Moja dzisiejsza notata dot. socjologicznej relacji miedzy wzrostem bezuzytecznych kobiet a bezsilnoscia ich ojcow (przetlumaczona przez AI)
---
W ciągu ostatnich 20 lat wiele kobiet stało się coraz bardziej oderwanych od rzeczywistości w kwestii swoich oczekiwań.
Kobiety te zawodzą w najbardziej podstawowych zadaniach oczekiwanych od nich przez mężczyzn — prowadzeniu domu (w tym gotowaniu) oraz zaspokajaniu potrzeb seksualnych męża.
Są również niekompetentne zawodowo, zastępując własny brak prawdziwych osiągnięć i ambicji manipulując - poprzez historie, kreowanie wizerunku oraz pasożytnicze relacje interpersonalne - by robić absolutne minimum przy jednoczesnym czerpaniu nieproporcjonalnie dużych korzyści.
W tym samym czasie wielu mężczyzn w średnim wieku czuło się coraz bardziej bezsilnych.
Stabilność zatrudnienia zniknęła, konkurencja między pracownikami i sąsiadami wzrosła, rola mężczyzn w społeczeństwie została poważnie zakwestionowana przez wejście kobiet na rynek pracy, rozwarstwienie społeczne osiągnęło niespotykany wcześniej poziom, a w kraju mającym największy wpływ na polską kulturę — USA — siła nabywcza przeciętnego męża spadła mimo zwiększonej produktywności.
Wszystkie powyższe zjawiska doprowadziły do powstania postmodernistycznego mężczyzny.
Męzczyzny, który musi znosić brak szacunku i gaslighting ze strony przełożonego pod groźbą utraty pracy, a także rywalizację z młodszymi, leniwymi i często narcystycznymi współpracownikami, którzy mimo gorszych kompetencji coraz częściej polegają na manipulacji, by uchodzić za pracowitych i ambitnych, jednocześnie zrzucając swoją część obowiązków na bardziej doświadczonych kolegów.
Męzczyzny, który nawet po powrocie do domu musi się kłócić z żoną, która — nie czując się bezpiecznie z obecnym kierunkiem rozwoju ich życia — coraz częściej postanawia sama przejmować kontrolę nad przyszłością rodziny, co z kolei zwiększa jej stres wynikający z rozdarcia między prowadzeniem domu a zapewnieniem bezpieczeństwa finansowego, prowadząc do rosnącej pogardy wobec własnego męża i dalszego braku szacunku wobec niego.
Męzczyzny, który jest obwiniany za swoje potrzeby seksualne, mogące rozładować część jego stresu, pod groźbą bycia oskarżonym o toksyczną męskość i publiczny lincz; obwiniany również za brak potrzeb seksualnych, bo czyni go to „mniej męskim”; mężczyzny, nieustannie kopanego po jajach — raz przez systemowe trudności w utrzymaniu rodziny, innym razem - gdy dzięki własnej determinacji i desperacji poprawia swoją sytuację finansową - przez zarzuty, że nie ma czasu słuchać psychicznej niestabilności swojej żony twierdzącej, że „pieniądze to nie wszystko”, że „nie jest niewolnicą” i że „poświęciła się, będąc z nim”, za co on rzekomo ma dług, który musi spłacać dopóki nie zdechnie.
Ten mężczyzna, pozbawiony głosu, pozbawiony jaj i seksualności przez nieustanne kopanie go po nich, albo trwa w toksycznym związku, za który jest stale obwiniany, otaczając się grubą warstwą apatii, albo opuszcza swoją psychicznie chorą żonę i szuka ulgi poprzez egoistyczne oraz nieodpowiedzialne życie na własną rękę.
W obu przypadkach jego córka - jeśli ją ma - staje się jedyną furtką, przez którą może poczuć choć odrobinę kontroli i męskości.
Ten bezsilny mężczyzna nie widzi swojej córki jako osoby, którą chce wychować na spełnioną żonę budującą szczęśliwą rodzinę, lecz jako narzędzie pozwalające mu poczuć choć namiastkę władzy, która została mu odebrana.
Dlatego ten mężczyzna, teraz już ojciec, zamiast zachęcać córkę i pomagać jej rozwijać umiejętności oraz doświadczenie potrzebne do stworzenia ciepłej, szczęśliwej rodziny, mówi jej, czego powinna wymagać od innych. Wmawia jej, że jest księżniczką, królową, że mężczyzna powinien dawać jej wszystko, nie dostając wiele w zamian.
Ponieważ jest to jedyny sposób, jaki znalazł w swoim życiu — niezależnie od tego, jak chory i destrukcyjny — by poczuć się silnym.
Nie poprzez odwagę i bezpośrednie przewodzenie rodzinie i otoczeniu, lecz tchórzliwie — wychowując córkę tak, aby wykorzystywała innych mężczyzn i pośrednio czerpiąc satysfakcję z jej siły wynikającej z jej urojonej pewności siebie.
Nawet jeśli prowadzi ją to do własnej zguby.
