rozstanie po 3 latach-prosze o pomoc

no tak co dalej???? czytam rozne forum i piszecie o zdradzie i o wygasnieciu milosci...a ja nie moge sie pozbierac myslami, nie spie nie jem czy to ma sens?? przeciez my sie kochamy, prawda? czemu on zmienil zdanie? czy moze szukal wymowki na rozstanie? ale to by nie mowil ze mnie kocha, prawda? Prosze was pomocy!!! czy ktos byl w mojej sytuacji?

slonce 180, ten chłopak ma dopiero 23 lata i to jest zupełbie naturalne ,że może nie być gotowy na małżeństwo i jest jak najbardziej uczciwe ,że Ci o tym mówi. Był bardzo młody ( 20 lat) jak sie zaczęliscie spotykać , właściwie jeszcze dzieciak, a różnica wieku w tym przypadku jest bardzo duża, tym bardziej ,że faceci psychicznie dojrzewają przeważne później. Moi rówieśnicy w większosci są jeszcze kawalerami, spotykają się z dziewczynami, bawią sę i to jest zupełnie normalne, mało który 23 latek jest gotowy na poważny związek i mimo,że jest dojrzały jak na swój wiek emocjonalnie ma swoje lata i tego się nie da zmienić. On Ciebie kocha ale do założenia rodziny nie dojrzał widocznie potrzebuje dużo więcej czasu, on dopiero staje się mężczyzną psychicznie to nadal chłopak.
On Cie kocha, ale to już nie jest ta milość z " majwyższych lotów" to u niego niestety gdzies uleciało i on zaczyna podświadomie zdawać sobie z tego sprawe, w tej sytuacji naciskanie na ślub stawia go niejako pod scianą a to juz nie jest dobre.Nie nie okłamywał Cię, na początku rzeczywiście myślał,że da radę, niestety nie dał, jest na to za młody. 
Ciebie również trzeba tu rozumeć jestes w wieku, w którym dziewczyna już bardzo poważnie mysli o założeniu rodziny a jesteś z facetem , który dopiero do tego dorasta.
Nie sądzę by szukał wymówki do rozstania on po prostu nie chce sie jeszcze żenić, od 20 roku życia jest z Tobą ,snuje bardzo poważne plany i to go zwyczajnie przerosło,  to przeciez wiek , w którym faceci się jeszcze bawią a chłopak był w bardzo poważnym związku,  zwyczajnie nie daje sobie z tym rady.
Musisz wszystko a spokojnie przemyśleć i zrobić tu bilans. Skoro sie kochacie to może jednak odpuścić z tym ślubem i dać chłopakowi czas na zastanowienie się co dalej. Wygląda na to,że sie tu całkiem pogubił i  nie wie co robic. Oczywiscie nie mówie tu o latach ale powiedzmy o miesiącu dwóch, niech to na spokojnie przemysli, poukłada. Dobrze będzie jeżeli przez jakiś czas bedziecie osobno, niech za toba zatęskni. W tym czasie nie naciskaj go daj mu wolną rękę,  bądz obecna lecz nie nachalna. Nie myslcie panicznie co dalej, po co? po prostu  dajcie sobie tu trochę na luz, przecież się kochacie i to jest najważniejsze. Oboje jestescie bardzo  zmęczeni tą całą sytuacją, może więc spotykajcie sie tak jak na początku na randkach i z mniejszą częstotliwoscią . Musicie odnaleźć w sobie te "najwyższe loty", inaczej oboje się tu  zamęczycie a raczej zamęczycie to co jeszcze jest między wami. Myslę, że Cię kocha , ale jest przemęczony i się pogubil, daj mu troche luzu i czas na przemyslenia, nie naciskaj go naprawde bardzo szkoda tej milości.
Daj mu czas ale jednocześnie obserwuj, jeżeli zacznie sie bawić, szaleć i korzystać z wolnosci jak psiak, który zerwał sie ze zmyczy to odpuść go sobie, jeżeli na tomiast ten czas rozłąki wykorzysta na przemyslenia, na prace nad waszym zwązkiem może jednak warto poczekać parę mesięcy.
Myslę, że najlepiej bedzie ja na ten czas zamieszkacie osobno inaczej jak ma za tobą zatęsknic?

Witam... Ja też rostałam się z kimś po 3 latach. Mam 23 lata, a On odszedł z dnia na dzień, a po miesiącu miał już inną. Ja nie umiem się z tym pogodzić... Nie jem, nie śpie, wciąż o tym myślę. Tylko praca trzyma mnie przy życiu. Mineły już dwa miesiące, a ja znajduje się wciąż w tym samym punkcie. Mam wrazenie, ze jestem najbrzydsza, głupia i że już nigdy w nikim sie nie zakocham. Cały czas usiłuje się czymś zająć: robię prawo jazdy, zdecydowałam się na założenie aparatu orotodontycznego (chociaż z drugiej storny wiem, że to minimalizuje moje szanse na poznanie kogoś nowego). Co robić? Jak odzyskać wiarę?

Dziękuję, że odp na mojego posta...Uznał, że uczucie się wypaliło... Myślę, że ma już kogoś, bo stwierdził, że w pojedynkę jednak nie jest tak łatwo i miło... Najgorsze jest to, że nie umiem o Nim źle myśleć i źle mu życzyć (wręcz przeciwnie chciałabym żeby chociaż On był szcześliwy)... Podobno znienawidzenie pomaga, ale ja nie potrafię... Nie chce ich tylko oglądać razem, a wiem że mieszkamy w takim mieście, że będzie to nieuniknione!! Nie wiem jak mam sobie poradzić z tym uczuciem... Staram sie caly czas czyms zajac, ale tak wiele rzeczy mi o nim przypomina... Co robić?? Błagam pomożcie!!

Słońce pewnie masz rację... Ja wiem, że On był narcyzem, który najbardziej kochał siebie... A mimo tego ja bardzo za Nim tęsknie, bo wiem że przy mnie potrafił też być strasznie fajnym facetem... Czasami sobie myślę, że On nie dorósł do bycia z kimś na dłuższa mete albo przestarszył się, że nie do końca się wyszumial. Chcialabym tylko wierzyć,że to się uloży, że wkrotce pojawi się ktoś kto znowu rozbudzi we mnie te super emocje i spowoduje że poczuje się cos warta... Dzis wole nie patrzec na siebie w lustrze i wciaz wydaje mi sie ze On by najlepszym co mnie w zyciu moglo spotkac, a teraz to juz tylko samotność do końca zycia... Usmiecham sie na przekor sobie, bo wiem ze tak trzeba... ale wydaje mi sie ze ja nie dam sobie rady

Tylko jak odzyskac wiare w to ze jeszcze kiedys bede szczesliwa? I ze to co sia stalo wyjdzie mi na dobre?

A co do mnie i mojej sytuacji? coraz bardziej mi sie wydaje ze to jego"nie jestem gotowy na rodzine" bylo wymowka. Ostatnio mi powiedzial, ze to wszystko ja zaczelam, tak jak by to byla moja wina, bo wspomnialam o zerwaniu a nie on. wyobrazacie to sobie? czuje sie oszukana i tak na prawde probowalam poczekac przemyslec i dac jemu czas ale to tylko ja probuje a on? nic. Cos sie zerwalo i sama juz nie czuje tego co czulam. Kocham go ale to wszystko jest jak koszmar. Co myslicie o tym dac sobie spokoj czy walczyc? tylko czy jeszcze jest o co ?

z

w tym momencie czuje pustke. Mam siostre i jej meza ktorzy mnie wspieraja, ale jest bardzo ciezko pomimo wszystko. Czuje sie jakbym nie mogla oddychac. Tak trodno mi uwierzyc ze on tak poprostu zmienil zdanie o nas. Najgorsze jest to, ze ciagle mieszkamy razem i spimy w tym samym lozku ale tylko spimy tak kolo siebie. Wiem ze powinnam go wyslac na kanape ale nie moge jestem za miekka. Takze wiem ze powinnam z nim pogadac o nas czy sie rozstajemy i co dalej. Ale gardlo mi sie sciska za kazdym razem jak mam okazje poruszyc ten temat. Jak mam sie zdobyc na odwage ? pomorzcie !

smieszne ze potrafie doradzic innym ale sama nie moge sobie pomoc ale masz racje musze z nim porozmawiac i wiem ze to nie bedzie proste, ale zycie samo w sobie nie jest proste. dzieki za wsparcie damy rade, tylko musimy pamietac, ze nie ma tego zlego co by na dobre nie wyszlo i wierzyc w siebie

dzieki. No i porozmawialismy a sumie ja mowilam..powiedzialam ze chce przerwy i zeby sie wyprowadzil. Od jutra bedzie szukal pokoju a ja? to dziwne ale czuje jakby mi kamien z serca spadl. Czuje sie chyba z tym dobrze tak mi sie wydaje jak na razie ale ja przeciez powinnam byc zamana i smutna a to nic czy jest cos nie tak ze mna? czy moze on poprostu nie jest ta moja wielka miloscia?! zawsze od kiedy go poznalam bylam pewna ze to jest to a teraz? jest juz inaczej. Co jest nie tak?

Słońce...
Jesteście klasycznym przykładem niedopasowania z powodu różnicy wieku i to gdy kobieta jest starsza.

Ty masz plany małżeńskie i rodzicielskie, wszak dochodzisz trzydziestki.
On jest małolatem, który jeszcze chce poszumieć.

Gdy byliście na początku tego 3-letniego okresu, na pewno mówiliście, że miłość jest najważniejsza, nie uznaje róznicy wieku. Potem zawsze okazuje sie inaczej!

No i to zamieszkiwanie wspólne, które niszczy niejeden związek.
"powinnam go wysłać na kanapę"!!! Tak mówi żona w stary, dobrym małżeństwie!!
Dobrze, że sie wyprowadza. Ty nawet odczuwasz ulgę...Myślisz sobie - nie będzie ślubu, to muszę szukać innego kandydata na małżonka! Pragmatycznie podchodzisz do sprawy...Nie jesteś gotowy na ślub, to idź swoją drogą, bo ja nie mam czasu na głupoty.
Właściwie to się nie dziwię.

proszę jaki optymizm!!:) proszę pożycz trochę, może pomoże na moje smutki... Pozdrawiam!!

no tak a on teraz non stop wychodzi i imprezuje tak jak psiak ktoty zerwal sie ze smyczy..ale przeciez ja mu nigdy nie zakazywalam, mogl sobie wychodzic ile chcial z czego za bardzo nie kozystal. Nigdy nie mowilam ze nie moze wyjsc a wrecz przeciwnie.To o co teraz mu chodzi? ja nie rozumiem facetow, sa dziwni. I najgorsze jest to ze juz nie jestem na niego zla tylko na siebie ze mu uwierzylam w to cale "i love you" i ze bylam na tyle naiwna ze zwiazalam sie z malolatem. Co ja myslalam? 3 lata stracone, ale nauczke mam i to nie zla!!!  A tego malzenstwa i dzieci juz mi sie odechcialo za duzo lez to wszystko kosztuje. moze w przyszlosci ale nie za predkiej.. !!!! czuje jakbym miala eksplodowac za chwile jestem taka zla na siebie!!!!!

witam wszystkich po dluzszym czasie. Dalam juz sobie z nim spokoj. Probowalam porozmawiac z nim o tym co sie kryje za tym wszystkim aby powiedzial jak na prawde czuje, ale on mnie zbyl slowami "przeciez ci juz mowilem ze nie jestem gotowy wczesniej i nic wiecej" Wyprowadza sie na poczatku przyszlego miesiaca ja tez juz szukam sobie czegos do mieszkania bo nie chce tu zostac, za duzo wspomnien w naszym mieszkaniu. Ciagle nie jest latwo, ale zdalam sobie sprawe ze tak na prawde to on nie byl ta moja wielko miloscia, smutne ale prawdziwe.Mysle tak bo bardzo szybko sie z tym pogodzilam nie tak do konca ale wiem ze jak juz zamieszkamy osobno bedzie o wiele prosciej..To mnie przeraza bo gdyby on nic nie zaczal o tym ze "nie jest jeszcze gotowy" to pewnie bysmy sie hajtneli, mi ciagle sie wydawajac ze on to jest to. to tak jak bym oszukiwala i jego i siebie nie swiadomie! Dobrze ze tak sie stalo z jednej strony a zycie sie dalej kreci czy tego chcemy czy nie. Dzieki wszystkim za wsparcie i dorady bardzo mi pomogliscie przez to wszystko przejsc!! pozdrowienia x

Smutna 23....mam na imię Ania,mam 23 lata 3 dni temu dowiedziałam się już na pewno że chłopak z którym byłam 3 lata i którego kochałam i kocham niestety nad zycie przestał mnie kochac..może mogłybysmy się skontaktować przez gg i czasem ze soba gadać, tak jak przyjaciolki online? byloby może nam łatwiej