Totalny mętlik w głowie

Oj, po prostu przyznaj się, że napisałaś w taki sposób, w jaki tępisz u innych kiedy napiszą coś z twojego "konika" Wystarczająco jasno brzmiałoby gdybyś napisała: "z mięs jadam tylko ryby". Każdy by zrozumiał i nie trzeba by sięgać do przemądrzałych formułek. Ostatecznie gdybyś chciała błysnąć, to mogłabyś napisać: "nie jadam mięsa zwierząt ciepłokrwistych ale z zimnokrwistych np. ryby". Takie tam...

Jestem!

Swoją drogą, czasem przydałby się czat na stronce.. "on a night like this..." <lalala> Ciekawe, że administracja nie wpadła na to <niedowiary>

Dobra, to nadawaj..jakie masz przemyślenia, marzenia, wątpliwości czy problemy.. 

Ja też mam problem ze spaniem, ale to u mnie raczej norma

Co do nauki, to właśnie sobie czegoś szukam.. Chętnie pójdę znowu na jakieś studia/szkolenia, tylko to co chcę robić to kosztuje fortunę, z kolei iść na coś co średnio mnie kręci dla samego studiowania to też średnio mi robi.

I tak se siedzę i rozkminiam co jak, kiedy i czy wystarczająco nakręcona na to jestem. Bo ja mam tak, że jak się wkręcę to koniec, klapki na oczach - a jak w grę wchodzą pieniążki to trzeba mniej oszołomsko podejść

Kawę robimy jakąś?

Oj, narazie nie chcę wchodzić w szczegóły wiesz o co chodzi - wole powiedzieć jak już będę miała pewność. Ale chodzi o kierunek stricte artystyczny można powiedzieć.. bo ja artystyczna dusza jestem, tylko trochę za późno się zorientowałam, ale skoro to tyle lat za mną łazi to może coś z tym w końcu zrobię

Ty, z tego co czytałam, jesteś na prawie, więc bardzo poważnie myślisz o życiu <brawo> Na pewno jest to fajna baza i pewny zawód, jeśli ktoś to faktycznie lubi.

Ja też zawsze byłam 'humanistyczna', jeśli o przedmioty chodzi, więc wszelkie filozofie, socjologie z elem. psychologii, czy języki - zawsze jedna z najlepszych osób na roku. Ale co z tego jak poszłam w ekonomię głównie , z którą dziś nie mam nic wspólnego i raczej nie chcę mieć.
Sporo tez swego czasu rysowałam i pisałam, ale też jakoś wydawało mi się to swego czasu "nieodpowiedzialne".. I tak mną "rzucało" trochę, bo nie mogłam się zdecydować kim chcę być ostatecznie z zawodu. I w sumie mam kilka wyuczonych jakbym się uparła Inna sprawa, że dalej ciągnie mnie do czegoś zupełnie innego.. Masakra z tym jest.

Zawsze zazdrościłam osobom, które od początku wiedziały co chcą robić. Ja konsekwentna to byłam tylko w zamiłowaniu do sportu chyba.
zobaczymy jak to będzie..

To dobrze, że masz takie mocno konkretne plany zawodowe i wiesz czego chcesz  w wieku 21 lat, to bardzo pomaga.

No widzisz i to jest to, co ja nazywam KONKRETEM

Z takim podejściem na pewno szybko znajdziesz ogarniętego faceta, który szuka materiału na żonę. Znam trochę ludzi po prawie i to specyficzna grupa, jeśli chodzi o mentalność - przede wszystkim trzeba mieć duży szacunek do autorytetów naukowych i respektować hierarchię.

Ja jako urodzony buntownik na takim kierunku nie miałabym szans albo przypłaciłabym to jakąś chorobą psychosomatyczną

Ja nie jestem w stanie usiedzieć przy 'papierach' ani tęgich tomiskach dokumentów, praca typowo biurowa jest nie dla mnie - wpadam wtedy w jakiś stan otępienia i nie ma ze mnie pożytku

Ale już na to nic nie poradzę, charakteru nie zmienię, najwyżej całe życie co kilka lat będe wywracac swoje życie zawodowe do góry nogami.. oby tylko finanse mi na to pozwalały, a zawsze sobie jakoś poradzę

Czytając Twoją historię, znowu zdałam sobie sprawę, jak duży wpływ na córkę ma Ojciec. W Twoim przypadku, z racji dobrego kontaktu z nim, nawet poszłaś w jego ślady Mnie to nigdy przez myśl nie przeszło. Mój Ojciec po prostu JEST. Szanuję go, pod względem zawodowym imponuje mi i uważam, że ogólnie jest w porządku człowiekiem, natomiast jako Tata - totalna porażka Długo by wymieniać jak to rzutuje na wiele dziedzin mojego życia.

To ten sam facio, o którym tyle wątków swego czasu zakładałaś? Czy new one?

30-latek to fajny wiek dla faceta, już coś tam zaczyna im świtać , a Ty i tak jesteś bardziej odpowiedzialna i poważna niż większość osób sporo starszych od Ciebie, więc to ma szanse.

Jak to chce, ale mu się nie podobasz??

Chcesz powiedzieć, że on jest z Tobą żeby nie być samemu - z rozsądku?

I dlaczego uważasz, że mu się nie podobasz, to Twoja opinia czy jego?

No dobra, ale to co opisałaś jeszcze nie świadczy o tym, że jest z Tobą, bo mu wygodnie i nic więcej.

Nie czujesz, że mu się podobasz jako Kobieta? Jest 'chemia' między Wami, macie udany seks?

Sorry, że tak z grubej rury, ale nie ma co owijać w bawełnę - udane pożycie świadczy o istnieniu pożądania jednak, czyli coś ponad rozsądek.

Nie rozumiem..  To czym on Cię do siebie przekonał, skoro wiesz, że gustuje w innym typie kobiet? Dlaczego z nim jesteś?

A problemy z pożyciem przy tak krótkim stażu są faktycznie niepokojące..

Rozumiem, czyli u Ciebie to przyszło naturalnie, a jemu coś nie pasuje.

Ale dlaczego napisałaś, że on "zaniża Ci poczucie wartości", czym to się objawia?

Ale musiałaś mu sie trochę podobać, skoro do seksu dochodziło

O rany.. no to przykro mi bardzo

W takim razie faktycznie patowa sytuacja dla Ciebie jako kobiety i cholernie niekomfortowa.
I rzeczywiście może warto się zastanowić czy jest sens tkwić w relacji z facetem, który polepsza sobie swoje samopoczucie Twoim zainteresowaniem (bo polepsza mu to i łechce na pewno), nie dając w zamian tego samego.

Nie no, spoko. Na dobrą sprawę to nie jego wina, jeśli nie czuje pociągu do Ciebie, to na pewno nie ze złośliwości, tylko organizm nie reaguje, brak jakichś emocji.

Jeśli czujesz, że ciężko Ci z tą świadomością i męczy Cię to to dlaczego tak się go trzymasz, kochasz go prawda?

Ech.. po tym co napisałaś widzę, że faktycznie Ci to na samoocenę siadło i to mocno.

Im dłużej będziesz w tym tkwiła tym gorzej i niska samoocena będzie się pogłębiać

Pamiętaj, żeby się nad nim za bardzo nie rozczulać. Czy jest ogólnie miłym gościem czy nie, to i tak w jakiś sposób Cię wykorzystuje, bo to nie jest z jego strony w porządku - mimo, że nic od Ciebie nie chce, to doskonale zdaje sobie sprawę, ile Ciebie emocjonalnie kosztują takie spotkania z nim.

Nie chodzi o "wykorzystywanie" stricto o charakterze pomocy w domu, tylko drenujące emocje - u Ciebie to drugie występuje i jest o wiele bardziej szkodliwe.

Co do tego jakie kobiety jemu się podobają to hm.. niektórzy mężczyźni mają taki 'swój typ' i to im się nie zmienia już faktycznie latami.
Ale większość nie ma swojego typu, albo im się on o 180 stopni potrafi zmienić, kiedy poznają interesującą z osobowości i charakteru kobietę.

Jeśli gość lubi bardzo określony typ kobiet, a wie, że od niego odbiegasz, to nie najlepiej to o jego intencjach świadczy.

Po co Ci facet, dla którego nigdy nie będziesz 'tą pierwszą' - w sensie tą, z którą jest, bo wg niego jest najlepsza i najpiękniejsza (w danym momencie)?

Ee to jak z takim podejściem się związek zaczyna: obojętnie kobieta z facetem czy odwrotnie, to nie ma prawa się udać.
Jeśli Ty się przy nim czujesz jak brzydsza siostra Kopciuszka..

Rozumiem, że on Tobie imponuje (jest starszy i na pewno już więcej osiągnął), ale związek nie polega na byciu ze swoim idolem czy byciu jego groupie

Nie wątpię. Ale ja bym nie czuła satysfakcji ze związku, gdzie nie czułabym się "godna" uczucia danego mężczyzny. Szukam partnera, a nie "bożka", do którego będe się modlić i dziękować że zechciał na mnie zwrócić uwagę.
Ale to tez z wiekiem przychodzi, więc masz jeszcze czas

Nie ma co uogólniać. Tak jak mówię: kwestia dzieciństwa,a potem pierwszych doświadczeń z facetami.
Znam kobiety, które pomimo dużych braków w urodzie, pochodzą z domów, gdzie dzieci się chwaliło i nie musiały "zasługiwać" na Miłość czy akceptację i one z reguły nie miewają tego typu rozkmin co kammiś np.

I tak, z wiekiem wiele się w podejściu do siebie zmienia.
Też inna sprawa, że jak się jest młodą dziewczyna i spotyka z dużo starszymi mężczyznami to nie sposób być na ich etapie w wieku 20- 20kilku lat, to jest jasne. Tylko wtedy wiadomo, że nic z tego nie będzie, bo ludzie nie pasują.
Oczywiście zdarzają się pary, gdzie mężczyzna jest sporo starszy, ale to na pewno nie z kobieta, która czuje się od niego gorsza, musi 'nadrabiać' czym innym.

W przypadku kammiś wyszło tak, że normalnie nadrabiałaby młodością i urodą, ale okazało się, że jest 'nie w typie' tego gościa i kaplica.

Jeśli już to tylko z uwagi na rodzinę, która mam - delikatnie mówiąc - w rozsypce , jakoś zawsze dziwnie się czułam gdy szłam do znajomych, czy rodziców faceta i wszystko u nich było 'normalnie'.
A tak poza tym to nie.

Teo, to nie chodzi o pomysl na zycie bo ten akurat posiadam
I jestem 22+ wiec nie lapie sie to nie jest kwestia wieku.
Moze bardziej rodziny, bo tak jak Elle mowila, u mnie w domu trzeba bylo duzo robic i sobie zasluzyc na wszystko. Moi rodzice (zwlaszcza matka) przywiazywali duza wage do mojego wyksztalcenia, wygladu, rozwoju itd.
I teraz jestem takim tworem ktory czuje sie winny jak dostanie 4,5 a nie 5

Postanowilam sobie ze dzis bedzie dobry dzien nawet wygladam znosnie

Ciekawa koncepcja ale wydaje mi się, że Was coprawda łączy rzeczywiście ostatni akapit ale powody sytuacji, w której byłaś/ jesteś Ty i tej w której jest ona są różne.
W skrócie, kammiś jest perfekcjonistką, tzn. perfekcjonistką do tego stopnia, że powinna się poddać terapii a przynajmniej mieć świadomość tej nazwijmy, ułomności. Ułomności w naszym pojęciu- bo ona właściwie tego tak nie odczuwa.
  Z powodu zaburzena osobowości nie ma dostępu do pełnego spektrum odczuwania przeciętnego człowieka. Albo chcąc się wyrazić bardziej neutralnie -jej spektrum jest nieco inne. Potrzeby, uczucia, problemy ludzi z którymi się styka są dla niej drugorzędne. Ludzie wyczuwają to i nie darzą jej raczej sympatią, nie rozumieją tego, że to nie jest jej wybór tylko wrodzony lub nabyty feler.

Co do jej relaci z facetem to pierwsza moja myśl była taka, że ona nie może znieść, że on jest "bardziej idealny" od niej. Teraz nie wydaje mi się to takie oczywiste.
To raczej jest jakiś splot kilku czynników, z których kto wie- być moze jeden wiąże się jakoś z jej ojcem ale z tego jak przedstawia tą relację, ten czynnik nie jest moim zdaniem decydujący i niekoniecznie musi się wiązać z seksualnoćią.
Raczej szuka pretekstu, żeby być sama bo wydaje jej się że bez niego osiągnie więcej, szybciej, będzie jeszcze lepsza w tym co robi. Ale ja myslę, że to byłaby pułapka- na krótką metę to może zadziałać ale w dłuższej perspektywie to by ją pociągnęło ze szczytu na dno. Psychiczne, fizyczne, albo i to i to.
Nie ma absolutnej perfekcji.

W zrozumieniu o co w tym właściwie chodzi powinien pomóc jej dobry specjalista a jej facet powinien również w tym uczestniczyć albo chociaż wiedzieć co się dzieje...

Jedno jest dla mnie prawie pewne, ona jest na tyle zajebistą babką (co zresztą trochę widać i tu), że jej facet jest w stanie zaakceptować jej braki w sferze emocjonalnej i kocha ją mimo tego że ona go rani. Albo sam ma jakiś tam inny jeszcze feler i to że ona nie może mu czegoś dać nie jest dla niego problemem bo tego nie potrzebuje.
W sumie idealna para :) Prawie.

A na koniec mam pytanie do kammiś. Możesz potraktować je jako retoryczne i takie trochę z przymrużeniem oka. Bo na pewno nie rozwiąże Twoich problemów.
Wiesz w jakich okolicznościach Fleming odkrył penicylinę?

Hej masz rację. z tym że tutaj, w sensie u siebie, nie doszukiwałabym się jakichkolwiek podtekstów seksualnych. mój ojciec? miś z brzuszkiem?
nie, ojciec leciał na laski które u niego pracowały. nie na mnie. tak, wiem, zdradzał z nimi matkę. ja jestem dla niego jak dziecko. po prostu jak duże rozkapryszone dziecko, któremu trzeba sprezentować wielkiego misia od Bukowskiego (ten sklep z misiami w Krakowie na Św. Krzyża, zaraz koło Rynku, uliczka naprzeciw Adasia) - to też dostałam od ojca na święta. Jestem dla niego dzieckiem - co do tego nie ma żadnych wątpliwości. Że jestem dla niego dzieckiem objawia się w tym że to nie ojciec (matka tak, ojciec nie) kupuje mi perfumy, biżuterię, ubrania - no, ok, można powiedzieć że się nie zna, ale na miśkach też się nie zna.
Ojciec się mną zawsze opiekował i opiekuje. Jednocześnie trzyma stronę mojego faceta. spotykają się nawet jak ja nie wiem, zamykają się razem, jakaś tragedia.

Zaskoczyłaś mnie tym pytaniem!
Wiem, co najlepsze z lekcji angielskiego w liceum Naczynia używane w laboratorium mu zapleśniały
Ale nadal nie rozumiem sensu pytania wplecionego w ten kontekst

Nie jestem perfekcjonistką. Daleko mi do perfekcjonistki - to największy ból. Owszem, nie mam problemów jakie ma 90 procent populacji w moim wieku. Nie mam poprawek i warunków, nie mam problemów finansowych, nie jestem w niechcianej ciąży (w chcianej również nie jestem), nie lamentuję że źle wybrałam drogę życiową, wiem co będę robić za rok, nie mam ciągle nowego faceta, nie szlajam się po tanich klubach, nie myślę o tym że nie znajdę pracy itd.
Owszem, jestem zupełnie inna niż ludzie w moim przedziale wiekowym i rzuca się to w oczy. A ludzie dobierają się na zasadzie podobieństwa. Miałam sporo znajomych kiedy angażowałam się politycznie. Oczywiście mężczyzn. Co najlepsze czułam się tam jak ryba w wodzie mimo że żaden mi się nie podobał. Ale podobało mi się to że w każdej chwili mogłam sobie znaleźć kilku którzy będą mi jedli z ręki. Ba, jakbym chciała to jeden rzuciłby swoją dziewczynę. Ale nie chciałam i doniosłam jej jaka to menda. A on głupi mi opowiadał na Sylwestrze że jego dziewczyna mu się fizycznie nie podoba... No kretyn, cóż poradzić.

A co do mężczyzn - własnego i innych - za dobrze ich poznałam żeby mieć do jakiegokolwiek zaufanie. Znam swoich kumpli. Świetni faceci. Ci z porządniejszych z charakteru, nie z tych co szlajają się po klubach i wyrywają laski. Wykształceni, jeden jest radnym i tak dalej. Ale tyle ich zwierzeń i wątpliwości się nasłuchałam (na tematy damsko-męskie) że wiem że ufać nie wolno. Oczywiście ich dziewczyny/żony nie mają o niczym pojęcia. Żona 40-letniego pana który mnie 4 razy nagabywał (bezskutecznie) również pojęcia nie ma.

On jest idealny. Chociaż teraz przynajmniej moja matka go nie lubi. Bo jak on tym swoim niskim głosikiem mówił do niej "dzień dobry pani" i ją w rękę całował a ona chodziła cała podjarana to mi się rzygać chciało. Teraz przynajmniej czego by nie powiedział ona jest na nie Bezcenny widok On nie przywykł do tego, że ktoś go nie lubi, więc tym bardziej bezcenny

Napisałaś o problemach, uczuciach i potrzebach.... Mhm. Wiem, że zabrzmi to źle, ale jeśli mam mówić prawdę to powiem - mam potrzebę bycia w centrum uwagi i bycia "poważaną". Do tej pory zawsze owa potrzeba była zaspokojona. W domu - wiadomo. W szkole również. Jak udzielałam się politycznie tak samo - to co speszyłoby większość dziewczyn w moim wieku mnie doprowadzało do euforii.  Byłam jedyną młodą (poniżej 35-tki właściwie) kobietą zaangażowaną politycznie w powiecie, więc panowie dziennikarze byli mną przesadnie zainteresowani, panowie "politycy" również. I ja nie miałam zamiaru (jak to niektórzy myśleli - jak widać panie myślą po sobie, niektóre) nawiązywać z nimi żadnej relacji - umawiałam się jedynie na czysto merytoryczne spotkania w miejscach publicznych - wystarczyło mi jedynie to zainteresowanie. Na studiach również nie mam z tym problemu. Prowadzenie konferencji naukowej mnie w ogóle nie peszy. Lubię jak się ludzie gapią. I lubię być "inna" niż inne studentki - mieć wykładowców w znajomych na fb, lubię jak mój promotor bez przerwy się do mnie zwraca na zajęciach itd. W pracy tak samo - panowie aplikanci zwracają na mnie uwagę. Może po części dlatego że jestem córką ich szefa, ale akurat nie ma to dla mnie znaczenia.
Pamiętam, jaka była moja pierwsza myśl kiedy w Wigilię zobaczyłam na fejsie że moja koleżanka się zaręczyła (rownież w Wigilię). Że... ja bym tak nie chciała. Zę chciałabym mieć oświadczyny albo przy 200 osobach, najlepiej na jakimś bankiecie, albo wcale.
A on tego nie robi. Jest jedyną osobą która tego nie robi. A przecież mężczyzna powinien dawać swojej kobiecie poczucie że jest dla niego NAJWAŻNIEJSZA. On tego NIE ROBI. To jest zasadniczy problem (obok wielu innych). Pytanie dlaczego tego nie robi. On przecież jest typem mężczyzny który uwielbia się chwalić.. no chyba że uznał, że nie ma czym. Więc pewnie ze mną jest w takim razie coś nie tak.
A ja nie jestem kobietą którą można "schować" w domu. Wolałabym być nawet lalką na 3 razy do pochwalenia się kumplom niż gratem który można schować w domu. Lalka przynajmniej jest z jakiegokolwiek powodu doceniana.

No właśnie nic się nie stało. W tym rzecz. On ze mną nie rozmawia jak z kobietą która mu się podoba. On ze mną rozmawia jak z partnerką do interesów.  Wyobrażasz sobie że rozmawiając ze swoim chłopakiem masz wrażenie że zaraz wyciągnie Ci papiery i powie "to jest analiza swot (to taka analiza przy biznesplanie robiona często ), a tutaj masz umowę, zastanów się i podpisz"? Bo ja miałam właśnie takie wrażenie.
Nie chodzi o to że spojrzy. Chodzi o to jak patrzy.

Ale ja sobie powiedziałam że przejmować się nie będę. Postanowienie noworoczne - nie denerwować się pierdołami. Nie rozmyślać. I zajmować się rzeczami na które mam wpływ tylko i wyłącznie.
Poza tym muszę myśleć przede wszystkim głową - kolejne postanowienie. Pora posłuchać koleżanek (niektórych) - niech się zachowuje jak chce, lepszego i tak nie znajdę. I nie ma nic do tego moje poczucie własnej wartości - po prostu cholernie trudno znaleźć względnie młodego odpowiedniego faceta a jak ich porównam z nim to każdy odpada. Najgosze że porównuję każdego do niego. Ale to nieistotne.
Niech sobie robi co chce. Niech się gapi na kogo chce, niech się nawet spotyka z kim chce, byle nie na moich oczach. Może sobie nawet koleżanki zabierać na oficjalne okazje. Proszę bardzo.
Jemu albo nie zależy albo nie myśli. A że nie jest bezmózgowcem to zapewne to pierwsze. Nawet ostatnio. Mowię mu: "głowa mnie boli, ale ciebie to przecież w ogóle nie obchodzi". a on nic. zero zaprzeczenia, zero reakcji. Westchnął i zaczął gapić się w telefon. Takiego to tylko palnąć w łeb.

Poza tym wracam do formy starej dobrej formy (nie chodzi o kondycję fizyczną )

kammiś
Myślę że absolutnie nie powinnaś mieć niskiej samooceny z racji tego że Twój facet nie czuję do Ciebie mocnego/nie czuje w ogóle pociągu. Przede wszystkim - "pociągający" nie równa się piękny, można być dla kogoś obiektywnie pięknym, i nie podniecać, a można być np. "średnim" (dla konkretnej osoby) a wywoływać ostrą żądzę. Nie widziałam Cię ale podejrzewam że jesteś urodziwą, i mocno zadbaną dziewczyną. 165 cm to jak na kobietę wręcz wysoki wzrost (ja mając 168 cm byłam prawie zawsze najwyższą osobniczką płci żeńskiej w klasie, tylko nieliczni chłopcy mi dorównywali/przewyższali mnie). Wielu facetów widzi raczej nazbyt wysoki wzrost u kobiety jako wadę. Wagę masz z tego co pisałaś idealną (zdaję sobię sprawę że u każdego inaczej się rozkłada/ważne są proporcje, ale niemożliwym jest aby przy takim stosunku wagi do wzrostu nie być szczupłym). Stawiam na to że wyglądasz (jeśli chodzi o figurę) jak fotomodelka.
Piszesz że Twój facet jest obiektywnie lepszy, fajniejszy - zapewne uważasz tak bo jesteś w nim zakochana. Człowiek w takim stanie idealizuje swój obiekt, umysł "zaciera" elementy które w "normalnym" stanie zostałyby uznane za negatywne, i dostrzeżone, a wyolbrzymia, "podkreśla" te które uznaje za pozytywne. Zapewnie nie zdajesz sobię sprawy że dla wielu osób z zewnątrz może to wyglądać wręcz przeciwnie (bo to zależy - od przyjętych kryteriów, jakie elementy są brane do oceny, od subiektywnego gustu itd).

Z postów sprawiasz wrażenie nad wiek odpowiedzialnej (nie rozumiem czemu ludzie zarzucają Ci "infantylizm"), i rozsądnej dziewczyny, która bardzo poważnie, i z namysłem podchodzi do życia. Twoje niskie mniemanie o sobie jest całkowicie nieuzasadnione. Nie znam teraz dziewcząt w Twoim wieku, ale jak jeszcze chodziłam do szkoły średniej (końcówka - będzie bliżej, chociaż wiem że jesteś na późniejszym etapie) i przypomnę sobie te dziewczyny, to różnica jest kolosalna. Nie mówię już nawet o tym że niektóre pozachodziły w ciążę na początku szkoły średniej, a po pół roku macierzyństwa z beztroską obwieszczały - "Takie małe to fajne, ale już mi się znudziło" !!!

Fajnie że roztropnie wszystko planujesz, i jesteś niezależna, nie słuchaj "mamuś" które Cię wyzywają od małolat, a nie potrafią zająć się swoim dzieckiem czyli de facto same są "małolatami" Chociaż z drugiej strony uważam/widzę że nie każdy po prostu też miał odpowiedni wzór, warunki, i opiekę. Na Twoim przykładzie łatwo zauważyć co daje odpowiednie wychowanie/dostatek materialny (w pozytywnym sensie).

Myślę że mój facet (brzydko to brzmi, dlatego wolę używać słowa chłopak) również kocha mnie bardziej za sferę mentalną (mimo że jestem obiektywnie bardzo ładna), i że nie pociągam go jakoś specjalnie (takie mam podejrzenia, ale wiedziec tego nie mogę, nie pytałam nigdy o seks, a sam nie zaczyna tematu), chociaż na wielu spotkaniach sprawiał wrażenie olśnionego, potrafił wpatrywać się długi czas. Nigdy prawie nie komentował mojego wyglądu, poza jednym przesadnie wyrażającym zachwyt stwierdzeniem, które do dziś nie wiem jak interpretować, bo jest bardzo zagadkowe, i wieloznaczne. Podobnie jak w Twoim przypadku on wie że nie narobię mu wstydu/głupot, że nie będę się czepiać, jestem wyrozumiała, taktowna, nie mam w sobie zazdrości/nie okazuje jej etc. U nas jest tak (czyli troszkę inaczej niż u Ciebie) że seksu nigdy nie było, ale pieszczoty w ubraniu - owszem. Mnie by do głowy nie przyszło się z nim rozstawać z takiego powodu, bo on jest dla mnie ideałem, czystą perfekcją. Tak jakby ktoś zamknął moje wyśnione cechy w jednym żywym tworze-arcydziele. Już samą możliwość podziwiania go, czy trzymania za rękę odbieram jako nobilitację, a nie należę do osób o niskim poczuciu własnej wartości. Wiem też, że innego tak fajnego chłopaka nie znajdę, bo takich jest bardzo niewielu, więc szanse minimalne.

życzę uporządkowania swoich spraw, i dobrego nastroju

Z przyjaciolka mozesz zawsze rozmawiac przez telefon wiem, że nie jest to to samo co spotkanie sie twarzą w twarz. Na stres mozna sobie poradzic, wystarczy ze bedziesz sobie zajmowala czas jak najfajniej. Musisz robic to co najbardziej lubisz tak zeby nie myslec o tym co zle. Ostatecznie jak sobie nie radzisz to mozesz udać sie do psychologa. To nie jest wstyd ze potrzebujesz pomocy..

kammiś, ale kto Ciebie "trzyma w domu", bo nie zajarzyłam.. Ojciec czy eksio-obecny ?

No i ogólnie co masz na myśli? Bo tak to opisałaś jakbys miała wrażenie, że on się Ciebie wstydzi, a przecież sama wiesz, że on po prostu nie traktuje Ciebie jako Kobiete Życia, tylko fajna koleżankę, z która coś próbował. No to czego oczekujesz w związku z tym od niego, tak szczerze?

Nie jestem do końca dojrzała emocjonalnie i jestem tego świadoma
Wypowiadam swoje zdanie - zwłaszcza tutaj - ostro. No i na "mamusie" mam alergię Oczywiście nie chodzi o fakt posiadania potomstwa tylko o życie jak typowa mamusia - bez pracy, na utrzymaniu mężusia, w wieku dwudziestu - dwudziestu pięciu lat, wolny czas spędzając przed tv.

Z zewnątrz jego również wszyscy kochają. On jest w ogóle duszą towarzystwa i dobrym mówcą. Do tego zawsze dobrze wygląda i jest inteligentny. Więc wszyscy go lubią. Moje zakochanie nie wywróciło mi do góry nogami opinii o nim, bo wiem jaka była reakcja moich koleżanek 3 lata temu na zajęciach. Jedna moja koleżanka z grupy powiedziała kiedyś: "jego powinni posadzić żeby dobrze wyglądał, ale żeby się nie odzywał, bo zaraz komuś przyje*** jakimś sarkastycznym tekstem". Ale już w grupie znajomych czy współpracowników kochają jego sarkastyczne teksty. Studentów zwyczajnie nie lubi, więc był niemiły.

Ja mam 163 cm wzrostu

Mnie nikt nie trzyma, bo mnie się trzymać nie da Jak to moja koleżanka powiedziała, ja zawsze znajdę okazję żeby się gdzieś pokazać
Z tatą nie mieszkam Ale to właśnie tata mnie zaprasza na różne bardziej ambitne wydarzenia. Bo wyjście do klubu nie jest dla mnie ambitnym wydarzeniem. Ojciec mnie potrafi zaprosić na jego firmową imprezę. Pamiętam jak kiedyś - jeszcze w liceum - spóźniłam się na taką właśnie imprezę bo miałam lekcje długo i musiałam się wyszykować i wpadłam jak ojciec coś tam gadał i przerwał i powiedział "witam moją córkę. córeczko, kochanie, chodź do nas" (był z matką i ze wspólnikiem). Tak mnie powinien traktować facet.
To nie chodzi o to że on mi każe siedzieć w domu, absolutnie nie. Chodzi o to że nie wychodzimy razem, a jak już to bez "fajerwerków". Co innego gdyby on takich możliwości nie miał... ale ma.
Nie przywykłam do takiego życia i tyle.

Ostatnio nawet nie wiem co myśleć

Ale ja nie mam do niego maślanego wzroku
I powie Ci to każda osoba która nas widzi
Nie jestem osobą która robi maślane oczy do facetów. Ja nie z tych

Kiedyś może i były, teraz brak
Naprawdę nie odczuwam już zakochania. Kocham go, ale to nie jest zauroczenie.