Witajcie. A więc przedstawię Wam dalszą część mojego tematu dotyczącego wspólnego mieszkania z chłopakiem po 8 latach związku. Po ok. 1.5 miesiąca nieodzywania się do niego i przedstawienia jasno sytuacji, że albo wspólne mieszkanie albo koniec, podjął w końcu decyzję, że możemy spróbować. Ale mówiąc to cały czas jest niepewny tej decyzji, jest zdołowany tym, mówi że jego mama sobie bez niego nie poradzi, a on sobie inaczej wyobrażał swoje życie. Pierwszy raz widziałam w jego oczach taki smutek. Jak uważacie to w ogóle ma sens? Powiedziałam mu, że jeżeli tego nie czuję, to wolę żeby był ze mną szczery i to kończymy i tyle. A on stwierdził, że ciężko mu zostawić mamę i jego dom rodzinny( mimo że będzie mieszkał ok 3 km dalej) i w sumie to on nie wie, czy to wypali. Dla mnie to trochę bez sensu, żeby iść wynajmować mieszkanie na rok( bo na tyle zazwyczaj wynajmują) a on po miesiącu stwierdzi, że to jednak nie to, a te jego obecne nastawienie na to wskazuje. Wydaje mi się, że on tylko się na to zgodził, żeby to odbębnić i żeby nikt z jego rodziny i znajomych nie komentował tego, że związek się rozpadł, bo on chciał być cały czas przy mamie. A pójdzie na chwilę na wynajem, stwierdzi że to nie to i wróci na wioskę. A ja zostanę z tym mieszkaniem sama. Jeszcze cały czas mi powtarzał, że ja będę odpowiedzialna za jego zła sytuacje finansową( przez wynajem). Czy to ma szansę się udać waszym zdaniem?
Podobne tematy
Możesz umowę na wynajem podpisać na rok, ale wcześniej wypowiedzieć, więc warto zaznaczyć miesięczne wypowiedzenie.
Sama wynajmij i w końcu też wyprowadź się od matki, zobaczysz czy on do Ciebie dołączy i na jak długo. Może wspólne zamieszkanie powie Ci ostatecznie, czy jest wam po drodze, czy nie.
Czyli postaw go przed faktem dokonanym, inaczej będziesz stała w miejscu.
. Jeszcze cały czas mi powtarzał, że ja będę odpowiedzialna za jego zła sytuacje finansową( przez wynajem). Czy to ma szansę się udać waszym zdaniem?
Szczerze? To nie ma żadnych szans się udać, ale ty to przecież wiesz i to bardzo dobrze.
Pytanie tylko, dlaczego zmuszasz tego faceta do czegoś, przed czym on się broni rękami i nogami? Dlaczego zachowujesz się jak jakaś... desperatka? Naprawdę nie stać cię na faceta, który zamieszka z tobą z chęcią i będzie ci okazywał każdego dnia, jak jest z tobą szczęśliwy? Chcesz codziennie oglądać tę wykrzywioną grymasem niezadowolenia gębę i wysłuchiwać, jak on dla ciebie zmarnował sobie życie? I ten tekst o tym, że będziesz odpowiedzialna za jego złą sytuację finansową...
Ja bym wiała od takiego facia i nie zważała nawet na to, że w pośpiechu kapcie pogubiłam. Mała strata, biorąc pod uwagę stratę czasu z nim i późniejsze problemy z emocjami, które ten facet już ci gotuje na wolnym ogniu.
Naprawdę nie stać cię na faceta, który zamieszka z tobą z chęcią i będzie ci okazywał każdego dnia, jak jest z tobą szczęśliwy?
A ty już mieszkasz ze swoim narzeczonym, czy wciąż osobno? ![]()
Salomonka napisał/a:Naprawdę nie stać cię na faceta, który zamieszka z tobą z chęcią i będzie ci okazywał każdego dnia, jak jest z tobą szczęśliwy?
A ty już mieszkasz ze swoim narzeczonym, czy wciąż osobno?
A ty już masz prawdziwą żonę, czy wciąż tę wymyśloną?
Czyli dalej mieszkacie osobno.
Fajnie się czyta takie rady od osób, które same nie robią tego, o czym pouczają innych ![]()
Czyli dalej mieszkacie osobno.
Fajnie się czyta takie rady od osób, które same nie robią tego, o czym pouczają innych
Spadaj psycholu, naparzaj się z kim innym, moje życie nie jest dla ciebie, za głupi jesteś. ![]()
Komedia ![]()
To nie jest tak, że źle radzisz autorce, bo masz rację. Uważam tak samo.
Komedią jest natomiast twoja obłuda i hipokryzja. Bo innym radzisz wykonanie kroków, jakich sama nie podejmujesz. Tylko siebie usprawiedliwiasz, a innym się dziwisz.
Komedia
To nie jest tak, że źle radzisz autorce, bo masz rację. Uważam tak samo.
Komedią jest natomiast twoja obłuda i hipokryzja. Bo innym radzisz wykonanie kroków, jakich sama nie podejmujesz. Tylko siebie usprawiedliwiasz, a innym się dziwisz.
Jack
Ty jesteś tak glupi, że prostego przekazu nie umiesz odczytać?
To nie jest wątek o mnie
Łopatologicznie: Czy lekarz musi sam przechorować cholerę, żeby umieć ją wyleczyć? Też powiesz, że to obłuda i hipokryzja z jego strony? Pewnie tak, bo masz bardzo wąski i ograniczony sposob rozumowania. Dla mnie jesteś pustym chamem, który ze szczęscia że w necie nie może w ryj dostać za obrażanie innych, kompletnie odleciał ![]()
I nie rozśmieszaj mnie z tym twierdzeniem, że muszę robić tylko to co ty uważasz z słuszne.
Mój związek jest moim tematem, nie twoim. Zbyt płytko i prymitywnie pojmujesz życie żeby mi doradzać w jakiejkolwiek kwestii, tym bardziej jak o rady nie proszę.
Bądź więc tak dobry i kop się dzisiaj przy niedzieli z kimś innym jak to masz w zwyczaju. Ty musisz się naparzać, ja nie, więc spadaj.
Łopatologicznie: Czy lekarz musi sam przechorować cholerę, żeby umieć ją wyleczyć?
Ale ty nie jesteś specjalistką od relacji międzyludzkich i psychiki.
I nie rozśmieszaj mnie z tym twierdzeniem, że muszę robić tylko to co ty uważasz z słuszne.
A gdzie ja coś napisałem, że MUSISZ coś zrobić?
Ja tylko wytykam twoją hipokryzję i obłudę radzenia innym podjęcia kroków, jakich sama nie wykonujesz.
11 2024-09-22 11:41:47 Ostatnio edytowany przez Salomonka (2024-09-22 13:27:19)
Łopatologicznie: Czy lekarz musi sam przechorować cholerę, żeby umieć ją wyleczyć?
Ale ty nie jesteś specjalistką od relacji międzyludzkich i psychiki.
![]()
I nie rozśmieszaj mnie z tym twierdzeniem, że muszę robić tylko to co ty uważasz z słuszne.
A gdzie ja coś napisałem, że MUSISZ coś zrobić?
Ja tylko wytykam twoją hipokryzję i obłudę radzenia innym podjęcia kroków, jakich sama nie wykonujesz.
Skąd wiesz czy nie jestem specjalistką?
Poza tym, ty się już sam zapętlasz w tych swoich manipulacjach ![]()
Ja jej "doradzam podjęcie kroków których sama nie wykonuję" ....
Hmmm ....No tak. Sama nie mieszkam z facetem który mi wypomina że marnuję mu życie, więc nie mam prawa doradzić nikomu, aby tego też nie robił.
Jack, nie pij tyle, albo przynajmniej nie od rana ![]()
Sama nie mieszkam
A mieszkasz z narzeczonym?
Nie.
Reszta to są usprawiedliwienia.
Sama nie mieszkam
A mieszkasz z narzeczonym?
Nie.
Reszta to są usprawiedliwienia.
Reszta to wielka prawda o tobie, mądralo od teorii budowy cepa.
Oj dziewczyno będziesz płakać.
Zamieszka czy nie, to będziesz płakać. Obudzisz się stara kobietą, bez szans na dzieci. To i tak pierdol......
Zawsze będzie matka przed Tobą.
To nie jest gość dla Ciebie, a gwarantuje Ci że jakby spotkał miłość życia, to by się wyprowadził po miesiącu znajomości. Ty nią nie jesteś.
Witajcie. A więc przedstawię Wam dalszą część mojego tematu dotyczącego wspólnego mieszkania z chłopakiem po 8 latach związku. Po ok. 1.5 miesiąca nieodzywania się do niego i przedstawienia jasno sytuacji, że albo wspólne mieszkanie albo koniec, podjął w końcu decyzję, że możemy spróbować. Ale mówiąc to cały czas jest niepewny tej decyzji, jest zdołowany tym, mówi że jego mama sobie bez niego nie poradzi, a on sobie inaczej wyobrażał swoje życie. Pierwszy raz widziałam w jego oczach taki smutek. Jak uważacie to w ogóle ma sens? Powiedziałam mu, że jeżeli tego nie czuję, to wolę żeby był ze mną szczery i to kończymy i tyle. A on stwierdził, że ciężko mu zostawić mamę i jego dom rodzinny( mimo że będzie mieszkał ok 3 km dalej) i w sumie to on nie wie, czy to wypali. Dla mnie to trochę bez sensu, żeby iść wynajmować mieszkanie na rok( bo na tyle zazwyczaj wynajmują) a on po miesiącu stwierdzi, że to jednak nie to, a te jego obecne nastawienie na to wskazuje. Wydaje mi się, że on tylko się na to zgodził, żeby to odbębnić i żeby nikt z jego rodziny i znajomych nie komentował tego, że związek się rozpadł, bo on chciał być cały czas przy mamie. A pójdzie na chwilę na wynajem, stwierdzi że to nie to i wróci na wioskę. A ja zostanę z tym mieszkaniem sama. Jeszcze cały czas mi powtarzał, że ja będę odpowiedzialna za jego zła sytuacje finansową( przez wynajem). Czy to ma szansę się udać waszym zdaniem?
Nie podejmuj się niczego. Takie maminsynki szczególnie potrafią grać na cudzych uczuciach. Z daleka wygląda to tak, że on nic do ciebie nie czuje, a interesują go tylko korzyści. Na szczerość nie licz, to on ma być ten dobry, a ty - zła. On się zachowuje jak panna na wydaniu i daj mu spokój. 8 lat lat związku jak splunął, a on jeszcze marudzi. W tym czasie mogłaś sobie znaleźć kogoś wartościowego, kto nie zasłania się mamusią.
To się nie uda. Będziesz zakładnikiem tej decyzji na zawsze. Nawet jak on nie rozmyśli się po miesiącu, cokolwiek pójdzie nie tak po jego myśli będziesz winna, bo zmusilas go do wynajmu, czegokolwiek nie będziesz chciała robić on ci powie, że przecież dla ciebie wyprowadził się z domu.
Nie da się kogoś przymusić do czegoś czego ta osoba nie chce i żyć potem szczęśliwie.
Myślę, że musisz sobie zadać pytanie czy to jest życie, którego chcesz dla siebie i czy nie lepiej rozważyć inne opcje.
Moda na sukces odc 25643.
Droga autorko, mimo że szkoda mi baterii w telefonie na pisanie czegoś, co i tak do ciebie nie dotrze, patrząc na 100 tematów w tej samej tematyce które założyłaś, to spróbuję.
Każdy kurwa facet będzie lepszy od tego nieudacznika, przegrywa i maminsyneka z którym jesteś.
Każdy kurwa.
Zapisz się do jakiegokolwiek stowarzyszenia, klubu, fundacji a znajdziesz tam od zajebania fajnych facetów, i przy okazji zrobisz coś dla innych.
Nie nisz sobie życia z tym egoistą i imitacja faceta.
Bo to że ktoś ma penisa, nie czyni go mężczyzną.
Twój to zwykła egocentryczna pizda
A pozniej co zrobisz? Nie bedziesz sie odzywac caly rok zeby on z Toba slub wzial ![]()
Po ok. 1.5 miesiąca nieodzywania się do niego i przedstawienia jasno sytuacji, że albo wspólne mieszkanie albo koniec, podjął w końcu decyzję, że możemy spróbować. Ale mówiąc to cały czas jest niepewny tej decyzji, jest zdołowany tym, mówi że jego mama sobie bez niego nie poradzi, a on sobie inaczej wyobrażał swoje życie.
Czyli szantaż, silent treatment i manipulacja, bo chcesz wymusić/zmusić go do przeniesienia "związku" na wyższy poziom.
Gdyby był poważnie zainteresowany, to już dawno byłabyś matką.
Elena1301, ten facet należy do swojej matki. Zostaw ich dla siebie nawzajem. Będziesz miała z nim wiecznie pod górkę. Naprawdę chcesz tak żyć?
Nie. To nie ma szans się udać. To nie jest zdrowy ani szczęśliwy związek pytanie tylko dlaczego tak usilnie trzymasz się tego pazurami? Aż tak potrzebujesz "faceta" w swoim życiu, że jesteś gotowa tkwić w tym czymś co nawet nie przypomina związku? Po co skoro zamiast poczucia bezpieczeństwa i spokoju otrzymujesz cały czas wątpliwości i wielką łaskę od tego gostka? Miej trochę honoru dziewczyno...