Kryzys pierwszego dziecka - czy jest do pokonania? - Netkobiety.pl

Próbowałaś go namówić np. na wspólna terapię?
Jest źle i pytanie, czy on w ogóle chce żeby było lepiej, czy odpuścił już sobie to małżeństwo. Zdarza się, że ludzie nie potrafią odnaleźć się w rodzicielstwie, cóż, rzeczywistość nie zawsze przypomina wyobrażenia. A może nawet nigdy;-) Coraz częściej słyszę, że mężczyźni mają z tym problem: chcą dziecka, ale najwyraźniej uważają (pojęcia nie mam na jakiej podstawie), że po jego narodzinach absolutnie nic się zmienia i później szok.
Nie lubię rozsiewać pesymistycznych wizji, ale moim zdaniem bez wsparcia z zewnątrz (terapeuty) Wasze małżeństwo ma nieduże szanse na przetrwanie, bo raczej nie masz co liczyć, że on się zmieni jak za dotknięciem czarodziejskiej różdżki.

Walczyłaś - nie pomogło.
To teraz dla odmiany odpuść i zobacz co się wydarzy.

Popieram w 100%. To przykre i na pewno bardzo cierpisz z tego powodu. ale uwierz, że lepiej jak się odsuniesz od niego, a być może i odejdziesz jeśli się nic nie zmieni z jego strony; niż miałabyś się ciągle się z nim użerać. Nie tak wygląda małżeństwo i rodzicielstwo. Twój mąż nie dorósł ani do jednego ani do drugiego. Nie sposób sobie nawet wyobrazić tego, jak się do Ciebie zaczął odnosić, jak traktować. Nie powinno się dawać takim zachowaniom przyzwolenia w imię czego? Tzw. "dobra dziecka, małżeństwa,.." ? Wbrew wszystkiemu nie powinnaś go teraz zostawić w spokoju. Niby dlaczego? Ty Musisz wszystkie sprawy dżwigać teraz sama, a on ? Musi pomyśleć? Nad czym? Założyliście rodzinę wspólnie, więc dbanie o jej utrzymanie i dobro jest także jego obowiązkiem. Nie szanuje Cię, nie interesuje dzieckiem, obarczył wszystkimi obowiązkami. Dla mnie rozwiązanie jest jedno: albo próbujecie się porozumieć i odbudować to, co utracone, albo jeśli nie obudzi się teraz po Twoim odejściu, rozważyć decyzję o całkowitym rozstaniu.

Ale czy to coś zmienia w kwestii opieki i obowiązków nad mężczyzną od tej chwili spoczywających?

a jak wyglądały wasze początki?

Zgadzam się z Lilką, nie ma o kogo walczyć.
Lepiej Wam będzie bez niego, przynajmniej mniej stresów i nerwów.

Codzienność Królewicza przerosła, jest niedojrzały emocjonalnie.

Nie powiem, że nigdy nie przyszło mi to do głowy. Po rozważeniu wszelkich okoliczności (miliard razy) obawiam się, że to jednak kwestia charakteru. On zwyczajnie chciał mieć rodzinę i być w 100% wolnym. Wszystkie nasze plany miał gdzieś - planowaliśmy zmianę mojego samochodu, remont mieszkania. Gdy pojawiły się pieniądze - sprzedał działkę, którą dostał od rodziców, kupił sobie za całą sumę skuter. Jego wytłumaczenie było takie, że skoro się kłócimy i nasze małżeństwo wisi na włosku może robić co chce. A dodam, że nie było tak że jeździł do pracy autobusem czy tramwajem. Wręcz przeciwnie jeździł nowiutkim suvem, podczas gdy ja z dzieckiem i wózkiem 11-letnim clio z gazem. Już pomijam fakt, że trzy lata temu miał wypadek motocyklowy po którym kilka tygodni podcierałam mu tyłek i moje zdanie co do powrotu na jednoślad też zlekceważył. Jak stwierdził nie może dać się tłamsić.

Najwyższa pora spojrzeć prawdzie w oczy.

A jeśli Cię nie stać na detektywa to pożycz, bo inaczej gostek do śmierci będzie ci grał na nosie.

Jest dość istotna różnica między robieniem czegoś z musu/obowiązku i z chęci.

To pierwsze może prowadzić do dysonansu, który na dłuższą metę staje się nie do wytrzymania.

Ale skoro mąż autorki chciał mieć to dziecko, to nie ma tematu - ma romans, albo jest dupkiem. Innych opcji niestety nie ma. Najpewniej jest dupkiem i ma romans jednocześnie.

Bulka, czytając Twój post po raz pierwszy od bardzo długiego czasu sama się z siebie uśmiałam.

Spróbuj się wczuć choć trochę w moją sytuację. Byliśmy parą 10 lat. Przeszliśmy razem sporo trudnych chwil. Nie mieliśmy na starcie ani grosza - pamiętam jak grudniowy rachunek za prąd płaciliśmy z pensji grudniowej męża. Z czasem wszystko zaczęło się układać. Planowaliśmy dziecko. Mąż jeździł ze mną na wszystkie wizyty lekarskie, chodził do szkoły rodzenia. Oczywiście kłóciliśmy się jak wszystkie pary - nie jestem osobą która daje sobie wejść na głowę.

Nagle urodziła się mała i cały mój świat się zawalił. Pierwsza sytuacja we wrześniu - mąż nie odbiera telefonu przez 5h, po powrocie mówi że muszę ograniczyć swoje kontrole i za karę nie kupił mi prezentu na urodziny. Zanika między nami bliskość. Ja cały czas siedzę z małą w domu, nie mogę spać, płaczę po nocach, próbuje rozmawiać. Słyszę tylko że ma blokadę bo nie pozwoliłam mu podwozić koleżanki do pracy, jechać z kolegą na verva street racing, siedzieć w barze do 1 w nocy kiedy następnego dnia jedziemy rano z dzieckiem nad morze, zaprosić na roczek siostry która nie pofatygowała się zobaczyć dziecka na oczy, czy wreszcie podrzucić rodziców nad morze. Wszystko to moja wina. Brak seksu jest jedynie konsekwencją mojego zachowania. Jestem w bardzo kiepskim stanie i słyszę żebym znalazła sobie znajomych i zaczęła uprawiać sport. Walczę o siebie - umawiam się z koleżankami na spacery i widzę że tylko my dwie nie dostajemy telefonów i smsów w ciągu dnia z pytaniem co tam u nas słychać. Że wiecznie na wizytach lekarskich jesteśmy same. Właściwie to zamiast lepiej jest tylko gorzej. Naprawdę miałam moment kiedy myślałam że lepiej będzie jak mnie nie będzie.

To ja wyprowadziłam się z małą z własnego mieszkania i dostaje sms linki do artykułów o braku wolności i zaborczej miłości. Bo okazało się, że mój mąż dużo czytał, wie że on nic nie robił źle bo jego zachowanie jest uzasadnione moją zaborczą miłością.

Tak, takiego słowa wtedy użył - za karę. Później jak wszyscy zaczęli się z tego śmiać kar nie było, były tylko konsekwencje mojego zachowania. No bo przecież nie będzie z baru wyskakiwał po 24 jak upierdliwa żona dzwoni. Co z tego, że rano jedziemy z dzieckiem nad morze.

Tak. Wyprowadziłam się z dzieckiem z własnego mieszkania. Nie dlatego, że zależy mi na jego komforcie, ale dlatego że zależało mi na komforcie dziecka. Od lutego prosiłam go o wyprowadzkę kilka razy i zawsze kończyło się tak samo - on wypominał miliony zachowań których muszę ponieść konsekwencje, a ja płakałam. Na koniec on zostawał. Tego wieczoru oznajmił mi, że nie pojedzie z nami na wakacje, bo sprzeciwiłam się zawiezieniu jego rodziców nad morze (chociaż i tak i zawiózł), powiedział że nie chce jechać bo nie będzie ze mną przebywać. Oczywiście ja całą noc nie spałam, a córka całą noc popłakiwała w łóżeczku. Stwierdziłam, że dość. Jak wyszedł do pracy spakowałam nas i pojechałam do rodziców. Po prawie dwóch tygodniach poprosiłam go o opuszczenie mojego mieszkania. On za to przeniósł się do swoich rodziców, którzy byli na urlopie, nie informując ich nawet o tym.

Przykro mi, że Cię to spotkało...
Brak słów.

Tu się powinna wypowiedzieć Cyngli lub Elle88, które mają dosadny sposób wypowiedzi.

Naprawdę ręce opadają. Toż to jawna przemoc psychiczna, aczkolwiek pachnie romansem niestety...
A ile ma córcia?

Nie tłumacz się tak. No to trochę razem byliście, ale się skończyło, co sobie użyłaś w związku to Twoje. A teraz się skończyło. Ciesz się że w ogóle było, bo jest masa zajebistych kobitek, które mają tę "wadę" że za dużo widzą... Trzeba wziąć temat na klatę. On nie chce rozmawiać, zbierz dowody, inaczej się umawialiście, więc muszą być koszty podłego zerwania umowy i tyle. I do przodu. Szkoda zdrowia na stwora.

Niestety zgadzam się z josz w 100% 
To ogromnie trudne ale wszystko na to wskazuje . Ta koleżanka z pracy... hmmm

Przyznam, że też już tego wszystkiego nie rozumiem. Zwłaszcza, że mąż z jednej strony potrzebuje czasu żeby wiedzieć co czuje, a z drugiej strony boi się podejmowania jakiejkolwiek decyzji. Kiedy tylko zaczynam mówić o alimentach, separacji czy rozwodzie to mówi, że minęły dopiero trzy tygodnie, ale wracać do domu na ten moment nie chce.

Czy miałabyś oparcie, poparcie dla swoich racji w jakimś koledze Twojego męża, lub kogoś kto jest dla niego autorytetem?

Może taka osoba uświadomi mu, że tak się nie robi własnej żonie i własnemu dziecku.
A co na to rodzice jego i Twoi? Wiem jesteście dorośli jednak np. Twoi powinni mu dosadnie uświadomić, że nie jesteś od pomiatania!

Chyba bym zamordowała jak jakiś gość by tak odnosił się do mojego dziecka.
Przecież powinien być napiętnowany, dziad jeden. Przepraszam, uniosłam się ale...
Jego matka nie powinna wpuścić go do domu mówiąc, że rodzinę i dom juz ma czyli Ciebie z dzieckiem!

No bez jaj... po tak żałosnym tekscie to chyba z największej miłości bym się otrząsnął.

zrozpaczona123, jego układy z rodziną nie mają większego znaczenia, nie próbuj go tłumaczyć.
Wybrałam co lepsze kwiatki z Twoich wypowiedzi o nim. Przeczytaj jeszcze raz.

Obraz sytuacji (jak się okazuje trwającej od wielu miesięcy), to nie "kryzys pierwszego dziecka", tylko jego jawna rezygnacja z rodziny.
Przecież on od dawna żyje własnym życiem, mając Ciebie i dziecko głęboko w tyle. Mało tego, świetnie się bawi i prawdopodobnie w "miłym" towarzystwie.
Wraca późno, nawet w środku nocy, nie odbiera telefonów, zrezygnował w seksu z Tobą, ciskał się o koleżankę z pracy, jasno dał Ci do zrozumienia, że nie chce z Tobą przebywać, a teraz nawet nie ukrywa, że wcale nie ma zamiaru wracać do domu. Do tego wszystkiego obarcza Cię winą za swoje zachowanie i karze niczym uczniaka.
Co Ty chcesz ratować?
Czy on w ogóle łoży na dziecko?

Druga kobieta, romans.  U mnie bylo identycznie.

Dlaczego nie chcesz zmierzyć się z prawdą na temat swojego męża?

Targujesz się o 100zł na dziecko!?
Dziewczyno, na co Ty jeszcze czekasz? Przestań się oszukiwać i łudzić, że on zastanawia się nad Wami. Nie, od po prostu chce odwlec w czasie tę chwilę, kiedy usłyszy wyrok sądu w kwestii alimentów i będzie musiał NAPRAWDĘ utrzymywać swoje dziecko i sprawować nad nim faktyczna opiekę.
Płaci 100zł (jak ma ochotę), czyli nic nie płaci i tak mu dobrze, a Ty myślisz, cierpisz i czekasz...na co?
Weź wreszcie sprawy w swoje ręce, nie czekaj na jego decyzje. Zacznij zbierać wszystkie rachunki na dziecko ( w tym opłaty za samochód). Piszesz, że pracujesz, dziecko jest jeszcze małe, kto się nim opiekuje w tym czasie? Wkalkuluj koszty opiekunki itd. i idź do prawnika. Zanim się rozwiedziesz możesz wnieść o finansowe zabezpieczenie rodziny.
Zaproponuj np. 2 tyś (zresztą wiesz chyba jakie on ma dochody, skoro stać go na taki somochód), najwyżej sąd zdecyduje inaczej.  Jego się nie obawiaj, walcz o siebie i swoje dziecko, on skrupułów nie ma.
Nawet nie musisz mu mówić, że podjęłaś jakieś konkretne kroki, dowie się, jak dostanie wezwanie do sądu. Przestań się z nim cackać i czekać na cud.
Waszego małżeństwa już nie ma.

Staram się skupić na sobie i dziecku, ale są chwile gdy jest mi bardzo ciężko. W wolnych chwilach czytam też książkę poleconą przez terapeutę. Mąż co raz częściej chce odwiedzać córkę i to mnie dobija - ciągle obarcza mnie winą za wszystko. Nasze rozmowy są bezcelowe, bo twierdzi że większości niewygodnych dla niego rzeczy nie pamięta. Wie tylko, że nie chce wracać do takiego związku jak był i chciałby wierzyć że będzie inaczej, ale dostarczam mu argumentów że niekoniecznie tak będzie, między innymi tym że sama chcę wnieść o rozwód, że stawiam mu kolejne ultimatum. Ogólnie czuję się dość kiepsko.

Zrozpaczona Twój mąż chyba chce zjeść ciastko i mieć ciastko. Nasuwa się romans.. no i z jednej strony nie chce mieć i nie zależy mu na Tobie i córce, a z drugiej strony nie chce Was "puścić" żeby mieć bezpieczną alternatywę. No i rozwód - ewidentnie z jego winy, co będzie się wiązało z regularną wpłatą alimentów, co ewidentnie mu nie na rękę skoro Ty się musisz ubiegać o głupie 100zł.. bardzo Ci współczuje.. żyłaś z kimś kogo chyba nie znałaś jak sobie wyobrażasz po tym wszystkim Wasze małżeństwo? taki z niego mąż i ojciec, że lepiej nie gadać.. coś z głową ma chłop nie tak, prawie 40 ka na karku a zachowuje się jak obrażony na cały świat 16 latek. Dosyć, że bidnemu urodziło się dziecko to jeszcze wymagają od niego odpowiedzialności. Uciekaj!!

Co do alimentów - po wielu rozmowach mąż przekazał nam utrzymanie satysfakcjonującą kwotę, więc póki co sprawa nie jest pilna. Wczoraj był u córki i próbowałam z nim rozmawiać. Jest tak agresywny i negatywnie nastawiony, że aż niewiarygodne. Usłyszałam, że w swoim postępowaniu w ciągu ostatniego roku nie widzi nic złego. Nie wie co z nami będzie, ale od stycznia nie czuje do mnie nic pozytywnego i nawet nie byłby w stanie mnie przytulić, przy czym może mu się to zmieni (przy czym zastrzega że nie wie czy się zmieni:) A jeżeli wróciłby do domu to ma pewne warunki - oczywiście wiążą się z tym na co wcześniej nie wyrażałam zgody, czyli zabieraniem małej do rodziców i siostry:)

Zwykła manipulacja, która ma na celu podporządkowanie sobie ciebie i zmuszenie do potulnego wykonywania wypowiedzianych i niewartykułowanych życzeń Pana. Takie przedstawienie sytuacji powinnaś czytać: "musisz się o mnie starać, musisz udowodnić, że ci na mnie zależy, musisz spełniać moje życzenia i zachcianki, bo inaczej będziesz winna rozpadu związku".
Nic nie musisz. Nie pozwól sobą manipulować, nie ulegaj jego prostym zagrywkom, których celem jest skłonienie ciebie do uległości i potulnego wykonywania jego poleceń, bo to jest najlepsza droga, aby on stracił do ciebie resztki szacunku, ale przede wszystkim, że ty stracisz sama do siebie szacunek.

Psychiatra nie ma racji. Twój mąż Tobą nie manipuluje. Twój mąż się na Tobie psychicznie wyżywa. I to podle. W momencie, w którym potrzebujesz go najbardziej. Dla dziecka, dla Was jako rodziny. Jesteś karana za to, że do niego dzwonisz? Przyłączam się do głosów, że za tym zachowaniem kryje się romans. On się chce Ciebie w ten sposób pozbyć, żebyś miała dość, żebyś nie wytrzymała w końcu i sama od niego poszła. Wtedy będzie mógł powiedzieć, że to nie jego wina, że to Ty jesteś ta zła, która rozbiła rodzinę. On będzie czysty. Przysłowiowa szklanka wody będzie stała krzywo i będzie mu przez to z Tobą źle.

Sporo czasu minęło odkąd tu ostatnio pisałam. Potrzebuję Waszego wsparcia i wygadania się. Zdecydowałam się na rozwód. Zawsze najbardziej z samotności bałam się choroby dziecka i tego jak sobie z nią poradzę. W sierpniu córka przechodziła anginę. Dostała antybiotyk, temperatura dość szybko spadła. Mąż jakoś specjalnie się nie przejął, ale też nic nadzwyczajnego się nie działo. Tydzień po anginie córka budzi się w nocy cała rozpalona - mierzę temperaturę, ma 41 stopni. To było w nocy z czwartku na piątek. Lekarz stwierdza zapalenie jamy ustnej, przepisuje kolejny antybiotyk, ale temperatura nie spada. Noc jest dramatyczna. Pędzę do szpitala, a tam stwierdzają zapalenie płuc. Po dwóch dniach pojawia się wysypka i mamy podejrzenie odry. Co robi mój mąż, który do tej pory nosi dumnie obrączkę na palcu - NIC! Nawet nie pyta czy kupić mi jedną cholerną bułkę na śniadanie. We wtorek okazuje się, że być może konieczny będzie szpital. Pytam męża czy zmieni mnie po południu bo sama czuję się fatalnie i mam umówioną wizytę do lekarza. Oświadcza, że nie bo wyjeżdża na szkolenie do Krakowa i nie może sobie TAK tego odwołać. I w dodatku stwierdza, że skoro już raz leżałam z małą na antybiotykach z zapaleniem oskrzeli i się nią opiekowałam (tak było w marcu, bo faktycznie nie chciał wziąć nawet dnia urlopu, przez to też w szpitalu spędziłyśmy Wielkanoc), to tym razem też dam radę. Czuję się jakby ktoś dał  mi w twarz. Oczywiście pojechał, cały dzień nie pyta jak się czujemy. O 21 wysyłam smsa czy nadal trwa szkolenie - rano odpisuje że miał after party.

Już pomijam fakt, że przed całą tą chorobą był umówiony na spotkanie z córką na godzinę 17, o 15 przysłał mi smsa że musi zostać w pracy dłużej nie da rady. Dowiedziałam się, że dłużej w pracy nie został. Okazuje się, że odwołał spotkanie z dzieckiem (a widzą się raz w tygodniu), bo musiał odebrać żelazko ze sklepu. Mam dość.

Bardzo to przykre:(

Baaardzo Ci wspolczuje.

Przeczytalam caly watek I niestety zgadzam sie z dziewczynami, ktore podejrzewaja twojego meza o romans.

Bylam w bardzo podobnej do twojej sytuacj, tylko z drugim dzieckiem. Zostawiona sama sobie, gdyz pan maz byl zajety.

U mnie okazalo sie, ze owszem, byl zajety ale z kims innym:(
Jak czytam Twoje posty to sie objawy w100% zgadzaja:(

Jesli moge Ci radzic:
Nie podejmuj zadnych pochopnch krokow. Jestes przemeczona opieka nad dzieckiem I zestresowana - nie zlapiesz dystansu.Coreczka z kazdym miesiacem robi sie starsza I stopiowo bedzie wymagala troszke mniej uwagi.

Sprobuj meza wysledzic - w sensie czy nie wchodzi w gre romans.
Telefon, e-mail, wspolni znajomi.

Tylko delikatnie - nie splosz go bo zacznie sie lepiej maskowac. I nie pytaj wprost bo zrobi z Ciebie wariatke. Bedzie sie wypieral I wmawial Ci ze wymyslasz.
W przypaku ew. rozwodu dowody zdrady bardzo Ci sie przydadza.

oj głupia... z twoich wypowiedzi wynika, że twój mąż to potwór a ty anioł weź się zastanów nad tym... moze to w tobie jest coś nie tak? moze to ty ciagłym gderaniem i plokami skłuciłąś go z rodziną, może masz problem z samoakceptacją i poczuciem wlasnej wartości i wymyślasz problemy którymi go zadręczasz? on nie jest super-hero i nie rozwiąże wszystich twoich problemów, ja widze w twoich wypowiedziach jedynie oskarżenia zero jakiejkolwiek samokrytyki kobieto, każda kobieta która jest w dłuższym związku to przechodziła, niezadowolenie z siebie i zwalanie winy na niego bo to on jest tym diabłem wcielonym i zasłanianie się tym dzieckiem, ty wejdz w skóre swojego faceta jak on musi cierpiec, ze jego kobieta tak własnie o nim myśli. Tak bo twoje wypowiedzi nie o nim swiadcza tylko o tobie. porażka.

Nagraj to lub jeśli to tylko możliwe niech ktoś trzeci będzie świadkiem takiej wypowiedzi.
Wstaw kamerkę do pokoju w którym widuje się z dzieckiem. Zawsze możesz powiedzieć, że trochę się obawiałaś, że zrobi się agresywny. Teraz Twoja kolej aby być bezwzględną i ugrać jak najwięcej dla siebie i swojego dziecka.