Czy ktoś z was był lub zna związki międzywyznaniowe ?

Nie znam, nie ma też dwóch takich samych przypadków, ale wystarczy sobie wyobrazić, pomijając aspekt jej rodziny, jak będzie wyglądało wspólne życie, m.in. sam byś musiał przygotowywać sobie posiłki, przy czym ona pewnie by cię naginała do swojej diety, wychowanie dzieci itp. inne różnice dopiero wyjdą w praktyce. W podobnych przypadkach przy różniących się religiach generalnie jedna strona podporządkowuje się drugiej, nawet przechodzi na jej religię, rezultat bywa różny.
Co innego jakby chodziło o religię do której obie strony nie przywiązują takiej wagi, tak jak w twoim przypadku.

Masz rację, że dopiero życie codzienne ujawnia prawdziwe różnice. U mnie na razie to działa tak, że staram się przestrzegać jej kashrut – np. nie jem wieprzowiny, dbam, żeby mięso i nabiał były oddzielone – nie dlatego, że ona mnie zmusza, ale z szacunku dla jej tradycji. Ale jeśli pójdę ze znajomymi na obiad, mogę spokojnie zamówić coś „niekoszernego”. Wiem jednak, że przy wspólnym mieszkaniu czy wychowywaniu dzieci, zasady jak treif, Pesach czy codzienna struktura dnia wokół mitzvot mogą wymagać poważnych kompromisów. Dobrze mi się czyta Twoją uwagę, że w podobnych związkach jedna strona czasem podporządkowuje się drugiej – u mnie na szczęście oboje jesteśmy dość elastyczni, bo religia nie jest dla nas kwestią dogmatyczną, tylko raczej elementem tożsamości i dziedzictwa.

Wbrew pozorom tradycje Judaizmu są podobne do Islamu. Zależy na kogo się trafi. Starsi Muzułmanie mogą być restrykcyjni, młodzież sobie w zasadzie robi już tutaj co chce. Bardzo wiele kobiet nie nosi hijabu -chusty na głowie, faceci piją alkohol, kobiety imprezują. Wszyscy prawie o Allah zapomnieli  . Oczywiście jak jest Ramadan czy jakieś swieto to obchodza,ale tak to oprócz starszych roczników to wątpię, żeby oni się nawet te 5 razy dziennie modlili 

Ciekawe czy równie chętnie ona szanowałaby twoją tradycję, hmmm, jakąkolwiek już, nawet tą związaną ze spożywaniem wieprzowiny...

Znałam małżeństwo, w którym on był ewangelikiem, ona katoliczką (znałam, bo tak się nieszczęśliwie złożyło, że oboje już nie żyją) - to małżeństwo bardzo dobrze funkcjonowało, pomimo różnic wyznaniowych. Tutaj te różnice nie były jednak jakieś ogromne, bo przecież oboje byli chrześcijanami, przy czym on dosyć gorliwie wyznawał swoją wiarę, bo czytał Biblię, uczestniczył w nabożeństwach, ona z kolei do swojej podchodziła bardzo luźno. On jej niczego nie narzucał, ona z kolei jego zaangażowanie w pełni akceptowała.

Inna para, też małżeństwo - on katolik, ona z czasem przeszła do Świadków Jehowy. Ten związek nie przetrwał tej próby. Pamiętajmy jednak, że on nie wiązał się ze Świadkiem Jehowy, ale z katoliczką, zmiana nastąpiła później i on nie był w stanie jej zaakceptować. Myślę, że wstydził się tego przed otoczeniem, między nimi pojawiały się liczne konflikty, także z uwagi na dzieci, które były w wieku komunijnym.

Moi dziadkowie też byli różnych wyznań, bo babcia mariawitką, dziadek katolikiem. Mariawityzm wywodzi się z katolicyzmu, ale został z niego wyłączony (ekskomunikowany) przez Kościół rzymskokatolicki. Jak pamiętam, to stanowili zgodne małżeństwo, ale nie potrafię powiedzieć, czy tak było od początku, tym bardziej, że dwa pokolenia wstecz podejście do wiary znacząco różniło się od tego, co mamy dzisiaj.

Znam sporo osób różnych wyznań, ale mam chyba tylko te trzy przykłady na związki mieszane od tym względem.

Osobiście uważam, że można to ze sobą pogodzić, ale oboje partnerzy muszą wykazywać się wzajemną akceptacją, dużym zrozumieniem dla odmienności, szanować te różnice i nie próbowac nikomu niczego narzucać. Tam, gdzie pojawia się konflikt, na przykład w temacie ślubu czy wychowywania dzieci - tam trzeba szukać kompromisowych rozwiązań.

Oczywiście na pewno będą trudne momenty, bo nie jesteśmy w stanie wszystkiego z góry przewidzieć, ale jeśli obydwie strony bardzo tego chcą, to znajdą do siebie właściwą drogę.