Czy się rozstać?

Szczerze mowiac post troszke zagadkowy, po kiego grzyba za niego wychodzilas skoro macie zupelnie inne zapatrywania wobec zycia? Nie rozumiem tego.
Po drugie piszesz, ze masz 27 lat i nie jestes mloda?! O Zeusie...

Powiem, że chyba zwyczajnie nie dobraliście się..macie różne oczekiwania od życia i siebie nawzajem...on jest zacofanym despotą, który ogranicza cię, traktuje jak swoją rzecz, pozbawia cię możliwości posiadania dzieci o których wie że zawsze marzyłaś, w zamian dając ci tylko uczucie pustki, samotności i brak szacunku.  Nie ma prawa zabraniać ci wyjść z przyjaciółmi.. bo nie jest twoim właścicielem, co za bzdury z tym że mężatce nie wypada...koszmar jakiś. Myślę, że kwestę potomstwa powinniście uzgodnić między sobą przed ślubem...a nie prawie 2 lata po wy się nie możecie dogadać. Ja bym na twoim miejscu odeszła bo nie zniosła bym życia z despotą, który mi rozkazuje, ogranicza i sprawia że jestem wiecznie smutna...trzasnęła bym mu papierami rozwodowymi i pokazała drzwi...jeśli jego mieszkanie to bym się spakowała i wyprowadziła. Bo niestety marne szanse, że twój mąż się zmieni, będzie cię dobrze traktował, założy z tobą rodzinę, będzie akceptował twoje święte prawo do przyjaciół i okaże ci szacunek, zainteresowanie i czułość. Jeśli ci dalej bardzo zależy na małżeństwie to go poinformuj albo zmienia się o 180 stopni albo to koniec, niestety nie widzę innego wyjścia...jeśli zostaniesz z nim, zmarnujesz sobie życie...jesteś młodziutka i jeszcze wszystko przed tobą.

Dziewczyno, nie wiem na co czekasz. Jestem niewiele starsza od Ciebie, mam podobne doświadczenia. Eks też nie chciał mieć dzieci i to bardzo. Tak bardzo, że jak mi lekarz postawił ultimatum że teraz albo nigdy, to eks powiedzial, ze dziecko go zabije, że to będzie koniec jego życia i że on mi dziecka nie zrobi. Moje małżeństwo trwało 2 lata, o dwa lata za długo.

Wiem jak to jest, kiedy czujesz, że musisz odejść, ale się boisz. Prawda jest taka, że im dłużej będziesz czekać, tym będzie ciężej odejść. Ja się tak miotałam ponad rok (bo co ludzie powiedzą, co rodzina pomyśli itp. itd.). Nie wyszło mi to na dobre.

Piszesz, że nie jesteś bez winy. Cóż, Twoja wina, że wyszłaś za gościa zdając sobie sprawę, co z niego za typek. Twoja wina, bo potraktowałaś go przedmiotowo (bo "chciałam mieć rodzinę, bo "bałam się że będę sama"). Nie wyszłaś za mąż miłości tylko ze strachu (więc słowa przysięgi w kościele były trochę naciągane). Jakbym widziała siebie 4 lata temu .

Poza tym - ksiądz ma rację, że to małżeństwo jest nieważne, fakt że on nie chce mieć dzieci za tym przemawia oraz wada zgody - ten strach. Poza tym - wasza obojga niedojrzałość, która sprawiła, że nie jesteście w stanie zbudować normalnego małżeństwa opartego na miłości i szacunku, a w przyszłości - rodziny.

I jeszcze jedno - nie łudź się, że on się zmieni i nagle będzie chciał te dzieci mieć. Nie zmieni się. Zresztą nie wolno nikogo zmuszać do posiadania dziecka, kiedy ta osoba tego nie chce. A to, że powiedział, że około 40.: powiedział tak, żebyś się od niego odczepiła. Ty go jeszcze cisnęłaś i cisnęłaś, to w końcu wcisnął Ci bajeczkę na odczepnego. O, i właśnie przeczytałam, że Twój jeszcze mąż tak panicznie boi się zostać ojcem, że z Tobą nie sypia. Mój miał tak samo. Niemal zero seksu przez kilkanaście miesięcy, jak widział małe dziecko to robił się zielony. To jest totalny i skrajny egoizm i wielka niedojrzałość!

Zakończę optymistycznie. Miałam niecałe 28 lat, kiedy odeszłam. Zaraz potem poznałam fantastycznego człowieka, który zaraz na wstępie zakomunikował mi, że chce mieć dwójkę dzieci, poprosił, żeby odstawiła tabletki anty, bo zależy mu na moim zdrowiu. Dziś mam niemal 30 lat, lekarz twierdzi, że dzieci mogę mieć i będę miała. Z partnerem rozumiemy się bez słów, nawet niemal telepatycznie. Mamy milion wspólnych zainteresowań, ciągle znajdujemy nowe (ostatnio: paralotniarstwo - tak, tak, próbowałam - jest świetne). Nie warto tracić życie i najlepsze lata na faceta, który na wiele rzeczy jest na NIE, który ma Cię gdzieś, który jest niedojrzałym egoistą.

Wiesz, rozwód to nie jest tak hop-siup, żebyś nie myślała. To bardzo trudna sprawa. Psychicznie obciążająca. Będziesz się musiała nastawić na to, że facet się wkurzy, że go zostawiłaś (tak czysto ambicyjnie, bo jak można GO zostawiać??), może robić problemy w sądzie.
To że nie chce mieć dzieci to bardzo dobry powód do rozwodu, może nawet z jego winy? (U mnie akurat sędzina zapytała byłego, czy wie, że niechęć do dzieci nawet za cenę mojego zdrowia, to bardzo niedojrzałe. Powiedział że wie. Na co ona dość trafnie go podsumowała jako niedojrzalca właśnie. Boki można było zrywać ze śmiechu. Potem spytała go, czy zmienił zdanie. Powiedział, że tak, co mnie dość mocno zaskoczyło, bo skądinąd wiedziałam, że to nie prawda. Sędzina spytała, keidy to się stało w takim razie. On jej na to, że zaraz po tym, jak się wyprowadziłam... Kobita widać było, że powstrzymywała śmiech;)).

Pytaszm czy nas dużo. Moja kuzynka (26 lat) rozwiodła się kilka miesięcy przede mną, kilka znajomych przed 30. jest już po. Jest nas całkiem sporo, na pewno znajdziesz wsparcie.

Czemu nie chcesz mamie powiedzieć, że ze sobą nie sypiacie? Ja nie rozmawiałam z rodzicami w ogóle o moim małżeństwie, myśleli, że jest ok, nawet przyjaciele tak myśleli. Podobnie jak Ty utrzymywałam wszystko w totalnej tajemnicy, na zewnątrz uśmiechnięta, grałam szczęśliwą żonkę, a w środku strasznie cierpiałam. A potem wybuchła bomba, bo odeszłam. Wszyscy byli w wielkim szoku i chyba mieli do mnie pretensje (mam na myśli rodziców), że nic im nie mówiłam, że im nie ufałam. To trochę wynikało z mojego perfekcjonizmu, tak mnie wychowali, że wszystko zawsze musiałam mieć najlepsze (małżeństwo też) i strasznie bałam się ich zawieść.

Myślę, że Twój jeszcze mąż się nie zmieni do wakacji, ani na urlopie. Będziesz z nim rozmawiać, on poczuje się osaczony, będą kłótnie. Albo się zgodzi dla świętego spokoju, ale znów da jakiś odległy termin (znajdzie wymówkę, że musi się psychicznie przygotować). Ale ok, spróbuj. Jeśli możesz poczekać ten miesiąc czy dwa, to poczekaj. Nie będziesz mogła sbie zarzucić, że odeszłaś bez prób ratowania związku czy bez wyjaśnienia, bez rozmów.

Nie rób głupot. Prawie wszystkie osoby sugerują Ci rozwód. Poczytaj temat "Co popycha nas do zdrady". Jakże odmienne zdania maja tam kobiety.
Sytuacja chyba wygląda nieco inaczej. Dzieci dzieci dzieci. Czy to główny powód, dlaczego nie sypiacie razem? Wydaje się, że mamcie odmienne cele w życiu i wartości. Sytuacja nieco podobna do mojej. Tylko odmowa współżycia żonie była spowodowana całkiem innymi pobudkami. Stąd moje wcześniejsze pytanie. Nie chce nigdzie jeździć do znajomych rodziny. Tak samo jak ja. Poco miałem gdziekolwiek jeździć z żona skoro ona zawsze we wszystkim była o 10m przed mną. Jej pytanie mnie o zdanie było czystą demagogia. Więc na początku jeździłem do momentu, gdy nie zobaczyłem, że służę jej jedynie za kierowcę. Potem jeździłem,  ale nawet z samochodu nie wychodziłem. Bo, po co? Skoro każde moje zdanie było krytykowane i wyśmiewane. A wtedy żonka powinna stawać po mojej stronie. A nie po stronie swojej i mojej rodzinki. No to się dziwiła mojemu zachowaniu. Tak jak Ty tyczka27.
To w efekcie potem jeździła sama. Na początku na parę godzin potem na cały dzień a potem na całe weekendy. A w efekcie później przy pierwszej lepszej sprzeczce ona zabierał córy i smyk do mamusi. Bo mąż to przecież taki zły jest. Krzywda jej się dział. Bo odmawiał sex-x. Pracował całymi dniami nie miała czasu dla niej. A ona księżniczka w swoim domku umierała z nudów. A nawet się kwiatków nie chciało podlać. Bo mąż wróci z pracy to podleje.  I co dalej ? Ano to, że po 14 latach małżeństwa, mimo że mamy dzieci to juz jesteśmy osobno od 1.5r. A tak na prawdę od ponad 5. Tylko tez było, że w środku się wszystko psuło a na zewnątrz wspaniałe małżeństwo. Tak ludzie postrzegali. Dopiero szok przeżyli jak zaczęły się sądy (sprawy rozwodowe, świadkowie itp.). Mam prawie to za sobą. Jednak nie życzyłbym nikomu by przechodził przez to. Sąd nie tylko Was podzieli, ale sprawa rozwodowa może sprawić, że stracicie kontakt z wszystkimi albo wieloma przyjaciółmi. Może i rodzina. Każde z Was będzie chciało pokazać, że to ta druga strona jest winna. Będziecie szukali świadków wśród swoich przyjaciół, rodziny by zeznawali na korzyść jednego z was. A to zapewne spowoduje, że odsuną się od Was. Obym się mylił. Pisze to tylko z doświadczenia. Fakt, że skoro szczera uczciwa rozmowa nie pomaga to należy się poważnie zastanowić nad swoją przyszłością. Jednak nie doszukujcie się (Wy kobiety) tego, czego nie ma. Bo macie taka cechę w swoim charakterze. Co do niechęci do dzieci to myślę, że powinnaś pokazywać mężowi, że bardzo Ci zależy na dzieciach. Tłomaczyć że my się starzejemy i na starość nikt nam nie pomoże. Dzieci to nie taki straszny obowiązek jak mówią Staraj się męża uświadomić, że życie we dwoje bez sex-u to nie małżeństwo. To wegetacja. Postaraj się by on nie bał się kochać z Tobą. A w żadnym wypadku nie łap go na dziecko. Bo jak nie przekonasz go do dzieci tylko złapiesz go na dziecko. To będzie dopiero wkurzony. I zapewne będzie to KONIEC. I nie z twojej inicjatywy tylko z jego. Nie miej złych myśli tylko próbuj rozmawiać rozmawiać rozmawiać.

Przejdzie sama przez to to się przekoma. Ilu przyjciuł jej zostanie. Na terapie juź mnie ex wysyłała. I w efekcie sama musiała z niej korzystać. Więc Ty sobie odpuść. Łatwo Ci poszedł rozwód. To dobrze. Ja mam inaczej i nie mam podziału majątku. A w sądzie od stron nie odbiera sie przyźeczenia. Wiec głupia zagrywka sędziny i tyle. A on frajer źe się dał zastraszyć.

tesciowa
U mnie nie jest tak, że zdanie mężą się nie liczy, że jest krytykowany. Rodzina go bardzo lubi, nigdy nie jeżdżę tam sama. Nigdy nie żaliłam się na męża rodzicom czy rodzinie, bo to bez sensu. Bo to właśnie byłoby odebrane, że on jest ten "zły", nie chciałam, żeby zmieniali zdane na jego temat przez coś, co ja będę mówiła.
I ja nie siedzę w domu i się nie nudzę, bo naprwadę mam sporo zajęć. Z pracy wracam później niż mąż, a on jeszcze ma pretensje, że nie ma obiadu jak wróci, bo obiad jest dopiero jak go zrobię, czyli za 30-60 min.
Kocham dzieci, mąż widzi jak je lubię, ale niestety nie przemawiają do niego żadne argumenty. On się dziećmi nie będzie zajmował i koniec... i nie zamierzam go łapać na dziecko, chociaż wcześniej myślałam o tym

Chcę z nim rozmawiać, próbuję codziennie, a słyszę tylko, że zachowuję się jak dziecko i dzieci będą jak dorosnę (a dlaczego tak się zachowuję? Bo się nie szanuję - w pracy zdarza mi się zostać po godzinach, a dla niego oznacza to, że w pracy mnie nie szanują, a jak oni mnie nie, to ja siebie też nie - kolejny argument, żeby ją zmienić).
Mówię mu, że jeżeli nasze życie się nie zmieni i nie będziemy potrafili się porozumieć (nie  chodzi mi tylko o kwestię dzieci) to może powinniśmy się rozstać? A on na to, że podpisze wszystko co jest mi do rozwodu potrzebne...ręce opadają. Proszę, zebyśmy gdzieś razem wyszli, bo ja wcale nie chcę spotykać się sama ze znajomymi, chcę żebyśmy poszli razem. Proszę, żebyśmy chociaż wychodzili sami we dwójkę, ale nie. On nie czerpie przyjemności ze spotkań z ludźmi, z wychodzenia z domu, z siedzenia w brudnych i śmierdzących knajpach, nie ma na to czasu. Jak chcę to mam wolną rękę, mogę sobie wychodzić. A z drugiej strony czepia się, że wychodzę. Mówię, że chciałabym spotkać się z taką i taką koleżanką na kawie na mieście, a on, że za częstwo wychodzę. Ostatnio byłam 2 tyg temu, mówię, żebyśmy poszli razem - nie.
Proponowałam terapię, żebyśmy poszli razem (może poprawiłoby to stosunki między nami), ale on oczywiście nie chce o tym słuchać...

Ja tylko powiem tyle że małżeństwo według prawa ma OBOWIĄZEK współżycia. Pozwij go. A potem nie myśl za dużo, bo skoro on nie chce żyć w rodzinie, to nie masz co na niego liczyć. Właśnie ciesz się, że Twoje dzieci nie będą tej samej krwi co on...

ROZWÓD I ALIMENTY
Stan prawny na dzień 1.07.2006r.
Dariusz Kostyra

Cytuję:
Wspólne pożycie
Obowiązek wspólnego pożycia jest podstawowym obowiązek małżonków. Przejawia się w szczególnego rodzaju zespoleniu małżonków, które przyjęło się określać jako wspólnota (więź) duchowa, fizyczna i gospodarcza. (...) Wspólnota fizyczna sprowadza się do utrzymywania współżycia płciowego, uwarunkowanego wiekiem oraz stanem zdrowia fizycznego i psychicznego każdego z małżonków.

Niestety samej ustawy nie mogę znaleźć.

Emilio, jeśli dla tyczki posiadanie dziecka jest priorytetem, to nie widzę sensu tkwienia w związku, w którym po pierwsze: mąż nie spełnia jej oczekiwań na najprostszych płaszczyznach takich jak bliskość i zaangażowanie, a po drugie: nie chce zapewnić jej potomstwa, chociaż nie istnieją żadne przeszkody zdrowotne ani psychiczne (w sensie chorób psychicznych).

Wiem, że to bardzo racjonalne podejście, ale tyczka27 nie jest już nastolatką, której można mówić, że powinna dać chłopakowi czas albo z nim porozmawiać i wszystko będzie cacy.

Czytam i czytam i zastanawiam się, dlaczego większość kobiet patrzy na tą całą sytuację tak, jakby wina leżała tylko po stronie mężczyzny.
Ja ze swoim mężem już na początku ustaliliśmy, że dzieci chcemy mieć i to zaraz (zaczęliśmy się starać jeszcze przed ślubem ). Nie wiedzieliśmy tylko czy jedno czy dwoje, uzależniając to od naszej późniejszej sytuacji. Ja raczej opowiadałam się za dwójką, mąż za jednym. Negocjacje trwają, bo jedno już jest .
Znałam natomiast kiedyś parę, która jeszcze na rok przed ślubem mówiła, że żadnych dzieci nie planują. I co więcej, najgłośniej rozprawiała o tym Ona. Twierdziła, że woli hodowlę kotów czy czegoś, bo w ogóle dzieci to problem, koniec wolności itp..  Wkrótce po ślubie (ok.1,5 roku) rozwiedli się. Co się okazało? Ona po ślubie zmieniła zdanie, a On poczuł się oszukany. I miał rację.
Drogie Panie! Może więc my nauczmy się szczerze rozmawiać na trudne tematy, stanowczo oznajmiać naszym przyszły małżonkom czego oczekujemy od życia, a nie przytakiwać facetom, żeby okazać się, jakie jesteśmy równe, bo myślimy jak oni, a potem to się zobaczy.
Nigdy nie związałabym się z facetem, który stanowczo twierdzi, że nie chce mieć dzieci, nawet jeśli ja miałabym wątpliwości co do ich posiadania. Bo a nuż mi się odmieni i co wtedy?
Tyczka, uciekaj od niego jak najszybciej i znajdź kogoś, z kim będziesz mogła założyć prawdziwą rodzinę.
Życzę dużo siły i powodzenia!!!

Kobieto!!!Powiem ci tylko jedno musisz zacząć myslec o sobie!!!Sytuacja jest bardzo poważna....Powiem ci w prost bo taka jestem zawsze mówie co myśle powinnas go zostawic.Sytuacja będzie się tylko nasilać i pogarszać niedługo nic nie bedziesz mogła robic bez jego zezwolenia....w kncu pewnego dnia sie obudzisz z siniakiem pod okiem bo tak to sie skonczy....A jesli chcesz miec dzieci to nie z tym facetem.Jestes jeszcze młoda i masz czas ułożyc sobie życie na nowo!Tylko działaj rozsadnie i jak najszybciej staraj sie o rozwod a dostaniesz go bez problemów jesli powiesz że mąż nie chce mieć dzieki!Trzymam kciuki za Ciebie!Wiem ze to nie jest łatwe kogos zostawic ale ty powinnas to zrobic....

W Twoich wypowiedziach Tyczko, nie dopatrzyłam się ani słowa o miłości..Co Ty w ogóle czujesz do swojego męża? Czy wiesz, co On czuje do Ciebie? Jeśli się kochacie, to musisz zawalczyć!! Rzadko faceci są skorzy do rozmów, to nie jest przypadłość, akurat Twojego męża. Poproś Go, aby Ciebie wysłuchał. Zastanów się, co chcesz, aby wiedział i spokojnie w pozytywnej aurze powiedz Mu to wszystko. Zaznacz, że nie zrezygnujesz z tego i jeśli Go kochasz dodaj, to koniecznie. Dobrze jeśli będzie wiedział, że chcesz mieć dzieci właśnie z Nim. To co się teraz dzieje między Wami ma swoją przyczynę, zastanów się jaka, to jest przyczyna i postaraj się coś z tym zrobić. Przecież tak wiele lat było inaczej... Jest też taka opcja, że Twoje uczucie do Niego zwyczajnie się wypaliło i dopiero teraz, to wszystko zauważasz. Jeśli druga opcja jest prawdziwa, to rozwód nie powinien być Ci straszny(...).

Emilio...przykro mi, że trafiłaś właśnie na taki typ mężczyzny. Jednak nie możesz stwierdzić identyczności swojej sytuacji z sytuacją Tyczki, ponieważ zarówno Ty jak i Tyczka jesteście innymi osobowościami, i tak samo z Waszymi (u Ciebie byłym) partnerami. Poza tym jestem zdania, że ludzie się zmieniają, ich poglądy się zmieniają. Czasem bywa tak, że z grzecznego chłopczyka wyrasta łobuz. Jednego dnia Kogoś lubimy, innego dnia nie. No i jeszcze sprawa dojrzałości emocjonalnej i gotowości na dziecko. Z własnego doświadczenia wiem, że życiowe sytuacje i okoliczności w jakich się znajdujemy sprawiają, że chcemy mieć dzieci, albo nie, albo uważamy, że będziemy mieli je za kilka lat.

No i jeszcze dodam Droga Emilio, że nie wierzę, że nie walczyłaś o szczęście w poprzednim związku. Nie poddałaś się od razu, bo jak piszesz próbowałaś rozmawiać. Twój były był jednak oporny (toporny). Miejmy nadzieję, że u Tyczki okaże się inaczej. Radziłabym Jej spróbować, jeszcze kilku sposobów i dać szansę temu związkowi. Nie twierdzę, że wystarczy wyłącznie taka rozmowa. Raczej stawiam na długotrwałą, ciężką pracę.. Tyczko sama oceń czy warto i czy masz na to siłę, bo będzie to zapewne bardzo trudne.

Jak to opisujesz to nuda straszna tam wieje, zero fantazji, emocji. Smutne jest to, ze w takim wypadku wiekszosc osob decyduje sie na rozstanie. Takie sytuacje nie biora sie z dnia na dzien... zaczyna sie wszystko krok po kroku, az dochodzi do takich sytuacji.
Wydaje mi sie ze w tej sytuacji ciezko samemu sobie poradzic, skoro sie do tego doprowadzilo i potrzeba by pomocy specjalisty. Tylko musi ci sie chciec walczyc o ten zwiazek, bo jest duze prawdopodobienstwo ze skoro w tym doszlo do czegos takiego, to w nastepnym bedzie dokladnie tak samo.
Zyjemy w 21 wieku i jest cala masa rozmaitych technik oddzialywania na druga osobe. Jestem przekonana o tym, ze przy odrobinie pracy mozna obecny stan odmienic. Malo tego, wrecz powinnas to zrobic, zeby nie bylo tak ze kolejny zwiazek bedzie do d.... Jesli nic z tego nie wypali, to przynajmniej bedziesz mogla sobie szczerze powiedziec, ze probowalas. Napewno podczas tych prob poznasz kilka technik na to jak rozgrzac zwiazek i po prostu urozmaicic sobie nudne zycie... a chyba warto.

Tak, masz rację rozmowa z facetami jest czasami ciężka. Co ja czuję? Problem jest taki, że w tej chwili to chyba nic... poza tym, że nie potrafię odejść, jakoś tak mi go żal, nie wiem co to jest. On chyba mnie kocha (chociaż tego nie mówi), ale w trakcie tych naszych kłótni też mam wątpliwości...niemożliwe, żeby to uczucie tak szybko się wypaliło może po prostu naprawdę potraktowałam go przedmiotowo.

Z tego wynika, że osoby chcące mieć dzieci to osoby, które osiągnęły wyższy stopień rozwoju, dojrzałości, udoskonalenia siebie itp.? A te, które ich nie planują, tkwią w miejscu i użalają się nad sobą i są niedojrzałe? Przepraszam, ale ja tego nie kupuję. Mimo, iż mamy z mężem już jedno dziecko i zastanawiamy się nad drugim, rozumiem te pary, które rezygnują z rodzicielstwa. Tym bardziej, jeśli ustalają to jeszcze przed ślubem.
Tyczka jest w zupełnie innej sytuacji, bo to jej mąż nagle zmienił zdanie i w związku z czym ewentualny rozpad ich małżeństwa to jego wina.

Oczywiście że walczyłam o szczęście. Długo i wytrwale. A w między czasie byłam obrażana, poniżana itp., aż miarka się przebrała i dosłownie uciekłam przed nim z jedną walizką. Nie mówię Tyczce, że nie ma walczyć. Po prostu lepiej, by nie marnowała życia na takiego faceta, czas nie jest łaskawy dla kobiety, niech lepiej szuka kogoś, kto będzie marzył, by mieć z nią dziecko. Jeśli rzeczywiście ma problem ze zdrowiem, to nie ma na co czekać, potem może mieć wielki problem z zajściem w ciążę.

Mineły 3 miesiące od kiedy założyłam ten wątek. Postanowiłam walczyć i dać nam trochę czasu. Posiadanie dzieci nie jest dla mnie priorytetem (priorytetem jest poczucie bezpieczeństwa)...
Generalnie nie zmieniło się nic :-(. Urlop spędziliśmy razem, w tym na kilka dni wyjechaliśmy z parą znajomych. Cały wyjazd był do bani (byliśmy nad morzem, a on się nie kąpie, nie opala, nie gra w piłkę, a wieczorem nie wychodzi z pokoju...). Zupełna porażka.

Później dalej bez zmian, aż do pewnego momentu. Wróciłam kiedyś z pracy późno (koło 20:00, bo po pracy byłam na zakupach), a on wpadł w furię (fakt - zakupów nie planowałam, więc nie było obiadu i jeszcze do tego kupiłam sobie coś do ubrania) i oświadczyl, że bierzemy rozwód (bo już ze mną nie wytrzyma, a ja mu powiedziałam, że ja z nim też itd.). Mówił, że pisze pozew. Następnego dnia wiedział już wszystko (ile to będzie kosztowało, w którym sądzie) i ustaliliśmy nawet, że będzie bez orzekania o winie. Powiedział jeszcze, że mam mu przelać na konto nasze wspólne pieniądze (mam założoną lokatę) powiększone o jego wkład w mieszkanie (robiliśmy remont własnymi siłami, mam go spłacić). Krzyczał, że mam się pochwalić rodzicom, bo to już koniec. Powiedziałam im (przez telefon, bo się nie widzieliśmy).
Kilka dni później widziałam się z tatą (bałam się strasznie, mama wiedziała już od czerwca jaka jest sytuacja, a on nie). Rozmawialiśmy. Powiedział mi, że  od października ubiegłego roku wiedział, że jest źle (chodziło o pewną sytuację)...zupełnie mnie zatkało. Powiedział, że mam tak tego nie zostawiać, że obojętnie co zrobimy zawsze mogę na nich liczyć, tylko, że mam coś z tym zrobić i nie zostawiać tak jak było do tej pory. Albo w jedną albo w drugą. To czy mamy się rozejść, czy może się jeszcze dogadamy pozostawił nam.
I po tym spotkaniu w weekend mieliśmy w końcu z mężem trochę czasu żeby porozmawiać (wcześniej próbowałam, ale się nie dało). Jego argumenty, moje argumenty... kłótnia straszna. Temat dzieci - powiedział, że chce je mieć (a ja w głebi duszy w tej sytuacji wcale nie chcę). Rozmawialiśmy o wszystkich "spornych kwestiach". Na końcu stwierdził, że rozwodu wcale nie chce (ale dopiero po tym, jak zapytałam czy powiedział swoim rodzicom i, że jeśli nie to ja im powiem bo powinni wiedzieć - on się rodziców bardzo boi). Nie dogadaliśmy się, nic się nie zmieniło. Tyle, że pozwu w końcu nie złożył.

Od tego czasu (a było to prawie 3 tyg temu) postanowiłam sobie, że teraz się naprawdę za to wezmę. Pomyślę, co będzie lepsze, jakie jest wyjście z tej sytuacji... i oczywiście nie zrobiłam nic. Rzucam się w wir pracy (a mam teraz bardzo gorący okres), staram się nie myśleć, żeby niczego nie zawalić i uciekam :-(. Te kilka dni, które minęły od naszej kłótni (kiedy niby definitywnie postanowiliśmy się rozwieść) do tej jednej poważnej rozmowy były bardzo trudnym okresem. Nie spałam, nie jadłam, cały czas tylko tabletki na uspokojenie (żeby jakoś zasnąć), po pracy leżałam w łóżku. Dokuczały mi nerwobóle, nie mogłam złapać powietrza, czułam, że dosłownie boli mnie wszystko... schudłam strasznie (i wszyscy to widzą, ale jak pytają to zwalam na problemy ze zdrowiem, o których wiedzą, więc teraz znajomi tylko kiwają ze zrozumieniem głowami). I teraz jak sobie pomyślę, że jak zacznę do tego wszystkiego wracać, to będzie tak samo albo jeszcze gorzej to się zwyczajnie boję. Nie mogę "nawalać" w pracy, a wiem, że to się na niej odbije...uciekam, ratujcie :-(

Niby o tym wiem, a jednak ciężko tak samemu zdecydować. Łatwiej było jak niby wspólnie postanowiliśmy, że się rozstajemy. Jednak On szybko się z tego postanowienia wycofał.

Ok... łapię doła (co jest spowodowane nie tylko tą próbą rozstania, ale też pewną "walką" z chorobą, niegroźną, ale nie mam już siły) i wtedy takie myśli wciąż mnie dopadają. Mam kompletną pustkę w głowie

Ale dziękuję za odpowiedź

Przede wszystkim,to nie jesteś stara!!!!!Zadbaj o siebie,wychodź.To nic strasznego.Jeśli mąż nie ma takich potrzeb,nie pozwól żeby wokół Ciebie wytworzyła się też pustka. Zobacz na spam co dzieje się,kiedy kobiety zapominają o sobie,o życiu,o swoich potrzebach i pasjach.:)

Witam mam 19 lat. jestem z chłopakiem młodszym ode mnie o rok. jestesmy ze soba ponad rok.. ostatnio bvardzo dziwnie sie zachowywal.. gdy sie z nim spotkałam i spytałam co sie dzieje powiedział ze sam nie wie ..ale przestało mu na mnie zależec bardzo mnie to zabolalo.. w tajkiej sytuacji postanowilam mu powiedziec ze potrzebuje czasu.. ze narazie nie chche sie z nim spotykac. chce by sobie wszytsko przemyslal ile dla niego znacze. nie rozumiem jak mozna tak z dnia na dzien powiedziec takie bolesne slowa. Kocham go i wiem ze on mnie tez. teraz nie odzywamy sie juz od dwoch dni ma mi dac nzac jak sobie wszytko przemysli.. bardzo sie boje tego spotkania. czy moge cos zrobic..? czy tylko czeka

Twoja historia troche przypomina moja, z ta tylko roznica ze my mamy dziecko. Ono nas sklonilo do slubu. Jestesmy po slubie 3 lata i tez... kompletnie nic nas nie laczy. Moj maz gdy opiekowalam sie dzieckiem wyganail mnie do pracy, gnebil gdy konczylam studia. Wciaz mnie obraza, ze nie sprzatam, ze jestem balaganiara, ze mam krzywe nogi- dokladnie kazdy powd jest dobry. Malo tego ze go nie kocam- ja go nawet nie lubie. Nienawidze sposobu w jaki mowi o kobietach - ze sa puszczalskie, ze trzeba uje lac. Cieszy sie gdy slyszy ze jego kolega bije swoja kobiete. Kilka razy mnie poszarpal. Gdyby nie dziecko juz dawno bym odeszla. Mieszkanie , w ktorym mieszkamy jest moje. Wiele razy po klotni mowilam mu zeby sie pakowa. Zawsze mowil ze tak zrobi, ale nadal sie nie wyniosl. Nie wiem co mam robic. Chyba zalapalam jaka sdepresja, wciaz chce mi sie plakac. Nic mnie nie cieszy, wybieram sie na wizyte do psychologa. Malzenstwo mnie niszczy.
Na Twoim miejscu odeszlabym od meza. Nie macie dzieci a Ty jestes jeszcze przeciez mloda. Mozesz ulozyc sobie zycie na nowo. Nie macie zobowiazan finansowych. Moze to zabrzmi nieprzyjemnie co napisze, ale mysle , ze akurat fakt nie posiadania potomstwa przemawia na Twoja korzysc. W zyciu poelniamy rozne bledy, ale zawsze mamy prawo je naprawic. I Ty tez masz prawo do szczescia. Zycze Ci tego z calego serca. Badz silna i nie daj sie unieszczesliwisc. Kazdy zasluguje na spelnienie .