Ile czasu zajęło wam ogarnięcie się po rozstaniu? - Netkobiety.pl

Ja byłam 10 lat niedługo minie 5 miesięcy jak nie jesteśmy razem niebylo dnia żebym o nim nie myślała , niechce powrotu ale zapomnieć nie mogę choć chciała bym. Ja tak naprawdę zaczęłam lepiej się czuć jak się całkowicie odcięłam od niego usunęłam go z portali wszędzie gdzie się dało poblokowalam i moim znajomym i rodzinie powiedziałam żeby mi nie dawali rzadnych informacji o nim . Bo to robili. Mi bardzo pomogła informacja że już kogoś ma i się zaręczył wtedy sobie uświadomiłam że to naprawdę koniec i niewarto się o niego starać . Jeśli chcesz wyjść z tego poprostu poblokuj go nie interesuje się jego życiem i to czy kogoś ma bo się zalamiesz wiem co mówię

Minęło 8 lat a ty nadal cierpisz ? Kochasz go jeszcze ?

Medulla - 8 lat? musiałaś bardzo pielęgnować tę nieodwzajemnioną miłość.

Pielęgnowałam pewnie ale później już nieświadomie. Depresja trzymała tyle lat a dopiero trzecia terapeutka wpadla na to (przy intensywnej terapii dwa razy w tygodniu) ze jak wpadlam po nim w ten stan tak do  tej pory nie moge sie wygrzebac. A w miedy czasie kilka nieudanych zwiazkow.. Jestem juz wykonczona

On tak podobal mi sie wizualnie, psychicznie. Nie moglam odlepic od niego rąk. Gdy odzszedl czulam sie jak na głodzie.

Trudne jest każde rozstanie. Pierwsze jakie przeżyłam po 12 latach związku. Nie znałam, życia poza byciem z nim. Spotykaliśmy się od młodzieńczych lat. Było bardzo ciężko, ale dałam radę. Teraz po związku 8 miesięcznym (niby nic przy tych 12 latach) a boli inaczej. Bo wtedy już nie kochałam a teraz kocham nadal. Wiem, że dam radę, bo już raz dałam ale teraz boli.

Podobno za kazdy rok zwiazku dochodzi sie do siebie jeden dodatkowy miesiac. Czyli 5 lat zwiazku - 5 miesiecy itd, ale u kazdego jest inaczej, bo bardzo duzo roznych czynnikow decyduje, ile czasu potrzeba, zeby mozna bylo znowu sprobowac.

To mnie nie pocieszyłeś, ja byłem 7 lat w związku, więc wychodzi mi 7 miesięcy. Jeszcze dobrze miesiąc nie miną od rozstania czyli jeszcze pół roku męki A tak serio to najgorszy jest pierwszy strzał jak się dowiedziałem o zdradzie i wszystkich kłamstwach. Pierwszy tydzień droga przez piekło ani spać się nie dało, jeść, nic kompletnie po prostu tragedia i łzy się same lały. Cholernie przykre to wszystko no ale powoli zaczynam dostrzegać plusy tego rozstania, w zasadzie to powinienem podziękować Panu z którym mnie zdradziła narzeczona, bo jak by nie patrzeć koleś mi życie uratował. Nie chce myśleć co by było jak bym się dowiedział wszystkiego po ślubie albo gdy  dziecko by się pojawiło. Wspomnienia dalej wracają i męczy mnie to, ale tak jak ktoś tu pisał w innym moim temacie najlepiej jest mieć zajęta głowę i jak najmniej o tym myśleć. Także proces uzdrawiania u mnie trwa, muszę narzeczoną jakoś z głowy wywalić chodź to ciężkie jest. Nie chcę sobie marnować życia przez kogoś kto się okazał złym człowiekiem.

Dokładnie. Tak samo myślałam jak mnie narzeczony zdradził po kilku latach, że dobrze, że ślubu nie było, że dzieci. Płakałam póki się na dobre nie wyprowadziłam, a potem jak ręką odjął. A  jak już byłam z moim obecnym mężem to nawet uznałam, że w dobrym momencie mój eks to zrobił, bo bym teraz męża nie miała. Nic nie dzieje się bez przyczyny i tak być musiało. Dziś jestem szczęśliwa i życzę Ci tego samego

Czyli wnioskując: karma wraca.
Dokładnie.. Najbardziej boli, że potraktował mnie jak ścierkę do podłogi, zablokował możliwości pisania do niego. Nie napisałabym, ale.. jakoś czuję się przez to dziwnie, jak desperatka. Ale jednak fakty są twarde i nie powinnam ani przez moment za nim tęsknić, to dobre momenty dają o sobie znać..

Po co za kimś tęsknić, kto potraktuje cię jak "byle co". Można zachować dobre wspomnienia jeżeli ludzie się rozstają wyjaśniając wszystko i nie mają  do siebie urazu.
Tym bardziej, że żadna ze stron nie zdradziła, tylko po prostu nie mogli się porozumieć.
Fakt, jest człowiekowi źle po takim rozstaniu, lecz to szybko się goi, miesiąc , dwa i najważniejsze, iż z czystym sumieniem możemy poznać kogoś nowego bez względu na czas.[/

Tez sobie tak to tłumacze, dlaczego tęsknie za kimś kto nie potrafił się rozstać jak dorosły człowiek, kierując słowa w moja stronę- tak jakbym nigdy nic dla niego nie znaczyła. Najśmieszniejsze jest to, ze nigdy nie zachowywałam się tak, nie chcesz mnie znać- to twój problem, nie martwiłam się tym. Tak jak w tym przypadku- nie poznawałam siebie, akty desperacji przez miesiąc po rozstaniu. Cóż! Wierze w to, ze poznamy kogoś kto wywróci nasz świat do góry nogami, ale w sposób pozytywny!