Dofinansowywanie dorosłych dzieci - Netkobiety.pl

Nie ma w tym nic dziwnego, dzieci nigdy nie odmówią dofinansowania a rodzice mają satysfakcję, że mogą pomóc. Przecież dzieciom kupuje się się dom czy mieszkanie, jeśli tylko rodziców na to stać. W starszym wieku potrzeby są dużo mniejsze, a dzieci i wnuki, nigdy nie mają za wiele, dosłownie i w przenośni
Jakby jej teściowie nie mieli, to by nie fnansowali, chyba, że sobie odejmują od ust, żeby pomagać dzieciom, to już przesada i w takim przypadku nie powinni przyjmować pomocy, ale być może mają duże emerytury i mają nadwyżki, to ich spawa jak je wykorzystują.
Koleżanka też może źle się z tym czuje, bo jej rodziców nie stać na pomoc, ale nie powinna.

Jeśli rodziców stać, to nie widzę w tym niczego złego. Obdarowywanie daje radość obu stronom. Znam też jednak sytuację, kiedy matka nie wykupuje leków, bo w portfelu pustki, a dorosłe dzieci udają, że nie widzą.

Dzięki za obszerne odpowiedzi! Wiem, że oni nie proszą rodziców o pomoc, to rodzice z tą chęcią sami wychodzą, więc zakładam, że ich stać. też znam ich z widzenia i nie widać po nich, żeby sobie odejmowali od ust, chociaż żyją na przeciętnym poziomie, ale z boku dobrze to wygląda. Moja koleżanka za to ma z tyłu głowy, że teraz ta pomoc jest "bezinteresowna", ale w przyszłości to trzeba bedzie ją " oddać". znajomi mieszkają w małym domku, do tego ta dwójka dzieci, a teściowie już 75 lat, póki sobie radzą sami to super, gorzej jak jednego zabraknie, a drugie sobie samo w pustym domu nie poradzi, a oni (ci znajomi) nie mają miejsca, by przyjąć do domu piąta osobę. Mąż koleżanki ma jeszcze siostre, ale ona jest dobrze sytuowana po mężu,więc jej rodzice nie pomagają finansowo tak więc w tej pomocy może być drugie dno za jakiś czas "my wam tyle pomogliśmy, a teraz musicie się mną zająć" (tesciem czy teściowa). I tego moja koleżanka się obawia. Teściowa jest spoko,ale raz na 2 tygodnie na niedzielna kawę inaczej ma swoje zdanie na każdy temat:)
Ale powyzsze nie zmienia generalnie istoty Waszych wypowiedzi, bo faktycznie pomoc rodzicielska jest z natury bezinteresowna, jeśli tych rodzicow na to stać.
Ja nie umiałam jej doradzić, bo zarówno ja, jak i mąż musieliśmy być samodzielni od wczesnych lat młodzieńczych i trudno było mi się postawić w jej sytuacji.

Ale to nie ma związku, niektórzy rodzice którzy nie pomagają dzieciom, mają wygórowane oczekiwania.
A w tej sytuacji i ta opieka też będzie obowiązkiem dzieci, jak nie bezpośrednio to pośrednio, bez względu na to czy pomagają czy nie.

Pomagając dzieciom nie można myśleć o interakcji zwrotnej, bo to co my dajemy dzieciom, to one oddadzą swoim i mam tu na myśli nie tylko rzeczy materialne.

Koleżanka tę kwestię powinna zostawić mężowi, to jest sprawa między nimi.

Zawsze można zatrudnić opiekunkę, nie ma co się zamartwiać na przyszłość, bo nie znamy końca, a jak mają nawet odkładać pieniądze, które tracą na wartości... jak w razie potrzeby dzieci opłacą opiekuna/kę, czy pomogą finansowo, też się nic nie stanie. Choć pewnie mają też odłożone, skoro pomagają dzieciom.
Ja rozumiem koleżankę, bardziej pewnie obawia się, że mąż będzie chciał wziąć do siebie rodzica, który zostanie sam.

Ale dzieci wspiera się całe życie i po śmierci, bo dziedziczą majątek, więc jak by nie było wyjścia, to można sprzedać ich posesję, kupić większe mieszkanie i zabrać rodzica do siebie. Choć starsi ludzie wolę zostać na starych śmieciach.
Często tak jest paradoksalnie, że im więcej dzieci tym większy dylemat, kłótnie o majątek itp.

Wydaje mi sie droga autorko iz rodzice twojej po-ziomki poprostu dostali tak odlegle wizyty z NFZetu do specjalistow ze pogodzili sie juz z powolnym wyjsciem z matrixa.
Wiec co im pozostalo z zycia, jak prezentowac upominki w sensie zapodac cos zeby mlodszym bylo troche lzej i moze przez to czuja sie sami lepiej.

Uwazam ze takie podarunki sa ok dla wnuczkow a nie walsnych dzieci 40letnich koni w sile wieku.
To takie jakby potwierdzenie ze skoro moje dziecko nie ogarnia sie za bardzo i widze braki na kazdym kroku to mu troche sypne w gescie . W  koncu sami wychowalismy dzieci . Wg mnie troche to odwucone lusterko. Uwazam ze skoro rodzice mnie wychowali i wspomagali jako dziecko. To raczej jak dorosne logicznym dla mie jest ze jestem im wdzieczny
iz wychowali mnie tak bym dawal sobie dobrze rade sam. Nie potrzebuje pomocy a moge ja sluzyc innym...wiec jak mamie pykne kolka.na zime czy zaleje pikusia ropka to sie mamuska ucieszy, albo zrorganizuje pedicure do domciu czy cos ponaprawiam jak umie. Nie widujemy sie za czesto wiec jest to dla mnie tez radosc ze moge mamusce sie odwieczyc za to kiedy moglem byc poprostu dzieckiem/nastolatkiem i w miare mozliwosci sypnela nieraz groszem bym nie odstawal od rowiesnikow z pierdolami typu gumy balonowe czy pilke do koszykowko...choc sama nie miala za wiele.
Tez staramy sie wychowac swoich synow tak by sie ograniali, byli samodzielni choc sa tak odmnienni od siebie ze az dziw . To cos co wycagna z naszego domu powinno starczyc im na lata.
Raczej jako dorosly facet ciezko by mi bylo przytulac pomoc od tesciow czy rodzicow wiedzac ze skoro hajs ulatwia zycie to niech im bedzie jak najlzej na stare lata. A my sobie rade damy na swoj sposob.
Ale moj punkt widzenia zalezy od mojego punktu widokowego...gdyby mi brakowalo i mialbym jakies problemy finansowe ( typu dziecko potrzebuja nagle specjalisty czy zabiegu na ktory mnie niestac) jakas drobna pomoc od starszych....no przytulnym z nutka wlasnego wstydu.
Natomist swiat materialny zawsze da sie obnizyc jakosciowo, zmienic lokum na mniejsze tansze, zmienic auto na starsze i tansze w utrzymaniu itp. A nie ciagnac stan materialny na ktory mnie kompletnie nie stac i obciazac tym rodzicow czyvtesciow.  Nagle obnizenie standardow zyciowych boli w dupie jak cholera...raz tam bylem i juz nie wroce.
Jak byla taka potrzeba to poprosilem o wsparcie finansowe ...ale wstyd dla mnie do dzis i ciagnie sie jak smrod po gaciach.

Szczerze to wolalbym miec sytuacje w ktorej moje dzieci moga na mnie liczyc dobra rada, wsparciem mentalnym a jak juz to zebym mogl im pomoc w razie w jakims promem kosmicznym czy wida w inny wymiar do leprzego swiata...puki co niech sa nastolatkami i ciesza sie tym wiekiem bo nie trwa za dlugo. Swiat doroslych juz taki luzny i beztroski nie jest. Szczegolnie kiedy w wieku 40+ liczysz na zatrzyki / boostery do egzystencji od swoich starych...

Twoja koleżanka najbardziej boi się tego, że kiedyś ci starzy rodzice wylądują w jej domu i będzie musiała zajmować się nimi.
Wolałaby więc niczego od nich nie dostawać, a na starość choroby rodziców wypiąć się po prostu.

Przeprowadziłam wiele rozmów z moją matką na ten temat. Mnie przeszkadza, że mi daje pieniądze, ale dalej mi je daje. Mojemu bratu przestała dawać bo mu przeszkadza. A z kolei mojemu jeszcze jednemu bratu daje ale z konieczności (bo jest chory i psychicznie też niedomaga), i częstu mu to wypomina. Nic z tego nie rozumiem, zwłaszcza, że wolałabym jakby swoje pieniądze oddała temu kto potrzebuje.
Niet. To są jej pieniądze i może z nimi robić co jej się podoba. Mówi, że czuje się dzięki temu ważna i potrzebna, i taka jest rola rodziców i naturalny przepływ energii jest tylko w jedną stronę. Mnie to wkurza, ale z tym nie walczę.