klinicznej.
•no tak racja. Idac w kolejnosci chronologicznej- wizyta u lekarza rodzinnego,badania krwi,skierowanie na USG,wykrycie guza w zoladku na USG i pierwsze podejrzenie ,ze to rak zoladka,zabieg usuniecia guza,biopsja i wynik miesaka(nowotwor zlosliwy),skanowanie całego ciala w celu wykrycia/wykluczenia przerzutów, wykrycie identycznego guza w nodze i uznanie za guz przerzutowy,zaproponowanie immunoterapii,badania krwi i inne przed immunoterapia,immunoterapia,po jakims czasie zakażenie krwi,podanie antybiotyku dożylnie az do zbicia goraczki,wypis do domu z antybiotykiem i przerwanie immunoterapii ze względu na oslabienie organizmu,stopniowe poczucie sie coraz lepiej,propozycja wznowy immunoterapii po powtórzeniu badan krwi ktore wyszly juz prawidłowo oraz powtorzenie skanu guza w nodze ktory zaczal rosnac i wykrycie ze rozni sie on w miarę wzrostu obrazowo od guza w zoladku oraz odkrycie ze to byl jednak guz pierwotny innego rodzaju miesaka oraz operacja usuniecia guza i obecnie czekanie na ostasteczny wynik z histopatologiii TO JEST ZAISTE NIELOGICZNA CHRONOLOGIA WYDARZEN .... prosze Cie zatem oswiec mnie i nas tu wszystkich w jakiej kolejności powinny byc przeprowadzane moje badania i diagnozy by brzmialy bardziej wiarygodnie ?

Dla osoby, która nie ma z tym styczności, mogą brzmieć przekonująco, ale dla kogoś, kto ma jakąś sensowną wiedzę w tym zakresie, wychwytywane są niemal błyskawicznie.
•kolejny raz sugerujesz miedzy wierszami że jesteś ekspertka w dziedzinie onkologii. Moze wiec zamiast pisać ogólnikami zaczniesz nam tu pisać jakieś konkrety i wyjawisz wszystkim tym niekumatym i biednym oklamanym przeze mnie ludziom w czym ich konkretnie oklamalam uzywajac przy tym medycznego jezyka,bo poki co nie brzmisz jak osoba znajaca sie profesjonalnie na nowotworach 

No chyba że w Wielkiej Brytanii mają za nic bezpieczeństwo pacjenta oraz konsekwencje podejmowanych przez klinicystów decyzji, to wtedy mogłabym przymknąć na to oko, jednocześnie uznając za skandaliczne. Niemniej i to miałam okazję porównywać i zapewniam, że niczego takiego nie zauważyłam
•to zdanie jest tak durne i nielogiczne ze nawet niewiem z ktorej strony zaczac

Jeszcze raz o jakim bezpieczenstwie pacjenta piszesz?
O jakich konsweksencjach podejmowanych przez klinicystów decyzji piszesz?

Tylko choc raz w zyciu napisz konkrety a nie ogolniki 

Julka, mnie tak naprawdę nie przeszkadza co Ty tutaj robisz:) ale spójrz na to z boku.
Czytając Twoje wątki, których zakładasz multum, wylania się obraz osoby chaotycznej, niestabilnej, o słomianym zapale, w życiu której są ciągłe zwroty akcji, że ciężko nadążyć.
Nie dziw się, że ludzie nie traktują Cię poważnie, gdy czytają, że dzisiaj Twoim celem jest zakon, jutro malowanie obrazów, pojutrze robienie biżuterii, za tydzień na odwrót a za miesiac znowu od początku a potem znowu wspak....
Raz deklarujesz, że chcesz chłopaka, raz, że wybierasz celibat.  Raz jesteś chrześcijanką, raz muzułmanką, raz chcesz przejść na judaizm, raz ogłaszasz, że chcesz iść do wojska a innym razem, że Twoją drogą życiową jest feminizm...Zmieniasz zdanie i poglądy jak rękawiczki. Oznajmiasz, że jakiś Twój temat jest ostatnim, po czym zakładasz kolejny ostatni i tak w kółko. O problemach zdrowotnych już nie wspomnę, jak nie urok to sraczka...Podejrzewam, że większość nie doświadcza takiej kumulacji problemów w ciągu życia niż Ty w ciągu roku;)
Przez takie kompulsywne pisanie Twoje słowa tracą jakąkolwiek wagę. Ludzie na forum nie traktują ich serio, bo wiedzą, że za dobę ta „prawda” moze być już zupełnie inna więc każdy kolejny wpis jest z góry oceniany jako fantazja lub szukanie atencji. 
Do tego dochodzi sprawa multikonta, z którego pisałaś sama ze sobą co moderacja udowodniła mimo Twoich zaprzeczeń (widziałam ten wątek bo Palec wklejał).
Pisanie ze sobą z innych kont to nie jest zbrodnia, ale kłamanie w żywe oczy, że to nieprawda gdy łapią Cię za rękę chyba na zawsze burzy wiarygodność. 
Dlatego oczekiwanie, że w takich okolicznościach ludzie będą Ci wierzyć, jest po prostu naiwne i trochę nierealne.
Kończąc. To jak Cię tu traktują nie jest spiskiem ani złośliwością tylko prostą konsekwencją Twoich działań.

Ekhm;) post sprzed roku, wróżka;) I Ty sie Julka pytasz, dlaczego?

I znowu za bardzo wjechała Ci AI, ale przy okazji coś tam próbujesz sama i jeszcze bardziej się tym pogrążasz. No sorry, nie oczekuj, że będę się do tego odnosić, bo musiałabym udawać, że to jest poziom, z którym warto dyskutować.

Nadmienię tylko, że nigdzie nie napisałam, że jestem specjalistą w dziedzinie onkologii. To wyłącznie Twoja interpretacja, więc nie wkładaj mi w usta słów, których nie wypowiedziałam. Jest jednak wiele opcji, żeby mocno siedzieć w temacie i przez lata zdobyć wiedzę oraz doświadczenie znacznie wykraczające poza przeciętny poziom. Najwyraźniej umknęło Ci, że to dwie różne rzeczy.

Na tym kończę, bo to do niczego nie prowadzi. Baw się sama.

W takim razie jezeli to byla loka to pisze bzdury. Potrafi chociaz ona wymienic wprost ktore to forum? Czy kolejna tak jak Priscilla piszaca ogólnikami?

Moja ciaza nie byla urojona

Ale wiesz dlaczego ona i wiekszosc osob uznalo ja za ciaze urojona?

Bo zamiast cierpiec w milczeniu jak to one zasugerowaly przylecialam z ta wiadomościa zaraz na drugi dzień. Były tak oburzone ze pisaly mi,że nie mogły by nawet siedziec na forum i pisać o tej tragedii"

Tylko ze przeglądnelam sobie tematy Loki i sie okazalo,ze ona byla jeszcze szybsza w przekazywaniu tragicznych wiesci bo juz ze szpitala pisała co sie stalo... następnie prosto z pogrzebu przyleciala na forum zdawac relacje. Nie powinna wtedy milczec w cierpieniu i być z rodzina? A no właśnie

Miklosza gdy stracil matke przylecial na forum niemal natychmiast i nikt mu nie napisał "za szybko tu przyleciales. Myslisz ze gdybym.ja stracil matke to siedzial bym teraz na forum? Idz cierpiec w milczeniu a nie robisz sensacje". Nie. Ludzie razem ze mna skladali mu kondolencje

Pytam zatem dlaczego ja po utracie ciazy wg was musialam odejsc z forum i cierpiec w milczeniu a reszta może sobie w sekunde przybiec z tragicznymi wiesciami i jest ok?

I zeby nie bylo to ja nie twierdze ze Loka i Miklosza klamali. Ja im wierzę.  Chodzi tylko o to w jaki sposób ja jestem traktowana a w jaki.sposob inni

A i znowu widze ze powinnam CIERPIEC I CHOROWAC W MILCZENIU no bo przeciez jak mozna pisać o takim nieszczęściu i to tak lekko? Tylko że u mnie to sie dobrze skończyło dlatego pisze bardziej na luzie. Nie oznacza to że wcześniej moje podejscie do mojej diagnozy bylo lekkie bo nie bylo

Tylko co powiesz o tych wszystkich youtuberach ktorzy majac raka od razu przylatuja kręcic o nim vlogi? Co powiesz osobom chorym ktore pisza na forach onkologicznych o swojej chorobie? Oni wszyscy według Ciebie tez zmyslaja i klamia? Bo POTRAFIA o tym pisać i mówić? Oni szukają atencji według Ciebie? W końcu ogląda ich tysiące ludzi tych którzy o tym nagrywają na yt. Czy pójdziesz na ich kanał yt i napiszesz im komentarz " ja to bym nie była w stanie nawet o tym mówić to jest taka tragedia że powinna zostać przemilczania a Ty zrobiłeś/zrobilas sobie z tego sensacje.  No niewiem . chyba dla wyświetleń " idz i napisz tak komus. Zobaczymy jaka dostaniesz reakcje

Oczywiście,że postanowiłam zmienić swoje zachowanie.
Gdy ktoś przybiega tu z jakas tragedia to pisze  "ze ja bym nie była w stanie o tym pisać i mówić i proszę iść cierpiec w milczeniu " i moja empatia spada do zera w stosunku do cudzych tragedii. Uważam że
-szukają atencji
-krzywdzą osoby naprawde chore
-powinny nie potrafić nawet o tym pisać
-spamuje pod tak tragicznymi/powaznymi  tematami
-pisze wierszyki
-zmieniam temat i np gdy ktos napisze ze ma ciezka depresje to ja sobie zaczne pisać wierszyk i pisać o muzyce cos tam
-a wogole to bede twierdzic zeby sie nad soba nie uzalali i wzieli sie za robote

Tak oczywiście jest to AI z medycznego punktu widzenia

A może wasze problemy z medycznego i tez z innego punktu widzenia to.tez sa AI

Twoja hipokryzje juz dawno zauważyłam, gdy na tematy incelow, ktore na odleglosc widac ze to dzieło trolla odpisujesz z pelna powaga elaboraty

I sama tu nakrecasz temat

Dobra, dobra, już tak nie zrzucaj wszystkiego na mnie
Poza tym przecież długo szło mi bardzo ładnie , ale że teraz trafiła w mój czuły punkt, to gdyby a nuż tym razem coś jednak było na rzeczy (jakieś 0,001% szansy), to na początek zadałam jej te pytania kontrolne. One zaś bardzo szybko pokazały, że nic mi się nie wydawało i zdecydowanie nie ma się nad czym rozczulać.

To teraz czekamy na jakiś udar, wylew, zawał serca albo inny paraliż

A co cię to obchodzi czy jacyś randomowi ludzie z internetu których nie znasz i nigdy nie widziałaś na oczy ci wierzą czy nie ? Serio potrzebujesz ich wiary w twoje bajeczki do życia ?

a propo bajek

Little Red Riding Hood czyli Czerwony Kapturek, jest jedną z najbardziej znanych postaci baśniowych na świecie. Historia dziewczynki w czerwonej pelerynie od ponad trzystu lat opowiadana jest dzieciom w wielu krajach. Mimo że istnieje wiele różnych wersji tej opowieści, jej główne przesłanie pozostaje niezmienne – uczy ostrożności, rozsądku oraz tego, że nie zawsze warto ufać nieznajomym. Baśń została rozsławiona przede wszystkim przez francuskiego pisarza Charles'a Perraulta, a później przez braci Grimm, którzy stworzyli własną, nieco łagodniejszą wersję historii.

Czerwony Kapturek był młodą dziewczynką mieszkającą wraz z mamą na skraju lasu. Otrzymał swoje przezwisko od czerwonego kapturka z kapturem, uszytego specjalnie przez ukochaną babcię. Dziewczynka tak bardzo polubiła ten prezent, że nosiła go niemal codziennie. Z czasem wszyscy mieszkańcy okolicy zaczęli nazywać ją właśnie Czerwonym Kapturkiem, a jej prawdziwe imię przestało mieć znaczenie.

Pewnego dnia babcia dziewczynki zachorowała. Mama przygotowała koszyk z jedzeniem, świeżym chlebem, ciastem i lekarstwami, a następnie poprosiła córkę, aby zaniosła go chorej babci mieszkającej po drugiej stronie lasu. Przed wyruszeniem w drogę mama przypomniała dziewczynce, aby nie schodziła z leśnej ścieżki, nie zatrzymywała się po drodze i pod żadnym pozorem nie rozmawiała z obcymi. Czerwony Kapturek obiecał, że będzie ostrożny i ruszył w drogę.

Las był spokojny i pełen śpiewających ptaków. Słońce przebijało się przez korony drzew, a wokół rosły kolorowe kwiaty. Dziewczynka zachwycała się pięknem przyrody i z czasem zapomniała o przestrodze swojej mamy. Właśnie wtedy spotkała wilka. Zwierzę wyglądało uprzejmie i zaczęło prowadzić z nią miłą rozmowę. Zapytało, dokąd idzie i co niesie w koszyku. Nieświadoma zagrożenia dziewczynka opowiedziała mu o chorej babci i wskazała drogę do jej domu.

Wilk okazał się bardzo przebiegły. Zaproponował Czerwonemu Kapturkowi, aby pozbierał po drodze piękne kwiaty dla babci. Dziewczynka uznała, że będzie to miły gest i zeszła z wyznaczonej ścieżki. W tym czasie wilk pobiegł najkrótszą drogą do domu babci. Zapukał do drzwi, a gdy starsza kobieta otworzyła, dostał się do środka. W większości znanych wersji baśni wilk połknął babcię w całości, a następnie przebrał się w jej ubranie i położył się do łóżka, czekając na przybycie dziewczynki.

Po pewnym czasie Czerwony Kapturek dotarł do domu babci. Zdziwiło go, że babcia wygląda inaczej niż zwykle. Dziewczynka zaczęła zadawać pytania, które na stałe zapisały się w historii literatury dziecięcej.

– Babciu, dlaczego masz takie duże uszy?

– Żeby lepiej cię słyszeć.

– Babciu, dlaczego masz takie wielkie oczy?

– Żeby lepiej cię widzieć.

– Babciu, dlaczego masz takie duże ręce?

– Żeby łatwiej cię objąć.

Na końcu padło najsłynniejsze pytanie:

– Babciu, dlaczego masz takie wielkie zęby?

Na co wilk odpowiedział:

– Żeby łatwiej cię zjeść!

W tej samej chwili rzucił się na dziewczynkę. W wersji braci Grimm w pobliżu przechodził myśliwy, który usłyszał hałas dobiegający z chatki. Wbiegł do środka i pokonał wilka, ratując zarówno Czerwonego Kapturka, jak i jego babcię. Dzięki jego odwadze obie wyszły z tej przygody całe i zdrowe. Dziewczynka zrozumiała swój błąd i obiecała, że już nigdy nie będzie rozmawiać z nieznajomymi ani lekceważyć rad swojej mamy.

Baśń o Czerwonym Kapturku przez wieki była interpretowana na wiele różnych sposobów. Dla dzieci jest przede wszystkim opowieścią ostrzegającą przed zaufaniem obcym osobom i przypominającą o konieczności przestrzegania zasad bezpieczeństwa. Dla dorosłych może być symbolem utraty dziecięcej naiwności oraz nauki odpowiedzialności za własne decyzje. Wilk uosabia zagrożenia, które często ukrywają się pod pozorami uprzejmości, natomiast czerwony kapturek symbolizuje niewinność i odwagę.

Historia doczekała się setek adaptacji. Powstały filmy animowane, filmy fabularne, przedstawienia teatralne, musicale oraz książki przedstawiające tę opowieść w nowoczesny sposób. W niektórych wersjach wilk jest jeszcze bardziej przebiegły, w innych z kolei przedstawia się go jako postać komediową. Mimo tych zmian najważniejsze przesłanie pozostaje takie samo – warto zachować ostrożność, słuchać dobrych rad i pamiętać, że pozory mogą mylić.

Czerwony Kapturek jest jedną z najbardziej rozpoznawalnych bohaterek baśni na świecie. Jej charakterystyczna czerwona peleryna stała się symbolem dziecięcej literatury i jest rozpoznawana przez kolejne pokolenia czytelników. Historia dziewczynki pokazuje, że nawet niewielki błąd może prowadzić do poważnych konsekwencji, ale jednocześnie przypomina, że z każdej trudnej sytuacji można wyciągnąć cenną lekcję. To właśnie dlatego baśń o Czerwonym Kapturku od setek lat pozostaje jedną z najchętniej opowiadanych historii dla dzieci i do dziś nie traci swojej popularności.

A juz myslalam zes zaginal 

Nie ja nie chcialam atencji nawet kilka postow powyzej napisalam "ze mogla bym pisać nawet sama ze sobą "....sami wiecie ze przez caly okres trwania mojej choroby NIC o niej tutaj nie pisalam. Właśnie po to,zeby w trudnym czasie nie narazac sie na spam oraz roznych oskarzen... tak naprawdę gdyby sprawy nie obrocily sie pomyslnie nadal by tutaj nikt o niczym nie wiedział. Napisałam,bo wszystko dobrze sie skonczylo. I tak zdawalam sobie sprawe jakie to wywola reakcje,  ale napisalam 

Priscilla z wieka nie zdaja sobie sprawy ze ja wszystko relacjonowalam z DC więc zapewne mysla,ze ja swojego raka wymyslilam sobie na poczekaniu na tym forum kilka dni temu 

Co do zmiany pogladow. To zmiana pogladow nie swiadczy o klamstwie i tez przyznaje ze z religiami troche trollowalam. I zeby nie bylo z Islamem to akurat prawda byla chodzi o te religie ostatnio co wymyslalam jakis Adwentystow itd

Plus mozesz wskazac w czym konkretnie trollowalam?

Plus jak mam o sobie nie pisać? Skoro wszyscy tutaj tez pisza o sobie? Co mam robic grzecznie siedziec i odpowiadać na cudze pytania?

Przeciez kazdy kto zaklada temat zaklada temat o sobie i swoich problemach to dlaczego ja mam o sobie nie pisać?  To moze niech inni tez o sobie sie nie produkuja

100% pewnosci juz o to zadbalam by zdjęcie zrobic w odpowiednim miejscu właśnie na takie okolicznosci jak ta ,żeby nie bylo zadnych watpliwosci

No tak rzeczywiscie NIGDY nikogo chorego na raka ludzie nie widzieli na zdjeciu w szpitalu... dzieciom chorym w szpitalu rodzice tez nie robia zdjęć z ich lozek... jak ktos zbiera kase na fundacje to tez nie robi sobie w szpitalu fotek. NIE wcale nie wypada i człowiek w obliczu takiej tragedii wogole o tym nie myśli

You tuberzy chorzy na raka tez nigdy nie nagrywali vlogow jak sa podpieci pod chemie. Nie wcale  musieli miec niezly odlot 

no widzisz jak szybko zmienilas zdanie jeszcze wczesniej twierdzilas ,ze NIKT nie myśli o robieniu sobie zdjęć w takiej sytuacji.... teraz juz jest ze youtuberzy moga i dla fundacji tez moga....a rodzice mogą tez dzieciom chorym z ich lozek cykac fotki? Czy tez odlecieli? 

Nie robilam zdjec dla wiarygodnosci ponieważ wtedy nie miałam zamiaru o tym napisac na forum. Napisalam tak ponieważ teraz widze że jednak dobrze że je robiłam. Bo co by bylo gdybym ich nie miała a wy byscie mi nie wierzyli zresztą jak.teraz sie dzieje? Jak bym mogla udowodnic swoja racje? Nijak 

Ale juz możecie wszyscy isc w pokoju i odetknac ze spokojem wszak w nowym temacie przyznalam sie ze to wszystko bzdury 

I tak to juz wszystko zostawie. Kropka ●

Ależ ja nie zmieniłam zdania. Po prostu Ty nie łapiesz się na żaden z takich przypadków.
Napisałam jednak, że mogę z tym żyć, to się tak nie gorączkuj

vs

Ty nawet w takich drobiazgach się wysypujesz przyjmując wersję, która akurat Ci pasuje

Poza tym ja nie widziałam żadnych zdjęć, żebym mogła Ci uwierzyć, więc dla mnie to i tak niczego nie zmienia

Już to napisałem

Ona

Pisz do niej jeśli Cię to ciekawi. Ja nie udostępniam cudzych zdjęć.
Dobra, wystarczy tego z mojej strony. Nie mam intencji przekonywania, nie mój cyrk i nie moje małpy.

Ja z kolei nie jestem przekonana,że znasz sie na jakimkolwiek sprzecie medycznym,żeby go wiarygodnie oceniac

i co jeszcze nie wymyślisz? Wam to dać list od lekarza z imieniem nazwiskiem i adresem to powiecie"ze ukradłam z internetu". Nawet gdybym do kamery pokazała ten list to byście twierdziły "że to nie mój tylko mojej koleżanki "... już dawno zauważyłam że cokolwiek bym nie zrobiła jakich dowodów nie przedstawiła to dla was to zawsze będzie fajkowe i zmyślone  ... a może wy zmyślacie na forum wszystko to co piszecie?

HA! Nawet dobrze wyszło...

Ale to zdjęcie dobre wyszło takie w malinach,tylko w reku powiniem byc mlotek PIECIOKILOWY