Czy Feministka taka jak ja, ma szansę na poważny związek i milość?

Witaj,

Też jestem feministką ale chyba mam jakąś totalnie odmienną definicję feminizmu

Zdajesz sobie sprawę, że powyższy cytat w pełni zaprzecza ideologi feminizmu, którą się legitymujesz?

A tak pozatym w moim odczuciu faktycznie jesteś zagubiona i coś powoduje u cb. lęk przed zaangażowaniem się w konkretną relację.

Ja też tak mam i również przeważnie nie mam o czym gadać z facetami w moim wieku.
To jednak nie oznacza, ze zabieram się za pierwszego lepszego, starszego od siebie erotomana.

Może tobie zależy na zabawie?
A może masz jakiś obraz mężczyzny z przeszłości, który nie pozwala ci na nawiązanie bliższej relacji?

Ja bym proponowała wybrać się do psychologa, ponieważ czuję że twój problem ma głębsze dno.

Na koniec-związek pomiędzy Tobą a tym facetem jest bez przyszłości-zdajesz sobie z tego powodu sprawę?

Przemysł sobie to wszystko na spokojnie.

Pozdrawiam cię serdecznie

powtarzam juz od dawna: kiepskie te trolle, żadnej inwencji, kreatywności
ciagle te same, odgrzewane kotlety

trollu! wcale nie zachecasz do komentowania
ogarnij sie!

było.............

Może nadałam zły tytuł. Ale wczoraj to nie był dobry czas na kojarzenie czegokolwiek.
Tytuł : Czy kobieta która zraziła się do mężczyzn ma szanse na związek i miłość - jest za długi.

Praktycznie cala moja rodzina opiera się na kobietach, gdyby nie one czarno to widzę. Ojciec mnie prostu olewał, a mamie wiele rzeczy utrudniał. W konsekwencji  nas zostawił. Nie pomagał w moich wychowaniu. I Całe szczęście, obyło się. Ostatecznie zostałyśmy same i mama wychowała mnie sama. W tym czasie jeszcze kończyła studia, niczego mi nie brakowało, ani ładnych ubrań, ani zabawek, co roku jeździliśmy na wakacje. Także, po prostu uważam, że rola męża i ojca jest mocno przeceniona. Kobiety same całkiem nieźle sobie radzą. Moje koleżanki niektóre wręcz mi zazdrościły, bo ich rodzicie się często bili, kłócili, nie miały w domu spokoju. I niby powinny być szczęśliwsze bo miały pełne rodziny. Ogólnie od małego mężczyźni mnie zawodzili, ojciec, dziadek, o facetach nauczycielach nie wspomnę, zawsze miałam u nich przechlapane, odwrotnie u pań nauczycielek, byłam ulubienicą, były ostrzejsze, ale lepiej do mnie trafiały. Użyłam w tytule słowa feministka bo nie wiem, jakie inne mogłoby je zastąpić, jeżeli takie znacie to mnie poprawcie. Na fitness, lekcje tańca, chodzę wyłącznie do kobiet. Moja instruktorką jazdy też jest kobieta, że o ginekologu nie wspomnę. Mężczyźni mnie krepują, nie mogę się przy nich skupić. Po prostu pod wieloma względami bardziej odpowiadają mi kobiety. Nie chce żeby mnie nikt podejrzewał, że jestem lesbijką, bo nie jestem. Są mężczyźni którzy mi się podobają, są pociągający. W M urzekło mnie wiele rzeczy. Jest bardzo inteligentny, nie jest gadułą, ale umie bardzo ciekawie poprowadzić rozmowę, kiedy trzeba przejąć inicjatywę, a przy tym ma w sobie nadal taki chłopiec urok. Szarmancki uśmiech wnikliwe spojrzenie. Umie mnie pocieszyć, wie do do mnie trafić żeby mi coś przetłumaczyć, na spokojnie ale stanowczo. Uwielbiam go przytulać, całować. Jest doskonałym połączeniem partnera-ojca-starszego brata-kumpla. Przy nim jak mało przy kim, czuje się tak bezpiecznie, lekko. Ja znów wobec niego mam ogromny przypływ ciepłych uczuć, żeby go pocałować, przytulic, chociaż złapać za rękę, poprawić włosy, pogładzić po buzi. Interesuje mnie co u niego, zawsze życzę mu jak najlepiej, interesują mnie jego problemy, na ile mogę coś pomóc czy doradzić. Namówiłam go żeby się zdrowiej odżywiał, do minimum ograniczył alkohol.  Ja wiem, że te imprezy z kobietami, alkohol, ten jego charakter niekiedy despotyczny, że to tak nie powinno być. Ale bądźmy szczere nie ma facetów idealnych. Seks, alkohol i kobiety to i tak najmniejsze grzechy mężczyzn. Ci co tacy niby porządni nie piją, nie oglądają się za kobietami tacy są najgorsi, ja się najbardziej boję takich ,,porządnych'' stateczny mąż, wzorowy ojciec  głowa rodziny, a za zamkniętymi drzwiami zboczeniec, gwałciciel, domowy kat, i nie wiadomo co jeszcze.
Dlatego ja już zdecydowałam, że nie chce się wpieprzyć w taką nieszczęśliwą sytuacje, z której się nie wyplatam.
On nigdy nie powiedział wprost, że nie chce dzieci, nie przepada za dziećmi to widać, ale nigdy się nie zadeklarował. O tym, co ja sądzę wie, ale mówi, że jak mu będzie bliżej do 40 to będzie wtedy się zastanawiał. W takim razie ma jeszcze czas. Ja na razie sobie tłumacze, że jeszcze nie dojrzałam do takich decyzji, że w tym wieku to normalne. Już się z tego powodu rozstawaliśmy, kilka razy. Próbowałam z nim rozmawiać, ale on mówi, że to za wcześnie, że to nie jest czas na takie decyzje. Nie chce żeby z mojego powodu coś stracił, żeby go coś w życiu ominęło. Tak jest między nami dobrze, wygodnie, tylko ten jedne cholerny problem kwestia założenia rodziny. Ani przyskoczyć, ani ominąć...

Może po prostu, kobieta, którą mężczyźni zawiedli w życiu.

Toż to w Polsce popularna definicja feminizmu i jak widać, dobrze rozpowszechniona. Feministka=kobieta, która zawiodła się na mężczyznach, skrzywdzona, bojąca się mężczyzn i ich nielubiąca. Wiadomo.

Taka trochę feministka z braku wyboru, zmuszona sytuacją.

@ Excop, strzał w dychę

Droga autorko, czym wg Ciebie jest feminizm, bo ja chyba nie wiem o co chodzi...

odpowiada Ci obecny układ, więc dlaczego oczekujesz dalszych kroków, deklaracji ze strony partnera? Nie pomyślałaś, że jemu też taki układ odpowiada?

Ja po prostu lubię mieć wszystko poukładane, zaplanowane. Nie wiem ile można trwać w takim układzie 2, 3 lata? 5? A co potem? Biorę pod uwagę to, że może mi się odmienić i włączyć tryb na założenie rodziny. A jeżeli nie?
Praktycznie każdy facet wcześniej czy później chce mieć dzieci.
Ja Wam napisze jak ja to widzę. Jakby nadal się między nami układało i ten układ by dobrze funkcjonował z korzyścią dla obydwu stron. To za jakieś 4/5 lat jak skończę studia, trochę się odkuje. To może moglibyśmy się pobrać. Teraz czy za rok absolutnie nie. Ale w dalszej perspektywie tak. Jego małżeństwo było od początku nieudane i bardzo krótkie. I na szczęście tylko cywilne. Praktycznie mało kto w ogóle wiedział, że taki epizod miał miejsce. Nawet ja nie wiedziałam, mnie ktoś uświadomił. To pierwsze co pomyślałam to, że jak nic ma dziecko. A to by go całkiem przekreślało.
Ja wszystko biorę bardzo poważnie, i przywiązuje się. Jestem w układzie bo tak jest wygodnie i bezpiecznie. Ale myślę o nim poważnie. Jak raz zerwaliśmy, tłumaczyłam mu to, że ja nie dam rady, nie chce, nie jestem w stanie być typową kobietą w związku, żoną i matką. A, że oszalałam, że za bardzo w przyszłość wybiegam, że jesteśmy młodzi powinniśmy korzystać z życia, a te trudne decyzje zostawić na później.
Oczywiście ja mu o moich przykrościach z przeszłości nie opowiadałam.

,,Zaloze sie, ze Twoja mama wieszala na ojcu psy ciagle, mowila jaki on byl zly i straszny i ostrzegala przed mezczyznami jako grupa.''

Nie. Mama wyszła za ojca bardzo młodo. I wszyscy jej odradzili, wręcz toczyła wojnę rodziną. W końcu wygrała, oni odpuścili. I myślę, że duma/wstyd/nieznajomość życia, nigdy nie pozwoliły jej się przyznać do błędu. Ale babcia, ciotki mi sporo opowiadały i sama coś pamiętam. W końcu z jakiegoś powodu ostatecznie skończyła studia takie, że dziś sama pomaga ofiarom przemocy. Ale fakt, opowiadała i ostrzegała, tak ważne uświadomienie. Nawet ja przez jakiś czas byłam wolontariuszką. Ale praca taka patologią mi nie leży zupełnie, wybrałam inny zawód. Ale coś z tego wyniosłam.

Kryptolesbijka, hmm penisolesbijka- lesbijka z potrzebą penisa co jakiś czas, bilesbijka- wiadomo, ułomofeministka, na razie nic więcej nie wpada mi do głowy.

A jak piszesz na poważnie, to twoje problemy przejdą Ci jak dorośniesz. Ten gość to jakby substytut ojca, którego Ci brakowało. Dla tego trocheś niedojrzała, z wypaczonym postrzeganiem mężczyzn. Widzisz tylko to co tobie odpowiada, ażeby utrzymać swój status pseudoniezaleznośći, piszę pseudo bo sama napisałaś że Ci mama dokłada, bo twoja pensja na twoje potrzeby. Dlatego całym sercem jestem za tobą, również uważam że do założenia rodziny to się średnio nadajesz.
Ale jeżeli zakładasz taką możliwość, to lepiej żebyś dorosła póki będziesz mogła mieć jeszcze dzieci.

Ps.
Aaaa wpadło mi do głowy jeszcze trollofeministka, bo faktycznie naciągana historia...
Jeżeli tak to piosenka z dedykacją :]

Pozdrawiam

Ej, ale ona nie jest antynatalistką, tylko feministką, ewentualnie jakąś dziwaczną odmianą.
Generalnie, to fajnie że jesteś antynatalistą, co podkreślasz w kółko.
Widać że chciałeś zabłysnąć intelektem, niestety wydaje mi się że ten wątek ze swoim poziomem nie będzie chyba odpowiednim nośnikiem dla twojej wszechwiedzy, za duży kontrast.
Doceniam że naczytałeś się książek, przynajmniej wiesz jak masz żyć i czym się kierować, jakkolwiek antynatalizm bzdurny by nie był.
Generalnie inspirowanie się jakimiś poglądami nie jest niczym złym, warto jednak być elastycznym, a odnoszę wrażenie że w tych swoich poglądach jesteś mocno kategoryczny, ja trochę boje się takich ludzi, kojarzą mi się z różnymi fanatykami.
Filozofia na która się powołujesz dość mocno wpływa na resztę twoich poglądów, przez co tworzysz sobie jakieś zasady, które są zwykłymi ograniczeniami( w innym wątku gdzieś widziałem).
Nie będę argumentował filozofii, które w swojej durnocie zaprzecza choćby twojemu istnieniu, jak i potrzeby twojego istnienia, ponieważ my jako ludzie bez względu na różne filozofie, jesteśmy istotami biologicznymi, i biologia nas określa, jak i sens naszego istnienia, który tak naprawdę sprowadza się właśnie do spłodzenia potomstwa, w celu przedłużenia gatunku. Jest to nadrzędny i w zasadzie jedyny cel naszego istnienia.
Określa to nasza biologiczna natura, jak i każdego innego organizmu żyjącego na naszej planecie.

Te wzorce, które są w każdej kulturze, z dupy się nie wzięły, a są właśnie kreacją na ewolucyjnej drodze rozwoju człowieka, a wynikają właśnie z naszej biologicznej natury, którą odziedziczyliśmy po naszych praprzodkach, którzy nie tworzyli jeszcze żadnej kultury, a kierowali się jedynie instynktem. Instynktem przetrwania gatunku, przedłużenia linii, to bardzo silny instynkt.
Zatem nie dziw się że na drodze rozwoju ludzkości i procesie kreowania się pierwszych kultur, nadrzędne miejsce zajęło właśnie odniesienie się do tego instynktu, wszak to wszystko po to aby łatwiej było przetrwać, po to tworzyły się pierwsze plemiona, później bardziej rozwinięte kultury. Dla tego dziwi mnie twoje oburzenie, że płodzenie potomstwa jest mocno zakorzenione w kulturze? Na tyle mocno że ludzie zamroczeni alkoholem, całkowicie oderwani od możliwości oceny sytuacji, czy też świadomości, mimo wszystko są wstanie kopulować, często z tego rodzą się dzieci, taki przykład pierwszy z brzegu, ale jak myślisz, co nimi kieruje instynkt czy chęć przeżycia orgazmu.
Mamy również zakodowane wiele rożnych mechanizmów mających na celu właśnie dobór i prokreacje. Funkcjonują u każdego na co dzień, cały czas, tak naturalnie że nawet nie jesteśmy świadomi ich ciągłego działania. Są u każdego, określają nasze zachowania, reakcje i itp.
Podlegamy im nawet w takiej banalnej sytuacji jak wejście do pomieszczenia w którym znajdują się obce osoby jak i również w wielu innych codziennych sytuacjach, i nawet Ty jako antynatalista jesteś całkowicie im podporządkowany i również się do nich stosujesz choćby po to, że właśnie te mechanizmy na przestrzeni dziejów i rozwoju kulturowego człowieka, określiły właśnie wiele różnych norm społecznych, z którymi spotykasz się na co dzień, do których się stosujesz jak i również które sam przestrzegasz.
Dla tego negacja narodzin, to całkowite zaprzeczenie naszej naturze, sensu istnienia, który mimo nawet najwymyślniejszy filozofii jest bardzo prosty i sprowadza się do przedłużenia gatunku.
To wszystko jest dość już oczywiste, ale niejako uświadamia jak wiele istnieje czynników, jak wiele różnych zachowań, różnych norm, które mają swoje źródło właśnie w potrzebie przedłużenia gatunku, praktycznie na co dzień przez większość czasu jesteśmy otoczeni różnymi sygnałami zachowaniami itp. które są wynikiem zakodowanych w nas archetypów różnych zachowań i mechanizmów, odpowiedzialnych za sex w celu płodzenia. 
Zatem żyjąc w sprzeczności z twoją biologiczna naturą, prędzej czy później będziesz czuł pewnego rodzaju pustkę, wszak przeciwstawiasz się temu co Cie określa jak i sens twojego bytu. Da się przeskoczyć, więc może ze swoim silnym przekonaniem, dotrwasz bezdzietnie do końca swych dni.
Zresztą filozofia i tak chybiona, gdyż ludzkość prędzej czy później doprowadzi do samo zagłady, jak różne wcześniejsze cywilizacje które uczą nas że wraz z rozwojem przychodzi samozagłada. Zatem po co zatruwać sobie głowę, czymś co samo i to w naturalny sposób nastanie.
Do tego Autorzy na których się powołujesz przynajmniej ten pierwszy(drugiego nie wiem) nie był w życiu zbyt szczęśliwy, raczej samotny, a może niedostosowany? Nie przeczę że gdzieś tam jest uważany za jednostkę wybitną, to częsta cecha u osób niedostosowanych społecznie. Dodatkowo, jak już pisałeś o zakorzenionych wzorcach, osoba która kieruje się taką filozofią, w jakiś sposób jest skazana na odrzucenie ze strony społeczności. Ciekawe jak u Ciebie, czy spotkałeś się z jakąś formą niechęci, kiedy już wynurzyłeś się ze swoimi wartościami. Nie chęć do potomstwa samo w sobie to nic nadzwyczajnego, ale poparte filozofią twego życia, może się już wydawać kontrowersyjne.
Generalnie udzielanie się na jakimś tam forum, to chyba jakby forma chęci udziału w życiu jakiejś tam społeczności, a twoja silna postawa, mocno kategoryczna, nie przeczę sprawiająca wrażenie osoby bystrej, nie mniej jednak mocno to podkreślasz choćby w formie swoich wpisów, trochę to jakby potrzeba docenienia, próba dominacji intelektualnej, czy też udowodnienia czegoś? Dla tego twój mądry wpis, mocno kontrastuje z przedstawionym tutaj problemem, którego istota wpływa w jakiś sposób na poziom całego wątku.
Ale odnośnie tego tematu, to w większości się zgadzam z tym co piszesz.
Wyluzuj trochę, schlej się i pozwól zadziałać instynktowi.
Myślę że jeszcze nie jedną dyskusje przeprowadzimy.

Pozdrawiam

Akurat to jest bzdura. Owszem, WIEKSZOSC kobiet chce miec dzieci i je ma, natomiast nie WSZYSTKIE. Mam cztery dychy na karku i ani przez jeden moment nie chcialam miec potomstwa. Watpie, ze kiedykolwiek mi sie odmieni.

o ja glupia blondi

uchyle rabka tajemnicy: mam dlugie,falowane wlosy, w kolorze winno-rudym ale naturalnie jestem jasną blondynką

z cyckami strzal w dziesiątkę - mam idealne

O jeny, a co to za kolor? Dla mnie to brzmi jak wyrwane z etykiety jakiegoś jabola z lokalnego warzywniaka.

"Antywszywka to pyszne winko, o odpowiedniej mocy, łupie jak trza, o pysznym smaku jabłuszek zalanych dynksem, z najlepszych jabłek zebranych z okolicznych pastwisk, dzięki czemu ma piękny kolor winny, a bardzo często kiedy wraca z powrotem, to nabiera szlachetnego koloru winno-rudego
Na rynku od 3 miesięcy a już zdobyło liczne nagrody;
1 miejsce w kategorii: Na zeszyt szefowo
2 miejsce w kategorii: Wątroba puchnie
1 miejsce w kategorii: Na miejscu"

Tak mi się skojarzyło, oczywiście Ajm sorry, jeżeli odbierzesz to jakoś osobiście, podejrzewam że to ładny kolor :]

No pewnie że tak, jeżeli chodzi o cycki, to zawsze strzelam kiedy mogę :]

Pozdrawiam Cię :]

No wiem, sorry, powinno być to w wątku "Happy End"

Na początek wyrazy uznanie za tak skrupulatne odniesienie się do mojej wcześniejszej wypowiedzi, która dotyczyła Twojej wcześniejszej. Uznanie za te quote, jak widzisz ja idę na łatwiznę, nie raz się zdarzyło że tworząc takie ładne tabelki, wklejałem nie to co trzeba nie tam gdzie trzeba, i zanim doszedłem do ładu to po próbie dodania wypowiedzi okazało się że muszę się od nowa zalogować i cała praca w piz*du.
Pewnie jakąś chwile musiałeś na to poświęć.
Dla tego wybacz że nie zrobię tego samego, tylko odniosę się w luźny sposób do tego co tam napisałeś.
Zatem odnośnie zrównania celu naszego bycia z tym samym co przyświeca bakterią z kupy.
No cóż, dokładnie tak właśnie jest, przyświeca nam ten sam cel. I  Ty również zostałeś wymyślony ażeby realizować ten sam cel który przyświeca bakteriom z kupy. I nie zmienią tego dziwaczne idee, którymi napchana masz głowę.
Zresztą piszesz tak jak by życie było jakąś straszna traumą, to skoro nie chciałeś się narodzić to czemu nie sięgniesz po oczywiste rozwiązanie.
Ja np. cieszę się że istnieje, zdecydowaną większość swojego życia przeżyłem bardzo radośnie.
Dalej piszesz że dzieci umierają na raka. Uogólniając, umieranie kończy nasze bytowanie, czyli generalnie umierając nie ma nas, tak samo jako by nie było gdybyśmy nie byli poczęci. Jak by nie było efekt ten sam dla tego nie rozumiem tego argumentu, że lepiej się nie narodzić bo nie trzeba wtedy umierać.
Pisałeś że instynkt przedłużenia gatunku nie jest potrzebny, bo sprawę załatwi popęd.
Tylko że popęd to właśnie narzędzie instynktu przetrwania gatunku. Gdybyśmy rozmnażali się przez pączkowanie, to nawet jak byśmy wciąż byli wypozażeni w penisa i cipę, to służyły by nam jedynie do sikani. Popęd by nie istniał.
Nawet sex który tak bardzo lubisz, jest właśnie po to przyjemny żeby chętniej i częściej po niego sięgać oraz również po to żeby kojarzył się z czymś przyjemnym. Jak by uprawianie sexu było bolesne i nie fajne, a w perspektywie ciąża i poród, który jest dość bolesny, to byśmy tego sexu nie uprawiali. I nie było by nas.
Także wydaje mi się że nie powinieneś korzystać z mechanizmów w które wyposażyła nas natura, abyśmy mogli przetrwać jako gatunek. Co z tego że przyjemny, skoro dla większości ziemskiej populacji oprócz przyjemności służy również do mnożenia się, którego nie akceptujecie. Ale sam sex jest fajny to ok. Taki trochę podwójny standard.
Stajesz się przez to mniej autentyczny. Przecież narodziny to właśnie efekt poczęcia.
Więc dlaczego antynataliści nie negują źródła, tylko sam fakt narodzin. Bez sexu nie było by mnożenia się oraz waszego bólu dupy z tym związanego.
Generalnie ta cała filozofia jest mocno chybiona, to że żyjemy mamy świadomość, cierpimy umieramy, odczuwamy, to nie zmienia faktu że cel naszego istnienia jest dokładnie taki sam jak bakterii z kupy.
Zresztą nie kojarzę żeby przytaczana filozofia powoływała się na tego typu argument, ale mogę nie pamiętać, minęło już ładnych parę lat od kiedy się z tym zetknąłem. Nawet jeżeli porównywanie nas do mniej szlachetnych bytów tylko dla tego że się mnożymy, ma być argumentem przeciwko naszemu istnieniu to i tak nie zmienia to faktu że tak właśnie jest i nikomu to nie przeszkadza oprócz antynatalistom.

Aaa... I nurtuje mnie jeszcze jedno.
Co zrobi antynatalista, jak podczas uprawiania sexu zaliczy wpadkę?
Laska np. nie będzie chciała usunąć ciąży.
Macie na to jakiś sposób?

A teraz takie pytanie odrębne.
Napisałeś że siedzisz na forum bo liczysz na łatwy sex.
Ja też lubię łatwy sex, ale jakoś przesiadując tu czytając czy też udzielając się, zwróciłem uwagę, że dla większości przewijających się tu ludzi, łatwe nie jest zrozumienie czegoś co jest błahe bądź oczywiste, a zrozumienie najprostszych mechanizmów często przekracza pojmowanie. A to co jet łatwe, z radością skomplikuję i sprawią że stanie się nie możliwe.
Wydaje mi się że licząc na łatwy sex możesz się trochę przeliczyć.

Pozdrawiam
Powodzenia z tym łatwym sexem, jak będzie łatwo, daj znać.

Czy można spytać jaka jest ta deycjza w zależności do stopnia znajomości?
Wybacz że kontynuuje temat ale zaciekawiła mnie ta kwestia

Po pierwsze - pytanie, czy wybaczyłbym i, czy powinienem jej wybaczyć nieusunięcie ciąży (zakładając, że byłaby taka realna, bezpieczna możliwość). Sądzę, że bym jej nie wybaczył i całą odpowiedzialnością za powstanie tego człowieka i jego życie obarczył ją. Wobec tego dziecko obchodziłoby mnie równie wiele, co dziecko sąsiada, czy znajomej, gdyż nie powstałoby w wyniku mojej świadomej decyzji, czy błędu, tylko w wyniku czyjejś decyzji i to wbrew moim poglądom.

To tak, jakbym jechał z kobietą w samochodzie i ona potrąciłaby przechodnia, jednak pomimo moich protestów, gróźb nie zatrzymałaby samochodu i nie udzieliłaby pomocy, ani nie dałaby mi takiej możliwości. To ona byłaby winna śmierci lub kalectwa tego człowieka, w wyniku nieudzielenia pomocy, nie ja. To ona powinna sponsorować rentę tego człowieka przez resztę życia. Podczas ciąży to kobieta prowadzi samochód i ma możliwość go zatrzymać. Jeśli tego nie zrobi, dla antynatalisty jest skończona.

Zakładając jednak, że bym jej wybaczył, nieusunięcie ciąży miałoby jakieś uzasadnienie, przeciwwskazania (np. ryzyko śmierci matki), to najważniejsze jest dobro dziecka i naprawienie swojej winy - wówczas powinienem czuć się współodpowiedzialny. Gdyby kobieta była mi obca i nie widziałbym z nią perspektyw na związek, to w zależności od tego ile rozsądku bym jej przypisywał, próbowałbym uzyskać absolutne prawo do opieki nad dzieckiem i władzę rodzicielską lub, jeśli uznałbym ją za odpowiednią osobę na miejscu matki, a ona chciałaby wychować to dziecko, ograniczyłbym się do monitorowania tego jak sobie radzi oraz być może szukał jakichś sposobów na uchronienie samego dziecka przed "wspaniałością" świata, na którym się znalazło, na tyle, na ile to możliwe. Ostatecznie, jeżeli byłaby to moja partnerka, z którą widziałbym perspektywy na dalszy związek, wychowałbym to dziecko razem z nią. Jakkolwiek obecnie nie widzę w sobie cienia motywacji na związek z kimkolwiek i wolałbym wychowywać dziecko samotnie niż być w związku z kobietą.

W takim razie jesteś pierwszą taką kobietą, którą poznałem. Znasz jakieś inne?

O ja chrzanie.
Twoje poglądy antynatalisty się liczą, ale jej (np niechęc usunięcia dziecka) już nie. Widzę tu skrajną nietolerancję względem innych poglądów i to w bardzo poważnej sprawie którą dzielisz z drugą osobą. Szczególnie, że sprowadzasz to do prostej sprawy: ona nie usuwa dziecka = jest dla Ciebie skończona, no chyba że jej tę straszną zbrodnie "wybaczysz". A porównania do wypadków są co najmniej nie na miejscu bo ten samochód zwany spłodzeniem dziecka prowadzicie razem. To tak, jakbym ja teraz porównała namawiania do aborcji do tego, że prowadzicie samochód i namawiasz ją do potrącenia kogoś żeby go zabić mówiąc że inaczej jej tego nie wybaczysz (od razu mówię - nie jestem pro life w sprawach aborcji, mam tu inne poglądy, idę Twoim tropem z tymi porównaniami). Równie bez sensu, równie nie na miejscu.
Wybacz ale doradzałabym zrezygnowanie z seksu.
I'm out.

...

Oczywiście, że się liczą. Jest wolną osobą. Poza tym, że jestem antynatalistą, jestem także libertarianinem. Niech robi sobie zatem co zechce, dopóki nie narusza mojej wolności. Dopóki jestem zwolniony z odpowiedzialności za jej decyzje, w tym z odpowiedzialności prawnej, nie widzę żadnego problemu. Niestety, nie żyjemy w państwie prawa, ani w państwie libertariańskim. W podobnym przypadku, w RP, zostałbym obciążony alimentami na sporą część życia.

Nie prowadzimy, gdyż ja nie mogę usunąć ciąży na przykład za nią, ani w sobie samym. To ona trzyma kierownicę i siedzi w fotelu kierowcy. Dla strony pasażera nie przewidziano hamulców.

Nie można zabić kogoś, kto nie istnieje, no chyba, że będziesz w stanie potrącić twór rzędu pojedynczej komórki, czy dwóch. Co więcej, według Benatara, który powołuje się na badania EEG mózgu i badania dotyczące odczuwania bólu przez płód, świadomość u płodu powstaje nie wcześniej niż między dwudziestym ósmym a trzydziestym tygodniem ciąży i wcześniej płód nie jest zdolny ani do myślenia, ani do odczuwania bólu. Jeżeli zaś nie istnieje świadomość, nie możemy mówić o istnieniu człowieka w ogóle.

Dzięki za radę. Ale, tak jak pisałem, to wstrzemięźliwość i ostrożność posunięta w moim mniemaniu już za daleko, do granic absurdu. Porównywalna do zaprzestania jazdy samochodem, bo można kogoś potrącić. Na razie stoję na stanowisku, iż wzmożona ostrożność w tym temacie wystarczy i nie trzeba od razu wylewać dziecka z kąpielą.

A miałaś z kim zrobić te dzieci i założyć rodzinę?

Po co go o to pytasz, skoro:

To zdanie nie pozostawia wiele do interpretacji. Może mieć i może nie mieć dziecka, akceptuje dwa przypadki. Można zadać pytanie doprecyzowujące - którą opcję woli, gdyby mógł decydować. Ewentualnie, jeśli mu nie wierzysz, zbadaj go wariografem. Albo podwędź jego list do św. Mikołaja. Jeżeli będzie tam o dziecku, wiadomo, że kłamie. Ostatecznie, jeśli to nie pomoże, spróbuj go potraktować rozżarzonym grzebaczem do pieca, wtedy na pewno się przyzna. Poleciłbym jeszcze koło do łamania, ale dziś już takich nie produkują.

,,To zdanie nie pozostawia wiele do interpretacji. Może mieć i może nie mieć dziecka, akceptuje dwa przypadki. Można zadać pytanie doprecyzowujące - którą opcję woli, gdyby mógł decydować. Ewentualnie, jeśli mu nie wierzysz, zbadaj go wariografem. Albo podwędź jego list do św. Mikołaja. Jeżeli będzie tam o dziecku, wiadomo, że kłamie. Ostatecznie, jeśli to nie pomoże, spróbuj go potraktować rozżarzonym grzebaczem do pieca, wtedy na pewno się przyzna. Poleciłbym jeszcze koło do łamania, ale dziś już takich nie produkują.''--------------------------------------

Rozumiem, że te kilka zdań jest napisane z sarkazmem. Ogólnie mamy podobne podejście do życia, podzielamy swoje pasje, mamy podobne poglądy na wiele spraw. Tylko ta kwestia ewentualnego założenia rodziny/posiadania dziecka to stąpanie po niesamowicie cienkim lodzie, ja się bardzo w takich dyskusjach nakręcam, że ja się wrobić w bachora nie dam, itp. wiec wole tej dyskusji z nim nie zaczynać, a on na razie nie jest tematem zainteresowany.
Jeżeli on pragnie dziecka i kłamie, to sam siebie krzywdzi. Ja sobie zdaje sprawę, że na świecie krąży pełno obrzydliwych zboczonych bydlaków którzy tylko czyhają na okazję, żeby jaką niezbyt rozgarnięta laskę na dziecko złapać, większość wpadek to świadome działanie facetów. Chłop jak chce udupić kobietę, zatrzymać przy sobie darmowa służąca z opcją niania, kucharka, sprzątaczka to właśnie wrabia ją w dziecko. Bo to jest trójkąt bermudzki, sytuacja bez wyjścia. Kobiety potem tkwią w takim g... latami, ich kariera stoi w miejscu, są niezadbane bo nie maja czasu dla siebie, jednym słowem przegrały życie, zanim maja szanse się odkuć to już dobiją 50 i tak pół życia bezpowrotnie zmarnowane.
Taka jest prawda, że facet jak zrobi kobiecie dzieciaka to może wrócić do kawalerskiego życia, a kobieta jak raz na ruski miesiąc z koleżankami na zakupy wyskoczy to jeszcze dać mu medal, ze dzieciakiem się zajął.
Ja taka męską szowinistyczną świnie to z 10 km wyczuje. Także nikt mi nie powie...nie ważne...

Ja się dam podejść, wpadkę zawsze można usunąć, a jakby mi zabraniał na siłę, to chciałby widzieć jak przy nim okładam się pięściami po brzuchu, kaleczę, rzucam z krzykiem, wyzwiskami. Przecież chyba by mu serce pękało, chciałby przeżyć taka sytuacje? Albo żebym zrobiła taki numer jak Klara Hubertowi (Barwy Szczęścia) swoją droga numer jaki wycięła Klara Hubertowi powinna wyciąć praktycznie każda kobieta swojemu facetowi, taka szkoła życia. Ten watek mnie rozbroił, dla niewtajemniczonych: Klara i Hubert zostali rodzicami, Klara nie radziła sobie z opieką nad małym dzieckiem, przechodziła depresje poporodową, do tego we wszystko wtrącały się siostry Huberta, krytykowały Klarę. I ta w końcu uciekła z domu zostawiając męża z dzieckiem. I wielka mobilizacja, nagle pytanie jak on sobie poradzi z opieką nad niemowlakiem, pomagały mu obydwie siostry, chłopak jednej z nich, brat, i jeszcze koleżanka. A on miał czas latać na piwo, nagrywać płytę. Nie oglądam Barw na co dzień, ale ten wątek pilnie śledziłam. Jakie to typowe, kobieta ma sobie poradzić z dzieckiem a facet, no jak gdzie kiedy... Także tego typu sytuacje/dyskusje, nie mają przed mną tajemnic.

Tak więc jeżeli M ukrywałby przede mną chęć posiadania dziecka, robiłby sobie sam największa krzywdę. Nie chce go rozczarować. Nie chce żeby przeze mnie ominęło go w życiu, założenie rodziny czy cokolwiek innego. Jeżeli by mi powiedział teraz, że chce mieć dziecko w najbliższej przyszłości po prostu uszanowałabym to, i zrozumiałabym to, że jest na innym etapie życie i byśmy się rozstali. Byłoby mi zal, ale przeżyłabym to i życzyła mu jak najlepiej.
Ale im dłużej jesteśmy razem tym ciężej byłoby się rozstać. Posiadanie dzieci to kluczowa sprawa i o tym trzeba mówić od początku. Jeżeli myślę o nim poważnie o naszej wspólnej przyszłości, to powinnam być szczera i jestem, tu nie ma co ukrywać, bo tylko będą rozczarowania.
Mi się trudno zdać na to, że może mi się odmieni, może tak, a jak nie?

Mój M, że tak powiem, mówi, że uwielbia spędzać ze mną miło czas, lubi się zrelaksować. A każdą moje starania, żeby wrócić do tematu mówi, że przyjął do wiadomości, że nie lubię dzieci, nie da się ukryć. Po cholerę drążyć temat. Przecież na razie i tak nie bierzemy ślubu, ani nie jest to ostatni dzwonek żeby mieć te dzieci. Ten temat wywołuje same napięcia, ja zaciskam zęby, albo podnoszę głos, albo zaczynam krzyczeć, zaraz jest mi przykro, przeżywam i ogólnie jest od razu odechciewam mi się wszystkiego seksu w pierwszej kolejności.
Tak ogólnie to ja go kocham, nasze wspólnie spędzone chwile są bezcenne, tyle już razem przeżyliśmy, dobrego, złego, różnych przygód, tyle wspólnie spędzonych nocy, pierwszy raz, pierwsza miłość, pierwszy związek, pierwsze wakacje we dwoje.
Ogólnie on mi pasuje pod wieloma względami, nie ma upierdliwych rodziców, nie będę mieć psychicznej teściowej. Poza tym mieszka sam, już od dawna i nikomu nie pozwala włazić z butami do swojego życia.
Akceptuje mnie taka jaka jestem czyli, nie wymusza na mnie żebym tu i teraz dojrzała. Nie muszę się uczyć gotować, grać przed nim niezwykle samodzielnej.
Jest dla mnie taki opiekuńczy.
Ja mam taką swoją grupę znajomych, całkiem nie w moim wieku, spotykamy się i oddajemy swoim pasją, bez reszty, ja chodzę na te spotkania i będę chodzić i nikt mi nie zabroni. A on po prostu ma swoich znajomych, nie interesuje się moimi.
Ja uchodzę za taką cichą nieśmiała skromna myszkę, ale ja potrafię pokazać pazury, ten co dużo gada mało robi, a ja wręcz przeciwnie, mało mówię, ale w potrafię dążyć co celu za wszelką cenę, wszelkimi sposobami. Nie jestem pyskata, ale jak już coś powiem/zrobię to wszystkim na dobre kapcie spadną. Nie staram się za wszelką cenę wszystkim przypodobać. Np kiedyś M organizował imieniny była jego rodzina i wg, i ja nie zamierzałam się zapieprzać przy garach po prostu wszystko gotowe kupiłam i zamówiłam. I nawet nie starałam się zachować pozorów, że cokolwiek z jedzenia nie jest kupne, nie zamierzam udawać, że jestem wielbłądem. Ponoć jego eks żona była pod wieloma względami moim przeciwieństwem. I apropos myślicie, ze jemu nie jest przykro, że go na razie nie przedstawiłam jako oficjalnego partnera? Niby zna moich rodziców, ale jako kolega. On mówi, że dobrze jest jak jest. Ale może mu przykro, że ja się tak czaje. Po prostu wiem jak może zareagować moja mama i rodzina. I wole dawkować informacje. Mniej wiedza spokojniej śpią.

Kocham go, ale po prostu nie mogę sobie poradzić z myślą, że moje życie mogłoby się radykalnie zmienić na gorsze mąż dziecko, mniej czasu i kasy na swoje przyjemności, dużo więcej przykrości, zmartwień, problemów. Poza nim ogólnie czuje, ze moje dzieciństwo dobiegło końca bezpowrotnie i za jakiś to ja będę decydować czy chce być żoną, matką, i to ,,kiedyś'' nie jest już takie odlegle, nierealne, i bardzo się boje co to będzie, jak to będzie. Pozdrawiam i idę spać.

Co tu nie rozumieć

Może być- z inną, tą prawdziwą

Ale nie musi- to kiedy patrzy na Ciebie

Heppi|
Nie chcesz, to mówisz i masz
Pozdrawiam

I już się czepia

Rozchwytywany jesteś. Mimo wszystko masz szczęście. Znam dziewczynę, która złapała jednego mężczyznę na dwójkę dzieci.

Gdy kobieta bierze pigułki i widzę, że podchodzi do tego odpowiedzialnie, nie zdarza jej się zapominać oraz, gdy jej ufam, to jestem skłonny zrezygnować z zabezpieczenia się z mojej strony.

Nie poznałem nigdy żadnego antynatalisty, poza tym jednym, co na mnie czasami w lustrze patrzy, raz karcąco, raz jakby z pożądaniem. Znam jedynie filozofów i przedstawicieli tego stanowiska. Kobiet powyżej nie zaliczam do antynatalistek, bo nie argumentują, że prokreacja jest niemoralna lub z jakichś powodów nie powinna mieć miejsca, zatem wydają się akceptować płodzenie potomstwa w ogóle, nie chcą jedynie widzieć samych siebie w tej roli. Ja zaś, jak i antynataliści ogółem, w ogóle nie akceptuję powoływania na świat kolejnych ludzi.

Nie ufam nikomu, kogo znam tylko w internecie.

Nie musimy się mnożyć, aby szerzyć swoje poglądy, tym bardziej, że potomek nie zawsze afirmuje przekonania rodziców. Musimy być skuteczni w promowaniu i argumentowaniu naszych przekonań.

Po pierwsze, na pewnym etapie znajomości, brak zaufania w tak prostych sprawach stawiałby znak zapytania nad sensem takiej znajomości w ogóle. Jeżeli kogoś kocham i ta osoba darzy mnie takim samym uczuciem, to argumentowanie typu - "założę, na wszelki wypadek, gdybyś mnie chciała oszukać" lub "bo, nie mam pewności, że umiesz dopilnować tak prostej rzeczy", jest nie na miejscu. Poza tym nie zakochałbym się w nikim, kogo podejrzewałbym o podobne rzeczy, zatem, jeżeli już jestem z kimś w związku, osoba ta jest zwolniona z takich podejrzeń. Po drugie są dziewczyny, którym mógłbym zaufać nawet nie będąc z nimi w związku, zwłaszcza tym, które nie mają problemu z tabletką po. Chyba rozumiesz co to zaufanie? I po trzecie, zabezpieczanie się ze strony faceta zawsze wiąże się z rezygnacją z pełnego komfortu, zaś, gdy kobieta bierze tabletki, można uprawiać seks bez żadnego dyskomfortu, co więcej jest to bardziej skuteczna forma antykoncepcji. Zauważyłem także, że gdy moja partnerka brała tabletki, a ja zabezpieczałem się jeszcze dodatkowo, ona podchodziła do tematu bardziej beztrosko. W końcu stwierdziła, że w ogóle nie będzie brać tabletek, skoro ja i tak się zabezpieczam. I tak zostaliśmy z prezerwatywami, które są znacznie mniej skuteczne niż antykoncepcja hormonalna. Ostatecznie 1+1 wyszło równe mniej niż 1.

Cała odpowiedzialność powinna być właśnie po stronie kobiety, bo to ona może zostać zapłodniona, a nie facet. Jeżeli daje się zapłodnić, mając narzędzia, by temu zapobiec, jej sprawa. Wiem, że to "niefajne", bo karze Wam trzymać łeb na karku. Ale tak to już ewolucja wymyśliła, że mamy płeć, która jest zapładniana i, która zapładnia. Niestety współczesne, sztuczne prawne narzędzia przymusowej odpowiedzialności, wymierzone w mężczyzn, mocno wypaczyły, to co unormowała ewolucja. Aż dziw, że gatunek ludzki był w stanie rozwijać się przez 6 milionów lat bez instytucji alimentów. A poźniej wychodzą takie kwiatki jak:

W normalnych, niesfeminizowanych czasach ostatnią rzeczą, jaka by przyszła kobiecie do głowy, byłoby łapanie faceta, który ją zostawił na dziecko. Bo bez opieki mężczyzny zeżarłby ją jakichś drapieżnik, zanim by tego potomka urodziła lub klepałaby biedę z tym dzieciakiem przez resztę życia. Dzisiaj prawo stoi po stronie kobiet i wszystko jest do góry nogami. To mężczyzna musi martwić się o swoją antykoncepcję, a do tego jeszcze kobiety, bo inaczej system, państwo, a nawet społeczeństwo go wytarga za ucho i wyjaśni jak należy postępować. A skoro nie ma równowagi sił, narzędzi prawnych, argumentów, próżno szukać w dzisiejszych społeczeństwach stabilności matrymonialnej. W warunkach sprawiedliwości społecznej, ani ja, jako antynatalista, ani faceci w ogóle nie musieliby podchodzić tak drobiazgowo do tematu.

Biorę odpowiedzialność, gdy wpadka nie jest z jej winy, gdy nie byliśmy w stanie lub nie zdążyliśmy użyć tabletki po, gdy aborcja była utrudniona lub niemożliwa. Jeżeli kobieta zaniedbuje lub utrudnia którąś z tych rzeczy czuję się zwolniony z odpowiedzialności.

Jeżeli zostaną spełnione wszystkie działania mające na celu powstrzymanie ciąży, to nie zostawię nikogo z problemem, co nie oznacza, że od razu będę tworzył z taką kobietą szczęśliwą rodzinę. Tak jak pisałem, co do dalszych losów jej osoby, dziecka i moich - podjąłbym decyzję w zależności od tego, kim byłaby ta kobieta i na jakim etapie znajomości bym z nią był.

Tak. Ale raczej nie jestem skłonny wierzyć w podobne scenariusze. Jeżeli kobieta źle się czuje po tabletkach, sądzę, że po prostu nie jest dla mnie.

Odpowiedzialność wyłącznie za swoje decyzje lub lekkomyślność. Żyjemy w czasach antykoncepcji, tabletek po i aborcji. Mężczyźni to nie ksenomorfy, które zapładniają siłą lub podstępem i nie bardzo wiadomo jak się przed nimi chronić, niczym w uniwersum Obcego. Tymbardziej żadna kobieta, gdy już dojdzie do zapłodnienia, nie musi wycinać sobie płodu na żywca, jak w Prometeuszu. Wystarczy, że weźmie tabletkę po. Osobiście rozumiem dlaczego, pomimo tego prawo stoi po stronie kobiet, ale się na to nie godzę.

Otóż przez takie manipulatnki jak ta opisana powyżej - musi. Przez uwarunkowania prawne, które obciążają go odpowiedzialnością - musi. Przez chorobliwą i poszechną społecznie fiksację kobiet na punkcie płodzenia potomstwa - musi.