Posypało się.

Na chwilę obecną chcę zerwać ze "schematem" który przerobiłem już 4 razy w ciągu 8 lat.
Nadrabiam aspekty życia które zaniedbałem przez ten czas i nie wiem co będzie za miesiąc czy pół roku.
Uświadomienie sobie problemu "wystudziło" mnie ale też dało mi pewne poczucie (być może mylne) że może być inaczej .

Ona ma 39 lat a więc jest w pełni ukształtowanym dojrzałym człowiekiem, od 8 zachowuje się w ten sam sposób, sytuacja wielokrotnie się powtarzała - ŻADEN z czynników w tej historii nie wskazuje na to aby była szansa na zmianę po jej stronie. No, chyba ze pociągniesz jeszcze 20-kilka lat to będzie już pod wiek emerytalny i moze zapragnie spokoju na stare lata.

Miej do siebie wystarczająco szacunku aby dać sobie szanse na normalny, fajny, zdrowy związek. Przecież jesteś młodym facetem

To czemu zakończyła się aborcja skoro ona chciała od początku dziecko? Wybacz jeśli to zbyt osobiste pytanie

Mieszkaliśmy w norce 20 m. pracowaliśmy za psie pieniądze ( wcześniej miałem dobrą pracę ale A . nalegała że muszę ją zmienić bo mam tam za dobry kontakt z niektórymi dziewczynami i że "czas wydorośleć" ...ta...... ) nie było perspektyw na wychowanie tego dziecka a przynajmniej tak nam się wtedy wydawało. Teraz wiem że był to największy błąd mojego życia.

Prawie zawsze to nie ten czas a życie mija i nie czeka. Dziecko to nie obciążenie to "inwestycja" we własną przyszłość.
Z tego co piszesz podporządkowałeś siebie jej zachciewajką.
Czy Ty miałeś coś do powiedzenia w tym związku?
Czy "wydoroślenie" oznacza porzucenie pracy?

Ponawiam pytanie kto podjął decyzje o aborcji, ona?

Posiadanie dzieci nie było moim nadrzędnym celem.Owszem,w wieku 20stu paru lat myślałem inaczej jednak teraz mam inną perspektywę .

Decyzja była wspólna.Podjęta tydzień po pozytywnym wyniku. Nie było operacji,wszystko odbyło się farmakologicznie.
Obiektywnie rzecz ujmując - niewiele ...a raczej tyle ile naprawdę potrzebowałem. Jak napisałem na samym początku-uzależniłem się od niej. A raczej pozwoliłem odciąć się od znajomych i rodziny w imię "naszego wspólnego życia". A. nie akceptowała nikogo,za wyjątkiem mojego ojca. Generalnie każdy kto dowiadywał się o naszym byciu razem i znał ją jakkolwiek wcześniej kręcił głową i wyrażał raczej dezaprobatę ale w tamtym momencie patrzyłem na sprawy "jej oczyma"  - ludzie chcą nam namieszać i dlatego nam źle życzą .
Była chorobliwie zazdrosna( myszkowanie w telefonie,przeglądanie facebooka u znajomych czy aby na pewno z nikim nie piszę i czy nie mam czasami na nim konta,bo wiedział że nie mam) W pracy mieliśmy grupkę znajomych których i ona znała ale od czasu wspólnego zamieszkania strasznie naciskała żeby te znajomości ukrucić bo nic do naszego życia nie wnoszą a ja zamiast tracić na nich czas powinienem zająć się kimś komu na mnie naprawdę zależy..czytaj A. Telefony co 30 min czy aby nie spotykam się z kimś i czy już jade. Raz jak musiałem zostać dosłownie 15 dłużej była taka histeria że z tej złości i niezrozumienia sam się popłakałem bo nie zrobiłem nic złego a nie chciałem jej ranić....teraz jak na to patrze to aż nie mogę uwierzyć....sory ale wtedy myślałem że jest tak bardzo zakochana....

Zaraz zabiorę się za czytanie. I generalnie dziękuje wam wszystkim za celne pytania i uwagi. Wiem że forum internetowe nie jest najlepszym miejscem do poruszania osobistych spraw ale w sytuacji w której nie ma się do kogo odezwać i dać sobie szanse na spojrzenie na sytuację z innej perspektywy może się okazać kołem ratunkowym. Chodzi za mną myśl o rozmowie z psychologiem. Mieć świadomość problemu to jedno a wiedzieć jak sobie z nim radzić to inna para kaloszy.

Mały update.
Nawiązaliśmy kontakt.Była rozmowa co u niej i co u mnie. Zaproponowałem spotkanie na obiad. Początkowo "jasne chętnie" ( z entuzjazmem) po chwili " nie wiem czy to dobry pomysł w tym momencie,nie wiem czy Ty nie bedziesz czegos oczekiwał" stwierdziłem że spoko ok,jak stwierdzisz że jesteś głodna i chcesz zjeść i pogadać w 4 oczy znasz mój nr. W odpowiedzi usłyszałem " to nie tak,ja bym chciała żeby to wyszło bardziej ode mnie. Jeżeli mamy się ZEJŚĆ to to musi być także z jej strony. Ale wiesz,nie chodzi o to żebyś teraz czekał.Minęło za mało czasu i nie wiem czy przez miesiąc się zmieniłeś " .  I weź tu bądź mądry.....
Generalnie ogarnąłem głowę na tyle żeby nie zafiksować się tym ale pojawia się pytanie " co jest grane? "

bzdura.
Niczego nie ogarnąłeś.

Niezmiennie, nieustannie żebrzesz o jej uwagę.

Nie widzisz, że ta baba to totalna patologia, dla której jesteś tylko darmowym parkingiem pomiędzy ciekawszymi opcjami.

Ona wie że Ci zależy - jesteś jej opcją/gwarancją na nie bycie samej.

Może przegapiłem ale sprawdziłeś tą hipotezę?
Pamiętaj że jeśli jest ktoś trzeci to jest różnica pomiędzy chcę z nią być a chcę ją mieć.

Ludziki....jestem w kropce. Poznałem nowe fakty i trochę nie za bardzo wiem co o tym myśleć....
Otóż okazuję się że opisywana przeze mnie kobieta ma niezaspokojone fantazje związane z kobietami. Wyszło przypadkiem ale pewnik 100%.
Nie wiedziałem o tym,ona sama raczej odpychała mnie bo babka 40 lat,dzieciak i lesbijskie zapędy,kto by to zrozumiał ? No więc właśnie....
Teraz pytanie ,czy w świetle tych nowych faktów,powinienem podejmować jakieś próby rozmowy? Nie na zasadzie "to chore,co Ty wyprawiasz? " tylko bardziej dojrzałe,ze zrozumieniem i szacunkiem ( jeżeli oczywiście będzie chciała się tym w 100% podzielić)
Chyba nie grzechem jest się przyznać że na prawde zależy mi na tej kobiecie a fakt że przez wiele lat musiała się kryć ze swoim "ja" bo obawiała się tego co zrobię z tą wiedzą jakoś łaskawiej dał mi spojrzeć na całą sytuację.

PanPo30 to jest jakieś uzależnienie od niej. Szukasz pretekstu by do niej wrócić, ale ta relacja nie rokuje. Przeczytaj jeszcze raz posty w tym wątku w tym te, które sam pisałeś.

Bardzo dobrze, że skorzystałeś z pomocy specjalisty, żeby uświadomić sobie toksyczność relacji i z niej wyjść to często długa droga, ale przede wszystkim Twoja praca nad sobą, wzmacnianie siebie i budowanie poczucia szczęścia i własnej wartości na innych fundamentach niż związek. Kiedyś myślałam, że jedyny i najważniejszy rodzaj miłości jest wtedy kiedy ma się kochającego partnera, teraz wiem, że najpierw trzeba pokochać siebie ( wiem, brzmi banalnie i pompatyczne), mam na myśli to, że trzeba poznać siebie, zacząć szanować swoje emocje, potrzeby i czas, wtedy dużo łatwiej jest uchronić się przed negatywnymi związkami z nieodpowiednimi osobami. Moja znajoma jest w dosyć podobnej sytuacji co Ty, widzę na żywo jak to niszczy życie i przede wszystkim psychikę, z takiej relacji jest bardzo ciężko wyjść, dlatego mogę tylko pogratulować Ci zakończenia tego rozdziału i jestem pewna, że czeka Cię co o wiele lepszego pozdrawiam

Mimo to zastanawiasz się nad reaktywacją związku?