Rozstanie. Boli. - Netkobiety.pl

Życzę powodzenia ja juz chce zapomnieć, dzisiaj nawet płakałam, niestety zdarza sie. Tęsknie za tym co było - to mnie rozbraja.

Tak sie cieszę, ze sie odezwałaś, ze poprawiłaś mi humor nie, nigdy nie napisze. Dzisiaj natknęłam sie na stara rozmowę i sie popłakałam, tęsknie za nim, za nim starym. Dzisiaj nawet rozmawiałam o tym z mama. Szkoda gadać, facet nie do poznania w moich oczach. Cieszę sie, ze powoli stajesz sie szczesliwa. Ze mna tez jest bardzo dobrze tylko teraz jakie kryzys miałam. On na mnie nie zasługuje. Odzywaj sie do mnie!

Nie wiem ale jest niestety wysokie prawdopodobieństwo iż poznał inną. Tak zazwyczaj jest samo życie

Cieszę się, że już z Tobą dobrze Trzymałam kciuki i widzisz, już po wszystkim u mnie też zdecydowanie lepiej, ale do takiego stanu w jakim Ty jesteś to jeszcze troche mi brakuje

Tak, sprawa rozstania za mną. Ale mam teraz inne problemy, równie albo bardziej poważne. Myślę że właśnie te problemy przyczyniły się do tego, że zapomniałam o nim. Po prostu coś innego stało się teraz dla mnie priorytetem.

A czemu to sobie robisz? Dlaczego nie urwiesz z nim kontaktu? Nie rozumiem.
Nie musisz zgadzać się na przyjaźń.

Mk_weeo mam tak samo, czasami sobie o nim pomyśle, chyba juz z przyzwyczajenia, ale zaraz odczuwam obrzydzenie, odrzucenie. Poza tym mam naukę dla ktorej skupiam całkowicie swoje myśli. Niech zaluje, cieszę sie, ze w tym czasie do mnie nie napisał, bo tylko by mi pomieszał. Odkryłam dzięki niemu jaka jestem, a to, ze mnie zostawił jest tylko i wyłącznie jego strata. Pamietam jak czytałam u kogos, ze kiedys będę sie z tego śmiać, nie wierzyłam ku mojemu zdziwieniu potwierdzę to. Duża role odgrywa nastawienie, osoba, która powie cos typu "kocham go, był jedyny, nikogo nie znajde, z nikim nie będę taka szczesliwa jak z nim" - tak wlasnie bedzie za sprawa głupiego wmówienia sobie czegoś, tak działamy. Warto codziennie sobie mowić o sobie, o tym co będziesz robic, a on? No cóż... Trudno, znajde lepszego Nastawienie ma znaczenie! Ogromne! Siła woli także, dla chcącego nic trudnego - święte słowa. przykładem jest mk_weea dzięki ktorej sama doszłam do takiego podejścia. Nie załamywać sie, bo za jakis czas (to zalezy tylko i wyłącznie!!! Od Was samych!!!) będziecie juz uwolnione. Teraz liczy sie tutaj i dzisiaj.
Powodzenia

Ps mk_weea mam nadzieje, ze to nic poważnego. W koncu zdrowie jest najważniejsze.

Tez przez to samo przechodziłam. Powiem Ci na starcie, z determinacja bedzie Ci łatwiej, przeczytaj ostatni post (u gory) jaki napisałam, powinien pomoc. Pamiętaj, zero kontaktu!
Trzymam kciuki Ale co ja moge, musisz liczyć na siebie.

Dasz radę, musisz chcieć. Tez tego nie lubiłam, tego stanu po kłótni, zgrzytach, głupich tekstach. Potrafił zniszczyć mi doskonały humor, masakra. Bądź silna pomóż sobie, zablokuj go jak sie da i adios!

To normalne, musisz swoje przemyśleć, ale z czasem to przechodzi

Nie strasz mnie, ja dopiero co wychodze z tego ciagle momentami za nim tęsknie. To juz 2 miesiace+. Czasem tylko mnie to dopada, a tak to nic wiecej. Czasem czuje jakbym znała go w innym życiu, nawet nie wiem jak bym sie miała zachować kiedy go zobaczę, kiedys sobie tacy bliscy, dzisiaj obcy, przeraża mnie ta myśl, mrozi od środka...

Dzisiaj za nim tęsknie   Miałam taki sen... jakby dział się naprawdę, wszystko przez ten sen wróciło, a było tak dobrze

Ja już drugi miesiąc i dzisiaj mam kryzys, tęsknie, ale nie aż tak... Chciałabym już nic nie czuć kiedy słyszę jego imię. Zastanawia mnie jednak to, że ja ciągle nie zapomniałam, a wychodzi na  to, że on tak. Masakra, zadaje sobie pytanie jak? I nie potrafię na to odpowiedzieć. Jesteśmy sobie obcy...

Możliwe, że masz racje... to i tak krótki czas patrząc na niektóre osoby. Wszystko się ułoży. Najgorzej jak człowiek nie ma zajęć, bo wtedy najwięcej myśli...

Chciałabym, żeby usiadł obok mnie, chciałabym sobie z nim porozmawiać - jak kiedyś. Brakuje mi tego, brakuje mi go

W moim przypadku pod koniec zależało tylko mi, to boli ;(

Dzięki, ze jestes. mk_wee chyba cos poważnego dopadło, hehe on to zwykły i niedojrzały pusto-dupek

Mam nadzieje, ze nie ex

Dziewczyny, najlepszym lekarstwem na ból i smutek jest obrzydzenie sobie ex-a najbardziej jak się tylko da.
Mój ulatwil mi sprawę ☺ spotkaliśmy się po raz ostatni zamknąć resztę spraw i dowiedziałam się czemu był ze mną taki nieszczesliwy że aż musiał poszukać sobie innej. Wszystko ale to wszystko mu we mnie nie pasowało a on biedak tyle lat próbował się zmusić żeby mnie pokochać.
Niedobrze mi się zrobiło po jego argumentach. Do tego upiera się że SIĘ ROZSTALISMY!!!  Ja mówię że rzucił mnie dla innej a on swoje. Dupek.

Szkoda nerwów na nich naprawdę.
Niech się teraz inna męczy

A ja zostawiłam swojego tylko dla mnie nie ma to znaczenia bo ja go kocham. To była świadoma i przemyślana decyzja,ponieważ ten związek nie miał szans na powodzenie(to oczywiscie moje zdanie on zawsze uważał inaczej ale tym razem się poddał i olał).
Wiem jaki jest jakie ma wady i zalety ale chce myślec o nim dobrze mimo wszystko..

Co u Was słychać kobietki? Ja już wracam do starej siebie... odkrywam siebie codziennie, cudownie! :*

Walka z wiatrakami

Dacie radę wiem to

Hej.

Długo się nie odzywałam.

Od mojego ostatniego wpisu miałam jeden kryzys. Spowodowany był on próbą zawiązania bliższej znajomości z innym facetem. Były podobne rozmowy co z moim ex, ale padały inne odpowiedzi i to mi nie pasowało. Byłam oczywiście miła i grzeczna, ale dotarło do mnie że nie jestem gotowa jeszcze na kolejne związki, bo porównuję facetów do tamtego. Ale tylko w bliższych relacjach, a nie gdy patrzę na nich i podobają mi się (jak pan na stacji benzynowej ). Co ciekawe - gdy nie wdaję się w znajomości z facetami - nie myślę o ex, nie płaczę zupełnie.
Dopiero ta randka rozdrapała rany.
W każdym razie wtedy, gdy wróciłam do domu, zrobiłam sobie "Wieczór Rozpaczy" - oglądałam wspólne zdjęcia, wspólne filmiki, słyszałam jego głos, widziałam znów jego uśmiech (nie robiłam tego wcale od naszego rozstania) - bolało bardzo i jednocześnie czułam ulgę że znów jest jakby obok. Płakałam i cierpiałam.
Następnego dnia czułam jeszcze echo tego smutku, ale potem znów mi przeszło i przestałam o nim myśleć.

Przestałam także rozkazywać sobie mysleć o nim z nienawiścią, bo to było oszukiwanie samej siebie.
Od rozstania minęło ok. 5 tygodni, z perspektywy czasu oceniam go jako wspaniałego człowieka i uważam że nasz związek był udany. Facet był czuły, kochany, dawał z siebie wszystko, był inteligentny, był moim przyjacielem. Byłoby nie fair i byłoby brakiem szacunku do samej siebie stwierdzić że to było nic nie warte i że powinnam go znienawidzić.
Z jakiegoś powodu nie chciał już tego kontynuować, może skończyły się jego uczucia, a może chodziło o inną kobietę, nie wiem. Jedyne co mogę mu zarzucić to właśnie to że nie chciał mi wyjawić prawdziwej przyczyny. Ale poczucie odrzucenia nie powinno być powodem dla którego wspomnienia wyrzucę do śmieci. Wolę uśmiechać się do wspomnień i myśleć, że z jakiegoś powodu było nam po prostu nie po drodze. Dopóki trwało, byłam przecież szczęśliwa.

Tylko że generalnie ja mało o nim myślę, mam ostatnio wiele spraw na głowie, mnóstwo pracy, nowych obowiązków, wciąż tamte problemy ze zdrowiem (bez obaw, nie są one jakieś bardzo poważne ). No ale jak już o nim myślę, to staram się właśnie tak pozytywnie.
A z nowym związkiem wolę jeszcze poczekać. Jest póki co za wcześnie.

Witajcie, jestem pierwszy raz na tym forum.....jak bym chciała być juz na takim etapie jak Wy...... Mnie mój facet zostawił 3 miesiące temu do dziś nie umiem sobie z tym poradzić....było nam dobrze, myśleliśmy o przyszłosci, dzieciach....a on nagle przestał się odzywać...odezwał się po kilku dniach i zerwał telefonicznie nie chciał się spotkać...powiedział, że coś się w nim wypaliło....ale nie wierze w to....nie z dnia na dzień....:( Nie daję rady.....nie mogę jeść nadal...schudłam już 15kg, całe dnie przesypiam....jak czytam wasze historie to mi lepiej, widzę, że można z tego wyjść..... Boli mnie najbardziej to, że odchodząc powiedział, ze nie będzie nikogo szukał , a po miesiącu założył konto na portalu randkowym :( ( (koleżanka mi powiedziała, sprawdziłam to)
Jak dalej żyć.... Zawsze zdawało mi się, że byłam dobra w związku, dbałam o niego, byłam ugodowa, nie strzelałam fochów....nigdy ssię nie sprzeczaliśmy....zawsze wychodziłam z założenia że muszę traktować drugiego człowieka tak jak sama bym chciała być traktowana..... i co mi z tego przyszło

A po co wciąż masz ten sweter?

U mnie ogólnie dobrze, ale bywają od czasu do czasu gorsze momenty. Od rozstania minęły już ponad 2 miesiące, zero kontaktu od tamtej pory. Uczucia mam bardzo mieszane, myślę że każda z Was dobrze to zna. Raz tak jak wyżej opisywałam, że to fajny człowiek i chcę go dobrze wspominać. Raz znów totalne niezrozumienie sytuacji - bo ja do dziś nie wiem co i dlaczego się właściwie stało. A innym razem nienawiść do niego, taka złość za to co mi zrobił.
Nie wiem czy też tak macie, ale bywało że łudziłam się że to on założył jakiś temat. Tu lub na innym forum kobiecym. Wiecie, w stylu "jak ją odzyskać" albo "źle zrobiłem, nadal ją kocham". Ale to nigdy nie był on.