jak byc bardziej konsekwentną? - Netkobiety.pl

tak bo ja mam takak tendencje do mówienia dużo. ale też z drugiej strony jak przysiądę to i tak zrobie.
tylko u mnie trudno jest wlasnie o takie skupienie.
nie chodiz nawet o takie coś jak herbata ale po prostu mam wewnetrzny zgrzyt.

zasiadam i robie ale zawsze cos mi przeszkodzi. siostra wejdzie do pokoju, bedzie mieć żal na życie to bede musiala stracic pol dnia na ogarnianie jej.

nie mowie ze tak nie mam, nie mowie ze nikomu nie pomagam.
ale zawsze cos mi przeszkadza. jak chce sie skupic na 100 % a musze wypracować sobie taki mechanizm, kóry by nie byl podatny na nic.

moze jakies ksiazki o konsekwencji, planowaniu polecasz?

dziękuję

dzieki za taka radę.
mój plan jest taki- praca nad dyplomem, obrona, znaleznienie pracy, wypprowadzka i pozniej zobaczymy jak się zycie osobiste ułoży.

teraz jestem w takim kociokwiku , że nie ogarniam moich relacji z facetami... mam wrażenie, że albo ja jestem prowadzana we friendzone, albo ktos mysli, ze ja go prowadzam we friendzone-  i koniec końców zaczynamy siebie olewać i nie ma tej znajomości.
ja mam taka tendencje, z która nauczylam sie żyć, że nie wracam do przezlosci. jesli np ktos mnie olal dla jakiejs innej dziewczyny to po roku czy dwóch jak łaskawie i cos chce ode mnie to ja nie wracam. czy dobrze postepuje? a moze powinnam byc bardziej lajtowa ?

mam jakies beznadziejne schematy , ktore sobie przez lata wypracowałam nie wiem z jakiej racji.
czasem czuje, ze zyje w swiecie czarno- bialym a nie w odcieniach szarosci.

tak, podzielnosc uwagi by mi sie przydała. nie wiem jak mam to ogarnac.

Poradniki działają, trzeba czytać dobre i po pierwsze nastawienie pozytywne, bo jak ma się z góry założenie, że coś nie działa to nie może zadziałać bo nie pozwolimy temu zadziałać tłamsząc to na początku. U większości ludzi brak konsekwencji, chociaż czego by o sobie nie pisali to wynik lenistwa. Np. moja mama ma 50 lat i wzięła sobie psa. Wszyscy jej mówią, że musi go wychowywać, być wobec niego konsekwentna bo to ona chciała psa a pies się jej nie słucha. Chodzi po wszystkich i biadoli jak to pies się nie słucha. Jak była na 3 dni u nas i jej z mężem pokazaliśmy, że pies potrafi się super słuchać wystarczy poświęcić mu czas i być konsekwentnym to przyznała się. Pytamy się, czy zawsze tak jak z mamą rozmawialiśmy, mama każe psu usiąść przed drzwiami, zostać, przejść przez drzwi i zawołać psa tak jak go nauczyliśmy. Przyznała się, że jej się nie chce. Nie wychodzi z psem żeby się wybiegał, to labrador. Dwa razy byli w lesie. Fakt, że mieszkają w domu, ale pomimo tego ten pies potrzebuje, jak każdy, żeby poświęcać mu czas, bawić się z nim, a jej się nie chce. Masakra, żałujemy, że się zgodziliśmy na tego Psa dla mamy. Tata był przeciwny i teraz to wypomina a mamie po po prstu nie chce się go wycofywać i być konsekwentną, myśli, że wszystko samo przyjdzie. Pies robi co chce, ucieka jak się brama otwiera, wskakuje na nich w nocy na łóżko i kładzie się na nich, skacze na ludzi, pod-gryzuje w zabawie, ale to non stop bo on nie wie co to wychowywanie. Weterynarz powiedział mamie, że gdyby to był np. rottweiler to możliwe, że już by ich pogryzł.

hej koleżanko, wiem co czujesz, sama byłam w takiej dupie kilka lat temu -przed obroną.
tylko studiowałam w obcym mieście, musiałam opłacać mieszkanie ale generalnie też wszystko było wtedy takie bez rąk i nóg.
miałam chaos w głowie, problemy z facetami, uczelnia, obrona, prawko, szukanie pracy w zawodzie.
czułam się taka "zawieszona" bo w znalezieniu pracy blokowałał mnie brak dyplomu, byłam singielką, nie wiedziałam CO DALEJ z moim życiem (hehe).
ale ok teraz o tobie:
po pierwsze się uspokój. twoim celem jest teraz jedynie obrona (no, ewentualnie prawko). skup się na tych dwóch a wszelkie inne cele zostaw sobie na "po obronie".
Ja też się w czerwcu bronię (z czegoś innego niz te kilka lat temu) i mimo, że od tej obrony nie zależy kompletnie nic bo studia są hobbistyczne to i tak czuję, że dzielę życie na przed i po obronie
to chyba normalne więc wyluzuj trochę, rozterki sercowe, diete też zostaw sobie na "po obronie"
teraz pisz pracę (masz ten komfort że na ostatnim semestrze nie masz zajęć, ale zdrugiej strony wszyscy wiemy- im więcej czasu tym mniejsza dyscyplina, ja miałam  zajęcia 5 dni w tyg + pisanie i nie miałam czasu właśnie na zbędne rozkminy), jeśli nie potrafisz się skupić to polecam ci sprawdzoną metodę z dziada pradziada- BIBLIOTEKA wydziałowa <3 +100 pkt do efektywności.

lubie siebie taka jaka jestem ale po prostu cisnie mnie ten dyplom, chce go zrobic szybko a robie wolno.
dlatego mowie o prawie jazdy, o silowni itp.
ale yez nie chce specjalnie odskakiwać, odrzucac tej pracy na pozniej a z 2 storny nie moge sie zebrac.

ty wiesz lepiej kim jesteś, ale to co piszesz, nie potwierdza twojej tezy - raczej masz mętlik w głowie, jakieś schematy, które były w rodzinnym domu, jakieś własne obserwacje - ludzi, którzy pracują i mają wyniki, a pośrodku ty... coś chcesz, ale nie wiesz co i po co - ubawił mnie przykład z późnym wstawaniem. Umiesz wytłumaczyć na czym polega problem? skoro nie idziesz rano na uczelnie, skoro i tak zmarnujesz czas, to czemu nie pozwolisz swojej głowie, ciału odpocząć, wyspać się, po co oszukujesz się, że gdybyś wstała wcześniej, to popracowałabyś, przecież wiesz, że nie wstaniesz wcześniej, a jeśli, to nie popracujesz, bo coś, natomiast na pewno będziesz miała żal do siebie, że zmarnowałaś czas. To jest właśnie to co ja nazywam oszukiwaniem samego siebie, tworzeniem złudnego obrazu swojej osoby, powiedz sobie, że jesteś rozlazła jak guma w starych gaciach i jest gites-majonez,  dyplom napiszesz na 2 tyg. przed oddanie, bo wtedy będziesz czuć ciśnienie i nawet wczesne wstawanie będzie normalne.