kupno mieszkania - czy to samolubne?

cześć, potrzebuję Waszej porady.
Od grudnia zeszłego roku mam ogromny kryzys w związku (jesteśmy razem prawie 10 lat). ciężko nam się dogadać, ale jednocześnie wciąż się nie rozstajemy, mam wrażenie, że nie chcemy odpuścić. postanowiliśmy, że zamieszkamy osobno, żeby sobie przemyśleć pewne sprawy i odpocząć od kłótni o pierdoły, ale się nie rozstajemy.

od jakiegos czasu chciałam kupić mieszkanie, on wciąż się wahał, z wielu powodów (które mnie nie przekonują). mnie za to wszyscy namawiają do kupna (np. rodzice, którzy chcą mi w tym pomóc). to jest moje marzenie, żeby mieć własny kąt i jestem w stanie sama wziąć kredyt i je kupić. nawet mam jedno wymarzone mieszkanko na oku, o którym nie jestem w stanie przestać myśleć.
i tu pojawia się mój problem - czy to byłoby samolubne z mojej strony, gdybym je kupiła? jak byście się czuli w tej sytuacji?
dodam, że rozmawialiśmy o tym, pokazałam mu to mieszkanie (jest naprawde fajne) i mówiłam, że jeśli np. w ciągu kilku miesięcy uda nam się naprawić nasz związek, to to, że mam mieszkanie, nie zmieni za wiele, po prostu mógłby się do mnie wprowadzić, albo kupilibyśmy inne a to bym wynajmowała. ale on czuje się zlekceważony i twierdzi, że podejmuję decyzję za niego (mimo, że chcemy i tak zamieszkać osobno)

będę bardzo wdzięczna za wypowiedzi, bo jestem rozdarta - z jednej strony mogę spełnić marzenie, z drugiej rozwalić już do końca bardzo ważny dla mnie związek.

Gdzie mieszkaliscie przed grudbien, czy to wasze czy wynajmowane, jakie kieliscie plany na przyszlosc co do mieszkania, dlaczego chcialas sama a nie z nim, dlaczego on nie chcial(szczegoly sa wazne wiec podaj).
Duzo za malo napisalas. W zasadzie nic.

kasiar napisał/a:

cześć, potrzebuję Waszej porady.
Od grudnia zeszłego roku mam ogromny kryzys w związku (jesteśmy razem prawie 10 lat). ciężko nam się dogadać, ale jednocześnie wciąż się nie rozstajemy, mam wrażenie, że nie chcemy odpuścić. postanowiliśmy, że zamieszkamy osobno, żeby sobie przemyśleć pewne sprawy i odpocząć od kłótni o pierdoły, ale się nie rozstajemy.

od jakiegos czasu chciałam kupić mieszkanie, on wciąż się wahał, z wielu powodów (które mnie nie przekonują). mnie za to wszyscy namawiają do kupna (np. rodzice, którzy chcą mi w tym pomóc). to jest moje marzenie, żeby mieć własny kąt i jestem w stanie sama wziąć kredyt i je kupić. nawet mam jedno wymarzone mieszkanko na oku, o którym nie jestem w stanie przestać myśleć.
i tu pojawia się mój problem - czy to byłoby samolubne z mojej strony, gdybym je kupiła? jak byście się czuli w tej sytuacji?
dodam, że rozmawialiśmy o tym, pokazałam mu to mieszkanie (jest naprawde fajne) i mówiłam, że jeśli np. w ciągu kilku miesięcy uda nam się naprawić nasz związek, to to, że mam mieszkanie, nie zmieni za wiele, po prostu mógłby się do mnie wprowadzić, albo kupilibyśmy inne a to bym wynajmowała. ale on czuje się zlekceważony i twierdzi, że podejmuję decyzję za niego (mimo, że chcemy i tak zamieszkać osobno)

będę bardzo wdzięczna za wypowiedzi, bo jestem rozdarta - z jednej strony mogę spełnić marzenie, z drugiej rozwalić już do końca bardzo ważny dla mnie związek.

Nie, to, że chcesz spełnić swoje marzenia i pragnienia nie jest samolubne.
Bardziej samolubnym wydaje mi się manipulowanie Tobą poprzez wzbudzanie w Tobie poczucia winy, bo pragniesz spełnić swoje marzenie.
To tak odnośnie tytułu wątku :-)
Chyba, że Twój pomysł z zakupem mieszkania w momencie, kiedy Wasz związek chwieje się w posadach i wisi na włosku to także próba manipulacji, poprżez pokazanie, jak sobie już super zorganizujesz życie bez niego i ewentualnie go przygarniesz, jak będzie ku temu klimat. Wtedy to trochę inaczej wyglada ;-)

Inna sprawa, to komunikacja między Wami, bo z Twojego posta wyłania mi się obraz pary, która nie potrafi z sobą rozmawiać wprost i bezpośrednio, szczególnie o trudnościach między Wami i problemach w związku. Czyj był pomysł, żeby się rozstać „na próbę”? Pytam od kogo wyszła inicjatywa, bo ktoś musiał pierwszy wspomnieć o takim rozwiązaniu.

A czy to nie jest trochę tak, ze takim ruchem chcesz przyspieszyc podjęcie decyzji o rostaniu?
Zaznaczam, ze nie oceniam, ale widze to tak - jesteście na rozdrożu, kazde z was może pojsc swoja drogą, albo pojdziecie (za jakiś czas) razem.
Decyzja własnego mieszkania, poważnego zadluzenia się sprzyja umacnianiu własnej niezaleznosci.

pomysł był moj, bo tak naprawde problem polega na tym, ze on oczekuje ode mnie pewnej zmiany, ktora jest dosc trudna, i nie jestem w stanie tym oczekiwaniom sprostac. nasza codziennosc stala sie juz w pewnym momencie bardzo meczaca, czulam ciagla presje (nie do konca wypowiedzianą) z jego strony wiec stwierdzilam ze moze troche oddechu sie nam przyda. on przyznal mi racje, ale potem sie bardzo podlamal. w trakcie jak szukalam mieszkania do wynajecia stwierdzilam, ze placenie takiej kasy za kawalerke (musze mieszkac sama, nie jestem w stanie mieszkac z kims obcym w tym momencie zycia, ogladalam jakies pokoje i zdalam sobie sprawe ze bylby to dla mnie koszmar).

z drugiej strony relacje miedzy nami sa bardzo przyjacielskie, ufamy sobie i potrafimy wciaz spedzac razem czas. ale tez sie klocimy. bardzo specyficzne sytuacja.

bylismy tez na terapii, ale nie poskutkowala, w sensie nie pozwolila nam na podjecie zadnej decyzji. tzn w sumie podjelismy niejako decyzje - zostalismy razem ale w dziwnych stosunkach... poszlam na swoja terapie, trwa od kilku miesiecy, sprawia, że też troche sie od niego oddalam bo zdaje sobie sprawe, ze byłam/wciaz jestem od niego dosyc uzalezniona i powinnam nauczyc sie kim jestem na nowo. dla niego to poznawanie nowej mnie, co tez jest dodatkowa trudnoscia.

mam tez wrazenie, ze on nagle sie obudzil i dotarlo do niego, ze tez jednak juz chce. dostal nawet deklaracje duzej pomocy od rodzicow. sprawa wiec skomplikowala sie jeszcze bardziej, bo gdybysmy pewnie zawalczyli troche i zazegnali kryzys, moglibysmy byc za rok na wlasnym wspolnym mieszkaniu. a tak - ja mam swoje, a on?

problemem jest tez to, ze i tak musze wziac kredyt na jakies 20 lat. plan jest splacic go duzo wczesniej, ale tak czy tak - wg niego to nie do konca rozsadne i woli kupic taniej. wiec dochodza jeszcze liczne kwestie ekonomiczne

Gdybym miała możliwość kupna mieszkania za swoje to zdecydowałabym się na to długo się nie zastanawiając. To Twoje marzenie i masz prawo je spełnić, a Twój partner cały czas Cię blokuje wyszukując nowych argumentów, które przemawiałaby za tym, żeby się wstrzymać. Ceny mieszkań rosną cały czas i nie zapowiada się na to, żeby miały spaść, wiec ten argument jest słaby. Działaj Dziewczyno, jeśli będziecie mieli razem żyć to to mieszkanie nie powinno być przeszkoda.

kasiar napisał/a:

będę bardzo wdzięczna za wypowiedzi, bo jestem rozdarta - z jednej strony mogę spełnić marzenie, z drugiej rozwalić już do końca bardzo ważny dla mnie związek.

Obecnie jest nieodpowiedni czas na zaciąganie kredytu hipotecznego. Twój partner ma rację co do cen mieszkań. Lepiej przeczekać.

kasiar napisał/a:

ja chcialam mocno, ale sluchalam jego argumentow mimo ze sie nie zgadzalam w stu procentach.

Co to za zdanie, że nie zgadzasz się w 100% procentach? Uzasadnij, dlaczego się nie zgadzasz?

Dziękuje Ci za opinie. Jak myślisz, ile trzeba by było przeczekać?

Nie zgadzałam się np z tym ze bardziej opłaca się wynajmować niż płacić bankowi, bo można „odłożyć więcej pieniędzy na wkład własny”. Tylko ze wiem, ze w praktyce takie odkładanie nie wychodzi (on nie ma oszczędności) i można czekac bez końca. Nie jest to wg mnie efektywne. Tak samo jak czekanie aż ceny spadną, bo czekam już teoretycznie dwa lata, to długo... No i nie skorzystaliśmy z MDMu co tez jest wg mnie błędem trochę. 
To tak na pierwszy rzut, ale są tez inne rzeczy

kasiar napisał/a:

Dziękuje Ci za opinie. Jak myślisz, ile trzeba by było przeczekać?

Nie zgadzałam się np z tym ze bardziej opłaca się wynajmować niż płacić bankowi, bo można „odłożyć więcej pieniędzy na wkład własny”. Tylko ze wiem, ze w praktyce takie odkładanie nie wychodzi (on nie ma oszczędności) i można czekac bez końca. Nie jest to wg mnie efektywne. Tak samo jak czekanie aż ceny spadną, bo czekam już teoretycznie dwa lata, to długo... No i nie skorzystaliśmy z MDMu co tez jest wg mnie błędem trochę. 
To tak na pierwszy rzut, ale są tez inne rzeczy

To czy bardziej opłaca się wynajmować czy brać kredyt nie jest rzeczą zero jedynkową. Przez pierwsze kilka lat i tak będziesz spłacała same odsetki. Wszystko zależy od sytuacji na rynku, samego kredytu i sytuacji ekonomicznej na świecie. To czy będziesz brała z partnerem czy sama nie ma znaczenia. To już indywidualne Twoje podejście, w które nie chce ingerować. Sama znasz wasz związek najlepiej. Nie słuchaj dyrdymałów o blokowaniu marzeń, bo to zobowiązanie długoterminowe, na które wiele rzeczy wpływa i Ty z nim zostaniesz. Według mnie partner zwyczajnie się boi.
Na te chwilę powiększaj majątek.
Wracając. Dwa lata to nic na rynku mieszkaniowym. Na nieopłacalność obecnego kredytu wpływa kilka rzeczy. Po pierwsze niskie stopy procentowe, które są od dłuższego czasu. Spowodowało to że kredyt sam w sobie wydaje się tani, ale jednocześnie marże na kredycie są bardzo wysokie. Stopy procentowe wzrosną, duża marża zostanie i będziesz miała drogi kredyt. Tym bardziej, że w Polsce w odróżnieniu od zachodu, większość kredytów jest ze zmienną stopą procentową (Więc jak coś celuj ze stałą, mimo trochę wyższej ceny). A to nie jedyny punkt wpływający na cenę kredytu. Kolejny to zalew imigrantów z Ukrainy co powoduje co prawda wzrost cen wynajmu, ale również wzrost sprzedaży mieszkań. Do tego dochodzi sytuacja na świecie, gdzie czai się nadchodzący kryzys, jak duży by nie był to jakiś będzie. Widać to choćby po cenach złota, które obecnie bardzo rosną.
Jest kilka czynników, które wpłyną na przyszłe ceny i owy kryzys. Rynek mieszkaniowy, między innymi w Kanadzie (bańka kredytowa), Chinach (drogi kredyt, a jednocześnie ponad 65 mln pustych mieszkań). Oczywiście to nie jedyne rynki, które trzeba brać pod uwagę i nie tylko o rynek mieszkaniowy chodzi.
Jest też nasz kraj. Odchodzenie od wynajmu krótkoterminowego w Polsce, z kilku powodów. Co spowoduje wyprzedaż części mieszkań i spadek cen. Kolejnym powodem będzie wzrost stóp procentowych co podwyższy ceny kredytów. Nie ma co się oszukiwać, dużo ludzi zaciągnęło kredyty na swoje maksymalne możliwości i gdy tak się stanie, trzeba będzie sprzedawać, aby móc spłacać zobowiązanie (to nie USA, gdzie oddajesz mieszkanie i kredyt zamknięty). Mamy też wzrost wysoko gotówkowych kredytów powyżej 250 tys., a spadek od 100 do nieco ponad 150 tys.
Dokładnie kryzysu nie przewidzisz, ale są pewne ruchy, które wskazują, że nadchodzi. Ludzie to głównie emocje.
Śledź gdy zacznie spadać popyt, ceny mieszkań będę jeszcze przez jakiś czas rosły. Rata kredytu może nawet bilansować się z ceną wynajmu. Ale to będzie początek. Według mnie będzie to ok. 2-3 lat, gdy będzie można myśleć o zakupie.

To tyle jeśli chodzi o rozsądek. A mną cały czas rządzi myślenie - chce mieć już swoje, nie chce czekac... z drugiej strony nie chce się uwiazywac na 20 lat. Kto wie, czy w zwiazku z kryzysem nie stracę pracy za jakiś czas?

wróciłam do swojego starego tematu i poczułam się zainspirowana, żeby zaktualizować sytuację a może nawet pochwalić, że zadbałam o siebie. dużo się wydarzyło w międzyczasie, wyprowadziłam się od partnera pod koniec września i tydzień później sie rozstaliśmy, wynajęłam kawalerkę tymczasowo, a w międzyczasie znalazłam swoje wymarzone mieszkanie. za tydzień podpisuję akt notarialny jestem ogromnie szczęśliwa!

wróciłam do swojego starego tematu i poczułam się zainspirowana, żeby zaktualizować sytuację a może nawet pochwalić, że zadbałam o siebie. dużo się wydarzyło w międzyczasie, wyprowadziłam się od partnera pod koniec września i tydzień później sie rozstaliśmy, wynajęłam kawalerkę tymczasowo, a w międzyczasie znalazłam swoje wymarzone mieszkanie. za tydzień podpisuję akt notarialny jestem ogromnie szczęśliwa!