Lęk a prawo jazdy - Netkobiety.pl

Zmien szkole. Poszukaj opinii o szkolach jazdy i znajdz takiego instruktora, ktory jest mily i lagodny. Bardzo duzo w czasie jazdy zalezy od osoby na fotelu obok. Jesli bedzie to osoba lagodna, opanowana i bedzie umiala do ciebie dotrzec, to i ty sie wyciszysz i opanujesz.
Ja nie podnioslem glosu na corke, poczatkujacego kierowce, nawet jak spowodowala stluczke. Wiedzialem ze i tak jest jej trudno, wiec nie chcialem zeby doszlo u niej do tego co przytrafilo sie tobie.
A ja na poczatku balem sie jezdzic maluchem bo balem sie ze sie nie zmieszcze na jezdni. Potem nawet jazda TIRem nie robila na mnie wrazenia, wiec takie leki mozna przezwyciezyc. Najgorsze jest pierwsze 100.000 km . Potem juz jakos idzie.

Nie będę Cię pocieszać, bo akurat egzaminem na prawo jazdy stresowałam się bardziej, niż sesją na studiach. Napiszę Ci tylko, że sama na początku miałam sporo samochodowych wpadek, włącznie z zapominaniem o zaciągniętym hamulcu ręcznym, zahaczaniem lusterkiem o barierki przy bramkach na autostradzie i notorycznym niemieszczeniem się na miejscach parkingowych (to akurat zostało mi do dzisiaj ). Wiele razy, zwłaszcza świeżo po egzaminie, nie chciałam siadać za kółkiem, "bo nie umiem", "bo na pewno coś zepsuję", "bo coś się stanie", ale byłam zmuszana do przełamywania się i jak najczęstszego jeżdżenia. Dzisiaj pukam się w czoło jak sobie przypomnę swoją histerię, ale wtedy potrzebowałam po prostu czasu na oswojenie się z nowym doświadczeniem.

P.S. Na liście egzaminacyjnej byłam zapisana jako ostatnia w kolejce, więc szykowałam się na długie czekanie aż poszczególni kursanci wrócą do bazy po jeździe po mieście, tymczasem okazało się, że nie zdążyłam nawet wypić kawy i byłam jedyną, która w ogóle wyjechała z parkingu 7 wcześniejszych osób nawet nie wsiadło do samochodu, bo nie umiało otworzyć maski. Zatem to, że w coś kiedyś lekko walnęłaś, świadczy o tym, że Ty przynajmniej JEŹDZISZ A to już pierwszy krok na - nomen omen - drodze do bycia dobrym kierowcą

Będę próbować dalej chociaż sam fakt tego że oni wymagają na tym egzaminie umiejętności bycia doskonałym kierowcą- okropnie dołuje

Nie wmawiaj sobie że jest coś z tobą nie tak i że nie umiesz! Umiesz! Ja miałam 3 instruktorów jeden super jeździłam z nim 10 godzin - ten pierwszy złoty człowiek, cierpliwy no idealny instruktor. 2 był totalną porażką, 6 zmarnowanych godzin, niczego ze mną nie ćwiczył, parkowanie, łuk, nic...od tak sobie tylko jeździłam, ostatni też był spoko, parkowal ze mną, łuki robiłam, ale do pierwszego jednak mu sporo brakowało. Ogólnie sam egzamin na prawko był dziwny, nie bałam się w ogóle bo myślałam że nie zdam a idę tam tylko po to żeby zobaczyć jak to jest. W poczekalni powiedziałam się wielu ciekawych rzeczy, że łuk można robić na obrót i słupki...że nie należy robić tak czy inaczej...ogólnie mądrości kursantów

Najwiekszym wrogiem kursanta przed egzaminem jest oczywiscie stres.. i to jest calkowicie normalne.. Jak chodzilam do Autojaru w Wawie to tez sie trzeslam calaq jak mialam na miasto wyjechac ale wiadomo kazda godzina to juz koleny czas wprawy.. szybko pokumalam o co chodzi i podeszlam do egzamionu na pelnym luzie na zasadzie co bedzie to bedzie, bez cisnienia Zdalam bez problemu

Ja miałam bardzo podobną sytuacje, też się strasznie bałam, ale mąż zachęcił mnie do zmiany szkoły i wszystko się zmieniło, nowy instruktor bardzo pomógł i pozbyłam się stresu z jazdy. Robiłam prawo jazdy Toruń, gdzie podobno jest trudno, ale mogę bez problemu polecić szkołę jak jesteś z okolicy - tutaj auto-prawko.pl

Ja tez miałam nie lada stres przed nauką jazdy samochodem. Pamiętam jak jeszcze kilka lat temu zapisałam się na kurs i po pierwszej jeździe zrezygnowałam. Po prostu bałam się prowadzić samochód. Ale życie mnie zmusiło do przełamania tego lęku i zapisałam się na kurs jeszcze raz. Koleżanka poleciła mi szkołę Kierunkowskaz. Tam na wstępie powiedziałam że jestem opornym kursantem i boję się jeździć. Przydzieli li mi super instruktora który cierpliwie, spokojne mnie uczył prowadzić samochód od podstaw. Po kilku godzina na placu i kilku na mieście nabrałam pewności siebie. Prowadziłam sprawnie i bezpiecznie. No i potem już poszło gładko. teraz sobie nie wyobrażam życia bez samochodu.