pięknie ch**wa historia o głupocie - Netkobiety.pl

No rzeczywiście mądre to nie było.
Ufałaś, że on się rozstanie i stworzycie związek, choć podstaw do tego by uważać go za człowieka godnego zaufania nie było żadnych. Puszczał kantem swoją partnerkę i myślisz, że Ty jesteś jakimś wyjątkiem od jego reguły?
Tak mu źle było w związku, tatko i  mami zmusili go do niego, myślał o Tobie non stop od ostatniego olania Ciebie Jprdl, dorośli ludzie, a w bajki wierzą.
Ani nie zimny sk***, ani ciepły człowiek. Po prostu tchórz i Pan wygodnicki. Obniżać standardu swojego życia dla kochanki nie będzie. Kochanka z kolei ma inklinację do mężczyzn zimnych, niedostępnych/dostępnych czasowo o których miłość musi się starać i zabiegać, co pokazuje, że z kochanką dobrze nie jest...
Blakme zakończenie tego raz na zawsze i nie pisanie nie tylko długich elaboratów, ale czegokolwiek jest chyba oczywistością w tej sytuacji. I on wie  co jest grane i Ty wiesz. Mielenie tego będzie jedynie okazją do zakłamywania rzeczywistości.

Mam czego nie chciałam mieć. Banalna historia ale jakże przykra. Moja głupota i jego upór. Dziewczyny ja już nie wiem co ze mną jest nie tak - najwidoczniej nie mam za grosz rozumu i nie szukam dla siebie żadnego usprawiedliwienia. Wierzcie!
Opowiem Wam pokrótce swoją historię. Kiedyś (parę lat temu) wdałam się w romans z żonatym mężczyzną. Spotykaliśmy się ponad półtora roku spędzając czas na zwykłych rozmowach, spacerach. Po tym czasie zdecydowałam się na to, żeby pójść z nim do łóżka. On żonaty, ja w związku - odpowiadał mi seks bez zobowiązań. Od początku ustalone zostały pewne fakty - nie planowaliśmy wspólnej przyszłości. Oczywiście jak na głupią babę przystało zakochałam się po uszy. Nie było w tym związku wielkich czułości. Później on z dnia na dzień urwał kontakt. Dużo czasu potrzebowałam na poskładanie się w całość. Gdzieś po około 1,5roku zaczęłam żyć a na myśl o nim nie odczuwałam żadnych uczuć - nic.
Od czasu do czasu wysłał jakiegoś smsa z pytaniem co u mnie - wręcz odruchowo kasowałam wiadomości zostawiając je bez echa. Po 3 latach pewnego dnia zaskoczyła mnie fala telefonów od niego. Już tak mi działały na nerwy, że głupia wzięłam odebrałam. Usłyszałam bardzo piękny wręcz poetycki tekst a raczej trwający pół godziny wywód o tym jak beze mnie nie potrafi, że próbował bla bla bla - w dalszym ciągu nic we mnie nie drgnęło. Zaproponował spotkanie i się zgodziłam. Dlaczego to zrobiłam? z czystej ciekawości czy stojąc z nim twarzą w twarz coś poczuję. O jaka moja ulga była jak się produkował z rozmową a mnie zalewała totalna obojętność wobec jego osoby. Wyjaśnił mi wszystko - dlaczego tak postąpił, dlaczego był jaki był itd. Okazało się, że w ogóle nie znam tego człowieka. W gruncie rzeczy był ciepły, a nie jak ten zimny sk*** - ale? gó*** o mnie to za przeproszeniem obchodziło. Wyjaśnił mi wszystko co i jak wygląda w jego życiu - jak powstało małżeństwo, jak to nacisk żony i rodziców doprowadził do spłodzenia dwojga dzieci, jak to żyje bo żyje i nie chce takiego życia. Ja zaś tkwiąca w 10 letnim związku mówiłam mu, że cudów w długich związkach spodziewać się nie można. Przekonana już zdobytym doświadczeniem w tej dziedzinie wychodziłam z założenia, że po prostu taka kolej rzeczy, że po latach coś umiera i trzeba się nauczyć to pielęgnować, że miłość z bajek to żadna przekładnia na prawdziwe życie - wyciągnęłam już dawno takie wnioski i żyłam tak utwierdzona. Mój związek nie przynosił mi radości. Byłam bo byłam. Nie wiem? bojąc się zmian? a raczej wychodząc z założenia że z każdym innym po tylu latach będzie dokładnie to samo. Zaczęłam się znów z nim spotykać - koleżeńsko. Przez 4 miesiące próbował zmienić moje podejście do świata - utwierdzając mnie w tym, że prawdziwe szczęście między dwojgiem ludzi może istnieć. Zabierał do kina, na kolacje, na spacery. Robiliśmy tak proste prozaiczne rzeczy, że wydawało mi się to fikcją. I wierzcie mi, że po 4 miesiącach dzięki niemu uwierzyłam w to, że w życiu może być pięknie! Ja? No ku**a ja... Ta co od dobrych paru lat nie wierzyła w ogóle w  takie cuda. Tak pięknie opowiadał o naszej przyszłości. Grzebał w necie za wspólnym mieszkaniem. Dzielił się problemami, smutkami, pomagał mi we wszystkim. Poświęcał mi masę czasu - przyjeżdżając nawet w niedziele pod jakimś pieprzonym alibi. Zakończyłam swój związek - bardzo mnie w tym wspierał. Było mi ciężko, jako że żal mi było mojego faceta do którego wszystkie jego błędy dotarły oczywiście dopiero jak walnęłam pięścią w stół, że chce końca - bo wcześniejsze prośby i rozmowy nie przynosiły żadnych rezultatów. I tak płynęło. Po około miesiącu mój kochanek nagle przestał opowiadać o problemach w domu, nagle przestał mówić o naszej przyszłości. I wybuchłam - zrobiłam lekko mówić cyrk, ponieważ każde z moich pytań w perfekcyjny sposób było wyminięte. W końcu wywalił mi z tekstem "bardzo chce z Tobą być ale na tym etapie nie potrafię zrobić tego kroku" - rozumiem. Dom - wspólny kredyt. Wynagrodzenie zależne od relacji z matką i ojcem bo pracuje w ich firmie a oni zaś kochają jego żonę. Dzieci - "nie umiem nawet o tym myśleć, że miałbym im to zrobić". Więc chciałam zakończyć tę historię - jednakże oczywiście usłyszałam "daj temu czas" niech sobie to płynie. I od tego momentu już nic nie było takie same. Wiadomości, telefony - nic. Nie wiem chyba jakaś blokada. Jeszcze dwa dni temu był tutaj i błagał mnie o to, żebym dała mu jeszcze trochę czasu i odkąd wyszedł napisał do mnie tej pory raptem pare marnych zdań pt.: "jedziemy", "jestem na miejscu", "jestem zmęczony" (wyjeżdżał służbowo) - myślę sobie CO DO CH**JA ?!! naprawdę? aż tyle? od wczoraj południa nie odpowiedziałam mu ani jednym zdaniem na te wybitnie szerokie wywody. Jestem wściekła! Jak mogłam  uwierzyć w te bajki? Sam rozum mówi mi, że gdyby mu zależało na "nas" starałby się naprawić naszą relację, a ja mam wrażenie jakby wybierał treści wygodne dla niego. NIE DOŚĆ że jestem IDIOTKĄ to w dodatku z ROZ***NYM SERCEM - i to na własne życzenie! no przecież nie będę udawać, że nic się nie stało i wypisywać do niego miłych elaboratów!
Jesteście na tym forum szczere do bólu! i to w Was cenię! Potrzebuję racjonalnego wsparcia! Bo już mi po prostu brak słów.
Pozdrawia Was skretyniała do reszty idiotka!

Jakie to wszystko proste.Wystarczy odpowiednia ilość czasu i każda "zmięknie".Jak ktoś wyżej napisał,głupotą było dać się "zrobić" drugi raz,nie popełnia się tych samych błędów dwa razy.Reszta,do przewidzenia,standard.

blackme napisał/a:

Wyjaśnił mi wszystko co i jak wygląda w jego życiu - jak to nacisk żony i rodziców doprowadził do spłodzenia dwojga dzieci,

hehehehehehehehe

nie no, padłam

dzięki za poprawę humoru na cały nadchodzący weekend

proszę Cię Autorko, zmądrzej i wydoroślej... i nie pisz więcej takich bredni...

edit. a nie zdradził Ci przypadkiem, gdzie go tak ci rodzice i żona naciskali?? w jakąś część ciała, czy gdzie?