Wierzycie w MONOGAMIĘ?

Im jestem starsza tym mniej w to wierzę...
Wydaje ci się,że poznajesz kogoś kto nie zawiedzie Twojego zaufania,jest super nic nie zapowiada "liścia w twarz" i nagle w jednej sekundzie wszystko pryska jak bańka mydlana bo jednak się pomyliłaś i okazał się ku*asem
To tak z mojego doświadczenia.

Jak się ma wiele partnerek, to jest się bardziej szczęśliwym. 

Mieć dzieci to życiowy cel. To bardzo ważne. Mąż nigdy nie będzie idealny. Zawsze będzie coś nie grało -- albo na poziomie głowy, albo na poziomie serca, albo na poziomie cipki.

Kto będzie płacił za to dziecko?

Jest możliwa... taki luźny niby-związek... On będzie tatą... ale czy on założy  rodzinę? I z przyszłą zoną odwiedzi twoje dziecko? Zabierze na wakacje? Wg mnie strzelasz na oślep wokół siebie.

Wg mnie trudno jest żyć samemu. Dlatego warto mieć kogoś z kim będzisz żyć, mieć dziecko, jechać na wakacje, iść na spacer.

Nie bardzo wierzę w jednego partnera na całe życie - choć znam akie osoby, np w mojej rodzinie.

Zdrady jednak nie popieram, tak jak koleżanka autorki.

Raczej wierzę w zmianę partnerów, gdy my się zmieniamy. Czegoś innego szuka młoda niedoswiadczona kobieta, czegoś innego dojrzalsza np 30-latka. W tym wieku większość szuka kogoś do ustatkowania się, założenia rodziny i opieki nad rodziną. A potem ma się te 45-50 lat i ta więź małżeńska, bycie rodzicami przestaje mieć rację bytu i wtedy, jeśli uczucie się wypaliło, uważam, ze nie ma sensu tkwienie w tym na siłę. Można się rozejść jeśli nam z dotychczasowym partnerem nie po drodze.

Generalnie można się rozejść jeśli nam nie po drodze - nie ważne w jakim się jest wieku. Nie widzę sensu tkwienia w nieszczęściu. Ale w skakaniu z kwiatka na kwiatek też nie - ta wspomniana koleżanka tak robi, bo się boi, że jak nie ona komuś, to ktoś jej - nie powinno się zdradzać ot tak, dla zabawy, żeby we własnej opinii nie być jedyną uczciwą.

To samo sądzę. Lepiej się rozejść niż żyć w byle jakim związku, gdzie jest sie ze sobą nie wiem dlaczego, może z przyzwyczajenia, albo z lęku przed byciem samym, bo lepsze to niż nic.
Co jest bezsensownym rozwiązaniem.
Skakanie z kwiatka na kwiatek - sa takie jednostki, ale mam wrażenie, że to jedna osoba tak skacze a druga w związku jest wierna.
Żeby tak dwie osoby skakały - takich akurat osobiście nie znam, ale myślę, że musiałby to być bardzo otwarty i luźny związek, układ, albo oboje musieliby się bardzo z tym ukrywać,
ale nie wiem czy to by prędzej niż później nie wyszło na jaw.

Myślę podobnie. Mówi się, że nie ma co mierzyć ludzi jedną miarą, ale z biegiem lat coraz mniej rzeczy jest w stanie mnie zaskoczyć... Ludzie pod wpływem doświadczeń zamykają się w swoich skorupkach. Z obawy przed "liściem w twarz" znienacka, wolą samemu zdradzić niż dowiedzieć się o zdradzie partnera/rki. De facto moja inna znajoma z innej pracy kiedyś uważała podobnie. Odpowiadała, że zdradza męża, bo on jeździ na delegacje do innego miasta i ona nie wierzy, żeby był wierny. Żadnych namacalnych dowodów nie miała, ale powód, że ona zdradzała był...

Im byłam młodsza, tym wiele rzeczy potrafiłam paradoksalnie zrozumieć. Im starsza, tym bardziej dopisuję głupie ideologie do oczywistych sytuacji... Pamiętam, że wtedy zapytałam jej, czemu po prostu nie rozwiedzie się z mężem, skoro im się nie układa. Powiedziała, że spłacają kredyt hipoteczny i ona nie wyobraża sobie zostać po latach na wynajmie z małym dzieckiem.

Wiesz, rossanka, mi chodziło ze statystycznego punktu widzenia Zresztą pisałam wyraźnie, że to nie zawsze ktoś skoczy w bok, jak ma duże potrzeby, tylko, że szansa wzrasta Więc statystycznie szansa jest większa, choć i przedstawiłam przypadek, gdy może być odwrotnie. Bo to, że jest łatwiej o coś w jakimś przypadku, nie znaczy, ze przypadek koniecznie zajdzie. Np. łatwiej synowi alkoholika zostać alkoholikiem, ale jest mnóstwo synów, co nie są alkoholikami.

Statystyka w życiu nie za bardzo działa, już się o tym przekonałam nie raz. Nie ma co gdybać i wymyślać problemy.
A to co opisałaś to nie statystyka tylko logika - na logikę, jak ktoś ma bardzo duże potrzeby a z partnerem seks raz na ruski rok, to logicznie biorąc może rzeczywiście kiedyś zdradzić. O ile się wcześniej nie rozwiedzie.

Pytanie w temacie jest, czy wierzycie w monogamię.
Ja tak ( w znaczeniu,  że będac ze sobą w związku partnerzy się nie zdradzają).
W znaczeniu jeden partner przez całe życie - nie znam takich przypadków, jedynie, gdy to dla niej jeden partner przez całe życie, bo on to już był z kimś wcześniej.

Monogamia, czyli nie robimy skoków w bok i ten partner/ka, z którym jestem, jest na całe życie (nieważne, czy to pierwszy związek, czy były już wcześniejsze).

"Nie robimy skokow w bok"  to bym nazwala wiernoscia i lojalnoscia, a nie monogamia.

Jak mnie facet zacznie lać to mam przy nim trwac, bo wierze w monogamie?

Wierzę w wiernosc i lojalnosc w zwiazku, ale nie w "dopoki smierc nas nie rozlaczy" bo gdyby tak bylo to powinnam nadal trwac przy moim mezu-alkoholiku.

Uznaje jedynie zwiazki, kiedy obie strony dbaja o niego tak samo  w kazdym sapekcie.

Zacytuję kawałek artykułu z Newsweeka z 2013r.

Badania mózgu i działania hormonów potwierdzają to, co od lat powtarzają antropolodzy i biolodzy ewolucyjni: człowiek nie jest monogamiczny i rządzą nim ukryte siły, które zachęcają do zdrady. Cechy te odziedziczyliśmy po naszych najdawniejszych przodkach, którym poligamia dawała szansę na przeżycie i rozwój gatunku. – Odbywanie stosunków z wieloma kobietami było dla mężczyzny opłacalne. Mógł bowiem zostawić po sobie więcej genów i potomstwa, niż gdyby miał tylko jedną seksualną partnerkę.

Gdy jednak człowiek zaczął polować, przeszedł na monogamię. Powód tej decyzji był prozaiczny. W czasie wspólnych wypraw łowieckich konieczna była lojalność i współpraca mężczyzn. Rywalizacja o kobiety bardzo by w tym przeszkadzała. Nasi przodkowie zaczęli więc łączyć się w pary. Co nie znaczy, że naturalne skłonności do współżycia z wieloma partnerami zaniknęły. Dlatego właśnie pojawił się problem zdrady.

Od początku mieli do niej skłonność nie tylko mężczyźni. W społeczeństwach łowiecko-zbierackich kobiety – chociaż łączyły się w pary z mężczyznami – były od nich niemal całkowicie niezależne. Zdobywały samodzielnie aż 80 proc. pożywienia. Mogły więc sobie pozwolić na zmianę partnerów. Sytuacja zmieniła się, gdy pojawiły się społeczeństwa rolnicze. Kobiety zostały uzależnione od męskich żywicieli i musiały im się podporządkować. Jednak dziś znowu stają się coraz bardziej niezależne. Mogą bez trudu same się utrzymać. Nie muszą być wierne jednemu. I nie są.
I to by w zasadzie mogło być wystarczającą odpowiedzią na Twoje pytanie.
Z przyczyn biologiczno-genetycznych człowiek nie jest monogamiczny. Pozostaje kwestia kulturowo-moralna.
Tu pojawia się dylemat, której kwestii ulec? i tu zacytuję klasyka:
"Są ludzie, których pradziadowie jako ostatni schodzili z drzewa..."

O to to Właśnie, też uważam, że wiele współczesnych związków istnieje jeszcze głównie z obawy przed ostracyzmem społecznym. No i może kwestie praktyczne: wychowywanie dzieci, kwestie mieszkalne, kredytowe, urzędowe itp.itd. Wątpię, żeby w czasach naszych rodziców ktokolwiek rozmawiał z koleżankami z pracy na temat skoków w bok. Natura ludzka się nie zmieniła. Tak jak piszesz, uwypukliły się tylko sposobności ku temu. Jest Internet, są komórki, a i zostawanie w pracy po godzinach, czy ciągłe delegacje to żadna nowość. W dupach się poprzewracało od tego "dobrobytu".

Nie. Mają tutaj znaczenie tak czynniki biologiczne, jak i kulturowe.

Raczej dużo więcej, patrząc na rozwój komunikacji, możliwości podróżowania. Szczególnie w odniesieniu do całej populacji.

W małych odizolowanych społecznościach monogamia wcale nie jest regułą.

To zależy. Często podawany jest przykład ptaków. Z tym, że zdrada nie jest zaprzeczeniem monogamii. I zależy czy stosuje się te nazwę odnosząc się do związków z jednym partnerem czy stosunków z jednym partnerem.

Jedyni mają z tym problem, inni wręcz przeciwnie.

A to masz rację z tym wypaleniem itp. Tylko wtedy to już jest ogółem jakby koniec związku... Coś bardziej jakby przyzwyczajenie ludzi trzyma tylko? Albo te kredyty, dzieci, papierek z urzędu, albo "co ludzie powiedzą"? Czy to dalej jest związek, jak już dwoje ludzie są obojętni wobec siebie... tak się zastanawiam tylko...

Ja to rozumiem tak: związek monogamiczny= związek z jednym partnerem/partnerką. Wykluczam tu sytuacje skrajne, kiedy np. mąż alkoholik bije żonę. Mówię tu o trwaniu w związku tak jak się przysięgało, lojalnie, czyli bez zdrad po drodze. Jakichkolwiek: emocjonalnych, fizycznych. Do czego tak naprawdę jest nam potrzebna ta druga osoba, że tak bardzo chcemy ją mieć "na zawsze"? Czy to jest w ogóle w porządku takie przywłaszczanie sobie ludzi?

To też jest ważna kwestia, którą poruszyłeś... Ten mój pomysł z dzieckiem nie jest taki całkowicie bezrefleksyjny. Bardziej mam taką postawę życzeniową teraz. "Bo ja chciałabym, żeby dziecko patrzyło na szczęśliwych rodziców, nawet jeśli będą osobno". Prawda jest taka, że to nie to samo, co rodzice z takiej zdrowej, poskładanej rodziny. Wiem o tym. Czasem sobie myślę, że to bardzo egoistyczne z mojej strony skazywać dziecko na jakieś problemy emocjonalne w przyszłości z powodu chęci posiadania potomstwa przeze mnie. Z drugiej strony, chciałabym temu dziecku przekazać tyle miłości, żeby czuło się szczęśliwe i bardzo kochane. Wiem, że to potrafiłabym zrobić.

Ależ tu dużo skrajnych opisów padło
Nie chodzi o "przywłaszczanie" sobie partnera/partnerki. Związek na tym nie polega, a przynajmniej nie powinien.
W odpowiedzi na tytułowe pytanie: tak.
Przy czym można też ująć to pojęcie w szerszym znaczeniu -nie musi oznaczać jednego partnera na całe życie, bo w różnych sytuacjach może dojść do zakończenia związku. Ale w tym samym czasie jedna partnerka/partner.

Kontrowersyjne
Jeszcze pytanie czy wiele partnerek w tym samym czasie, czy w całym życiu, ale po kolei, a nie jednocześnie. Tego ostatniego nie akceptuję.

A czemu po prostu nie poszukasz tego, co byś od życia najbardziej chciała? Zamiast już myśleć z góry, ze to się nie uda? Jeszcze są na świecie wierni faceci. A nawet jak mało takich i akurat Ty nie trafisz na takiego, to cóż, trzeba mieć gdzies z tyłu głowy tą świadomość, że nikt pewny w 100% nie jest i każdy zdradzić może. Ale po co z gory to zakładać, ze tak będzie? Bo Ty chyba jakbyś zakładała, ze Cie zdradzi i odejdzie. Tylko, że jak będziesz tego od faceta oczekiwać, to nawet najszlachetniejszy facet tak zrobi, bo po co miałby sie starać, jak Ty i tak oczekujesz, ze zdradzi? Takie rzeczy da sie wyczuć, co ktoś mysli i że nam nie ufa... Więc lepiej z góry sie nie nastawiać na najogrsze u kogoś, bo można wręcz to sprowokować. Co innego mieć taką lekką niepewność, kiedy zaufanie nasze jest po prostu ograniczone, bo znamy ludzką naturę. Wbrew pozorom różnica jest duża. Czy oczekujesz od faceta zdrady i odejścia, czy tylko dopuszczasz taką ewentualność, jako normalne ryzyko bycia w związku/małżeństwie.

Głupoty wypisujesz.  I jak ta teoria u Ciebie się sprawdza? Jesteś sama. O to chodzi?

Znasz to?  "Każdy ma to, na co się odważy"

Albo to?  "Kto gra, ten ma!"

Ty się boisz.
Ty nie masz odwagi.
Pracuj nad sobą.

Wierze. Byc moze naiwnie, ale wierze

W pełni się zgadzam i podpisuję pod postem starra.
Niektórzy legitymizują brak monogamii w biologicznych korzeniach człowieka, a inni uważają, że człowiek uspołecznił się już wiele lat temu i w związku z tym upatrują w czynnikach społeczno-kulturowych źródeł monogamii.
I też się zgadzam, że przodkowie niektórych później zeszli z drzewa i stąd mają oni problem z przejawami życia społecznego takimi jak wzajemność, lojalność, uczciwość wobec "swoich"

Tak, zawsze było tak, że w momencie kiedy mi zaczynało zależeć na facecie, on odchodził. I odwrotnie: kiedy mi nie zależało, facet zabiegał. Ile osób bym nie znała, niezależnie od płci, zawsze gorzej ma ta osoba zaangażowana. Widzę żony/dziewczyny, które kochają swoich mężczyzn, a on ma w nosie ich starania, obiadki, opiekę w zdrowiu i chorobie. Widzę facetów, którzy zaharowują się, żeby utrzymać dom, a kobieta ma to gdzieś. Taki paradoks zauważyłam, że szczęśliwe związki to zołza- spokojny lub spokojna-bad boy...

Piszesz o odwadze, że mi jej brakuje. Może i tak. A może to kwestia sparzenia się już dostatecznego. Nie chce mi się próbować kolejny raz, nie mam już na to siły. Nigdy nie robiłam priorytetu z posiadania faceta. Póki co żyję, nie umarłam z tęsknoty za byciem w związku. Nie wiem, może lepiej układać sobie życie w pojedynkę?

Tak, to fakt. Co kilka dni trzeba mieć orgazm.

Każde małżeństwo jest do bani... albo każde jest w miarę dobre -- to jak ze szklanką piwa w połowie pełną. Nie ma co liczyć na ideały. Trzeba robić tak, aby mniej-więcej było dobrze.

Może komuś to bedzie pasowało. Komuś bogatemu? Kto bzyknie i będzie płacił?

No to wejdź w związek, zróbcie dziecko, a jak będzie Ci źle to się rozejdziecie i trafisz do tego punktu właśnie.

No dobra... masz plan. To teraz weź się za wdrożenie tego do życia.

No dobra! To zorganizuj dziecko. To ważny cel.

Orgazm mogę mieć sama ze sobą i jak będę chciała to kilka razy dziennie, a nie co parę dni. Właściwie, taki orgazm sam ze sobą nie jest jakiś gorszy od orgazmu z facetem, a nie trzeba tej całej otoczki randek, rozważań, kto się odzywa, kto się nie odzywa, czy to był dobry moment, czy za wcześnie, czy za późno... Taki autoseksik to właściwie jedyny seks z osobą, którą się najbardziej kocha. Żeby była jasność: ja żadną feministką nie jestem. Lubię facetów, lubię z nimi rozmawiać, przebywać, cenię ich poczucie humoru, konkretne zachowania. Może po prostu nadszedł taki moment, że muszę trochę od facetów odpocząć. Boję się komukolwiek zawierzyć.

To nie takie proste. Jak tu już parę osób zauważyło z takim podejściem trudno kogokolwiek poznać. Przyciągamy takie osoby, jaką energię sami wysyłamy. Równo rok temu przebierałam w ofertach facetów, energię znać było na kilometr. Każdy kto mnie spotykał mówił, że jestem mega pozytywną osobą i taka też się czułam. Ale przez ten rok zdążyło się wiele rzeczy przydarzyć. Dzisiaj po tej energii nie ma nawet śladu i nie wiem, czy to jeszcze wróci. Miałam niedawno taką dziwną sytuację. Byłam w klubie z koleżanką. W pewnym momencie do stolików podchodził fotograf i robił zdjęcia gościom klubu. Pewna dziewczyna zaczęła wymachiwać przed obiektywem pierścionkiem zaręczynowym, oczywiście przytulała swojego misiaczka, który jak wynikało z sytuacji, tego wieczoru jej się oświadczył. Jak na to patrzyłam z boku automatycznie naszły mnie myśli: I co się głupia cieszysz? Za jakiś czas i tak Cię zdradzi. Może się o tym dowiesz, może nie...

Nie wiem czemu tak pomyślałam, ale może już faktycznie nadszedł ten moment i oto staję się zgorzkniałą starą panną...

Może się mylę, ale wydaje mi się, że im łatwiej przejść nad tym do porządku dziennego. Wynika to chyba z tego, że faceci są bardziej logiczni od kobiet. My kierujemy się sercem, oni rozumem. Jak taki odrzucony facet widzi, że nic z tego nie będzie, to przyjmuje to na klatę. My kobiety w słowie "NIE" doszukujemy się miliona podtekstów. Gdyby tak przejąć to myślenie, że można się polubić, znajomość skonsumować, ale niekoniecznie kontynuować, to pozwoliło by to uniknąć zbędnych rozczarowań. Przecież po jednym numerku nie ma od razu wielkiej love, a nawet jak wyrzut dopaminy będzie spory i motylki się pojawią, to łatwiej przejść nad tym do porządku dziennego niż po znajomości, którą się kontynuuje i przeciąga w czasie. Tu już nawet o seks nie chodzi. Już nawet przebywanie z jedną i tą samą osobą powoduje przywiązanie. Nie trzeba w to mieszać seksu.

Kasik, weź dziewczyno z łaski swojej nie pisz MY w kontekście KOBIET, które kierują się sercem, a nie rozumiem.
Moźe ty jesteś bezrozumnym stworzeniem, co zresztą potwierdzasz większością swoich wpisów, z których aż bije naiwny realizm, niedojrzałość i płytkość, ale proszę nie wciągaj mnie ani wielu znanych mi kobiet, które jednak używają rozumu, do swoich przyciężkawych stereotypowych poglądów.

Porazka, jak sie takie bzdury czyta

Jasne, zrob sobie dziecko i skaz je na niepelna rodzine i brak ojca. Gwarantuje, ze to fajnie sie skonczy, szczegolnie w przypadku posiadania syna.

Skwituje to tylko jednym stwierdzeniem: (przyglupie) dzieci nie powinny miec dzieci.

Troche tak obok tematu ale mnie to zaciekawilo. Mozesz rozwinac ta mysl?

W takim sensie, ze syn pozbawiony meskiego wzorca w domu, a szczegolnie jeszcze majacy niedojrzala matke, ktora traktuje go jako zabawke do spelniania jej emocjonalnych zyczen, wyrosnie niezle popaprany.

Optymalne dla rozwoju dziecka jest posiadanie dwojga stabilnych, kochajacych sie rodzicow, ktorzy potrafia w rownej mierze i dziecko ochraniac i wspierac, jak i stosowac wymagania i dyscypline. Z pania co tu wypisuje dostanie jedynie neurotyczna, rozchwiana matke, ktora bedzie na nie przelewac swoje leki i kompleksy.

Może ten wiek tak ma
Nie chcę mieć "wyprodukowanego fabrycznie" dziecka. Chcę, żeby miało ojca, którego będzie znać.  Mężczyzna ten nie musi być moim mężem.

Autorko,
Z jakiego przedszkola się zerwałaś.
Jesteś moim number 1 w grupie najbardziej pustych dziewuch na forum.
Nie dziwię się, że nikt Cię nie chce. Kto chciałby nisńczyć przygłupawą starzejącą się dzidzię
I mieć z nią przygłupawe dzieciaki

Jestem zadowolona, ale to nie znaczy, że nie będę uprawiać seksu z facetami. Jak znam siebie to już za parę tygodni/miesięcy przyjdzie na mnie pora. Na razie mi starcza samozadowolenie. Lubię dotyk faceta, zapach, te wszystkie rzeczy dookoła, których nie zapewni mi nawet moja niezawodna zabaweczka Ale póki co presji żadnej na chłopa nie czuję.

Tak, muszę. Bo nie ma dla mnie nic gorszego niż dowiedzieć się, że jestem robiona w bambuko. To jest taki cios, że nawet jak czytam posty zdradzanych żon tutaj to nie potrafię ukryć emocji. Nie boli mnie jak facet nie zadzwoni po randce np. Myślę: Ok, różni są ludzie. Widać nie zaiskrzyło z jego strony, ok. Ale kiedy jestem z facetem, a miałabym świadomość, że on działa na dwa fronty, to najgorszy cios. Więc tak, muszę zawierzać.

Z perspektywy osoby zdradzanej to jest czasem koniec świata. Nie, nie potrafię przejść nad tym do porządku dziennego. Zdrada to jeden z największych ciosów jakie się mogą przydarzyć w związku.

Tylko, że ja nie szukam mężczyzny super-hiper. Nie mam jakichś wygórowanych wymagań. Zawsze uważałam, że mam prawo wymagać tyle ile sama mogę zaoferować facetowi. Myślę, że przyczyna tego, że obecnie jestem sama tkwi w tym, że jestem gdzieś tam głęboko nastawiona negatywnie do facetów. Czasem siebie nie poznaję. Miałam wczoraj sytuację, że zmierzyłam wzrokiem faceta, który w towarzystwie 2 pozostałych skomplementował mój wygląd. Do tej pory podziękowałabym z uśmiechem za miłe słowo a tym razem przeszłam koło nich obojętnie znowu z myślami: Tu taki figo fago, a w domu pewnie czeka żona.