Ona lat 13 cie on 18 scie ...

Dziewczynka jest jeszcze dzieckiem, niezależnie od tego, jak bardzo by nie była rozwinięta umysłowo, psychicznie i emocjonalnie. Chłopak 18-letni to tykająca bomba z testosteronem, trudno by mi było uwierzyć, że będzie czekał cierpliwie aż ona skończy przynajmniej te 15 lat (żeby nie popełnić przestępstwa), a najlepiej jeszcze trochę dłużej (żeby dziewczyna dojrzała psychicznie do podjęcia współżycia). Oczywiście nie twierdzę, że każdy chłopak taki jest, bo niewykluczone, że on faktycznie by poczekał, ale mimo wszystko nie wiem, co 18-latek może widzieć w 13-latce - trąca mi to pedofilią wręcz.

Niestety nie mam juz z nia takiego kontaktu jak kiedys ,bo rozstalam sie z jej ojcem .Jej ojciec twierdzi,ze wszystko jest ok ,ze to taki porzadny chlopak jak na te 18 lat,ze nie ma fiu bzdziu w glowie.Matka nie przepada za nim i nie akceptuje tego zwiazku . Depresja i ta bulimioanoreksja zaczely sie zanim go poznala ,ale to bylo raczej zwrocenie na siebie uwagi ,bo i ze strony ojca i ze strony matki pojawily sie malenkie dzieci i do tego zmiana szkoly ,bo skonczyla podstawowke i poszla do pierwszej klasy gimnazjum i nagle odezwal sie rowniez zal do matki,ze zostawila ojca <to wyszlo na terapii> wtedy zaczela sie intensywnie odchudzac az doszlo do zaburzen zywienia.Jak z nia rozmawialam mowila,ze nie rozumie jak to mozna kogos kochac i nagle przestac go kochac dla niej to niepojete dlatego boje sie co to bedzie jak temu chlopakowi sie cos nagle odmieni.Jej ojciec zawsze twierdzil,ze teraz mlodziez sie szybciej rozwija ,ja tez tak uwazam,ale pomimo wszystko to taki wiek,ze trzeba byc bardzo ostroznym.

Mam podobne zdanie co poprzedniczki. Dziewczyna jest jeszcze młodziutka, a chłopak no cóż, też nastolatek, ale tak jak wspominano - hormony w nim buzują. Oczywiście nie mam tu na myśli, że jest on nie wiadomo kim, bo może się okazać w porządku. A może spróbuj go poznać? W każdym bądź razie nie możesz być co do niego uprzedzona, ani namawiać jej do niespotykania się z nim - to musi być jej decyzja. Może to też się okazać szczenięcą miłością, ale czas leczy rany... Miejmy jednak nadzieję, że wszystko będzie z nimi okey.

A jeśli zaproponujesz swojej pasierbicy, żeby przyprowadziła go do Ciebie na jakiś obiad to myślisz, że się zgodzi? Może warto byłoby spróbować. Trochę byś na niego rzuciła okiem, poznała.
Chciałabym tylko powiedzieć, że nie zapobiegniesz temu czy on ją rozdziewiczy czy nie. To będzie własna decyzja dziewczyny... Chyba że przyjdzie dobrowolnie do Ciebie po radę, dowiedzieć się o Twoje zdanie, ale skoro mówisz, że Wasze kontakty się pogorszyły, to taka szansa jest raczej nikła... Mimo, że uważam, iż jest stanowczo za wcześnie na seks, to teraz nastolatki zabierają się do tego bardzo szybko i myślę, że jakaś wzmianka o antykoncepcji nie zaszkodzi. Gdybyś się na to zdecydowała, to polecam nie traktować rozmowy o antykoncepcji jak przyzwolenie na seks i myślę, że dobrze byłoby powiedzieć dziewczynie jakie jest Twoje stanowisko w tej sprawie. Widzisz, piszę to z punktu widzenia nastolatki (choć starszej niż K. i w jej wieku nawet o tym nie myślałam, także jest też możliwość, że K. jeszcze chce pozostać dziewicą), więc wiem, by ważne jest byś nie stawiała tego chłopaka w oczach K. jako napchaną testosteronem maszynę.

Dzieki Mamba

Twoje rady sa sluszne i patrzysz widze rowniez z punktu widzenia nastolatki bardzo dojrzalej ,ja mam dwoje dzieci i moze stad moj taki instynkt macierzynski sie odzywa chociaz to nie moje dziecko i jasne jest ,ze moja pasierbica ma rodzicow i oni powinni nad tym czuwac .

Jakos tak sie zlozylo ,ze jak mialam jeszcze z nia dobry kontakt to narzekala strasznie na matke ,bron boze nigdy tego nie wykorzystywalam tlumaczylam jej za kazdym razem,ze matka to matka ,moze teraz jest brak poozumienia  ,ale ze ja kocha nad zycie i jest matka wiec sie martwi bedac czasami nadopiekuncza chociaz i tak uwazam ,ze jej za duzo pozwolila ...
Ja wiem,ze nie jestem tego w stanie ogarnac ,ze moge ewentualnie raczej byc z boku i niec tak naprawde nie zdzialam aczkolwiek cenne sa dla mnie kazde uwagi co moge zrobic . Nie  jestem w stanie zapytac ja czy juz z nim sypia ,bo az tak blisko nie jestesmy ,wiem ze ojciec ja pytal o to to powiedziala ,ze narazie sie caluja i nic wiecej a mi si8e nie chce jakos w to wierzyc znajac K. bo niby rozsadna a jdnak rozwinieta jak na swoj wiek .

Zeby tak naswietlic sprawe okres ma jak skonczyla 11 lat biust rozmiar duze B , do tego goli sie i tu i tam , wie co to jest orgazm , maluje sie dba o depilacje brwi , ubiera sie dosc wyzywajaco na zasadzie krotkie spodniczki i duyze dekolty . Ja jak z nia czasami rozmawialam to widzialam taka siebie moze w ktorejs klasie liceum mamk na mysli wszystko co opisalam i sposob jej wyrazania sie bo jest cholernie oczytana . Ja powiem tak jeszcze z takim dzieckiem az tak hen do przodu to sie nie spotkalam .

Zgadzam się z tym, co napisały poprzedniczki. Nie mamy wpływu na to, czy 13letnia dziewczyna będzie dziewicą czy nie, bo na to złożyły się poprzednie lata w rodzinnym domu i w ogromnym stopniu środowisko rówieśników. Tak więc choćbyśmy stanęli na głowie, nie zapobiegniemy temu. Zabranianie jej spotykania się z nim sprawi tylko, że będą się umawiać potajemnie i niczego się już od niej nie dowiesz.

Ja też byłam w jej wieku "nadrozwinięta" i oczytana. I niestety, też spotykałam się ze starszym chłopakiem, choć fakt faktem starszym tylko o 2 lata. Moja mama nie zabraniała nam tych spotkań, wiedząc, że to tylko wzbudziłoby we mnie falę wrogości pod jej adresem. Popełniłam błąd. Pozwalałam mu na więcej fizycznej bliskości, niż w gruncie rzeczy czułam się gotowa i w końcu zabrnęłam w sytuację, w której nie zareagował na moje "Nie". Nikomu nie powiedziałam (musiały minąć lata, a moja rodzina nie wie o tym do tej pory), bo brnęłam w poczucie winy: sądziłam, że wziął, co mu się należało, że go pewnie sprowokowałam pozwalając na mniej rozwinięte pieszczoty i że jeśli nie będę się zgadzać na dalsze współżycie, znów weźmie to sobie siłą. Ten związek był dla mnie ogromnie destrukcyjny, ale nigdy nie obwiniałam o to swojej mamy. Nie posłuchałabym jej rad. Sparzyłam się, ale dałam sobie z tym radę, przeszłam terapię, spotkałam wyrozumiałego mężczyznę, przed którym się w końcu otworzyłam, powiedziałam o tym najbliższym przyjaciółkom i pozbierałam się całkowicie.

Jedyne, o co można zadbać to o to, żeby wiedziała, jak się zabezpieczać. Namów partnera, żeby dał córce jakąś fajną książkę o antykoncepcji, choć jeżeli jest oczytana, pewnie sama już wiele rzeczy wie. Zaproście tego chłopaka do siebie na obiad, lepiej wiedzieć, z kim ma się do czynienia. Bądźcie blisko niej, bez oceniania, mimo, że to trudne, a jest większa szansa, że przyjdzie do Was z ewentualnym problemem.