Jestem toksyczna w związku - Netkobiety.pl

Pisze tutaj bo szukam pomocy, jestem już zdesperowana i nie umiem sobie sama poradzić. Planuje zapisać się do psychologa, ale narazie z powodu koronawirusa jest to utrudnione, wiec mam nadzieje ze jakąś pomoc znajde tutaj...

Mam 22 lata, od ponad 2 lat jestem w zwiazku. Dzisiaj była duża kłótnia co skłoniło mnie do przemyśleń. Zaczęłam czytać w internecie i doszłam do wniosku ze jestem toksyczna osoba i mojemu chłopakowi tez to przeszkadza, tzn dokładnie takie zachowania: ciagle coś mi nie pasuje, wiecznie mam zły humor, coś mnie boli, ktoś mnie zdenerwował, we wszystkim widzę negatywy, nie potrafię docenić tego co mam, ciagle chodzę „smutna” i oczekuje wtedy ze moj chłopak będzie mnie pocieszał i sprawi ze humor mi się poprawi, z kazdym się kłócę- aktualnie jestem pokłócona z siostra już od ponad miesiąca (o jakieś bzdety) i nie potrafię się pogodzić bo siedzi we mnie ciagle ta złość. Mam mało znajomych, nie potrafię się powstrzymywać od chamskich komentarzy. Nigdy w siebie nie wierze, od razu zakładam ze nic mi nie wyjdzie i od razu stawiam siebie na prZegranej pozycji. Dodatkowo wszystkim się bardzo przejmuje, wystarczy mały impuls a ja już jestem cała w nerwach, zaczynam płakać itp.
Z chłopakiem b. Czesto się kłócimy, a te kłótnie prawie zawsze rozpoczynam ja. Teraz nie widzieliśmy się już prawie 2 miesiące z powodu koronawirusa. I ciagle kłócimy się o tym ze on za mało do mnie pisze, ale jak już do mnie napisze to np nie pasuje mi to ze Zbyt długo odpisuje, albo ze pisze „sztucznie”, „oschle” w sensie ze nie doda jakiś miłych słówek czy serduszek. On od początku zwiazku mi powtarza ze jest taki ze lubi pobyć sam, obejrzeć sobie film vez sprawdzania co chwile telefonu i ze jemu wystarczy jak wymienimy kilka wiadomości w ciągu dnia, albo przez chwile porozmawiamy. Ja mam przeciwnie, potrzebuje ciągłej uwagi. Czasami mam wrażenie ze specjalnie zaczynam kłótnie bo wtedy on się angażuje i odpisuje mi od razu i długie wiadomości.
Już mnie to meczy. Mam dość ze ciagle chodzę zła, mam zły humor i się z bim kloce. Chciałabym mieć spokojne życie i nie martwić się wiecznie wszystkim.
Miał tak ktoś i sobie z tym poradził? Nie wiem czy dam radę sama przez to przejść bo to juz od długiego czasu trwa i kilka razy próbowałam ale zawsze przegrywałam... np 3 dni potrafię się powstrzymać i nie mieć do niego pretensji, ale zaraz wybucham i zaczynam myśleć „jak się jest w zwiazku to trzeba mieć ciągły kontakt” i zaczynam do niego wypisać i się czepiać i wszystko co osiagnelam przez 3 dni legnie w gruzach...
Czy jest jakieś inne rozwiązanie niż pomoc psychologa/psychiatry i jakieś leki na uspokojenie? Jakieś rady? Co robic? Jak się zmienić?

Miałam tak samo. Aktualnie nie jestem już miesiąc w związku partnerskim, ale czytając Twoj post widziałam siebie. Często się zastanawiałam nad tym, dlaczego tak się dzieje. Z moich obliczeń i domysłów wynika to z zimnego domu w którym nie było miłości. Za to była przemoc psychiczna w której żyłam przez pierwsze 11 lat mojego życia a do dziś (choć minęło 12lat) mam problemy w związku. Autorko, jaki jest Twój ojciec? Ma to istotne znaczenie.

Kartagina97 napisał/a:

Miałam tak samo. Aktualnie nie jestem już miesiąc w związku partnerskim, ale czytając Twoj post widziałam siebie. Często się zastanawiałam nad tym, dlaczego tak się dzieje. Z moich obliczeń i domysłów wynika to z zimnego domu w którym nie było miłości. Za to była przemoc psychiczna w której żyłam przez pierwsze 11 lat mojego życia a do dziś (choć minęło 12lat) mam problemy w związku. Autorko, jaki jest Twój ojciec? Ma to istotne znaczenie.

Mój tata od zawsze był dla mnie i rodzeństwa dobry, w sumie to aż za dobry. Na wszystko pozwalał, wszystko kupowal (oczywiście wszystko, ale na tyle ile było nas stać ), nigdy się go przez to nie słuchaliśmy, nie miał „twardej ręki” tylko raczej on się nas słuchał zamiast my jego. Do tego czesto kłócili się z mama, głównie o to ze on dużo pił. On Pracuje od zawsze normalnie, ale tylko gdy wróci z pracy lub gdy ma wolne to pije do stopnia „wysokiego upojenia” co mojej mamie nie pasowało, bo ona ciężko pracowała i zawsze starała sie odłożyć pieniadze, żeby coś wyremontować lub dla nas na studia itp. I myśle ze od małego zawsze stawaliśmy bardziej za mama bo ona wzbudzała w nas szacunek, jej się słuchaliśmy, widzieliśmy w niej bardziej „autorytet” a taty nie lubiliśmy tez za to ze mama przez niego się denerwowała... aktualnie można powiedzieć ze z jednej strony „nie lubię taty” bo obrzydza mnie to ze o siebie nie dba, ze pije i ze mama przez niego się denerwuje a z drugiej strony czasami mi go szkoda ze nie jest przez nas traktowany tak jak mama i ze jest tak jakby osamotniony....

Dużo razy były rozmowy, proszenie, kłótnie o to żeby przestał pic, propozycje jakiejś pomocy, AA itp. Ale nic nie działa, on nie chce nawet spróbować jakiejś pomocy i nikogo nei słucha bo uważa ze wie najlepiej. a jak mama chciała się rozwieść to za kazdym razem straszy ze się powiesi i mama boi się ze będzie miała go na sumieniu..

Także nie wiem, myśle ze sytuacja w domu rodzinnym może mieć coś wspólnego z moim teraźniejszym zachowaniem. Czasami mam wrażenie ze od małego zawsze musiałam być odpowiedzialna, zajmowac się młodszym rodzeństwem i dodatkowo pilnować taty. Albo prosić go o to żeby nie pił, albo pocieszać mamę, albo wybiegać na zewnątrz i szukać go bo wlasnie wyszedł i możliwe ze poszedł się powiesić...

+ myśle tez ze nigdy nie miałam wzoru „dobrego małżeństwa, dobrego zwiazku” bo tak jak pisałam, moi rodzice zawsze się kłócili i zawsze przy nas (przy mnie i rodzeństwu)