ODESZŁAM...Wróciliśmy do siebie....ODSZEDŁ!!!!!

Orchideo, piękny nick, jest ktoś , kto łączy ciebie i męża, ktoś kto w zawieji - teściów, domów konfliktów powoli dorasta, jesteś też ty - najważniejsza , szukająca odpowiedzi.
Orchi.. tu nie chodzi o ratownie ... tu , chodzi o zadanie sobie pytań czego pragniecie ty i mąż .
A jeśli odpowiedz będzie - być razem zróbcie wszystko aby znaleźć kąt tylko dla was - jestescie 3 osobową rodzina, a nie stadem:)
poproscie rodzicow o pomoc, znajdzcie ekstra prace ... nie wiem pomyslcie...
Orchi... utul męża i córkę, spotkajcie się tylko w trójkę i znajdzcie wasze szczęscie

głębokie pytanie... a znasz odpowiedz? bo wiesz miłość jest w Tobie, a dzis jest przykurzona i cholernie zmęczona...
wiec pewnie sama nie wie...
dlatego weź męża za rękę spójrz mu w oczy i zobaczysz co poczujesz...
dobrze, ze zadajesz pytania... to początek do odpowiedzi...

zadawaj pytania i znajdz potrzebe , tą najmocniejszą ...

rzeczą ludzką jest wątpić, załamywać się i podnosić ... popatrz jest wiosna... to tło ... ale łatwiej spojrzeć na siebie, z innej perspektywy... nie ja i on ale my - rodzina

Wiesz, kiedy zakłada się własną rodzinę to od tego momentu ta!!! rodzina jest najważniejsza. Męża i Twoja rodzina są ważne, ale ta nowa jest ponad wszystko. Dlatego oboje powinniście zrobić co tylko możecie, żeby to scalić. Jeśli problemem jest tylko mieszkanie to może pomyślcie tymczasowo o wynajęciu. We własnych czterech ścianach zawsze łatwiej rozwiązywać konflikty. Siłą rzeczy osoby trzecie zawsze opowiedzą się po którejś stronie, a to nie jest dla Was najlepsze. La Que Sabe ma rację, zróbcie wszystko, abyście byli razem. Ty tego pragniesz, może nie piszesz wprost, ale to się czuje. Walcz więc, nikt za Ciebie tego nie zrobi. A jeśli przetrwacie będziecie silniejsi! Często tak jest, że kiedy na świecie pojawia się dziecko małżeństwo przechodzi swój pierwszy kryzys, bo nic już nie jest takie samo. Jeśli Ty za bardzo skupiłaś się na tym nowym życiu mąż mógł poczuć się odsunięty dlatego uciekał, od Ciebie i od nowej codzienności, która dla niego okazała się za trudna. Ale to nie musi oznaczać, że przestał Cię kochać. Może musicie po prostu odpocząć i dać sobie trochę czasu, a przede wszystkim rozmawiać o własnych uczuciach i oczekiwaniach. Rozmowa to podstawa każdego związku, bez niej naprawdę wszystko bardzo szybko się wali. Jesteśmy tylko ludźmi, nikt nie potrafi czytać w myślach i nikt za nas nie wyrazi wszystkiego lepiej od nas samych.

Orchi! dziewczyno przejrzyj na oczy - jest t e r a z   jedna  rodzina - TY, MĄŻ I DZIECKO!!!! Reszta to juz dalsza rodzina.
Jakie konflikty miedzy rodzinami, Romeo i Julia? co ty piszesz? Dorosnij szybko , albo dojrzejesz samotnie wychowujac corke i tlumaczac jej ze odeszlas od taty, bo on nie lubil babci, babcia dziadka, dziadek cioci, a ciocia teścia!:)

Sorry ale chce abys otworzyła oczy, zastawnowila sie co dla ciebie wazne jesli milosc do męża to stworzcie wlasny dom - dla siebie, swojego ukochanego i córki.

Postaw sobie wlasciwe cele w życiu i dąż do ich osiągniecia , a rola twojej mamy, jego mamy już sie skonczyla JESTEŚCIE DOROŚLI!

Dokładnie tak! Musisz wziąć się w garść! Jesteście we trójkę, potem długo, długo nic i dopiero dalej cała reszta. Jesteście dorośli, odpowiadacie za siebie, pora odciąć pępowinę, której chyba wciąż się trzymacie. Gdybym ja kiedyś patrzyła na to co moi rodzice i rodzice męża od nas oczekują to...oj, byłoby ciężko. Gdybym nie podjęła radykalnych kroków, nie powiedziała, że od tej chwili ja decyduję o swojej przyszłości, a my wspólnie o naszej to pewnie dziś siedziałabym w kącie sama i wyła z rozpaczy. Patrz na siebie i swoje małżeństwo, a jeśli oni nie potrafią czegoś tu zrozumieć to mają problem, ale to jest ich problem, nie Twój.

La Que Sabe dzięki twoim mocnym słową umówiłam się na spotkanie z moim jeszcze mężem aby ratować nasze małżeństwo i spotkało mnie ogromne rozczarowanie......... bo tak napradę nie zależy mu na nas.
Uważa mnie za jakąś puszczalską opierając się wyłącznie na tych smsach tym bardziej że ja go naprawdę nie zdradziłam i on o tym wiem, ponieważ czytał te smsy i wie co w nich jest napisane no i zna mnie od 10 lat i wie kim i jaka jestem....a może on szukał pretekstu do tego aby sie rozstać sam już nie wiem.
Ale mściwość i upór nie znająć granic....tylko że jesli on ma gdziez to co nas łączy to ja mam też swoją godność i zasługuję na szacunek którego nie ma z jego strony.

A druga sprawa to chciałam abyśmy osobno zamieszkali ale on woli z mamusią i innej opcji nie bierze pod uwagę i co ja mam dalej robić czy warto mi sie tak starać.!!!!!!!!!!!

Czekam i czekam dni mijaja i efektów nie widać
Staram sie kombinuję jak posklejać to rozpadające sie pudełko lecz brakuje jednej ściany która ciągle się wycofuję.

Jestem optymistką więc wierzę że będzie dobrze!!!

Napisz proszę, co to za dziwne sms-y maż znalazł na Twojej komórce. Napisz wprost, o co chodzi. Sms-y nie biorą się z powietrza. Nie kombinuj, proszę, bo się mija z celem.

Nikt Cie nie będzie oceniał. Ale też - nikt Ci nie poradzi prawidłowo, jeżeli wyjściowe dane podasz nieprawdziwe. Wiem, co mówię.
Jeżeli chcesz sprawdzić, że wiem, to proszę zajrzyj na mój blog pt. "Porady na zdrady" na stronie blox czy na onecie i sprawdź moje kwalifikacje.

Witam
Dawno mnie tu nie było ale brak mi siły i motywacji. Cieszę sie że znalazłam to forum na którym mogę sie wyżalić a przy okazji usłyszeć cenne porady.
Sprawa jest poważna ponieważ żadna rozmowa z moim mężem nie wychodzi nam na dobre bo sie kłócimy.
Zresztą on cały czas tylko o rodzinie jak to będzie jesli nasze rodziny są skłócone a nie dociera do niego to że chodzi wyłącznie o naszą rodzina o nasza trójkę.
Jestem na wychowawczym mam 468zl i żadnych innych dochodów a on mi każe wynająć mieszkanie na siebie w którym zamieszkamy bo jak stwierdził nie bedzie mnie utrzymywał. Także słyszę o mojego męża same przykre słowa.
Także co dalej...szczerze to ja juz sie pogodziłam z tym, że sie rozwiedziemy tylko miałam małą nadzieje że chociaż spróbójemy uratować tą naszą rodzinkę.

orchide@, w sumie, Twój facet wykazuje sie troche niedojrzałoscią tez do zwiazku. Ja zawsze byłam zwolenniczką rozmów, Nic nie osiągniecie wspólnie, jezeli oboje nie siądziecie i jasno, wyraznie nie okreslicie sobie swoich wątpliwosci, oczekiwan, dazen.Bez rozmowy, jak kazde sobie tworzy swoja wizje, co ten jego partner teraz moze myslec, chciec, planowac, nie dojdziecie do wspólnego jezyka. Racja, pępowine trzeba odciąc, ale jak to zrobic, musicie pomyslec wspólnie. Problemy, rozwiazywane we dwoje podczas kryzysu w zwiazku, powodują, ze oboje odczuwacie odpowiedzialnosc za Waszą przyszłosc. Razem sie przez zycie idzie, a to oznacza, ze razem tez trzeba podejmowac decyzje i isc na komromisy, wszak oboje jestescie takze odpowiedzialni za niewinna sytuacji istotkę:) Musisz postarac sie zmusic partnera do szczerej rozmowy o was. Sama tez musisz na taką rozmowę sie przygotowac. Odrzucic to, co na daną chwile przeszkada w takiej dyskusji, czyli nerwy, pretensje, zarzuty a skupic sie na przyszłosci całej waszej trójeczki:) Jest o co walczyc. a Wasze rodziny mają tylko byc po to, by skomponowac resztę tła do Waszego obrazu kochajacej sie rodzny. Dwoje ludzi, którzy w zwiazku nigdy nie pszeszli przez kryzys, nie sa w stanie stwierdzic, ze ich miłosc jest na tyle silna, ze zwyciezy wszystko. Mi sie w mojej ostatniej próbie rozmowy z mezem, po 15 latach małzenstwa, niestety juz nie udało odnalezc wspólne zdanie. Zwyciezyła miłosc owszem, ale do innej osoby.Mam nadzieje, ze Tobie sie powiedze:)

Witam, proszę o pomoc, poradę cokolwiek..
Jestem mężatka od 2 lat, znamy się z mężem od 9 lat. Wychodząc za niego nigdy nie sądziłam, ze będziemy się kłócić o takie idiotyczne oczywiste sprawy. Nie dawno odeszłam od niego i całej tej chorej sytuacji. Otóż przed ślubem mieliśmy plany kupić działkę i budować dom, zeby oszczędzać na swoje gniazdko zamieszkaliśmy u jego rodziców, oddzielne mieszkanie na poddaszu. Wiadomo dla mnie był i jest to obcy dom, w którym mieszkam z obcymi ludźmi. od samego początku mój maż nie pomagał przetrwać mi tych najgorszych chwil i tak jest do dziś. Zaczął unikać wspólnych wyjazdów do mojego rodzinnego domu, czy tez do rodziny, natomiast gloryfikował swoja. Po wielu koszmarnych kłótniach zaczęłam to zaakceptować, ale w zamian za to ze on też nie będzie mnie zmuszać do wizyt. Ale on jakby był pod jakimś dziwnym wpływem swoich rodziców (oni są jak mafia) w ich towarzyskie wszystko musiało być OK, odwiedziny u rodziny zawsze razem. Kiedy znalazłam tania działkę do kupienia wymyślał 100 sposobów jakby odwieść mnie o tego pomysłu, aż w końcu powiedział, ze on nie zostawi rodziców.
Tygodnie sielanki przeplatały się z tygodniami kłótni, milczenia, słów których nikt nie powinien usłyszeć od ukochanej osoby. Oczywiście przyczyną wszystkich kłótni byłam ja i moje zachowanie. Oczekiwał ode mnie, ze mimo to, ze on nie spotyka się z moja rodzina ja będę lgnęła do jego. Planował wspólne wyjazdy ze swoimi siostrami, na których wogóle nie zwracał na mnie uwagi. Kolejny urlop był z jego rodzicami u rodziny. Ciągle siedziałam sama na tym cholernym pięterku, a on debatował z rodzicami. Ratunku, jak wytłumaczyć tym ludziom i jemu ze to nie jest w porządku ze tak nie można żyć.  Wogóle nie zauważają moich potrzeb. myślą ze dali nam cztery sciany i wszystko juz sie ułoży ze ja powinnam czuc jak ich dzieci i oni. Dla mnie jest to nie go zaakceptowania!!!!
Nikt nie lubi jak ktoś miesza w jego życiu i planach. Próbowałam z nim rozmawiać wielokrotnie, ale nic nie skutkuje za każdym razem kończyło się to słowami, z tobą to jest k.. życie, wszystko ci się nie podoba itd. Zaproponowałam wyprowadzkę, powiedział, ze jak mi się nie podoba to nikt mnie tu nie zatrzymuje, a on się nigdzie nie ruszy. Ostatnio użył jeszcze gorszych słów.
Ostatnia kłótnia była o to, ze w obecności jego mamy stwierdziłam (siedząc w samochodzie w drodze nad jezioro z teściami:) ,ze trzeba zatankować auto, a ona odebrała to jako aluzję, ze ona powinna to zrobić. Ratunku!!!! jak o tym myślę to mnie szlag trafia. Czuje, ze to już koniec nie mam siły na takie życie. Ale mimo wszystko przypominam sobie te dobre chwile i pęka mi serce. To były tylko dwa lata po ślubie, była biała suknia, ślub kościelny...itd Czy on się zmieni, czy ludzie w wieku 32 lat są w stanie zmienić siebie. Czy to możliwe ze pod groźba rozpadu małżeństwa nie odetnie się o tej chorej rodzinki...Nie wiem po co on się oświadczał, jak można planować komuś życie i myśleć ze to będzie dobrze odebrane. A jeszcze na zakończenie w tym roku, też mieliśmy spędzić urlop z teściami:))) Pomocy!!!!

Dziękuję za mądre słowa otuchy, w głębi duszy myślę dokładnie tak samo. co jakieś dwa tygodnie zwijałam się z bólu i w końcu podejmowałam decyzje o wyprowadzce. Podrywałam się do lotu 3 razy. W czwartek 08.07 zabrała wszystkie ważniejsze rzeczy i wyprowadziłam się czwarty raz, z tym ze ten jest już ostatni.
Nawet nie protestował, spytał tylko gdzie teraz pojadę szukać pracy, bo te którą mam pomogli mi znaleźć jego rodzice. Na koniec dodał, żebym pamiętała ze to moja decyzja. Cholerny tchórz nawet nie potrafi przyznać się do  porażki, tylko próbuje cała winę zrzucić na mnie.

Przez te dwa lata słuchałam tylko, ze ciągle mu się stawiam, ze wszystko mi się nie podoba, ale co mnie miało się tam podobać, czy ładne mieszkanie wynagrodzi miłość i wsparcie. On nawet raz nie spróbował znaleźć się w mojej sytuacji, przecież on mnie ściągnął do tego domu podstępem. A oni mu w tym pomogli.
Uzależnili syna od siebie, miał samochód do dyspozycji , załatwili mu prace na miejscu, dokładali jak brakowało pieniędzy. Oni boją się ze on ich zostawi a oni nie dadzą sobie bez niego rady. Moja teściowa to typowa zona męża, jak jego zabraknie ona nawet w piecu nie napali. Kiedyś próbowałam z nimi porozmawiać ale teść stwierdził, żebyśmy sami załatwiali swoje sprawy, jak nam nie wychodzi to lepiej rozstać się teraz niż jak będą dzieci, na co ja powiedziałam ze chciałabym się wyprowadzić spróbować na neutralnym gruncie. Na co oni się oburzyli i stwierdzili, ze skoro tu nam się nie układa to gdzie indziej tez się nie ułoży. teściowa z wyrzutem powiedziała, że przecież my ciebie nie krzywdzimy.
Oni nawet mówią wszyscy troje o sobie nawzajem w trzeciej osobie. Święta trójca!!!! Teściowa powiedziała, ze to za małe problemy, ze szkoda pieniędzy na wesele. Nikt nawet nie powiedział słowa układajcie swoje zycie zeby wam było wygodnie nami się nie przejmujcie. Tak powinni powiedzieć normalni ludzie.
Jeszcze teraz niedawno chcieli z nami kupować samochód, bo przecież razem mieszkamy i a jak będą potrzebowali gdzieś pojechać to ich zawieziemy bo przecież teść (58 letni mężczyzna już nie nadaje się do prowadzenia auta). Miesiąc temu znów przekonywali męża do wspólnego wyjazdu do rodziny, jak stawiałam opór maż zrobił mi awanturę. Gdyby on chętnie jeździł do mojej rodziny , z niechęcią ale ja też bym się poświeciła. Ale moja rodzina to dla niego nic nieznaczący ludzie. Tyle czasu rozmawialiśmy o wspólnych wczasach w Chorwacji (podróż swoim autem zatrzymywanie się w pięknych miejscach) ma tylko 10 dni urlopu. Kiedy tylko teść wspomniał o wyjeździe , nasze plany stały się nie ważne.
Zastanawia mnie tez jak ci ludzie którzy są dobrym małżeństwem doprowadzają do tego ze małżeństwo ich syna się wali. Czy są az takimi egoistami. Córki mieszkają daleko, robią co chcą. Koszmar.

Ostatni miesi ac był cudowny, pewnie dlatego nie byłam u rodziców cały ten czas. Weekendy spędziłam z jego rodzina. Na następny mieliśmy pojechać na weekend nad morze, szukał noclegu, ale nie mógł znaleźć na termin który nas interesował. w całym Sopocie nie było pokoju dla dwóch osób (wiedziałam dlaczego- ponieważ na właśnie ten weekend miały przyjechać jego siostry).
tydzień przed moja wyprowadzka kiedy wróciłam z pracy, stanął w drzwiach,. ze jedziemy nad jezioro z jego rodzicami do ich znajomych ponieważ tam jest córka jego siostry i trzeba sprawdzić czy wszystko jest OK. Nie mogłam opanować niezadowolenia, zaproponowałam zeby pojechali sami naszym autem, na co zawrzeszczał, ze jedziemy razem. Jak wsiadłam powiedziałam tylko, ze trzeba zatankować bo nie sądziłam ze będziemy gdzieś dalej jechać. I to było powód do wielkie awantury bo jego mama poczuła się zobowiązana do pokrycia kosztów tej wycieczki. Zrobił awanturę. Następnego dnia wróciłam późno z pracy, męża nie było wrócił nad ranem pijany, zaczął klnąc ze bym sp.. skoro mi się nie podoba, ze bez niego złe skończę itd. Następnego dnia rano nic już nie pamiętał. Ale było mi przykro, mimo to posprzątałam dom zrobiła obiad,  zeby nie miał kolejnego argumentu w kieszeni(wiem ze to głupie ale zależało mi na tym zeby było dobrze)spakowałam rzeczy i pojechałam do rodziców. Wróciłam za dwa dni. Nie odzywał sie , były już jego siostry tak jak się spodziewałam, nad morze nie pojechaliśmy. Poprosiła zeby pomógł mi wnieść bagaże, nie zrobił tego. Wiec z progu krzyknęłam "cześć" do reszty tych idiotów i poszłam do "Siebie".
pusciły mi nerwy i zaczęłam płakać, co tylko jeszcze bardziej go rozwścieczyło, zaczął mnie wyzywać ze jak mogłam nie wejść i nie przywitać sie z jego siostrami. NIE MOGŁAM NIE POTRAFIŁABYM UDAWAĆ!!!! było tego już za dużo. A oni dalej pięknie się uśmiechali i bawili się mną. ZACZĘŁAM SIĘ PAKOWAĆ, ALE TO NIC NIE DAŁO, POWIEDZIAŁ ZE I TAK TEGO NIE ZROBIĘ. i RZECZYWIŚCIE BAŁAM SIĘ .
Kiedy się uspokoiłam, spytam czy pójdzie ze mną na wybory, na co on stwierdził, ze źle się czuje i jest nie przygotowany. Więc poszłam sama...jak zwykle. Wracam  a on stoi odprasowany pod kołnierzykiem i idzie na wybory z rodzicami i siostra.

TEGO JUŻ BYŁA ZA DUŻO!!!!
Wytrzymałam jeszcze tydzień w milczeniu, w czwartek wzięłam rzeczy mieszkam teraz u rodziców. Nawet się nie zdziwili, powiedzieli, ze i tak długo wytrzymała. Oni nie widzieli go od Wielkanocy, kiedy ostatni raz pełnił swój przykry obowiązek odwiedzania ich. A ja cierpię bo się z jego siostrami nie przywitała. Czy ja sfiksowałam, czy trafiłam na wyjątkowo głupich ludzi????Co robić, czy dać już spokój i wyjeżdżać z tej mieściny, czy dam mu szansę, żebyśmy spróbowali na swoim.Ale czy to go zmieni???. Boje się ze nie>>>

taak. polska rzeczywistosc... i jakas niemoc decyzyjna.
W kraju w ktorym mieszkam, mlodzi ludzie mysla juz w liceum jak zdobyc fundusze na studia. W Polsce rodzice wmawiaja dzieciom, ze ich obowizkiem jest tylko uczyc sie. Co za bzdura.
Potem dzieci rodza dzieci i wszyscy mieszkaja na "kupie".
Zadnego przewidywania, planowania, zabezpieczenia przyszlosci dzieciom. Dla jasnosci, podam, ze tez jestem wytworem polskiej rzeczywistosci i porodzilam dziecie bezmyslnie i wprowadzilam je do domu tesciow. Tesciow, ktorzy nie byli mi przychylni. Uwazalismy z mezem, ze dla jakiegos wyzszego i niesprecyzowanego "dobra" musimy tam mieszkac. Totalna niemoc finansowa..... i umyslowa niestety tez (jak to oceniam z perspektywy czasu)
Gdybym dostala od losu druga szanse, wyprowadzilabym sie do wynajetego mieszkania. Malej klitki... i powolutku dorabiala sie wszystkiego. Myslenie, ze dzieci traca na tym bo pogarsza im sie komfort zyciowy jest totalnie blednym mysleniem. Pogadajcie z dziecmi. Dla nich najbardziej komfortowo jest gdy mieszkaja z rodzicami w jednym pokoju a szczytem marzen ... spanie w jednym lozku. Czym ciasniej tym lepiej i milej. Maja to co lubia najbardziej: czesty i bliski kontakt z mamusia i tatusiem. To ze u dziadkow maja czasem swoj pokoj i slysza z niego sprzeczki rodzinne nie jest dla zadnego dziecka komfortowe.
Nie wiem czy to glupota, czy lenistwo, czy wygodnictwo powoduje, ze siedzimy z bahorami na glowie rodzicow.
Nie potrafie wytlumaczyc co mna kierowalo by splodzic dziecko wprost do mieszkania tesciow. Jakas niemoc intelektualna chyba.
Moze wszyscy powtarzaja ten schemat i juz taka polska rutyna postepowania. I tylko wybitne jednostki potrafily sie wylamac. Ja nie bylam wybitna. Dusilam sie z tesciami przez 1.5roku. Potem ucieklam z mezem, dzieckiem i slubnymi zastawami.
Wyprowadz sie i juz. Nie ma co gadac o niemocy. Niemoc tylko w naszych glowach.

Orchide, na wstępie wybacz że się wciąłem w TWój temat, ale nie umiałem przejść nad nim do porządku dziennego i odezwałem się do Luizy83. A propo Orchide co u Ciebie, prześledziłem Twój watek....jakoś tak mało piszesz. Ból jest wielki bo kochasz, ale to zraniona miłość, która jest wymęczona i w gruncie rzeczy nawet gdyby się stał cud to mogłoby się okazać, że jest dalece inna od tej której oczekiwałaś. Po tym wszystkim pewnie masz wielkie poczucie niemocy. Ale tak naprawdę to jesteś jedyną osobą która wyszła z tego z Twarzą. Może nie powinienem tak pochopnie oceniać wpływu jego rodziców na wasz związek (WASZ- bo w końcu to Wy obydwoje decydowaliście o jego kształcie, na to że komuś pozwoliliście do niego wtargnąc i wywierać wpływ), ale to jest ich wina. Jeżeli coś naprawdę do niego czujesz i mimo wszystko zależy Ci na jego dalszym szczęćsiu, choć niekoniecznie z Tobą, powiedz mu o tym. Poproś go by popytał wśród
znajomych czy wg. nich mieszkanie z rodzicami może mieć wpływ na taki związek. Może otworzą mu się oczy. I Pamiętaj, to że oczekiwałaś od niego tego, czy tamtego jest normalną sprawą. Przypuszczam nawet, że w niektórych  rzeczach się hamowałaś, choćby z uwagi na to że właśnie mieszkaliści z jego rodzicami. Nie protestował bo się tego spodziewał, może nawet rodzice mu wbili do głowy że nie jesteś dla niego, że i tak odejdziesz. On był po prostu przygotowany. Możliwe że wbijali Ci szpilę jedynie by syn mógł czym prędzej zacząć układać sobie życie ponownie - rodzice śmiało tak moga myśleć. Sam byłem świadkiem podobnych sytuacji - aczkolwiek, myślałem że to tylko dotyczy jedynaków, w jedny przypadku rodzice szantażowali syna, a w drugim kusili bardzo drogimi zabawkami - cel - rozstań się z ta kobietą. Jeżeli zabrałaś tylko najważniejsze rzeczy, to wróć tam po resztę, tylko nie wdaj się w rozmowę z jego rodzicami pod żadnym pozorem, nawet o
pogodzie. Inaczej zaszczekają Cię, stwierdzając że to Wyłącznie Twoja wina. Jedyne co możesz im powiedzieć to rzeczy w jakich osiągnełaś sukces - nie wiem, spokój, ciszę, skończone rozstroje żołąka itd. Ewentualnie mężowi powiedz że wina zawsze leży po dwóch stronach - tłumaczyc Ci szczegółów nie trzeba. Mimowszystko dla własnego dobra odpuść sobie linie obrony tego rodzaju, że oni, czy też on, podstępem ściągneli Cię do swojego domu. Jak by na to nie patrzeć - Twoja zgoda na wspólne zamieszkanie, w takim a nie innym układzie, to również była Twoja decyzja. Nie ma znaczenia, czy świadoma, czy też nie - poniosłaś tego konsekwencje. Ale co do tyczy reszty to rzecz oczywista - mieliście w tym wsztkim wszyscy udział. Wiem wiem, oni się wtrącali, ale jednak pozwalaliście - obydwoje - na to. Możesz mówić że ty nie chciałaś, ale jednak w tym uczestniczyłaś. W takiej sytuacji nie ma jedynie biernych obserwatorów, przykrmo mi że to musiałem napisać.
To że dali samochód, dawali kasę - to niekoniecznie trzeba traktować jako uzależnianie go od sibie. Nie czepiaj się tego, w ten czy w inny sposób pomagali wam, to że patrzyli na sprawę, głownie przez pryzmat jego osoby, no trudno, jednak spójrz na to chłodniej, a odrzucisz zbędne emocje, co pozwoli Ci się skupić na ważnych sprawach. Teść dobrze gadał że sprawy powinniście sobie sami załatwiać, w sprawie dzieci też. Możesz mu smiała za to podziękować, ale jednocześnie przypomnij mu że to, iż nie powstrzymał swojej żony - choć napewno zna ją od tej strony, bo jak to kobieta ze wszytkim do niego podchodziła, to wcale nie znaczy że nie ma w tym jego winy. To tak jakby widząc co się święci nie pomógł rannemu człowiekowi. Patrzył z boku jak się wam wali. Dopóki się docieraliście sami to rzeczywiście wasza sprawa. Teściowie, mogą
przedstawić swój punkt widzenia, wg. mnie mają do tego prawo. Mogą wytłumaczyć wam, opowiedzieć jak co mogłoby wyglądać. Ale nie narzucać. Choćby dlatego że konsekwencje Waszych działań, będziecie ponosić Wy jako małżeństwo, a nie oni, Ci wszyscy komentatorzy. Dziewczyno, nie dja się zwieść tym, na neutralnym gruncie wam też nie wyjdzie, ja z tego co piszesz wnioskuję, że wiele zrobią by do tego niedoprowadzić, ale dlatego że teściowa mogłaby stracić kontrolę i wpływy nad waszym pożyciem. A dla Was to jedyny sposób. Znam małżeństwa, które klepią biedę, ale się kochają, czasami im tego nawet zazdrościłem. Patrząc na nich zboku, zastanawiałem się jak oni mogą wogóle funkcjonować bez tego czy tamtego, ale miłość i szczęście w ich oczach był i jest ich światem.
Jesli będziesz musiała, zapytaj ich, czy krzywdą której Tobie nie wyrządzali skoro tak twierdzą, nie było to, że nie pozwolili Ci pod ich skrzydłami dać szczęścia ich synowi? Oni skrzywdzili Was obydwojga. Czy zamiast wtrancać się nie, milej by było obserwować jak się kochacie i biegacie za sobą? Korzystacie z tego co wam ofiarowali?
Co do wczasów, to wielka szkoda, że Wam Chorawcja uciekła. To że musieliście zmienić palny, z uwagi na plan teścia, no cóż tak jak to przedstawiasz to jest żenujące. Ale może teść nie wiedział o tym że się wybieracie, albo nie pokojarzył teminów. Co do tych wypraw i spotkań z siostrami to chyba dobrze to wyczułaś, po pierwsze zawsze można jechać w ciemno, ale jeśli prawdziwym powodem był przjazd rodzeństwa, to szkoda że Ci po prostu o tym nie powiedział. Jeśli mu to wytłumaczysz, może zrozumie. NIE daj się zawrzeszczeć, bo jak pokażesz że to na Ciebie działa to będzie .... coraz głośniej. Powiedz mu że dopóki nie zacznie z Tobą rozmawiać normalnym tonem, to nie ma o czym wogóle mówić.
Co do tankowania, wiesz czasem ludzie rozumieją sprawy tak jak chcą, ale Ty też tak masz i nie powinnaś się tym przejmować. Jedyna rzecz którą Ci mogę podpowiedzieć, to to żebyś się nie wdawała w dyskusje z nim przy rodzicach. Lepiej wywalić łzy na twarz, powiedzieć, że chciałaś dobrze i nie znosisz kiedy na Ciebie krzyczy. - jak kocha to podziała. szcególnie przy teściach. Pijaństwo - no wiesz może i on też ma dość czasem gderania starych. Co do tego że źle skończysz.... hmmmm, a on gdzie na razie jest przy butelce... he he pewnie mówił o sobie.
Tak podsumowując to wszystko, to Ci powiem, że wg mnie to jest trochę i Twojej winy w tym wszyskim. Nie rozmawiacie, o sobie o uczuciach, wy żyjecie z dnia na dzień. Jeśli zaczniecie ze sobą rozmawiać, jest spora szansa. Ale musicie siąść, nawet na neutralnym gruncie. Zmień taktykę Umów się z jego rodzicami - takie rzeczy się zdarzają, nawet bez jego wiedzy. Nie wywalaj co Cię boli, ale poproś ich o pomoc, opowiedz im o swoim stanie wewnętrzym o uczuciach - może okaże się że teściowa też ma serce, ale ukryte za tymi wszystkimi radami, które ma zapewnie zawsze pod ręką. Zadzwoń do jednej, albo drugiej siostry, poproś o pomoc - one go znają, nie będa przeciw niemu na to nie licz, ale pogadaj jak kobieta z kobietą, pogadaj o ucziciach powiedz im że kochasz męża, opowiedz im że te Twoje ucieczki maja przyczynę nie sa fanaberiami, że Ci po prostu ciężko, że im zazdrościsz tego że on odkłada wasze wyjazdy byle by się spotkać z nimi, że to rozumiesz, ale Cię boli, bo ty też chcesz być dla niego ważna - zobaczysz następnym razem, najpier zadzwonią do Ciebie czy nie macie planów.  Nie jest wstydem prosić. Ludzie płaca grube pieniądze za specjalistów, a Ty masz możliwość wkorzystać do tego pomoc ludzi którzy są specjalistami od Twojego męża od wielu lat, bo sa jego rodziną. Skoro do tej pory sama nie dawałaś radę to wkradnij się w ich łaski - mówiąc prawdę, A na koniec, będziesz sobie swojego faceta owijać wokół palca jak będziesz chciała i znów się mocno będziecie kochać.

orchide@
U nas było trudniej bo mamy córeczkę....
może on nie potrafi przyznać się do swoich błędów, może mu łatwiej tak mówić?
Odpowiadając na Twoje pytania - rozmawiać, rozmawiać i jeszcze raz rozmawiać .... powiesz, że to nie takie proste. A i owszem, nie jest proste, ale często zaczynając rozmowę zapominamy o rzeczy, której uczą się przedszkolanki na pierweszych swoich zajęciach, a bez której nie ma mowy o jakiejkolwiek rozmowie. Należy upewnić się że rozmówca Cię słucha! Powiedz mu że masz kolegę, który się Tobą interesuje i nie wiesz w jakiej bieliźnie iść z nim na randkę, że monter telewizji kablowej robił Ci niedwuznaczne propozycje, ale powiedziałaś mu - choć był bardzo przystojny, że masz męża którego kochasz. Że jakiś facet Cię uszczypnął w pośladki ostatnio i dałaś mu w gębę .... zazdrość to przyciąga uwagę.
Albo ubierz się najseksowniejsza bieliznę i nie daj się schrupać dopóki nie zacznie z Tobą rozmawiać. (wiem wszystko kręci się wokół seksu, no cóż, ale mundial się skończył, więc trzeba poszukać jakiegoś zastępczego tematu
A tak serio to rozmowa rozmowa i jescze raz rozmowa. Choć faceci gdy słyszą, o tym że ktoś podrywa ich zonę, żadko pozostają obojętni.

Zazdrosc
W kraju w ktorym mieszkam, mlodzi ludzie mysla juz w liceum jak zdobyc fundusze na studia. W Polsce rodzice wmawiaja dzieciom, ze ich obowizkiem jest tylko uczyc sie. Co za bzdura. Zazdrość, nie wiem z kim Ty masz kontakt, albo na jakiej podstawie budujesz te swoje obserwacje, ale zobacz sobie ile ludzi w Polsce studiuje na zaocznych, a w międzyczasie pracuje, czy też bierze kredyty studenckie. Może napiszę przekornie, ale wyjazd za granicę to tak jakby trochę ucieczka.
A mieszkanie w kupie to w większości przypadków konieczność, a nie świadomy wybór, sama o tym wiesz. Dzieci są wytworem albo miłości, albo przypadku, ale trzeba je traktować je jako dobro, a nie bagaż - inaczej rzeczywiście staną się ciężarem. To że sama porodziłaś dzieci bezmyślnie - świadczy wyłącznie o Tobie - powiedz, czy to że nie planowałaś, nie przewidywałaś, nie zabezpieczyłaś przyszłości dzieci zanim sprowadziłaś je na ten świat, jest winą kogoś innego? To Ty nie planowałaś, Ty nie przwidywałaś - czyżbyś była zniewolona? Ktoś odebrał Ci rozum, zabronił myśleć? Gdybać to sobie możesz do końca świata i dzień dlużej. Trzeba nauczyć się brać odpowiedzialność, za swoje czyny i trzeźwo patrzeć na to co się wokół dzieje tu i teraz. Przeszłości nie zmienisz, dlatego radzę dziewczynom, zmierzyć się z tym co mają i szukać ratunku na przyszłość, głównie patrząc na to co mają i mogą osiągnąć. Ale mieszkanie z teściami wcale nie wyklucza tego że może się żyć dobrze. Można żyć bardzo dobrze i komfortowo. treściom zostawiać dzieci i bawić się całymi nocami, jeździć kupowanymi przez nich samochodami, dawać sobie sponsorować wycieczki - jedyne co trzeba zrobić to się dogadać, żyć jak ludzie a nie jak w stadzie wilków, ustanowić reguły i zasady. A sprzeczki zawsze są i będą, trzeba się nauczyć z tym radzić. mieszkanie w wielopokoleniowym domu może przynieść dzieciom więcej plusów niz minusów - zależy jak to wykorzystać, dzieci mogą się nauczyć szacunku dla starszych , pomagania, innego spojerzenia na świat, nauczyć od dziadków tego, czego my snie zdążyliśmy się od nich nauczyć, bo nie mieli dla nas wystarczająco duzo czasu pracując,  doznawać miłości i być pod troskliwą opieką, nauczyć wielu przydatnych rzeczy lub mniej rzeczy. Wystarczy myśleć na bierząco, umieć słuchiwać się w innych, potem wyciągać wnioski, robić tak by, mieć do tego przekonanie, umieć się dostowsowyać, choćby próbować - planować - nikt mnie, albo moim znajomym nie zabrania tego robić. To, że tego nie robiłaś nazywasz niemoca intelektualną - to jedynie semantyka, której uzywasz ukrywając swoją nieudolność. I nie rozumiem czemu o dzieciach piszesz uzywając słów o tak negatywnym zabarwieniu - bahory. To one Ci popsuły świetlaną, wyimaginowaną PRZESZŁOŚC- tak dokładnie przeszłość, o której teraz marzysz? Trzeba się pogodzić z tym co się ma, iść na przód, a jeśli coś się nie sprawdza zmieniać to, pracować nad tym, zachęcać inncyh do tego, by i oni przyszłości się cieszyli. Czas na oglądanie się za siebie dziewczyny będziecie miały po 70 - ce, albo jeszcze później. A teraz do roboty, nie ma się co załamywać, tylko trzeba wziąść grabki w łapki i nie czekając na deszcze zacząć porządkować rzeczy, by w waszym ogódku w przyszłości, przez cały rok kwitły najpiękniejsze kwiaty. Co was nie zniszczy to was wzmocni i ... rozmawiajcie. Nie czekajcie kolejnego półtora roku, miesiąca ani godziny.
Zróbcie to co Zazdrość, do której mam wielki szacunek czytająć jej komentarze, i bierzcie z niej przykałd - działajcie już dzisiaj nie bójcie się odważnych kroków, dla niej rozwiązaniem dla przeszłości jest - mała klitka i dorabianie się - też jestem tego zdania że w wilu przypadkach to by było najlepsze, ale niekoniecznie musi być dla Was, może znajdziecie inne rozwiązania, to też być szansa, ale  robicie to dla siebie i waszych związków. Miejcie tylko przekonanie, że jest to słuszne, walczcie o swoje rodziny i bądźcie szczęśliwe. Bo człowiek zyje na tym świecie by być szczęśliwym. Powtórzę za pewną Panią - niemoc jest tylko w naszych głowach.
/sorki za chaos w tym co napisałem/

Masz racje orchide@ człowiek się nie zmienia, ale jego nastawienie do rzeczy może się zmienić i to bardzo. Brak szacunku, to ogromny ból i niemoc. Córeczka to Twój świat. Pomyśl o tym w ten sposób, nie straciłas jedynie jego, miłość życia, spokój ducha, straciłaś o wiele więcej, straciłaś to wszystko co planowaliście gdy juz na serio zaczeliście ze sobą być, straciłaś ten cały świat który wspólnie przed sobą rysowaliście, on zabrał CI siebie takigo jakiego go miałaś i wydawał się, że będzie. Ale wiedz, że można się zmienić sam przeżyłem kryzys i odmiany. Ale powtórzę, da się zmienić jedynie nastawienie, choć to może być w zupełności wystarczające.

Witaj Orchide@.   Uważam że warto walczyć o małżeństwo.   Ja akurat jestem po tej drugiej stronie -  jestem mężem, któremu żona nie chce dać już drugiej szansy bo nie wierzy że się zmienię; ja też nie miałem szacunku do żony - wszystko zrozumiałem jak się rozstaliśmy (mój post: "Zraniłem żonę...jak to naprawić)

Powiem Ci, że człowiek może sę zmienić jeśli tego chce.   Obecnie chodzę na terapię;  będę mniej pracował by jak najczęściej być przy żonie i synku. Widzę zmiany w sobie.

Walcz o Was, ale mądrze  tzn.  z szacunkiem do siebie i swojego męża.  Najważniejsza jest szczera rozmowa.   Życzę Wam powodzenia

Luiza 83 zdecydowałem się na terapię bo wiem że brak szacunku do mojej żony jest problemem we mnie i podejrzewam że został zakorzeniony już w dzieciństwie (brak chęci otwarcia na żonę,  obawa przed odrzuceniem - to wszystko powodowało u mnie określone zachowania w stosunku do żony)   Poza tym bardzo ją kocham więc chcę się zmienić.

Musisz być mocna w postanowieniu i postawić sprawę jasno, powiedz mężowi że jeśli nie pójdziecie na terapię to obawiasz się że to skończy się dla  Was nie najlepiej.   Mi żona też kiedyś proponowała wspólną terapię, ja zbagatelizowałem - skończyło się to rozstaniem i cierpieniem 3 osób (żona, syn, ja).  Dlatego musicie iść na terapię.

Obecnie naprawiam błędy we mnie, zmieniam się i mam nadzieję że żona mi wybaczy i wrócimy do siebie

Witaj
Luiza83 jestem z Ciebie dumna, że dajesz sobie rade sama bez męza, który wkręcił cie w toksyczna rodzinę. Moim zdaniem powinnaś walczyć o wasze małżeństwo ale to on powinien teraz zrobić pierwszy ruch bo to on pozwolił na traktowanie cie jak szmat.... i za wszystko Ciebie oskarżał. Jeżeli naprawde zależy mu na Tobie to zrobi wszystko aby odbudować wasz związek. Trzymam za ciebie kciuki....

U mnie nic sie nie zmieniło. Rozmawialiśy ale o rozwodzie ponieważ oboje stwierdziliśmy ze i tak nie dojdziemy do porozumienia. Kurcze mimo tego że nie mieszkamy już prawie pół roku razem to nie potrafie sobie wyobrazic tego rozwodu.
Przecież przysiegaliśmy sobie wierność miłość do końca życiu a tu po trzech lat rozwód(8 września mamy 3 rocznice ślubu). Mimo tylu krzywd i upokorzeń z jego strony miałam ochote go przytulic przecież były tez dobre chwile, ale nie zrobiłam tego bo pragnełabym a by on to zrobił aby powiedział choć raz przepraszam a nie ja ciągle przepraszałam. Mimo naszego rozstania on sie nie zmienił ani troszke wiec kończe walke o nasza rodzine wykorzystałam wszystkie możliwości..... i mimo to przegrałam.
Luiza83 mam nadzieję że tobie sie uda i twój maż sie zmieni.....
Powodzenia

witaj
Co słychać u ciebie Luiza?
Od dwóch dni mam jakiegoś kosmicznego doła..... i cały czas płacze, krzycze na wszystkich sama siebie nie poznaje moze to przez to ze nie mam z kim o tym wszystkim pogadac z kim bezstronnym.
Myślałam ze okres rozpaczy mam juz za soba że poradziłam sobie z tym że naszej rodziny już nie ma i nie bedzie  a tu zaskoczenie.....
Dobrze ze znalazłam to forum bo chociaż tutaj mogę sie wygadc wiedzac ze nikt mnie nie wysmieje. Najbardziej obawiam sie o córeczke bo nawet na nia ostatnio na krzyczałam co nigdy mi sie to nie zdarzało....moze zna ktos jakis sposób jak zapanowac nad stresem.
Pozdrawiam

Witajcie
Luiza dziekuje za słowa, które musze sobie wziąść do serca i nie prosic sie męza o miłosc... czas zacząc zyc jak normalni ludzie.
Tylko co z rozwodem, który miał byc od razu a maż tylko dzwoni i pyta sie co dalej i cokolwiek zaproponuje to jest nie dobrze albo to tak nie ma sensu bo za duzo nas dzieli i tego nie da sie naprawic
( słowa mojego meza) wiec do chole.... po co zadaje wciąż to pytanie?

Ostatnio nie potrafie juz tego wszystkiego zrozumiec miał byc rozwod bez orzekania o winie wszytsko mielismy ustalone a nagle wszytsko staneło w miejscu.

Mam tylko nadzieje ze kiedys spotkam kogos kto pokocha nas i bedziemy szcześliwi!!!
W końcu każdemu należy sie cos od życia.

Jeśli coś kochasz...
Puść wolno...
Jeśli wróci jest twoje...
Jeśli nie nigdy nie było!!!

Luiza jeśli twojemu meżowi nie zależy na spotkaniu to naprawde nie jest ciebie wart bo w końcu to on powinien zabiegac o ciebie i wasze małżenstwo a nie o swoja rodzinke życze wytrwałości!!!

Witam Was wszystkich, jestem tu pierwszy raz i od razu zorientowalam sie, ze idealnie pasuję tu ze wszystkim, z przeżyciami, emocjami, uczuciami......... Mam 22 lata i wszystko wskazuje na to ze jeszcze przed koncem roku zostane rozowdka.... Czytając Wasze historie, czuję się jakbym słuchała opowiesci o moim własnym życiu, ze wszystkimi jego problemami. Poznalismy sie z mężem tuż przed moją maturą, pobraliśmy po 3 latach. Zamieszkaliśmy u teściów, mielismy dla siebie piętro domu, miała być sielanka... Niestety tak nie było Mąż cały swój wolny czas spędzał ze swoimi rodzicami, ze swoim bratem, u swoich gołebi, które są jego pasją. Wiele razy próbowałam rozmwiac, tłumaczyć, ze czuję sie samotna, gdy przez cały dzień nie ma dla mnie pół godziny... Że nie mam z kim podzielić sie swoimi problemami i radościami, bo on nigdy nie słuchał, zawsze zmieniał temat na dotyczący jego...... Najgosze było to ,że o wielu naszych sprawach tak naprawde decydował jego brat! To z nim mój mąż omawiał szczegóły remontu, nasz wyjazd uzależniony był od tego czy mąż nie będzie mu potrzebny do pomocy, nawet kupno jakiejkolwiek rzeczy zamiat ze mna omawiał ze swoim braciszkiem... Wiele razy próbowałam z mężem rozmawaic, tłumaczyć, prosić o to żeby to wszystko zmienił... Nadaremno, dodatkowo, gdy wyrazalam swój sprzeciw i niezadowolenie z tego powodu nieraz uslyszalam ze on tu jest u siebie wiec do czego niby ja sie wtracam..... Ponadto, jesli tylko proponowalam odwiedziny umoich rodziców, od razu widzialam niezadowolenie na jego twarzy- po co niby mielibysmy tam jechac skoro i tak ci nic nie dadza? Oj, nie raz nie dwa przeklinalam dzień, w którym zgodzilam sie na nasze zamieszkanie tam po ślubie..... Po osmiu miesiącach takiego życia nie wytrzymałam, spakowalam wszystkie swoje rzeczy i wyprowadziłam sie do rodziców. Po tygodniu mąż przyslal sms z informacją, ze złożył pozew o rozwód. Nie zalamalam sie, postanowilam dowiedziec sie wszystkiego na ten temat. Ale okazalo sie ze to był blef z jego strony. Zaczęły sie smsy, telefony. Z przeprosinami, z obietnicami, że wszystko sie zmieni jesli tylko wróce do niego. Wróciłabym, bo go kocham, zalezy mi na nim i na naszym malzeństwie, mimo tego wszystkiego co było, ale postawilam warunek: wyprowadzamy sie na osobne. Nie mam pojecia, jaka była jego reakcja, ale odpowiedz była jednoznaczna: moi rodzice dali mi dom, nie mam zamiaru sie stad wyprowadzac i wegetowac w jakims mieszkanku bo ty masz takie widzimisie, ja mam tu wszystko czego mi trzeba a jesli tobie tu nie pasuje to znajdzie sie taka która to wszystko doceni. Może nie jest to dosłowny cytat, ale większość słów zaczerpnęłam z tej właśnie wymiany zdań. Ciężko mi z tym, ale postanowiłam złożyc wniosek o rozwód, bo myśle że jest to najlepsza rzecz jaką mogę dla siebie zrobić. Nigdy nie spodziewałabym się, że on zrezygnuje z małżeństwa na rzecz wygodnickiego życia ze swoją rodzinką........ Wyglądało to tak, że on mnie bardzo kocha, ale mam wrócic na jego warunkach, czegfo zrobic nie moglam, bo znając jego charakter i  przyzwyczajenia na obietnicach poprawy wszystko by sie skończyło, najdalej po miesiący wróciłby do starych przyzwyczajeń, a to by mnie wykończyło psychicznie. Trwało to nasze małżeństwo osiem miesięcy..... i choć naprwde chcialam je ratowac, skleic, wszystko wybaczyc, zapomniec o tylu złych słowach, które usłyszałam, to się nie da. Powoli dociera do mnie, że cegły i beton były ważniejsze od naszych wspólnych planów, marzeń i wszystkiego tego, co chcielismy dzielic   Ale nie poddam się, zastosuję Wasze cenne rady i mimo tego, że zbiera mi się na płacz, będę się uśmiechać, będę życ dla siebie.

Witajcie
Ostatnio moje życie było całkiem spokojne myślałam że pewne sprawy mamy zamkniete i czekam tylko na rozwód. Zaczęłam szukać pracy zapisałam sie na angielski staram sie byc niezależna.

A tu nagły zwrot sytuacji napisałm do meza smsa (ze zawsze bede go kochac mimo tego ze nie bedziemy razem) a on zadzwonił rozmawialiśmy bardzo długo i Dunkis miałes racje ze chyba sie dogadujemy kurcze rozmawialiśmy calkiem spokojnie o wszystkim i nie pokłóciliśmy sie co jest sukcesem.

Wiem teraz ze on tez nie przestał mnie kochac  ale nie jestesmy wstanie cofnoc tych wszystkich przykrych słów, złych sytuacji, pogodzić naszych rodzin bo pewne sprawy potoczyły sie za daleko. No i ta dominacja  jego której znów musiała  bym sie poddac a nie chcę tego ... Choć on działa na mnie jak narkotyk a moze to uzależnienie jest jeszcze silniejsze wiec czy to jest miłośc.....
Czy nasze życie bedzie takie samo czy ta rozłąka nasz czegos nauczyła?
Czy dawac dziecku złudną nadzieję ze bedziemy razem a jesli to sie nie uda?

Czy dać sobie szanse moze małymi kroczkami wszystko samo sie ułoży czy lepiej układac sobie życie osobno kiedy te wszystkie watpliwosci zniknął?

A może terapia....Może wy mi cos doradzicie

Witajcie
Jeszcze nie dawno pisałam ze się dogadujemy a dziś mija trzeci tydzień jak jesteśmy po rozwodzie. Miałam nadzieję ze dojdziemy do porozumienie a tu nagle dostałam w poniedziałek pozew o którym nic mi nie powiedział mimo to ze ze sobą rozmawialiśmy a w czwartek była sprwawa jedna jedyna na której dostaliśmy rozwód.
Był to dla mnie szok który trwa do dzis bo myslałąm ze sad da nam jakis czas na przemyslenie tej decyzji a tu nic po 20 min nie bylismy juz małazeństwem.
Dziś doznałam kolejnego szoku że mój maż paraduje juz z inna kobieta a wspomne tylko tyle ze proponował przed sprawa abysmy sie pogodzili i zamieszkali razem.
W głowie mam mętlik poniewż wszytsko sie zawaliło miałam pewne plany i marzenia a dzis nie moge na niczym sie skupić i to co mnie cieszyło już nie cieszy. mam nadzieje ze ten stan nie bedzie trwał długo i jak to mówią czas leczy rany.