Tinder/pierwsza randka a rozwód

Tak, ująłem to w cudzysłowie, bo chciałem tylko wyrazić "niby subtelną" różnicę miedzy ślubem, a zwykłym związkiem - ale tak, masz rację.
Co do drugiego zdania, to tak jak napisałem, chcę to zakomunikować jak najszybciej, tylko zastanawiam się (i może to będzie dziwne), czy informować o tym od razu (np. w opisie na Tinderze/pierwszej randce) czy też po dwóch/trzech spotkaniach, aby ta druga osoba nie patrzyła na mnie przez właśnie pryzmat rozwodu, a jaki jestem itd.

Dlatego też zastanawia mnie jak patrzycie na rozwodnika (bez dzieci) - czy na "przegrywa", czy też na faceta, który był tylko i aż w związku (który z jakiegoś powodu się rozpadł, bo np. to nie zawsze też jest wina faceta że jakieś małżeństwo się rozpada).

Rozumiem, dziękuję za odpowiedź
Jeżeli jeszcze mógłbym dopytać - czy związałabyś z rozwodnikiem, gdyby od razu zakomunikowałby taki fakt?
Czy to też jest coś automatycznie wyklucza taką osobę w Twoich oczach?

Myśle ze trudno jednoznacznie odpowiedzieć na to pytanie.
Bo z jednej strony wydaje mi się, ze w pewnym wieku wolałabym rozwodnika, bo inaczej zastanawiałabym się co z nim jest nie tak, że do tej pory nie związał się z nikim na poważnie, gdzie ma jakieś braki, co robił przez cały ten czas kiedy ludzie się poznawali, wchodzili w związki itd. Czasami małżeństwo nie wychodzi, z różnych przyczyn, cóż. Zdarza się.
z drugiej strony mając przed sobą kogoś takiego długo zastanawiałabym się czy być może on nie jest winny rozpadowi swojego małżeństwa - i mam tu na myśli jakąś nieuczciwość, typu zdrada, albo uzależnienie od czegos. wiadomo ze jeśli tak jest, to on się raczej nie przyzna na poczatku. A nawet jeśli, to ja nie weszłabym świadomie w taka relację, bez znaczenia jak bardzo by sie tłumaczył.
Wszystko zależy od tego z kim sie spotkasz tak naprawdę. Jedna sie przestraszy, dla innej nie będzie to miało znaczenia.

Ale na pewno chciałabym się dowiedzieć o tym na pierwszym spotkaniu.

No ale informując o tym z automatu wykluczy te, którym na ślubie kościelnym jednak zależy. Od razu będzie odsiew.

Ja tam nie oceniam w żadną stronę, po prostu dla niektórych to ważne. A Autor z racji wieku może celować w takie bardziej bliżej 30 niż pod 40. A tu już może być inaczej.

Myślę, że powinieneś nie dodawać tego w opisie, tylko wspomnieć o tym na początku pisania lub na pierwszym spotkaniu. Jeżeli spodobacie się sobie nawzajem to nie będzie to miało większego znaczenia dla dziewczyny. Ja uważam, że każdemu, kto w jakimś stopniu nas zainteresował należy dać szansę na bliższe spotkanie i bagaż poprzedniego związku nie powinien mieć na to większego wpływu. Życzę Ci, żebyś trafił na kobietę, która będzie w stanie Cię docenić i spełni też Twoje oczekiwania co do szczęśliwego związku.

Dziękuję wszystkim za odpowiedzi.
Moje małżeństwo zakończyło się z prostego powodu - po długiej walce, setkach rozmów i spotkań ze specjalistką doszliśmy do wniosku, że nie czujemy tego co na początku i w przyjacielskiej atmosferze podziękowaliśmy sobie za te 5 lat.
Dlatego też pomyślałem, że gdybym się hipotetycznie spotkał z dziewczyną na randce i ona powiedziałaby że jest po rozwodzie, dopytałbym o przyczyny końca małżeństwa, bo te są przecież przeróżne. Mogła to być jej wina, męża albo wina rozłożyła się po mniej więcej po równo. Mogło chodzić o przemoc fizyczną, alkohol, zdradę itd.
Po satysfakcjonującej odpowiedzi pewno też bym nie wnikał aż tak bardzo, bo wtedy wychodzi na to, że przy kolejnym spotkaniu z nie-rozwódką, musiałbym pytać o przyczyny końca każdego jej mniej formalnego związku (a to byłoby już dziwne, wręcz przerażające).

Tylko cywilny, do kościelnego oboje nie pasowaliśmy

Nigdy nie powiem, że to było idealne małżeństwo, ale z pewnością mogę powiedzieć, że staraliśmy się najmocniej jak się da - aż w końcu doszliśmy do wniosku, że tego nie da się uratować.
Ślub wzięliśmy po niecałym roku znajomości, więc (tak jak oboje to stwierdziliśmy na sam koniec) trochę się pewnie pospieszyliśmy z tą decyzją.

Szczerze ?

Dla mnie czysta karta czyli dziewica ?
Oczywiście pytanie retoryczne ..

Bo później okazuje że tą panią z czystą kartą zaliczyło pół Badoo i Tindera i jest "bardzo polecana"

A taki rozwodnik który był w stałym związku kilkanaście lat to przy tej pani z czystą kartą prawie jak dziewica

Nie będę Ci moralizować w kwestii wejścia w kolejny związek, bo i tak trochę wygląda jakbyś podchodził do nich jak do zwykłego chodzenia; nie widzę żadnej traumy porozwodowej ani większych refleksji, więc sam uznasz kiedy będziesz chciał wejść w kolejny związek. Jedyne przemyślenia jakie sugeruję, to na temat tego co sam napisałeś, a ja wytłuszczyłem: jeśli nie chcesz by Twoje nowe małżeństwo miało większą trwałość niż związki hollywoodzkich celebrytów (rozpadające się czasem i po kwartale z powodu słynnych "różnic nie do pogodzenia", to  nie wyrywaj się z kolejnym dopóki dokładnie nie przemyślisz kwestii. Po prostu po tym co widzę 5 lat temu nie byłeś gotowy do małżeństwa i dziś nie wyglądasz na o wiele bardziej gotowego.

Sorry, ale nie wiesz co ja (i moja była żona) czuliśmy podczas ostatnich kilkunastu miesięcy małżeństwa i podczas samego rozwodu - od lęku, poprzez niepewność, potem jakąś nadzieję, a potem zwątpienie, strach, przerażenie i tak w kółko.
Może źle to opisałem (a raczej na pewno), ale nie było tak, że z nudów wzięliśmy ślub, a potem z jeszcze większych nudów się rozwiedliśmy - to chyba oczywiste, że bierzesz ślub z tą jedyną osobą, a nie co miesiąc z przypadkowym typem/laską. Na tamten moment nie widzieliśmy poza sobą świata i to był cudowny dzień kiedy założyliśmy sobie obrączki na palce.

Co do traumy i refleksji - powinienem założyć tutaj konto poł roku temu i pisać codziennie o swoich emocjach aby być bardziej wiarygodnym w Twoich oczach?

Napisałeś, że "Nie chodzi o staż, tylko o styl, podejście i refleksje", to słucham, co mi powiesz na ten temat - jaki to miałem styl, podejście i refleksje?

Wybaczcie oburzenie, ale śmieszą mnie komentarze osób, które nic nie wiedzą na temat mój, mojej byłej małżonki oraz naszej wspólnej historii, a piszą o jakimś stylu czy jego braku

Dla mnie szczerość to podstawa. Ludzie rozwodzą się nie tylko przez zdradę czy alkohol ale też bardzo często że po latach okazuje się że miłości nie ma a oni stali sie zupełnie obcymi ludźmi , bardziej znajomymi a nie małżeństwem/partnerami.

Jak dla mnie powinieneś napisać że jesteś rozwiedziony i że ślub kościelny jest możliwy , tak samo jak nie masz dzieci ..

Wiele kobiet skreśla rozwodnika właśnie z powodu tego nie bardzo często ślub kościelny nie jest możliwy a dla wielu kobiet ślub kościelny jest bardzo ważny.
Wiec w Twoim przypadku można powiedzieć że też masz "czystą kartę" bo ślub kościelny możesz mieć i dzieci nie masz

Ewentualny związek buduje się na szczerości , bo na kłamstwie nie da sie niczego trwałego zbudować ..

Zadaj sam sobie pytanie:
Czy obchodziło by cie,gdyby okazało się że kobieta z która sie spotykasz jest rozwódką.
Raczej byś się zainteresował:
Dlaczego się rozwiodła,z czyjej winy,jaki ma kontakt z byłym partnerem itp itd.
Ale myślę że paradoksalnie napisanie wprost że jesteś rozwodnikiem,może ci pomóc, bo będziesz akceptowany przez panie, którym ten fakt nie przeszkadza.
nie będziesz musiał sie stresować tym,jak zareaguje gdy sie dowie,ze miałeś żonę.

O tym właśnie myślałem, że szczerość to podstawa. Z drugiej strony, myślałem o furtce typu "pokażę się jej z jak najlepszej strony, ona zobaczy, że jestem fajnym typem" i w momencie kiedy powiem o rozwodzie to będzie szansa, że się przynajmniej zastanowi nad sensem dalszego spotykania się - bo gdyby o tym wiedziała od samego początku to może nie mielibyśmy nawet tej pierwszej randki.

Dziękuję za odpowiedź.

Wydaje mi się, że taka informacja powinna pojawić się najpóźniej na pierwszym spotkaniu. Czułabym się oszukana gdybym dowiedziała się później, bez znaczenia jak ten ktoś byłby fajny i atrakcyjny.
Sam piszesz, że Twój rozwód nie był dla Ciebie czymś traumatycznym dlatego nie rozumiem skąd pomysły na ukrycie tego póki nie będziesz pewny, że się komuś podobasz. To nie jakaś tragiczna historia rodzinna żeby mówić o tym później.

Oczywiście, że nie - byłbym hipokrytą, gdybym w analogicznej sytuacji odrzucał kogokolwiek jedynie za fakt bycia rozwiedzionym.
Niemniej jednak, na pewno bym chciał się więcej dowiedzieć o jej poprzednim związku i powodach rozwodu - jak wspomniałem, może ich być tysiące i to nie byłaby w ogóle jej wina.
Wtedy traktowałbym to jak zakończenie związku jakich dziesiątki i tyle.

Ale dlaczego zaraz zakładać, że złamał dane słowo? Może właśnie był tą stroną, która do końca walczyła o małżeństwo, ale żonie zależało na rozwodzie i nic jej nie mogło przekonać do innej decyzji? Przy czym zdrady nic nie usprawiedliwia i gdyby to był powód rozstania, to nie oceniałbym negatywnie tej osoby zdradzonej, wręcz przeciwnie. Wybaczenie zdrady to najgorszy błąd, bo zazwyczaj, jeśli już ktoś zdradzi raz, to nie będzie mieć oporu, by zrobić to po raz kolejny.

Dorzucę swój kamyczek: nie interesuje mnie czy potencjalny partner jest kawalerem, rozwodnikiem czy wdowcem. Grunt, żeby nie był żonaty. Nie interesuje mnie dlaczego rozstał się partnerką czy żoną, nie rozkminiam tego typu informacji. Bo poznam tylko jego wersję, która z obiektywnym osądem może mieć niewiele wspólnego. Co mi da informacja, że na przykład zdradził partnerkę? To było wtedy, a teraz jest teraz. Każdy z nas popełnia błędy i skreślanie kogoś za to, że się potknął jest dla mnie niezrozumiałe. Ważne jest to, jak zachowuje się w stosunku do mnie. Słowa to tylko słowa. Można powiedzieć wszystko, a w głowie mieć zupełnie coś innego. Ja obserwuję czyny i na ich podstawie podejmuję decyzje.

To zależy. Jak kobieta jest bardzo katolicka, to rozwodnika może nie brać pod uwagę, bo wiara nie pozwoli jej żyć bez ślubu, a jak że ślubem to tylko katolickim, więc rozwodnik może nie mieć takiej możliwości.
Chyba, że ślub był cywilny, to chyba można brać jeszcze kościelny? Ktoś wie?

Przeterminiwana panna- widać zaściankową mentalność. Na zachodzie mają to gdzieś kto w jakim wieku bierze ślub.

Wiesz Ross, najzabawniejsze że w innym miejscu poznałem taką "bardzo katolicką" (i to w pełnym znaczeniu, bo dziewica w wieku trzydziestu kilku lat) i mimo trudnego początku znajomości złapaliśmy taki dobrokoleżeński kontakt, do tego stopnia że oboje się sobie całkiem szczerze zwierzaliśmy i radziliśmy się siebie wzajemnie w różnych sprawach. Przez chwilę nawet rozważaliśmy puszczenie naszej znajomości bardziej zaawansowanym torem, ale po omówieniu pewnych kwestii jednocześnie doszliśmy do wniosku że relacja uczuciowa między nami dwojgiem nie ma sensu (z ręką na sercu: nigdy jeszcze z żadną kobietą tak zgodnie, z takim przekonaniem i w tym samym momencie nie doszliśmy do wniosku że budowanie czegoś razem nie ma sensu; poszło przede wszystkim o jej katolicko-fundamentalistyczne podejście do pewnych spraw). A teraz najlepsze: nie skreślała mnie jako rozwodnika, ale ślub kościelny był dla niej jak najbardziej ważny, więc ze względu na to że teoretycznie mógłbym odkręcić to co mi wywinęła moja była przed sądem kościelnym, to nawet ta ultrakatoliczka była gotowa mnie nie skreślać; poszło o kwestie światopoglądowe).

A przez przeterminowane panny to rozumiem głównie te "z czystą kartą" pod 40-kę, które na gwałt szukają faceta "z czystą kartą", bo im się rezerwa jajnikowa kończy

Dla mnie sama informacja, że ktoś jest po rozwodzie, nie miałaby znaczenia, istotne byłyby przyczyny tego rozwodu oraz to wszystko, co ewentualnie przenosi się na nowe życie.
Mimo wszystko uważam, że każdą sytuację można zaakceptować, ale pod warunkiem, że ta druga strona wykazuje się dojrzałością, odpowiedzialnością i sprawia, że jej obecna postawa pozwala nabrać przekonania, że jest mi z nią po drodze i jej ufam.

Bardzo ważne jest również, o ile nie najważniejsze, zamknięcie za sobą rozdziału pt. "małżeństwo", czyli przepracowanie tego, co się stało i bycie gotowym na nowy związek, bez ciągnięcia za sobą jakiegokolwiek balastu.

Przychylam się do zdania, że wiadomą informację może niekoniecznie trzeba umieszczać w opisie, ale warto podać ją szybko, najlepiej na etapie początkowego pisania. To buduje atmosferę szczerości i zaufania.

Ale autor sam pisał że mieli tylko cywilny, więc znika przeszkoda w postaci "zero białej sukni z welonem w kościele z nim". Chociaż z drugiej strony z dwóch powodów te "katoliczki" mogą mieć zgryz: spławią go te dziewice, które chcą trzymać cnotę do ślubu (chociaż też nie zawsze, sam jedną taką poznałem) no i (to może być istotniejsze) jeśli za pierwszym razem miał tylko cywilny, to jest ryzyko że ze względów światopoglądowych  W OGÓLE nie chce kościelnego

Ale tak czy siak na miejscu autora bym dokładnie zaznaczył w opisie że miałem tylko ślub cywilny; IMHO straty będą mniejsze niż gdyby napisał jedynie że rozwodnik, bez rozwijania kwestii.

Zależy kogo. Mnie 29-letni mężczyzna, który nigdy nie był w związku, w ogóle by nie odrzucał. Co najwyżej ciekawiłyby mnie powody tego stanu rzeczy, ale nawet zdanie: "żadna mnie nie chciała" nie sprawiłoby, że zaczęłabym o nim gorzej myśleć. 29-letni prawiczek też by mi nie przeszkadzał.

Dla mnie byłoby to absolutnie obojętne. Nigdy nie rozumiałam dlaczego to miałaby być przeszkoda. Co innego gdybyś był dzieciaty.

PS. Teraz myślę, że to może być problemem dla kobiety wierzącej, która chce ślubu kościelnego. Albo dla takiej która boi się opinii rodziców.

Dobrze, zapytam inaczej (będą to dwa pytanie):

1. Jakie wnioski wyciągnąłeś z pierwszego małżeństwa?
2. Jakiej dokładnie kobiety szukasz?

Bo ja gdy zakładałem konto na portalu randkowym, to na oba te pytania już znałem odpowiedź. A założyłem je dopiero po 9 miesiącach od orzeczenia rozwodu (nie od odejścia żony, lecz od ORZECZENIA ROZWODU). W międzyczasie (choć nie szukałem kobiety), to pojawiła się w moim życiu kobieta, która w dość burzliwy sposób najpierw uświadomiła mi dlaczego mi z żoną nie wyszło i dlaczego nie pasowaliśmy do siebie, a potem jeszcze mocniej uświadomiła mi kogo szukam.

Bo ja wiem? Z 50? Chociaż nie wiem, palnęłam tak tylko, jako że 50-latek to pokolenie wyżej, bardzo możliwe, że gdy sama miałabym 50 lat, to powiedziałabym, że 70.

Myślę, że przeszkadzać, nie przeszkadzałoby mi nigdy. Po prostu im starszy, tym bardziej byłabym zdziwiona, ale bez żadnych negatywnych odczuć względem tego stanu rzeczy. Czerwona lampka to też trochę za mocne określenie, ale po prostu chciałabym poznać powód i też myślę, że im starszy, tym więcej bym na ten temat chciała usłyszeć. W tym znaczeniu, że u 30-latka właściwie wystarczyłoby mi stwierdzenie typu "jestem prawiczkiem, bo nigdy nie byłem w związku". Od 50-latka pewnie chciałabym usłyszeć więcej; dlaczego nie był w związku itd. Nie wiem, ja nie widzę nic dziwnego w tym, że 30-latek się jeszcze z nikim nie związał, sama związku nigdy nie szukałam i gdybym nie poznała obecnego partnera, to nadal pewnie byłabym sama i nie widziałabym w tym nic złego, a sypiać bez związku też nie ma przymusu. To, że ktoś nie jest seryjnym monogamistą i umie żyć sam, jest dla mnie raczej na plus nawet. Że mu się nie złożyło ani razu z kimś być - no bywa, żaden problem.

Są kobiety, którym nie przeszkadza, że facet jest zajęty. Często nawet nie trzeba wciskać im kitu, że rozwód w toku, a żona to potwór z piekła rodem. A ty się zastanawiasz, czy będą ciebie chciały z uregulowaną przeszłością?

Ja mogę odpowiedzieć za siebie, choć pytanie nie było do mnie.

Mi się zawsze wydawało bardzo pociągające, że facet jest prawiczkiem. Uczenie go wszystkiego i obserwowanie jego reakcji jest ekscytujące. Granicy wiekowej nie mam, ale dlatego że nie podobają mi się faceci powyżej 35 rż, więc nie mam preferencji powyżej tego pułapu, bo i tak na takiego faceta nie zwrócę uwagi (taka ciekawostka, że jak byłam gówniarą, to podobali mi się 40-latkowie, ale życie mi pokazało że to kiepski target - teraz wolę młodszych).

Uważam że różnie mogło się ułożyć w życiu i czasami nie było dla kogoś sposobności by być w związku czy uprawiać seks. Może dostał kiedyś solidnego kosza i od tamtej pory już nie próbuje? Może był skupiony na nauce i studiach i nie miał czasu? Może jest taki nieśmiały?

I tak decydujące jest to, czy facet podoba mi się fizycznie oraz jaką ma osobowość. Bo jeśli przez swoje "prawictwo" faktycznie jest typowym piwniczakiem, który nie umie wydusić z siebie słowa albo przejawia dziwne zachowania, to nic z tego nie będzie.

Przeszłość związkowa i seksualna tez mi nie przeszkadza, ale tylko do pewnego momentu. Trudno określić tę ilość, ale poznałam faceta który twierdził że miał ok. 300 kobiet i zrezygnowałam z tej znajomości. 50 to też już liczba która może odstraszyć. Ale nie z powodu stricte przeżyć seksualnych, tylko dlatego, że taki ktoś prawdopodobnie traktuje kobiety przedmiotowo albo ma problem z zaangażowaniem.

SaraS, oraz madoja, dziękuję za odpowiedzi.

Lepszy rozwodnik 30+ niż gość w tym samym wieku, który nigdy nie był w poważnym związku. Albo wciąż jeszcze żonaty "z planami rozwodowymi". Gorzej, jeśli masz małe dzieci, ale to też trzeba szybko powiedzieć, bo kobieta ma prawo wiedzieć w co się pakuje.

Co to ma znaczyć "poważny związek"? To, że ktoś był w związku z papierkiem, nie oznaczy, że potrafi budować dojrzałą relację, a wręcz to sugeruje, że małżeństwo traktuje równie "poważnie" jak związki bez papierka. Są różne sytuacje, ale to chyba logiczne, dlaczego ktoś może podchodzić z ostrożnością do rozwodników i rozwódek?