Fikcyjne małżeństwo

Robisz błędy życiowe...

Decydujesz się na ślub z mężczyzną, z którym nie mieszkałaś wiele miesięcy, którego słabo znasz.
Kupujesz mieszkanie gdzieś na wsi i liczysz, że on z tym coś zrobi... nie zrobi...
Łączysz się kredytem z obcym facetem, bo tak należy nazwać twojego męża, aby kupić mieszkanie w którym nawet nie mieszkasz.
Planujesz swój biznes na wsi, której nie znasz.

Po co to wszystko piszę? Bo to jest historia... przeszłość...
A liczy się teraźniejszość, w której to teraźniejszości można popełnić dalsze błędy...

Dalszym błędem będzie zajście w ciążę i przeprowadzenie się do rodziców tego faceta na wieś.

Jeśli nie jesteś w ciąży, to przestań ratować to małżeństwo.
RAczej trzeba się zastanowić jak z tego się uwolnić.
Zakończ uporczywą reanimację trupa, którym jest to małżeńśtwo.

Nie unieważni kościelnego.
Jeżeli uprawiali seks to nie unieważni. Nie ma szans. Stwierdzenie nieważności jest na podstawie tego, co było PRZED ślubem. Jeżeli przed ślubem były plany mieszkania, kupili mieszkanie, on zaczął remont, to tak naprawdę nie ma podstaw to stwierdzenia, że on nie chciał razem mieszkać.

A pan Kurski unieważnił swoje mając prawie ćwierćwieczny staż małżeński i kilkoro dzieci.
Jego nowa żona chyba też unieważniła swoje tak samo wiekowe i skonsumowane wielokrotnie czego dowodem jest potomstwo.
i pobłogosławiono ich jeszcze raz w kościele na nową drogę życia.

Ale Autorka Kurskim raczej nie jest.

Musiałabyś udowodnić, że on miał takie plany już PRZED ślubem i że je przed Tobą zataił.

Oczywiście, że da się uniewaźnić małżeństwo....jeśli było zawarte w złej wierze i facet nie spełnia tego co ślubował.

Autorko, daj mu ostateczny termin końca remontu ....a jak nie to sprzedajecie mieszkanie. Koniec, kropka.
Bo będziesz się wozić jeszcze kilka lat

Są tu inne przesłanki do unieważnienia.
Choćby jego nerwica natręctw, uchylanie się od regularnego pożycia małżeńskiego, mieszkanie z rodzicami zamiast z małżonką gdy jest możliwość zamieszkania razem.
Może można to jakoś wykorzystać.
Znajomy dostał unieważnienie w sytuacji gdy żona nie chciała wyprowadzić się od rodziców z przechodniego pokoju mimo, że on posiadał duże mieszkanie w innej miejscowości.

No nic, popelnilas blad, jak wiele innych kobiet, teraz trzeba to odkrecic.
Podstawowy blad to zaprzedanie siebie: nie zyjesz tak jak chcesz, w domu jakim chcesz, w miejsu w ktorym chcesz, z czlowiekiem, z ktorym chcesz.
Zgodzilas sie na wszystko, nie patrzac na swoje potrzeby, mozna by powiedziec: sprzedalas sie za wizje bialego plotka i kominka z mezem u boku.
Was przeciez tez nic nie laczy, i nie mowie tego zlosliwie, ale wy nawet nie rozmawiacie jak maz i zona, w zadnej kwestii sie nie zgadzacie.
On ze wsi, ty z miasta.
Tak, twoje malzenstwo to fikcja i zamiast bawic sie w jakies koscielne rozwody, zadbaj o to, aby wyciagnac z tej historii lekcje zycia.

Bez problemu unieważni, tylko będzie kosztować albo pieniądze, albo czas.

A wracając do meritum, to sam tytuł wątku jest jego najtrafniejszym podsumowaniem.

To nie jest takie zero-jedynkowe. Bardzo ważne są relacje przed ślubem, ale brane są również kwestie życiowe zaistniałe po ślubie. To, że on coś mówił przed ślubem to wcale nie oznaczało, ze faktycznie planował to po ślubie wykonać i wdrożyć  ... Seks przedmałżeński nie ma nic do rzeczy. Jestem po unieważnieniu kościelnym, jeszcze tym na starych zasadach, w dwóch instancjach, więc piszę z własnego doświadczenia.
Myślę, że szanse na unieważnienie w tym przypadku są duże.

Tak, tylko musisz udowodnic, ze sakrament zostal zawarty niewaznie. Czyli on albo ktos inny musialby wykazac, ze on nie planowal wspolnie zamieszkac po slubie itd itp. Nie myslalam o seksie przedmalzenskim w tym kontekscie, a o seksie po slubie, bo brak konsumpcji malzenstwa to wlasciwie najprostsza droga stwierdzenia niewaznosci.

Tu nawet nerwica nie jest powodem do stwierdzenia niewaznosci, bo przeciez on jej nie ukrywal.
Stwierdzenie niewaznosci to udowodnienie, ze w momencie slubu zaszly okolicznosci, ktore sprawily, ze bym on zawarty niewaznie. I juz kij tam jak to Kurski ogarnal czy ktokolwiek inny. Ja tego tutaj nie widze. Widze duzo rzeczy, ktore wydarzyly sie juz po slubie, a to co jest po, nie jest powodem do tego, zeby sakrament byl niewazny. No chyba, ze Autorka tematu ma swiadkow, ktorzy powiedza, ze on nie planowal tak naprawde tworzyc wspolnoty malzenskiej. Albo on jej pojdzie na reke i sam to powie.

Ja generalnie przed rozwodem sprobowalabym facetem jednak troche wstrzasnac, zamieszkac razem, wynajac cos i zobaczyc. Chociaz jezeli Autorka nie ma sily, to nie wiem czy to ma sens.

Czasami narzeczeni nie podają/ zatajają w wywiadzie przedmałżeńskim w kościele, ze jedno z nich choruje na chorobę psychiczną mimo, ze obydwoje o tym wiedzą.
Córka mojej znajomej wiedziała, że jej narzeczony leczy się psychiatrycznie lecz nakazała mu aby o tym nawet nie wspominał bo nie dostaną ślubu.
Była zakochana, bardzo młoda a do tego wydawało się jej, że poradzą sobie z chorobą, nie będzie to uciążliwe.
Sytuacja ją przerosła, on po ślubie przestał brać leki bo według niego te leki wpływają źle na jego potencję, erekcję, odczuwanie przyjemności w seksie.
Ponieważ nie bierze leków stał się agresywny, upierdliwy, ma omamy, robi różne dziwne rzeczy.
Nie da się namówić na leczenie.
Jej życie stało się koszmarem.
Rozwód cywilny już jest, unieważnienie kościelnego w trakcie, zbiera dowody.
Prawnik kanoniczny twierdzi, że nie będzie problemów z unieważnieniem gdyż prawda została zatajona przed ślubem.

Dziękuję za wszystkie Wasze wskazówki i rady- trochę dało mi to do myślenia. Przede wszystkim otworzyło oczy na tę całą sytuację i na to, że muszę walczyć o siebie i o swoje życie póki nie jest za późno.

Postawiłam mu warunek, że albo do końca sierpnia się zepnie i dokończy remont (instalacja elektryczna- przeniesienie kabli na ścianie oraz kilku kontaktów w inne miejsce, fugowanie gresu na podłodze w salonie i w przedpokoju, oraz malowanie ścian) i się wprowadzimy, a w międzyczasie skompletujemy meble. Albo ja odchodzę. Oczywiście usłyszałam ogrom argumentów za tym, aby się nie wprowadzać, bo nie ma mebli, bo jak tak bez mebli będziemy żyć... Na co odparowałam, że szuka powodów, aby tam ze mną nie zamieszkać i albo się wprowadzi ze mną wraz z końcem sierpnia, albo ja odpuszczam. Przedstawiłam rozwiązanie, że część mebli zamówię już teraz, więc dojdą za ok. 2 tygodnie akurat na koniec sierpnia, a na te z aneksu kuchennego trzeba będzie dłużej poczekać, więc nie będziemy mieć możliwości przygotowywania obiadów, ale ostatecznie przez jakieś 2 tygodnie max tydzień ja mogę jeść po pracy na mieście obiady, a on po pracy jadać do naszego mieszkania może jeść je u mamy, tak jak zresztą teraz, a później będzie normalnie przyjeżdżał do mieszkania, abyśmy byli razem- mamy mikrofalówkę, więc coś na ciepło na kolację zawsze da radę zjeść. A w przeciągu miesiąca wraz z meblami pojawi się reszta sprzętów.
Oczywiście znów usłyszałam miliony powodów, żeby jeszcze się nie wprowadzać... Jednak on chyba czuje, że to moje ostatnie słowo. Nie mam zamiaru żyć jego obietnicami od miesiąca do miesiąca. Następnym krokiem, jeśli przystanie na moje warunki to zobaczę, jak będą wyglądały te nasze dni, miesiące wspólnego mieszkania- albo się polepszy, bo stres związany z przeprowadzką i remontem z niego zejdzie, albo się pogorszy- jeśli tak będzie to utwierdzę się w przekonaniu, że trzeba wiać póki czas i sił w nogach. Jednak chcę dać temu małżeństwu jeszcze jedną, ostatnią szansę.
Dla mnie małżeństwo jest bardzo ważne i to, co mu ślubowałam, lecz jeśli ma to być jednostronne to nie mam zamiaru brać udziału w tym cyrku. Jednak chcę mieć poczucie, że zrobiłam wszystko.

Oczywiście zamierzam się zabezpieczyć i zorientować się jak prawnie wyglądają aspekty rozwodu i unieważnienia małżeństwa.

Kleoma, powiem Ci, że w wywiadzie przedmałżeńskim my również nie wpisaliśmy choroby męża, więc jest to jakiś punkt zaczepienia.
Ponadto można byłoby się podeprzeć tym, co napisała Dorota.

Zobaczymy jak sytuacja rozegra się z końcem sierpnia, ale jeśli myśli, że to kolejny termin i będzie następny to jest w wielkim błędzie, bo ja już nie mam sił na czekanie.

Ale może  gdyby nie zataili choroby psychicznej to małżeństwo nie zostałoby zawarte, nie udzielono by zgody na nie.
Jest jeszcze taka furtka. Kanon 1095 Kodeksu Prawa Kanonicznego.

Ewe131, ja to wiem Ty to wiesz i inni też to wiedzą, dlatego nie rozumiem zupełnie tych wymówek, bo wygląda to tak jakby nie chciał ze mną zamieszkać. I nie wiem, co jest tego przyczyną- lęki, brak uczucia, strach przed życiem małżeńskim, inna kobietą? Ale przy tej ostatniej opcji zorientowała bym się- jakieś telefony, gdy jesteśmy razem. No jakiś sygnał by był. Dlatego chcę też przez najbliższe dni bez zapowiadania się wpaść do naszego mieszkania. Raczej go o to nie podejrzewam, ale jak widać w życiu różne rzeczy się dzieją. Chcę mieć jasność, że przyczyną jego postępowania nie jest zdrada.

Moja koleżanka przez parę miesięcy po wprowadzce do mieszkania (z mężem) używała kartonu jako stołu a siedzieli na jakichś składanych wędkarskich krzesełkach. Jak robili parapetówkę, to kazdy z gości miał wziąć sobie krzesło A i tak byli mega szczęsliwi, ona do dzisiaj wspomina to z nostalgią. Byli zakochani w sobie bardzo i pierdoły jak brak mebli nie przeszkadzały im. Swoją drogą, dzis są bardzo bogaci, mają ogromny dom świetnie wyposazony - czyli można dorabiac się bedąc razem, a zaczynając od niczego.

A co do Twojego ultimatum - musisz dotrzymać słowa. Czy naprawdę jesteś gotowa na rozwód? Czy to nie była jedna z kolejnych Twoich pogróżek?