Święta, święta i po... czyli czy coś nam zostaje w sercu PO świętach?

Czy nam się udaje? Niekoniecznie. Jednym tak, drugim nie, a trzecia grupa pomyśli sobie coś, ale będzie to krótkotrwała zmiana/przemiana. Mi się zdarzało być w każdej z tych grup.

U mnie w tym roku też pobieżnie. Zresztą na mnie bardziej działa magia Bożego Narodzenia, a nie Wielkanoc, chociaż chyba powinno być odwrotnie.

Już dawno odkryłam, że nic tak nie "otwiera" na sprawy duchowe jak post. Święta raczej temu nie służą

Mogę się zgodzić z peeter

Smutne te Twoje święta peeter. Ja jedynie co mogę Ci życzyć, to odnalezienia Światła na Twojej drodze. Światła, które pozwoli Ci odnaleźć co w życiu najważniejsze. Żebyś nie musiał ciągle porównywać się do innych, aby poczuć się lepszym. Gdy odrzucisz to co ciągle nam tu mówisz poczujesz się wolny.  Życie dla samego siebie to śmierć peeter, z której można się narodzić.

Catwoman coś zabolało? Coś uwiera? Rozumiem ten ból, zgodziłaś się z peeterem i też doszłaś do świątecznej refleksji, że nie ma to jak żyć dla siebie.

Catwoman widze pełna furia. A może zanim się zgodziło, to się nie doczytało? Wyszło szydło z wora i zamiast przyznać się, to atakujesz na oslep.

Twoja złośliwość poraża. Zacytujmy tak prosto w oczka piekne.

Catwoman nam pięknie mówi:

Dodajmy Catwoman mieni się być chrześcijanka, kochająca Jezusa. Jeżeli tez się tego wyprze, tez poszukam cytatów i zapodam przed oczka.

adamajkis a czemu to miałabym się wypierać? Nie, nie wypieram się. Kocham Boga, ale nie po Twojemu.

A co w niej nie takiego? Ja wiem o co mu chodzi.

To jest jedyny wniosek jaki wysunąłeś z jego wypowiedzi? Ja ją zrozumiałam zupełnie inaczej.

Nie twierdzę tak.

Ja to zrozumiałam tak: OK, peeter nie musi być wcale osobą wierzącą, ale zapodał kilka myśli, które warto rozważyć: święta -  człowiek skupia się na stroikach, jedzeniu, całej tej zewnętrznej otoczce, gdy mógłby zwrócić się ku swojemu życiu duchowemu/wewnętrznemu, tak zupełnie sam na sam z własnymi myślami (ja bym tu dodatkowo użyła sformułowania: z Bogiem). By dowiedział się kim jest, dokąd zmierza. W mojej wersji nieprzerwanie występuje Bóg- ale nic nie stoi przecież na przeszkodzie, bym zapożyczyła główną myśl Autora i przekierowała ją w swój tok myślowy. peeter moze chce się rozwijać dla samego siebie, czyli rozumiem: być  coraz lepszą wersją siebie. I ja się z tym zgadzam, bo co w tym złego? Wręcz przeciwnie. Każdy jednak może dodać to, co uważa. peeter nic nie dodaje (póki co) , ja dodaję. Nie ma sensu oceniać, bo nigdy nie wiadomo jak potoczy się peetera życie duchowe.

Nie bylo mnie wieczor i jak dykusja skupia sie wokolo mnie, admajkis watpi ze ktos ma zycie wewnetrzne i duchowe bez wiary, przekomiczne jak lapie sie we wlasne zawilosci pogladow
Nie inaczej skupiamy sie przeciez na sobie a ja mowie nawet wiecej by to swoje plany zyciowe otoczyc troska niz zblizanie sie do idealu co w programie tych swiat, czlowiek spelniony ma dopiero czym sie dzielic z innymi a nieszczesliwy sam oczekuje wsparcia.
Chlopie zyjemy glownie dla siebie i bliskich, jak chcesz kochac idee a nie widzisz ze mieszkasz wsrod ludzi ? Zal mi bardzo tych co slepo skupiaja sie pogladach a po drodze gubia co tak zarliwie glosza np u nas milosc blizniego ktora sprowadza sie do okazyjnych prezentow 2x do roku oraz warunku - badz z nami i wierz albo jestes przeciw nam, stracony i zly, o ile wiem regula gangow ...
Zawsze mnie fascynowalo jak katoliccy medrcy potrafia tak wykombinowac ze reszta swiata rozni sie od nic znaczaco, swiata zwierzat od strony umyslu pewnie nie poznamy ale negowanie bogactwa tej cechy, filozofii swego istnienia i to u wlasnego gatunku z innymi pogladami jest zadziwiajace Sami mowia ze wiara jest tym co nie jest kwestia chcenia ale 'przydzielona z gory' mimo to zachowuja sie tak jakby wolnomysliciele byli poza ta zasada, moze jacys hakerzy Matrixa ktorzy wylamuja sie spod obowiazujacych praw i maja czelnosc nie wierzyc Otoz nie bo kazdy ma ewolucyjna zaszlosc w mozgu - osrodek ktory generuje uczucia religijne czy omamy ale sa tacy co sa ponad to i nawet majac aktywne te miejsca rozumowo trzymaja swoje emocje na wodzy nie dajac sie zwodzic, mysle ze to ich ogromna zaleta a innym wstyd ze ulegaja iluzji
Wiara nie jest w zadnej mierze, mowiac antycznym jezykiem, cnota. Podatnosc na sugestie, zbytnia wrazliwosc to jest co czesto mamy za cudza wade a dla religii robimy jakis dziwny wyjatek. Gloszenie pewnych rzeczy tylko dlatego ze moze sie to oplaca (zaklad Pascala) ze strachu czy presji otoczenia jest zwyklym konformizmem, pojsciem na latwizne. Bog gdyby istnial tych co sa jak opisani powyzej nie cenilbym tak jak madry wladca interesownych pochlebcow ale interesowal tymi ktorzy swoim rozumem go wykluczyli i byl pelen podziwu ze udalo sie im zyc ze swiadomoscia smierci na zawsze.

Nie dbajac o siebie a tylko wytwory swej fantazji nie masz nic, jesli nie inwestujesz w nikogo to i nic nie zyskujesz poza powiekszeniem swego falszywego poczucia wyzszosci i moralnosci - tak widze maniakow religijnych ktorych tu paru sie walesa i ciagle szuka dziury w calym, pola dla szerzenia swojej ignorancji i pseudomoralnosci.
Nie bede diagnozowal ludzi co im dolega ale wierzenia ich nie uzdrowia, to kwestia charakteru kto jest pomocny a kogo nie zmusi zaden Zeus do czegokolwiek, to bardzo boli ideologow co jedna idee powtarzaja obsesyjnie cieszac sie gdy widza jakas niedole ktorych byla i bedzie cala masa. Supermeni nie istnieja, poza tym nie moga dzialac ponad prawem i to samo dotyczy tych co uwazaja wierzenia za cos wyjatkowego i "pierwotrnego", lepiej pomoz im niz sie wywyzszac bez powodu. Niestety srodowiska katolickie wola czesciej powytykac cos innym jak Caritas zazdrosna o sukcesy WOSP niz zrobic sama cos medialnego, proznosc i megalomania to wasze znaki firmowe
Czlowiek taki jest jak widzimy i nie bedzie inny bo tym glownie biologia rzadzi (a ulepszania go strasznie boi sie religia ktora nie mialaby juz czego wytykac wyhodowanym "idealom") jak i zycie ktore nie jest latwe oraz duzo nie zmieni go przyszlosc. Problemy zawsze beda a trudno zajmowac sie innymi jesli samemu jest sie w dole. Na tym polega uczciwosc ze pogladowo nie lubie sie oszukiwac jak i mierze sily na zamiary, wiem jakie sa moje  czy cudze ograniczenia oraz ze tylko nierealnie duzymi nakladami srodkow moznaby zlkiwidowac niedogodnosci zycia, bardzo dziwne ze obiekt czci wierzacych tego nie zrobil i jest nadal slepy oraz gluchy na nieszczescia ludzi..

Jestem i bede zawsze przeciw religiom bo poza nieprawdziwym obrazem swiata (co na szczescie wiemy dzieki nauce) to czlowieka tez potepia za byle co, sa typowymi utopiami tak samo jak komunizm w ktorym sielanka niemozliwa jest przez lenistwo, chec korzystania wiecej niz sie wlozy pracy a co preferuje kazdy nawet nie cwaniak i najwiekszy altruista.

Roznic religii i wiary nie trzeba mi tlumaczyc choc sa ze soba zwiazane, to pierwsze pojecie to zorganizowana instytucja majac u podstaw (podobno) jakies wierzenia tyle ze tak je nagina by odpowiadaly biezacym interesom a jej liderzy zajmuja sie przede wszystkim praktyczna strona tego przedsiewziecia. Od czasow gdy poganie zaczynajac od Pawla a konczac na Konstantynie zajeli sie chrzescijanstwem zaczal sie czas demontazu tych idei, dzis tez wcielanie czegos w zycie skutkuje pobrudzeniem sztandarow i szczytnych idei.
Mowic trzeba choc nie jestem w tym najlepszy, czas roznych religii juz konczy sie i pora zaczac tworzyc lepszy swiat opierajacy sie na faktach i obserwacji - tego co kuleje, szkodzi i naprawie bez aury wielkosci, dorabiania sobie skrzydel co jest najwieksza pokora niz przekonanie ze jest sie "wybranym" wsrod innych istot.
Wracajac jeszcze do egoizmu kazdy go ma w jakims stopniu i to mu pozwala przetrwac, dotad nie spotkalem kogos kto soba zajmowalby sie na koncu czy wcale bo to nierealne, balbym sie ze przejal sie tak swoja rola ze stracil kontakt z zyciem.
Dzisiejszy kryzys mysle po czesci jest wywolany rozczarowaniem ludzi co z automatu mialy 'leczyc' wierzenia wcielane w zycie. Czuja sie oszukani obrazem pieknej milosci do ktorej potrzeba rzekomo tylko respektowania wartosci i nadziei a dobrze wiemy ze milosc jak pojawia sie ukradkiem tak znika. Nie ma wiecznej milosci bo to emocja istot myslacych i czujacych a rownie dobrze moze zmienic sie w cos przeciwnego czy skierowac w strone innej osoby, na to Nikt nic nie poradzi. Dobrze wiedziec pewnie rzeczy, realizm moze burzy komus cudne wyobrazenia o urokach zycia ale tez chroni przed bolesnymi zawodami ktorych jest najwiecej wsrod naszych doswiadczen.
Do religii mam pretensje o kreowanie sielanki ktora (tylko) ona moze zapoczatkowac pod warunkiem ze wszyscy sie do tego przekonaja a ja sadze ze intuicja, "czucie", "nieomylne" przekonania to ladne pozy ktore nic nie zmienia jesli zamiast uczyc sie obserwujac i poznajac swiat bedziemy brnac nadal w romantyczne idee jak dzieje sie od poczatku nowozytnego swiata.

Wierzenia pewnie nie ale jesli ogranicza sie do granic mieszkania tak jak sfera prywatna (u wiekszosci) wtedy moja rola konczy sie i juz malo mnie bedzie interesowac temat niz teraz.
Dziekuje za zaproszenie, znam ten watek a pare osob mnie stamtad
Prywatnie mozna poruszyc je tez bo zaleta ze nie wcina sie nikt w wymiane pogladow, znam tez praktyke tworzenia tematow tylko na jeden offtop ktory wymaga pilnego omowienia przez pare goracych glow.

Od Świąt Wielkanocnych upłynęło zaledwie kilka dni, a już zdarzyło mi się złapać na codziennej rutynie;)
O ile przygotowania i oczekiwanie jest dla mnie wyzwaniem, to po świętach szybko wpadam w wir pośpiechu i brakuje mi chwil na refleksję. Chciałabym mieć więcej czasu, często również ciszy, żeby moje myśli zatrzymać na sprawach ważnych duchowo. Niestety do emerytury daleko i gdzieś w codziennej bieganinie umyka świąteczny duch.
Zastanawiam się, jak jest w Was. Czy znajdujecie w sobie dość motywacji, żeby zmusić się do zatrzyma, choćby na chwilę, i zastanowienia?