Nie wiem co robic!

A propo tej rozmowy walentynkowej to płącz i krzyk to była jedynie pierwsza faza. Potem rozmawialiśmy na spokojnie, wyjaśniłam mu czego oczekuję i potrzebuje. On natomiast uparcie twierdził, że on tak naprawdę lubi robić te niespodzianki, starać się i sam nie wiem czemu się tak zmienił. Gdyby mi powiedział, że to przeszłość, że nie mam na co liczyć to starałabym się to przełknąć. Ja nic na nim nie wymuszam, on sam daje mi ciągle nadzieje powrotu dawnych czasów. Dlatego to tak boli... Do tego te kłótnie. Chce mi się płakać:( Kiedyś byłam twardsza:/ I smiałam się z takich słabych emocjonalnie panienek jaką obecnie jestem

Już tak robiłam... I doczekałam się jedynie wyrzutów, że olewam nasz związek, mniej się angażuję i moje uczucia nie są takie jak dawniej. Było to jakieś 2 tygodnie temu i wtedy właśnie powiedziałam mu o powodach mojego zachowania. Znowu usłyszałam, że nastąpi poprawa i w tym tygodniu coś dla mnie wymyśli... Mamy już czwartek- zamiast niespodzianki kolejne kłótnie... Marnie to wszystko widzę... Tak bardzo liczę, że w ten weekend nastąpi olśnienie.... ehh;/

Tak, ja też czarno to widzę... Stąd stałam się zgorzkniałą zołzą. Bo jednak trudno taki okres czasu zapomnieć jeżeli się kocha i jest się kochanym... Bo to, ze mnie kocha wiem. Jednak co z tego... Po pewnym czasie sama miłość nie utrzyma związku... potrzebne jest poswiecenie, a jego u niego brak;/ Chciałam tylko zaznaczyć, że w naszym związku nie znajdują się tylko złe chwile... Są tez i te dobre. dupciaaaaaaaa!! mam ochote aż bluźnic, Czego nigdy nie robię:)

Dobre pytanie... i  musze przyznać, że ciężko mi na nie odpowiedzieć... Cóż, czuję to. Nie wiem jak mam opisać to żeby nie zabrzmiało banalnie... Gdy mnie przytula robi to z czułością, zwraca się do mnie z szacunkiem, chce spędzać ze mną czas, nie wiem jak mam to inaczej wytłumaczyć:( Po prostu to wiem. Wiem jednak również, że sama jego miłość  mi nie wystarczy... Jestem za młoda na to żeby mój związek wyglądał jak 20letnie małżeństwo. Potrzebuje adoracji, on o tym wie i nic z tym nie robi... I to jest mój problem, działa na mnie destruktywnie. Może jestem głupia, ale juz mnie to przerasta

Tez niestety nie znam tego powodu... on sam pewnie go nie zna... Moze tak jak powiedziała to a_normalna poczuł się już pewnie, że ma mnie w garści i przestał się starać... A czemu nie reaguje na moje wzmianki o tym? Tego sie chyba nigdy nie dowiem... No nic, zostało mi czekac do końca niedzieli... jeżeli nie wykaże się to ja już chyba nie potrafię dłużej w tym trwać. Zasługuję na kogoś kto będzie mnie doceniał i nie mogę czekać wiecznie aż go olśni...

Swanie-jesdtem ciekawa czy cos zrobil pozytywnego? Napisz prosze jak potoczyly sie wydarzenia.

Pozdrawiam )

No właśnie sesja .. Głupio by było ją zawalić przez rozterki sercowe a skoro sie wtedy wyrzucał że się nie stara mogłaś powiedzieć że czułaś się podobnie jak on się nie angażuje taka sama sytuacja. Jednak mam nadzieję że wszystko się dobrze ułoży. Pamiętaj że najważniejsze jest to byś to Ty czuła się najlepiej i nie patrz na niego . Wiem że Go kochasz ale Twoje szczęście jest najważniejsze. Hmmmm Daj znać jak tam poszło. Jak nic się ciekawego nie wydarzy to trochę spróbuj nie myśleć o nim i zająć się nauka. Ja też myślałam że mnie mój facet kocha... ale jak to mówią kobiety świetnie potrafią udawać orgazm a faceci związek więc .... poczekajmy na rozwój sytuacji .

Przeczytałam kiedyś w jakiejś gazecie artykuł na temat "Byłych" - w sensie byłych dziewczyn obecnych facetów. Był on o tym, że faceci często opowiadają o nich, jakie to były nienormalne, histeryczne itp. Autorka roztrząsała jednak sprawę od drugiej strony, czyli okazywało się, że kiedy - czysto hipotetycznie - obecna dziewczyna zaprzyjaźniłaby się z "byłą" to stwierdziłaby, że w jakimś stopniu są do siebie podobne i tamta wcale nie była okropna zrzędą i histeryczką BEZ POWODU. Okazuje się bowiem, że niestety wiele kobiet właśnie przez zachowanie swoich facetów zaczyna zachowywać się inaczej niż wcześniej. Są bardziej drażliwe, skłonne do pochopnych ocen i zachowań, płaczu i prawie histerii. Z resztą też przeszłam coś podobnego.
Myślę, że w Waszym przypadku może być podobnie. Nie potrafiłabym podobnie jak Ty być zadowolona kiedy on ciągle coś zaniedbuje, czujesz się olewana itp. Ale myślę, że powinnaś przełamać swoją niechęć w niektórych sytuacjach. Jeśli zależy Ci na tym związku i wiesz, że jemu zależy (choć hmm.. zachowanie nie do końca o tym świadczy) to nie myśl o tym ciągle. Przypomina mi się taka sytuacja z mojego życia, kiedy facet się spóźnił kilka godzin ale za to na przeprosiny przywiózł mi czekoladki. Byłam nieugięta, bo czułam, że nie liczy się z moimi planami. Ale... potem żałowałam, że z moich głupich fochów (a może wcale nie takich głupich?) spędziliśmy połowę dnia pod znakiem mojego nastroju.
Rozumiem, że to jest dla Ciebie ważne, prezenty, drobiazgi, kwiatki. Ty też go lubisz obdarowywać, starasz się itp. Ale z drugiej strony czy wspólne oglądanie filmu w zblazowane walentynki jest czymś tak strasznie złym? Czy warto przywiązywać wagę do "niespodzianek" tylko w "wyjątkowe" dni? Dlaczego wszystko musi być pozbawione spontaniczności?...

Czytając tego posta z początku wyciągałam na temat faceta wnioski, że faktycznie jest wobec Ciebie bardzo nie fair. Poza tym skoro łączy Was to co mówisz, to być może istota związku gdzieś Wam uciekła... W połowie posta, zauważyłam, że masz świetne podejście do tej sprawy, bo wiesz, że jeśli jest źle mimo rozmów i prób, to fakt - trzeba powiedzieć basta. Sama najlepiej wiesz, co jest dla Ciebie lepsze. Ba, w poście czuć pewność tych słów. I na koniec... bronisz faceta mówiąc, ze bywa też dobrze. Oczywiście to prawda, że każdy związek to najczęściej trochę słońca, trochę deszczu, ale  musisz zastanowić się czy jesteś w stanie to w takiej formie zaakceptować. Znam kilka takich dziewczyn, które opowiadając o swoich relacjach z facetem,  mówią jak jest fajnie, a jak się pojawi problem to już jest do d. porażka i w ogóle, by potem kolejnego dnia być wniebowziętą, tak jakby już wszystko poszło w zapomnienie. Moja "teoria" jest taka, że każdy ma wady, które "uaktywniają" się co jakiś czas i dają w kość, ale poza tym jest dobrze i warto być razem. I to jest jak na szachownicy, raz czarne, raz białe pole. Tylko ważne aby dni "gorsze" nie dominowały.
A tak na prawdę niektóre wady partnera trzeba zaakceptować, a o innych z nim rozmawiać. I to Ty właśnie możesz dostrzec te, których znosić nie chcesz. Przemyśl to, czy te lepsze dni nie znaczą więcej niż to, co Cię boli.

Dziewczyny, wszystko to racja...
ale...
facet to facet. Nie znam takiego, który na początku związku nie przynosi kwiatków, czekoladek, nie organizuje romantycznych kolacji. Wszyscy jednak, z naprawdę niewielkimi wyjątkami (i to wyjątkami wręcz irytującymi ze względu na swoją zbytnią wrażliwość, emocjonalność i romantyczność, która paradoksalnie odstrasza kobiety), po jakimś czasie przestają to robić.
My, kobiety, wściekamy się. Nie wiemy o co chodzi. Jeszcze wczoraj byłam rozpieszczaną księżniczką a dziś po prostu dziewczyną, z którą się miło spędza czas? Jak to? Co się zmieniło?
Otóż - zmieniła się faza związku. Na początku zawsze jest pełno niespodzianek i spontaniczności. Faceci jednak nie przywiązują do tego takiej wagi jak my. Dla nich, gdy kobieta już jest "ich", to można wreszcie spokojnie ze sobą być. Wiadomo, są pary, które ciągle coś wspólnie organizują. Większość jednak poprzestaje na sporadycznych wyjściach do kina czy restauracji.
Uwierzcie mi na słowo faceci chcą dobrze! Tak jednak są skonstruowani, że bardziej cenią trwały, spokojny związek niż ciągłą fazę zauroczenia. Ileż to razy słyszałam jak chłopak odchodził od dziewczyny bo miał już dosyć ciągłych roszczeń - on po prostu chciał z nią przebywać. Siedzieć razem i oglądać film.
Kwiatki bez okazji to super sprawa ale czy naprawdę najważniejsza?

Dla przykładu - mój chłopak stara się jak może ale nie potrafi zapamiętać wszystkich dat, wymyślać wyjątkowych prezentów i robić czegoś, do czego nie ma głowy. Dlatego wystarcza mi w zupełności, że raz na parę miesięcy przyjdzie do domu z kwiatami albo na walentynki kupi jabłko z napisem "kocham Cię". Nie robię mu wyrzutów, że co - tylko jabłko? A kolacja? A jakiś teatr? Co to za walentynki? Przecież ja przygotowywałam się do nich już od dwóch miesięcy, rozprawiałam na temat prezentu dla niego ze wszystkimi przyjaciółkami i starałam się wybrać najfajniejszy dla niego! Mówię mu zamiast tego, że jabłko jest super, że jest najpiękniejsze na świecie - bo od niego. Przy okazji mile łechce jego ego, co sprawia, że następnym razem ma jeszcze większą ochotę, żeby coś dla mnie zorganizować.
Czy którakolwiek z was miałaby ochotę robić coś na siłę? Jeśli ktoś w kółko was prosi i prosi o niespodziankę - czy nie macie jej już z miejsca trochę dosyć? Ja tak mam i wiem na sto procent, że ma tak mój chłopak.

Spróbuj przestać tak obsesyjnie o tym myśleć, Swanie. Skup się na tym, co kochasz w swoim facecie, bo wiedz, że większość waszej przyszłości to będzie właśnie ta codzienność - problemy w szkole czy pracy, brak czasu, zapominanie, rachunki. To wtedy zaczniesz tak bardzo cenić wspólne siedzenie przed telewizorem. Postaraj się trochę bardziej docenić to, co Twój chłopak robi dobrze zamiast wytykać mu to, co według Ciebie jest nie tak. Nie da się trwałego związku zbudować na prezentach - da się natomiast na przebywaniu razem.
Jeżeli zaś brakuje Ci aktywności - sama coś zaplanuj. Kino? Zarezerwuj bilety i oznajmij, że dzisiaj wychodzicie. Spacer? Kto ci broni wziąć go rano za rękę i powiedzieć, że teraz idziecie do parku karmić kaczki? Uwierz mi, że kobieta też może przejąć inicjatywę - nie raz i nie dwa ze zbawiennym skutkiem dla związku.

No to muszę Wam powiedzieć, że po tym weekendzie zaczynam wierzyć w mojego faceta:) Pamiętał! Weszłam do mieszkania na działce i co? Róża na powitanie! Do tego na stole ustawione kieliszki, wino i świeczki:D Co z tego, że jakieś stare i wyplone! Ważne, że były:):) Następnie w pokoju na łóżku widniał napis "kocham Cię" zrobiony z płatków róż:D Sztucznych, ale ćśśś:):) Przeprosił mnie, powiedział, że ma świadomość tego, że nawalił i nasz związek na tym ucierpiał...Oraz, że mnie kocha najmocniej na świecie i za nic nie pozwoli mi tak łatwo odejsc:) Achh  faceci... Cierpie przez drania w jednej chwili, a w drugiej stopy całować mu chcę za to, że nie okazał się dupkiem:)

Swanie, mam wrazenie ze to co mowisz to wyjete moje zycie.. Najpierw płacze, wkurzam się, rozmowy.. Dół za dołem, deprecha, nie masz sił aby sie skupić na czymkolwiek.. Mega zmęczenie.. A za chwile, po kolejnej rozmowie, po kolejnym płaczu cos sie zmienia.. Coś jakby zrozumiał? I znów jest pięknie.. I znów czujesz się kochana i potrzebna.. I wiesz, że pomimo tych najgorszych chwil to ten jedyny.. co nie?

Witam, pisze bo mam problem z facetem. Poznaliśmy się 10 miesięcy temu i od tamtej pory jesteśmy razem. Na na początku podchodziłam do tej znajomości z dystansem, on był bardzo zafascynowany moja osoba:) Opowiadaliśmy sobie o naszej przeszłości żeby lepiej się poznać i wtedy się dowiedziałam ze był w związku 7 lat, był już zaręczony ale tamta go zdradziła i ją zostawił. To był dla niego straszny okres. My poznaliśmy się jakoś po roku od jego rozstania z tamtą. Wszystko było naprawdę dobrze do czasu kiedy jakieś  trzy miesiące temu coś się wydarzyło a mianowicie pewnego pięknego dnia przyjechał do mnie, mieliśmy iść na spacerek ale najpierw wypiliśmy kawusie razem a potem on mi powiedział ze nie chce ze mną być bo nie jest pewny co do mnie czuje i chyba mu już nie zależny. To był dla mnie szok. Nogi mi się ugięły bo nie wiedziałam dlaczego, co się stało... rozpłakałam się on tez płakał. Na drugi dzień poprosiłam go o spotkanie i rozmowę bo wiedziałam że to nie możne się tak skończyć. Przyjechał, rozmawialiśmy i on zmienił zdanie co mnie ucieszyło ale tez zaniepokoiło i to bardzo. Powiedział mi ze mu jednak zależny, że nie wiedział co mówi bo miał mętlik w głowie. Od tamtej pory było znowu dobrze ale ostatnio znowu sytuacja się powtórzyła niestety. Zaczęło się od tego ze poprosiłam go żeby skasował zdjęcia swojej ex które znalazłam w jego laptopie. Powiedział ze to zrobi jak znajdzie chwile czasu. Na drugi dzień powiedział mi że mu nie zależny tak jak mi, że nie jest pewny czy chce ze mną być. To było straszne, powiedział jeszcze ze zapomina o mnie jak się nie widzimy i ze nie tęskni tak jak powinien a co najgorsze ze nie powie mi że mnie kocha bo nie czuje tego. Ciężko mi się tego słuchało, płakałam on też. Mówił jeszcze inne dziwne rzeczy, ze nie jestem mu obojętna i ze jestem częścią jego... Poprosił o czas ze musi to przemyśleć ale nie obiecuje niczego. Czuje się strasznie zagubiona, nie wiem co zrobić, co myśleć. Czy chodzi tu o byłą czy po prostu się boi. Musze jeszcze dodać ze nasze życie intymne nie wygląda za dobrze, mogla bym nawet powiedzieć ze go prawie nie ma bo on powiedział ze nie jest gotowy na sex. Po całym tym zdarzeniu odwiózł mnie do pracy, bo pracowałam w ten dzień, powiedział ze jak będę miała ochotę to mogę do niego pisać. Na koniec dal mi buzi i ja odjechałam. Od tamtej pory mija czwarty dzień, nie odzywam się do niego narazie. Nie wiem czy w ogóle to zrobię bo nie wiem co mam myśleć. Zależy mi na nim bardzo. Pomóżcie:(