Beznadziejnie zakochana - Netkobiety.pl

Jest to mój pierwszy raz na tym forum.
Potrzebuję Waszej pomocy dziewczyny, bo nie potrafię sama sobie z tym poradzić. Jestem totalnie i całkowicie zakochana w koledze ze studiów. Poznaliśmy się na pierwszym roku, od razu złapaliśmy dobry kontakt, ponieważ nadajemy na tych samych falach. Nie będę ukrywała, że podoba mi się również z wyglądu, chociaż nie jest greckim Adonisem, jednak dla mnie ma "to coś". Dowiedziałam się, że ma dziewczynę od długiego czasu (ok. 5 lat), więc żadne podrywanie i flirty nie wchodziły w grę. Jednak kontakt mieliśmy, jako znajomi, bo wiadomo - ta sama grupa, te same zainteresowania, to i były wspólne wyjścia do kina czy na piwo, wraz z innymi znajomymi. Po roku naszej znajomości, dowiedziałam się, że rozstał się z dziewczyną. Skąd się o tym dowiedziałam? Sam mi o tym powiedział. Przez 2 lata znajomości rozstał się z nią dwukrotnie, tak na dłużej. Po pierwszym rozstaniu zeszli się po miesiącu. Po drugim rozstaniu też coś podobnie. Podczas każdego zerwania nasz kontakt ożywał, bo on pisał wtedy do mnie prawie codziennie, mieliśmy mnóstwo tematów do rozmów. Podczas obu rozstań byłam dla niego pewnego rodzaju psychologiem, przyjaciółką, bo namawiałam go, żeby przemyślał owe rozstanie, skoro mu jej brakuje (jak mówił) i żeby porozmawiał z nią, co mu w niej nie pasuje (bardzo dużo rzeczy, dziewczyna twierdziła, że ona się nie zmieni bo nie chce i nie może). Doradzałam mu zejście się, bo szkoda zmarnować tyle lat wspólnego związku, chociaż w środku serce mi się krajało na samą myśl o ich zejściu. Podczas tego drugiego rozstania, które było na wiosnę, pisaliśmy częściej i więcej niż do tej pory. Ba, czasami nasze rozmowy trwały do wschodu słońca! Jednak kiedy się z nią zszedł, znowu, nasze rozmowy się urwały. I to z jego strony, ja po drugim razie przestałam inicjować rozmowę.
Problem, jaki mam, jest następujący: zawsze, kiedy z nim piszę czy rozmawiam, jestem cała w skowronkach, motyle w brzuchu etc. To jest jakieś nienormalne. Stale próbuję się opanować i mówię sobie, żebym "ogarnęła się", bo to głupie i  dziecinne. Jednak to na nic. Nawet kiedy ostatnio na zajęciach usiadł ze mną w ławce, mój świat kończył się w tamtym momencie na naszej ławce. Całe zajęcia przegadaliśmy i nic z nich nie wyniosłam, nawet nie wiem o czym był temat. Kumpela powiedziała mi, że całe zajęcia miałam wypieki na twarzy, co zrzuciłam na chorobę...
Domyślam się, że on mnie traktuje jak zabawkę, jak zastępstwo na czas, kiedy nie może porozmawiać z dziewczyną, bo są skłóceni (te dwa rozstania). Jednak wiem też, że on ma dobre serce i nasi wspólni znajomi też to wiedzą, dlatego myślę, że może on po prostu nie jest świadomy, co wyprawia? A poza tym to chyba moja wina, że nie mogę się odkochać w facecie, który jest w 7 (!!!) letnim związku, bądź co bądź, chyba szczęśliwym. W międzyczasie byłam i ja w związku, ale trwało to tylko pół roku i się odkochałam, rozstałam i wciąż kochałam się w TYM. Proszę o pomoc, radę, jak mogę go sobie wybić z głowy?