Niska samoocena partnera - Netkobiety.pl

W pierwszym momencie gdy uzna się z wartościowego człowieka zostawi Ciebie.
Bo teraz ocenia się bardzo nisko i wszystko co się z nim wiąże. 
Być  może nawet, będąc  przekonany o swojej beznadziejnosci uważa Cię po prostu za głupią  jeśli z nim jesteś,  albo nie jesteś dla niego atrakcyjną, ale uważa że na lepszą  nie zasługuje.
Piszę  to całkowicie poważnie, wnioski wyciągnij dla siebie.

Uświadom sobie, że nie jesteś domową terapeutką K.. Wobec tego porzuć myśl, że dzięki Tobie zmieni swe myślenie o sobie. Dla osoby, która kiepsko myśli o sobie wszelkie teksty zaprzeczające jego opinii są diabla warte, bo automatycznie odrzucane. On tak, nie inaczej siebie widzi i wszelkie przekonywania są niedorzeczne.

Kiedyś miałaś zerowe poczucie wartości. Pamiętasz jak reagowałaś na opinie sprzeczne z Twoimi? Byłaś zachwycona? Przyjmowałaś je z wdzięcznością? Pod ich wpływem zmieniłaś swój punkt widzenia? Dlaczego więc upierałaś się, że K. będzie reagował inaczej od Ciebie?
Teraz zaś zmieniłaś taktykę a on z deszczu wpadł pod rynnę.

Rozumiem, że chcesz dobrze, że przeżywasz trudne emocje, ale do oglądania siebie w krzywym zwierciadle potrzeba olbrzymiego dystansu.

Moja rada?
Traktuj K. jak... człowieka. Przypomnij sobie, co było dla Ciebie ważne, gdy sama kiepsko myślałaś o sobie. Czego wtedy potrzebowałaś od bliskich Ci osób. Na pewno zaprzeczania? Na pewno potakiwania?

***

Oooo!
Tobie jest trudno uwierzyć w jego opinię, ale on ma Twoją przyjąć potulnie. Oprzytomnij.

***
I jeszcze jedno.
Opinia to czyjeś zdanie na jakiś temat, nie zaś prawda objawiona.

Wywołana, tłumaczę.

Dlaczego autorka ma się postawić na miejscu K.? By go i jego zachowania zrozumieć. Wszak do niedawna miała o sobie, jak sama to oceniła, zerową opinię. Jeśli przypomni sobie, jak to drzewiej z nią było, będzie wiedziała jakie jej teksty dają skutek odwrotny do zamierzonego. Nigdzie też nie napisałam, że ma robić to, czego K. w danym momencie potrzebuje. Do niej należy decyzja, co z tą wiedzą zrobi.

O manipulowaniu mam negatywne zdanie, wszystko jedno kto to robi: czy autorka, czy jej partner, czy ktokolwiek inny.

"Być prawdziwym" jest świetnym hasłem, ważne, by ono odnosiło się - w opisanej sytuacji - do obojga: i do autorki, i do K.

***
To, że ktoś myśli o mnie lepiej niż ja sama o sobie, nie znaczy, że swe zdanie zmienię. Do tego potrzeba sporo pracy nad sobą, konfrontacji z uczuciami, które powstały na skutek różnych trudnych doświadczeń.

To mamy podobnie.
Dzielimy się swą wiedzą i doświadczeniem.

Ja się chętnie dowiem jakie inne postępowanie  może być w tym przypadku pozytywne.
Serio.
Co do komplementów podziękowań i opinii pozytywnych jak najbardziej.
Ale wynikają  one właśnie z filozofii dzielenia się emocjami: bo przecież prawdziwymi, a nie tylko negatywnymi.
Więc jak naprawdę  czujesz autorko jakieś pozytywne emocje do jego działań  to oczywiście.
Byle nie było to chwalenie na siłę, jak małego dziecka  za rzeczy które nie uważamy za super, bo niektórzy tak robią.

Oooo!, edytowałaś swój poprzedni post, po opublikowaniu mojego.

Jak postępować, choć w wielkim uproszczeniu, napisałam wyżej.
Przestać być jego terapeutką, przestać obchodzić się z nim jak ze śmierdzącym jajkiem, przestać prowokować i manipulować, przestać chcieć dokonywać w nim zmian. Innymi słowy: traktować K. jak człowieka.

Przypomnę też banał: wolność jednego człowieka kończy się tam, gdzie zaczyna się wolność drugiego. Wszelkie metody typu: obrażanie, okazywanie zniecierpliwienia, manipulowanie, krytykowanie, pocieszanie tworzą barierę i kończą porozumienie, często na długo. Sprzyja porozumieniu: cierpliwość, sympatia, otwartość, spontaniczność, ujawnianie swoich uczuć, szacunek i zrozumienie dla partnera, szczere zainteresowanie jego sprawami, i t.d.

Wiem o co Tobie chodzi Ela, ale tak może, nie musi się stać, że jej partner wraz z wzrastającą samoocena uzna, ze zasługuje na kogoś lepszego niż autorka.
Przykładem jest ona sama, bo wraz z postępującą budową lepszego czy tez bardziej adekwatnego obrazu siebie nie uznała, że zasługuje na kogoś lepszego, lecz dostrzega w nim zalety, które czynią z niego kogoś wartościowego dla niej.

Sepmeris, mnie się wydaje, że dobrą metodą, która może komuś z niską samooceną i kompleksami troszeczkę pomóc jest np, pokazywanie jej, że to, co o sobie twierdzi nie jest zgodne z prawdą, czyli kwestionowanie jego mniemania o sobie, ale nie na zasadzie niczym podpartego zaprzeczania, lecz pokazywanie faktu, który temu przeczy.
Można też zwalczać kompleksy takimi prostymi sposobami, jak poprawa samopoczucia i np. pomocne tu są choćby regularny sen i uprawianie sportu, bo to w naturalny sposób podnosi poziom serotoniny (neuroprzekaźnik, który odpowiada za lepsze samopoczucie). Z czasem to „techniczne” podejście potrafi doprowadzić do bardziej przyjaznego poglądu na siebie.

Więc zgadzasz się ze ujawnienie negatywnych emocji partnerowi: tu akurat tego że ją denerwuje jego gadanie o sobie, ma wartość czy nie?

Jak dla mnie taka osoba nie nadaje się na kolegę nie mówiąc już o związku.
On powinien najpierw zaakceptować siebie później wchodzić w jakiekolwiek relacje.
Teraz on jest "zerem" a które wie czy za jakiś czas to Ty nie będziesz tą winną, bo go nie wspierałaś czy co tam nie wymyśli...

Zanajomi potrafią pociągnąć za sobą na dno. Partner tym bardziej.

No właśnie.
Każdy ma inną wrażliwość, inną hierarchię wartości, inne sytuacje są jego udziałem, le każdy ma takie same potrzeby i prawa. Tak. Wiem. To kolejny truizm.

I w tym wątku, i w każdym innym nieistotnym jest to czy się ze sobą zgadzamy, czy różnimy. Ważne, jakie na podstawie (nie tylko) naszych opinii wyciągnie autorka.

***
Wielokrotnie przed "ujawnieniem swych negatywnych uczuć" żywionych wobec innej osoby, a powstałych na skutek tego, co mi powiedziała, zadawałam krótkie pytanie "Po co mi to mówisz?" i często bywało, że po usłyszeniu odpowiedzi i chęć "ujawnienia negatywnych uczuć", i owe uczucia znikały bez śladu. Ale to ja.

Co takiego złego uczynił w życiu Twój partner Autorko ?  na przykład "spompował kota sąsiadowi " czy coś podobnego.
Problemem u niego może być to że on uwielbia siebie nie lubić .takie nakręcanie się i gadanie wyłącznie o sobie źle
ma jak być może się domyślasz jeden cel ,żeby się po nim niczego pozytywnego nie spodziewać i nie liczyć na niego,
zabezpiecza się w ten sposób manipulując,ciepły grajdołek sobie mości przy Tobie żeby unikać błędów i nie ponosić konsekwencji,większość dramatów przypuszczam dzieje się w jego głowie i fantazjach .Programuje się na klęski i porażki bo prawdopodobnie przystosował się do takiego życia i myślenia ,do czegoś mu to potrzebne bywa i ma z tego jakiś pokrętny pożytek przynosi mu to korzyści.
Zaprzecza komplementom ponieważ burzy mu to jego obraz.Z drugiej strony podejrzewam że trochę jednak zna swoje mocniejsze dobre strony - dlatego pewnie bywa cyniczny i w ambiwalencji konflikcie wewnętrznym głęboko ukrytym jest ze sobą.
Podobnie uważam że zabawa w jego osobistą terapeutką to ślepa uliczka jest dla Ciebie ponieważ zdajesz już sobie chyba sprawę z tego że jesteś bezradna wobec jego zamknięcia się na Twój wpływ.Opinie innych mogą być pomocne ,ale dobrze być samodzielnym i niezależnym w samoocenie,ta dobrze moim zdaniem jeżeli wykształci się maksymalnie do trzydziestki ,razem z poczuciem wartości i jego systemem, po trzydziestce rozwój neurotyzmu jest pewny jak w banku, to jest moja nienaukowa obserwacja mężczyzn a coraz częściej kobiety popadają w ten stan.
Nie prędko Ciebie porzuci chyba że mu się znudzisz ,przydajesz mu się na razie do walki ale do czasu jak przestaniesz zmieniając go i naprawiając go, dostarczać mu pewnych emocji ,a dostępu do jego systemu tak naprawdę nie masz i mieć nie będziesz.

Sepmeris,
zaimponowałaś mi swym postem - odpowiedzią na wszystkie posty uczestników dyskusji. Chapeau bas!

Rozumiem, że chcesz, by K. szybciej i mniej boleśnie od Ciebie przeszedł drogę, którą masz już za sobą. Wielokrotnie, nawet tu na forum, mam podobnie, ale jak to w zagadce:
"Zdobyłam z olbrzymim trudem.
Mam go bardzo dużo.
Chcę oddać za darmo.
Nikt nie chce tego wziąć.
Co to jest?

Doświadczenie."
Zwróć uwagę na to, jak długo zajęło Ci podjęcie decyzji o terapii, jak długo i ciężko pracowałaś na obecne rezultaty.
Często, gdy czyjeś słowa mnie złoszczą, zastanawiam się dlaczego to co ktoś mówi mnie złości? Co jest prawdziwym powodem mej złości? Na jaki mój klawisz ta osoba swymi słowami nacisnęła? To spora wiedza o mnie samej.

Lubisz być ratowniczką, skądś ta potrzeba wypływa, coś zaspokaja.
Owocnej dalszej pracy nad sobą.

A ja się dopytam, bo nigdzie nie widziałem o tym wzmianki - jak wasz życie "łóżkowe"? Wszystko ok czy są z tym jakieś problemy? Kto inicjuje zbliżenia - jeżeli takowe macie?
Pytam, bo jeżeli Twój partner ma kompleksy na tle swojego wyglądu - to zapewne mają one na to wpływ. No i oczywiście w drugą stronę ta zależność też działa.
Zbigniew Lew-Starowicz powiedział kiedyś coś w tym stylu: mężczyzna nie musi słyszeć żadnych komplementów jeżeli wie że kobieta pożąda go w łóżku... Nie jest to dokładny cytat, ale sens zachowany.

Dziękuję, na początku próbowałam odpowiedzieć przez telefon, jednak poległam i musiałam przenieść się na komputer

Domyślam się czego to może dotyczyć, po prostu czuję jakbym znów miała ratować siebie. Albo sama przechodzić przez trudy terapii po tym, jak czułam i traktowałam się jak g. Powinnam umieć to rozdzielić. Ja, a K. Oczywiście pomocny był tu terapeuta, ale widocznie sama muszę jeszcze zbadać niektóre sprawy, bo nie umiem czegoś po prostu od razu przyjąć do wiadomości.
Dziękuję za Twoje odpowiedzi.

Ela210 Wiem, że z moich opisów może wynikać, że chodzi głównie o wygląd, jednak do myślenia dała mi jedna sytuacja. Chciałam przed znajomymi pochwalić się czymś co kupił. Okazało się to problemem, nie wyraził zgody, wyszła głupia sytuacja. Zapytałam późnej o tę sprawę. Powiedziałam, że wygląda to tak, jakby wszystko co posiada było niewarte pokazywania. Jakby on był tego niewarty. I potwierdził. Była to bardzo przykra rozmowa, wtedy zauważyłam, że problem sięga głębiej niż tylko wygląd. O wyglądzie może akurat najłatwiej mu mówić niż przyznać, że czuje się jak zero.
Innych rzeczy mam wrażenie, że trochę nie docenia (pomijając mnie). Miewa napady złego humoru i przygnębienia. Zawsze starałam się mu uświadomić, że to nieprawda, ale chyba nie o to chodziło. Po prostu chciał sobie ponarzekać, a ja nie dawałam mu do tego prawa. Od razu chciałam uszczęśliwić na siłę.

Airuf Sprawy łóżkowe wyglądają dobrze. Czasem inicjuję ja, częściej on. Wie, że jestem usatysfakcjonowana, bo to widać i nie kryję tego. Poza tym lubię go pochwalić, klepnąć w tyłek No wie na 100%, że mi się podoba.Także tu przynajmniej nie widzę pola do pracy.
Bardziej wskazywałabym na dom rodzinny i wcześniejsze związkowe doświadczenia. Ale mam wrażenie, że znów zaczynam bawić się w terapeutę a wolę tego uniknąć.

Widać autorka tematu (może dlatego że sama była "jęczybułą") wie że ludzie mają różne problemy, ideałów nie ma, a jeżeli jej partner ma sporo zalet, kocha go, to jak najbardziej warto przynajmniej spróbować popracować nad tym.
Domeną niedojrzałych nastolatków jest kończyć związek po odkryciu że partner ma wady, problemy. Każdy jakieś ma i stratą życia jest takie przebieranie w poszukiwaniu ideału, zamiast walki o związek i o kogoś na kim Ci zależy...

Też miałem tendencje i mam ją gdzieś tam jeszcze  do bycia ratownikiem,nawet pracę mam taką ratowniczą ,pogodziłem się z tym i akceptuje to, lubię w sobie, po wielu błędach w realizacji tej cechy
czasem to wada czasem to zaleta ,wada kiedy tę cechę wykorzystuje niezgodnie z jej instrukcją obsługi
a instrukcja jest prosta "pomagając sobie pomagasz innym" odwrotnie to wyższa szkoła jazdy na poziomie profesjonalnym .

Wykorzystam dziś swój własny limit cytowania na cały miesiąc - trudno polecimy Jungiem

"Kompleks można pokonać tylko wówczas, gdy przeżyje się go w pełni.
Jeżeli mamy się rozwinąć, musimy przyciągnąć do siebie i wypić do dna wszystko to, co z powodu swoich kompleksów odsunęliśmy daleko od siebie."

"Wszystko, co irytuje nas w innych może nas zaprowadzić do zrozumienia samego siebie.”

"Spotkanie dwóch osobowości przypomina kontakt dwóch substancji chemicznych: jeżeli nastąpi jakakolwiek reakcja, obie ulegają zmianie."

"Jeśli chodzi o sprawy z dziedziny psychologii, to nikt nie ma do końca słuszności. Nie możecie zapominać, że w psychologii środkiem obserwacji i wyrokowania na temat psyche jest właśnie psyche. Słyszeliście o młocie, który by się sam wykuł? W psychologii ten, kto obserwuje, to jednocześnie ten, kto jest obserwowany. Psyche stanowi nie tylko przedmiot, ale i podmiot naszej wiedzy. Widzicie więc, że poruszamy się w zaklętym kręgu, toteż musimy zdobyć się na maksimum skromności."
– Carl Jung

a jeszcze to. co mi tam tylko, to już kogoś innego takiego "małego" mnicha z Wietnamu

"Gdy kogoś kochamy, zależy nam na szczęściu kochanej osoby. Zależy nam na jej szczęściu, a więc powinniśmy wiedzieć, że jednym z podstawowych warunków szczęścia jest przestrzeń. Musimy dociekać, czy mamy dosyć przestrzeni dookoła i w sobie. Szczególnie: w sobie! Wielu z nas ma dużo zmartwień i obaw, i uraz. Wielu z nas ma tak wiele projektów, pragnień, że w naszym sercu nie zostaje już nam nic przestrzeni. Nie jesteśmy wtedy szczęśliwi. Dlatego możemy pomagać sobie nawzajem uwalniać przestrzeń, abyśmy mogli radować się większą przestrzenią."

"Jeśli wytworzysz przestrzeń we własnym wnętrzu, przekonasz się, że ludzie – może nawet ktoś, kto dotąd cię unikał (dorastająca córka, partnerka, z którą ciągle toczyłeś wojnę, ojciec lub matka) – będą garnąć się do ciebie i chcieć z tobą przebywać. Nie będziesz musiał nic robić ani próbować ich czegokolwiek nauczyć, w ogóle nic nie będziesz musiał mówić. Jeśli sam będziesz praktykować, tworzyć w sobie przestrzeń i spokój, innych będzie przyciągać twoja aura przestronności. Ta jakość twojej obecności sprawi, że ludziom będzie dobrze w twoim towarzystwie."
- Thich Nhat Hanh

Piękne cytaty!

Ja tylko dodam od siebie, co mówił kiedyś pewien mnich - Ajahn Brahm - gdy opowiadał o tym jak ludzie przychodzą do niego ze swoimi problemami, że jego umysł jest wtedy jak dziurawe wiadro, pozwala, żeby cały ogrom bólu, smutku, którym ludzie się z nim dzielą po prostu przez niego przelatywał, bo po co miałby to w sobie zatrzymywać. To daje mu przestrzeń na obdarowanie ich dobrem, ciepłem i współczuciem. Chyba każda rada Ajahna odnośnie sposobów wspierania cierpiących bliskich zawierała się we frazie "Be kind".

Może to jest sztuka wspierania bliskich w tym co dla nich trudne. Myślę, że partner nie jest osobą, która powinna naprawiać swojego partnera. Powinna mu towarzyszyć - co nie oznacza, że musi się godzić na trwanie w toksynie.

Może właśnie chodzi o to, że Twój partner nie chce być naprawiany, ani siła nawracany na dobrą drogę. Nawet jeśli ta droga, którą Ty przeszłaś jest właściwa, nie znaczy, że jest to droga dla niego, to inny człowiek i ma on swoją historię. I paradoksalnie, może on chce być kochany przez Ciebie i przyjęty właśnie taki - "jęczący", narzekający na siebie.

Co, jak napisałam wyżej, nie musi oznaczać, że Ty masz się na to godzić. Po prostu może, nie naprawiaj go, pozwól mu podjąć tę decyzję dla siebie i znajdź swoje miejsce w tym wszystkim.

"Przestrzeń" to dla mnie ważne słowo.

Ten mi się najbardziej podoba Muszę sobie zapamiętać i będę "szpanował w przedziale"

No właśnie, Ty to tak z pamięci cytujesz, czy masz jakiś "kapownik" ?

A co ? Czemu pytasz ? To takie ciekawe ?
Z pamięci  i nie z pamięci różnie.

Lubiłem się niektórych rzeczy uczyć na pamięć ,pewnie stąd jej niezły stan jak na razie

Niektóre książki mam popodkreślane  i pozaznaczane istotne fragmenty dla mnie w nich.

Jest jeszcze internet jak czegoś zapomnę wystarczy wpisać frazę i wyszukać ,żaden problem dla chcącego.

Z resztą niektóre sprawy mam po prosu przemyślane i zrozumiane ,a okazuje się że odkrywałem Amerykę tylko po swojemu i na swój sposób , nie widzę absolutnie niczego złego w cytowaniu kogoś bo tak na dobrą sprawę "wszystko już było" .