wszystko się psuję a ja nie mam z kim pogadać...

witam Cie;**  ciężka sprawa... może twoj partner ma duzo pracy, moze tez w glebi duszy czuje to co ty?? ja co jakis czas tez to przezywam z moim chlopakiem on wiecznie praca i szkola a ja czasami mialam ochote zaczac krzyczec kiedys z nim o tym  porozmawialam powiedzialam mu ze czuje ze sie od siebie oddalamy i ze nie chce go stracic i w tedy sie naprawilo bo okazalo sie ze on tez tak czul ale facet nigdy pierwszy nie zagada .... przydala by sie wam jakas przerwa od rzeczywistosci moze jakis urlopik pare dni wolnego zeby to uczucie troszke odzywic i zblizyc sie do siebie ale przede wszystkim szczera rozmowa z doswiadczenia wiem ze na takie sytuacje dobre jest kilkudniowe "rozstanie" zeby sobie przemyslec wiele spraw ...... powodzenia;*

wiesz mądrzę mowisz nam zawsze to pomagało ale teraz ta rozmowa się nie klei... a tym bardziej,że myslałam,
że w weekend pogadamy jak wróci z pracy,ale ktos zachorował w pracy i mój facet musi dłużej zostać
więc cale dnie sama w domu i smutna nie daje rady...
jak gadam z mama przez tel udaję ze wszystko ok ona za dużo sie martwi o mnie to by ją dołamało... siostra tez ma sama problemy... nigdy nie pisałam o swoich bólach na forum ale dzis się przełamałam... takie kilkudniowe rozstania kiedys nam pomagały a teraz poprostu aby jestesmy "spragnieni siebie" i nic nie prowadzi do rozmowy... ja chceporozmawiać mowie jak się czuję a on robi się jeszcze bardziej smutny i mówi to moja wina mam dużo pracy i jestem nudny... i na tym konczy sie rozmowa nie chcę juz jej poruszać bo go ranię a to mnie bardzo boli... teraz moj slodziak spi zmeczony

nie lubi jak jestem skryta bo ja nie potrafię mówic o swoich bólach on musi ze mnie to wyciągać... tego chyba najbardziej nie lubi... i jak czasem krzycze a krzycze wtedy jak czuję sie samotna czepiam się o skarpetki rozrzucone co jest sporadyczne... znajduję preteksty i czepiam się probuje to opanować ale czasem wybuchnę... moj ukochany wydaję ze lubi swoją pracę jego gnebo to ,że nie jest taki wygadany zartobliwy w gronie towarzyskim... choć tylko w moim towarzystwie potrafił tak bajać ze sie smiałam godzinami... kiedys był dumny z tego,że poderwał mnie sam zdobył i td pomimo nieśmiałosci ze potrafił przy mnie być zartowac a teraz juz go to nie cieszy chcialby to zmienic byc inny w towarzystwie ale ja nie potrafie mu pomoc oprocz wsparcia... on ma bardzo niskie samopoczucie i za wszystko co złe siebie obwinia...

oj kobieto, to zamiast mu współczuć i użalać się że cie nie zaskajuje, to zaskocz jego, zrób jakąs kolacje, wspólna kąpiel, bieliznę, zaproponuj masaż po pracy żeby poczuł odprężenie, przytul powiedz komplement, zbajeruj np, wiesz śniłeś mi się dziś tak i tak, jesteś taki męski itp

facet nie może cały czas zabiegać o kobietę, w związku to musi iść w 2 strony, a tym bardziej że mówisz, że on bierze całą wine na siebie, spraw by uwierzył w siebie,
bo jak dalej tak bedzie, to wasz związek może się rozpaść

Bliżniaczka22 masz zajeprawdziwy podpis:)

Patulinka, koniecznie musicie porozmawiać, o tym co was boli i w ogóle. Trzeba się zaskakiwać nawzajem, wychodzić gdzieś razem, przełamać tą jego niesmiałość, mówić sobie jak bardzo się nawzajem kochacie i pokazywać to sobie, nawet w najmniejszych sprawach. 

Trzymam kciuki!

kochana nie martw sie..spojrz na zycie bardziej pozytywnie

dziś dopiero przeczytałam wasze posty i bardzo dziekuję za te słowa.... są naprawdę pomocne  dziś już jestem wypłakana że tak powiem już patrzę trzeźwo na sytuację i bliźniaczka22 ma rację może to ja za bardzo traktuję się jaką to co ma być ważniejsza bo jest kobietą może ja tak mam...właśnie moj facet wróci nie długo z pracy i wyjdę po niego na przystanek jak i wczoraj... myślę ze był zadowolony...bedzie dobrze tylko musze walczyc o nas a nw pewno tez wtedy zacznie dziekuję wam dziewczyny kobiety !!!:)

Hej
Czytając Twój post widze , ze nie jestem sama. Widze to i czuje jakby to byly moje slowa ...tez mam ten problem i caly czas sie nie poddaje ....szukam odpowiedzi czemu tak wlasnie jest....I na dzien dzisiajszy wydaje mi sie ze mnie i moj zwiazek ogarnela rutyna...poczatki zawsze sa piekne chocby z uwagi na to ze wszystko dzieje sie powoli ....wszystko dopiero zaczyna nabierac pieknych ksztaltów ...mianowicie mam na mysli to , ze poczatki sa piekne bo podtrzymowalo nas żądza  bycia z kims 24h/na dobe ...a to poczatkowo nie bylo mozliwe chocby patrzac na to ze kazde z nas mialo swoj dom i na tym konczylo sie spotkanie....u mnei tak wlasnie bylo ....kazdy na noc wracal do siebie ......dopiero pozniej jakies pojedyncze dni wykombinowane oczywiscie by byc tylko razem .gdy troche z moim partnerem pobylam zaczal juz normalnie ze mna mieszkac i od tej pory wszystko sie popsulo .ogarnela nas rutyna i pierwsze powazne klotnie kiedys tez tak mialam jak ty ....przytulenie , zrozumienie i cieplo teraz tego ni ma jest rutyna ktorej nienawidze a najgorsze to ze nei wiem jak to zmienic tez chce z nim byc bo to juz ponad 3 lata i w pewien sposob ogarnelo mnie takze przyzwyczajenie.....boje sie przyszlosci bo nei wiem co przyniesie najgorsze tez jest to ze on to jedyna osoba na ktora moge liczyc....nie mam dobrych kolezanek a jak sa to i tak tego nie potrafia zrozumiec