Nowa miłość??? Co robić...:( - Netkobiety.pl

Cześć! Do  tej pory podgladałam mnóswto tematów na forum jako bierny gap, próbująć odszukać i dopasować historii podobenj do swojej, żeby z Waszą pomocą rozwiązać swój problem. Ale tym razem postanowiłam poradzić się Was wprost i opowiedzieć osobiście w czym problem.
A więc tak...od 10 lat jestem w szcześliwym (tak mi się do pewnego momentu wydawało) związku z moim parnerem Wojtkiem. Poznaliśmy się dość wczesnie bp jeszcze w szkole średniej i do dziś jesteśmy razem, przeżywając oczywiści po drodze tak jak każda para z takim stażem swoje wzloty i upadki, które zawsze kończyły się szcześliwie.
Wszystko się jakoś układało dopóki nie zamieszkaliśmy razem i czas nie zweryfikował naszych totalnie odmienych charakterów. Ogólnie mieliśmy duży problem zeby się wspólnie dotrzeć i porozumieć. Gdy zamieszkalismy razem każde z nas wytykało sobie wady i starało się rozstawiać po kątach te drugą osobę pokazując tym, kto "tu" rządzi. Było naprawdę cięzko. W tym okresie mój chłpak Wojtek nie wytrzymując moje zachowani aw domu - jak to potem mówił- szukał ukojenia i pocieszenia u znajomych i przyjaciół, nawet płci przeciwnej. Znalazł sobie pocieszycielki w postaci koleżanek którym mógł się żalić z tego jak to mu jest źle w domu i jak ja mu daje w kość. Przez dość długi okres urzymywał taki taki kontakt, rozmawiał codzinnie godzinami przez telefon i wymieniał mnóstwo smsów, zazwyczaj nocą albo w sytuacjach gdy mnie nie bylo (oczywiście na jego telefonie widniała blokada ekranu przez ten czas). Dosiedziałam się o tym po czasie, dla mnie to od razu było jak zdrada. Wiem może to zabrzmi bezsensu, ale powiedzcie z jakimi kolezankami gada sie codzinnie godzinami i wymienia kilkadziesiat smsów???? Nie mogłam tego wtedy zrozumieć:( Wojtek oczywiście się tłuamczył twardo, mówił, ze to tylko znajome, że one mają mężów i że nic złego nie robił...
Przez długi okres nie potrafiłam mi zaufać i wybaczyć tego, a przy każdej kłótni było wypominanie jemu z moje strony tej sytuacji. W końc doszliśmy do porozumienia. Wszystko wróciło na swoje tory, nie było więcej kłótni w mieszkaniu, chyba się dotarliśmy:) ale oczywiście wszystko do czasu...dopóki nie poszłam na impreze, wieczór panieński mojej przyjaciółki i nie poznałam tam pewnego chłopaka... Sam do mnie podszedł i poprosił do tańca, poszłam z nim, pomyslałam ze to tylko taniec, nic złego przecież nie robie...Do momentu aż odciełam się od koleżanek i przetańczyłam i przesiedziałam z nim przy barze cały wieczór! Chłopak był niesamowity, super mi się  znim rozmwiało, zabawny, inetligenty, na poziomie (nie to kogo zazwyczaj się spotyka w dyskotekach). Najgorsze jest to że coś mnie tknęło i wyienilismy sie numerami telefonów,zupełnie nie wiem po co...:( Pomysłam ze dam mu swój i tak się pewnie ani ja do niego ani on do mnie nie odezwie. Oczywiście odezwał się jeszcze tej samej nocy (a raczej ranka). No i się zaczeło. Od następnego dnia wymienialiśmy ze sobą mnóstwo smsów i długich rozmów! A po kilkunastu dniach pogaduch spotkalismy się na kawę...raz, drugi, potem kilejny i jeszcze następny...i te nasze rozmowy, wiadomości i spotkania trwają po dzień dziesiejszy. To ten kontakt trwa juz prawie rok!
Jest mi starsznie źle z tym! Mam faceta, którego chyba kocham, a utrzymuje stały kontakt znnym:( Najgorsze jest to, że ten chłopak wyznał mi miłość, codziennie mi ją wyznaje, a ja też chyba niestety w nim się zakochałam! Nie wiem co mam robić? Czuje się jak hipokrtyka oszukując Wojtka! On jest dla mnie teraz taki dobry! Kiedy ejstem z Wojtkiem bardzo często myślami jestem przy tym drugim! To jest starszne! A kiedy jestem z tym drugim chłopakiem czuje taką adrenalinę, stres, strach, że coś stracę...ale jednocześnie jest mi przy nim tak dobrze...czuje jego zaangażowanie i opiekuńczość...nie potrafię zrezygnować z niego! Ale wiem ze powinnam! Wielokrotnie próbowaliśmy urwać kontakt, zarówno ja, jak i on...ale zawsze po dwóch tygodnaich milczenia spotykaliśmy się na nowo i wszytsko w nas ożywało.
Wiem, że pewnie myślicie, ze jestem okrutna i podła i że jak w ogóle mogę tak robić...Ale co zrobić kiedy serce podpowiada coś innego niż rozum?:( Jest mi strasznie źle...Proszę podpowiedzcie co robić?????