Gromadzenie rzeczy (hoarding) i odkladanie na pozniej (PROKRASTYNACJA)

ja jak robie plan, to zastanawiam się, co musi być zrobione koniecznie a co ewentualnie mogę zrobić później i się tego trzymam...

Dziekuje za wasze idee. Wlasnie Czerwony Krzyz dostal wiekszosc moich "chomikowanych" rzeczy. pomogla mi w tej decyzji moja racjonalna corka.

Problem w tym bym ja znowu nie zaczela gromadzic rzeczy. To dzieje sie jakby podswiadomie.
Jest taka terapia KBT, na ktora sie zapisa wiec mam nadzije , ze mi ona pomoze (kognitywna zmiana zachowania).

Tylko DLACZEGO gromadze rzeczy, ktorych wlasciwie nie uzywam, albo sa mi wlasciwie zbyteczne?
Chce sie tego dowiedziec, bo na pewno sa w  tym jakies utajone motywy (podswiadome, nieswiadome?).

Ja zwykle zastanawiam się co się przyda, co nie i co jest zbędne odrzucam albo komuś oddaje.

Słyszałam kiedyś o takich terapiach, podobno są drogie ale skuteczne. Zawsze możesz spróbować pomocy córki, skoro już jesteś świadoma tego co robisz, to może Ci być łatwiej się od tego uwolnić.

Wiem, że temat sprzed 2 lat, ale chciałam założyć podobny wątek  o tytule PROKRASTYNACJA ale zauważyłam, że takie coś już jest, więc przypinam sie do tematu:
Jestem prokrastynatorem. Co to jest?  -odwlekanie spraw na później, na ostatnią chwilę. zacytuję:
"w psychologii patologiczna tendencja do nieustannego przekładania pewnych czynności na później, ujawniającą się w różnych dziedzinach życia. Prokrastynacja najczęściej pozostaje nierozpoznana, dopiero niedawno uznano, że faktycznie jest ona zaburzeniem psychicznym. Osoby nią dotknięte ? prokrastynatorów ? mających problemy z zabraniem się do pracy i w związku z tym odkładających jej wykonanie, zwłaszcza wtedy, gdy nie widzą natychmiastowych efektów, zazwyczaj uważa się za leni, przypisując im brak siły woli i ambicji.
Tendencja ta pojawia się zwykle w latach szkolnych i dotyka w szczególności uczniów zdolnych, dobrze radzących sobie w szkole, których talent jest dostrzegany. W obliczu zadania wymagającego większego wysiłku tracą oni wiarę w siebie, motywację i odczuwają niepokój.
Większość osób dotkniętych prokrastynacją to ofiary perfekcjonizmu. Jako że perfekcję osiąga się zwykle metodą prób i błędów, a perfekcjonista nie dopuszcza myśli o błędach, pogrąża się w tym paradoksie, nie robiąc nic. Jednocześnie odwlekanie konkretnej aktywności nie oznacza bezczynności danej osoby, a wręcz przeciwnie osoba ta z zapałem wykonuje inne zajęcia, nie mające związku z problematycznym zadaniem, jak na przykład przeszukuje internet, rozpraszając przy tym swoją uwagę zamiast koncentrować ją na zadaniu.
Postępowanie prokrastynatora można podzielić na następujące etapy:

    Chęć zrobienia czegoś
    Decyzja o zrobieniu tego
    Odkładanie czynności z obawy przed porażką
    Uświadomienie sobie niekorzystnych skutków odkładania czynności
    Kontynuacja odkładania
    Szukanie wymówek bądź odejście od problemu
    Odkładanie zadania
    Wykonanie zadania pod działaniem stresu w ostatniej chwili lub ukończenie go za późno bądź też niezrobienie go wcale
    Postanowienie niepostępowania w ten sposób w przyszłości
    Powtarzalność powyższego schematu myślowego przy kolejnym zadaniu

to dokładnie ja Prokrastynatorów w odróżnieniu od leni cechuje duża ambicja i działanie...ale niezgodne z zamierzonym kierunkiem.

Czy ktoś ma coś podobnego? Nie ukrywam, że to bardzo utrudnia zycie

Catwoman, kurde, jakbys o mnie pisala! Ale podstawowa kwestia - da sie z tym jakos walczyc? Jakies pigulki moze?

Znaczy tylko dobry psychiatra mi pozostal
Anemonne, no ale niech rzuci kamieniem ten, kto nigdy nie zdiagnozowal siebie ani bliskich za pomoca wujka googla

Sadie, to rzucaj

"Swiat dzieli sie na ludzi normalnych i tych niezdiagnozowanych" - znajoma, ktora jest psychiatra z ponad 20-letnim stazem mowila mi, ze tak jest w istocie. Nie ma ludzi absolutnie, bezwzglednie zdrowych psychicznie. Kazdy ma jakies zaburzenie. Nie kazde dramatycznie utrudnia zycie, bo czasem to sa "tylko" jakies kompleksy, leki, problemy w relacjach itp.

Ale akurat w tym zarcie jest ziarno prawdy. I to calkiem spore ziarnko

Ja też planuję, nawet czynności domowe, bo inaczej skupiam się na czynnościach zastępczych, gram w gry komputerowe itd., chociaż mam pilniejsze rzeczy na głowie. Pisząc na forum również marnuję trochę czasu (trochę, bo naprawdę lubię tu bywać) mogłabym się na przykład zacząć uczyć do trudnego egzaminu, ale nie! Po co, jeśli można dwa dni przed lub dzień przed: ile wtedy jest ekscytacji!...pomijając fakt, że wtedy jestem na siebie nieziemsko WŚCIEKŁA że wcześniej się tym nie zajęłam.
Teraz pisząc na forum mam jednocześnie wypisane rzeczy, które mam zrobić i robię je w międzyczasie: choć niektóre odwlekam kilka godzin i tak schodzi dzień za dniem.....
Moje studia nieco uporządkowały mi życie, bo muszę wstać o tej i o tej, wyjść z domu, siedzieć ileś tam godzin na zajęciach i wtedy mam poczucie dobrze spełnionego obowiązku i czuję się świetnie.
Gorzej jak samemu coś trzeba zaplanować, zorganizować......ba! Gdyby to był wypad do kina: Nie ma sprawy!! Ale obowiązki...... ech   

Jednakże takim osobom jak my, pomaga tylko plan. I trzymanie się go.

jesli chodzi o zbieranie niepotrzebnych rzeczy to zalecam remont w domu,ile ja teraz nawyrzucałam tych przydasi!!!
zawsze było ,a przyda się i pytam po co?
lubie sobie planowac i raczej nigdy nie zdarza mi się czegos nie wykonac
jestem obowiązkowa,jak cos mi się nie uda zrobic mam wielkiego morała