Dorośli to czasem takie duże dzieci :)

Chcemy sie poczuć jak dzieci i cofnąć sie pare lat wstecz bo to były najlepsze lata w naszym życiu. Może równiez dlatego że chcemy poczuć że jeszcze mamy rodziców. A w każdym człowieku zostaje coś z dziecka a jeszcze inni wogóle nie chcą nimi przestać być. Tak jest na przykład w moim przypadku lubię dostawać prezenty bez okazji i niczym sie nie przejmować bo mogę zając się własnymi sprawami a tymi innymi bardziej nudnymi zajmuja sie rodzice.

Mnie osobiście najbardziej brakuje tej dziecięcej beztroski i bezwarunkowej miłości rodziców. Cokolwiek się stało zawsze wiedziałam, że opiekuńcze skrzydła taty są tuż obok i w razie czego mnie osłonią. Dziecko żyje marzeniami, jego świat jest kolorowy, pełen przygód i ideałów (oczywiście tych na poziomie dziecięcego rozumku), szczerości i szczerego śmiechu. Do dzisiaj czasem odzywa się we mnie takie dziecko, ale ja je w sobie lubię i podobnie jak Vinnga staram się je w sobie pielęgnować. Bo kto powiedział, że wszystko w życiu musi być takie poważne i dorosłe?

Ekhem, zgadnijcie, kto najczęściej bawi się lalką, którą parę dni temu kupiłam córce?